เซ็ง เซ็ง เซ็ง เซ็ง เซ็ง เซ็ง ในหัวใจ หากิจกรรมอื่นทำดีกว่าขอไม่หมกมุ่นกับการเมืองไทยสักหนึ่งวัน...วันนี้อากาศดีทีเดียว ลุกขึ้นแต่งตัวให้สดใส สลัดใจห่อเหี่ยว เชิดหน้าเข้าไว้ชีวิตนี้สั้นนัก สั้นพอๆกับฤดูร้อนที่นี่ ฮาฮา ตามฉันมาคะจะพาไปสวนผลไม้ที่เก็บไปกินไป....

เทคโนโลยีที่ผสมกับตัวเองที่ผมพูดถึงนั้น นั้นคือ การเรียนรู้ รับรู้เรื่องราวมากมายหลายอย่าง ผ่านตัวหนังสือโดยเฉพาะผ่านโปสการ์ดจากเพื่อนฝูงที่ส่งมาจากหลากหลายมุมในโลกใบเล็กใบนี้ ผมเรียนรู้การเปลี่ยนแปลงทางความคิด การเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของผู้คน อย่างน้อยก็ผู้คนที่ผมรู้จักผ่านตัวหนังสือที่บ่งบอกเรื่องราวในพื้นที่ที่จำกัดได้ไม่น้อย

นี่คือก้าวที่กล้า อีกหนึ่งก้าว ของเหล่าก้อนดินก้อนเล็กๆ กลุ่ม"ดินรักษ์ฟ้า" ที่รวมตัวกันทำเรื่องราวดีๆด้วยการริเริ่มเพิ่มแสงสว่างให้สังคมได้เห็นคนทำดี ในแบบฉบับ รักและศรัทธามั่นในแนวทางของพ่อ หลักแห่งพอเพียง 

ผมมี...จู๋ 3 จู๋ ครับ

จากฝนตกซ้ำ น้ำท่วม น้ำพัด บ้านทะลาย สะพานพัง ฯลฯ นบพิตำ เป็นหนึ่งในหลายอำเภอ หลายจังหวัดของภาคใต้ที่ประสบเหตุการณ์นี้ จึงทำให้ผู้คนนอกถิ่นนี้จึงได้รู้จักคำ"นบพิตำ" ชื่อแปลกใหม่นี้มากขึ้น รู้จักจากสื่อ รู้จักเพราะสนใจ และเห็นใจในความทุกข์ ความเดือดร้อนของเพื่อนมนุษย์ ซึ่งไม่อาจกล่าวความอื่นได้นอกจาก "ความมีน้ำใจ"

ท่ามกลางหมอกเหมยรอบตัว เราจิบกาแฟหอมกรุ่นไปฟังภาพเล่าเรื่องชาวลาวเงียบๆ ไป งดงามเรียบง่ายเหลือเกิน...คือสิ่งที่เราบอกได้เท่านั้น เสียดายที่ไม่รู้จักศิลปินว่าท่านคือใคร ในใจท่านคงสงบงามดุจภาพที่ท่านบรรจงวาดฝากไว้ในแผ่นดินสยาม