นายบอน กาฬสินธุ์

Many story around me : facebook.com/bonkalasin

จากหัวใจไม่เคยท้อของสุวิทย์ ในช่วงที่หลายคนท้อแท้กับการปักหลักชุมนุมของพันธมิตร

September20

        นายสุวิทย์
ซึ่งนายบอนมักจะนำเรื่องราวจากเขามาถ่ายทอดใน mblog มาหลายตอน เพื่อสะท้อนความรู้สึก เติมเต็มแรงใจ กำลังใจ แรงฮึดให้หลายๆคน
หลายคนชอบในเรื่องที่ถ่ายทอดออกมา แต่หลายคนก็บอกว่า นั่นเป็นเรื่องแต่ง นวนิยาย
เกินความจริงไปบ้าง



           
แล้วสุวิทย์คิดเห็นอย่างไรล่ะ?

.          
นายบอนโทรไปถามสุวิทย์ หลังจากที่มีความเห็นที่แตกต่างเข้ามา

           
“เค้าไม่ได้มาอยู่ที่นี่เหมือนเรา ไม่ได้ปักหลักพักค้างหลายวันหลายคืน
ในที่ชุมนุมก็มีคนมากมาย มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะแยะ แล้วแต่ว่าใครจะเจอเรื่องไหน
เวลาไหน  ขนาดเห็นคุณป้าคนนึง  ช่วยพัดให้คนที่ยืนเหงื่อแตกให้ได้ลมเย็นๆ
เค้าเอาไปเล่าให้คนที่บ้านฟัง  เค้ายังบอก ไม่เชื่อเลย
ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ถ้าไม่ชอบพันธมิตรแล้ว พูดอะไรไปก็ไม่เชื่อทั้งนั้น  

           
รู้สึกอย่างไรที่มีคนแย้งว่า เรื่องต่างๆน่ะ เรื่องแต่ง เรื่องเกินจริง เรื่องนิยาย
มีมากเกินไป เยอะเกินไป

 

           
“แล้วคนเหล่านั้น เคยมาสัมผัสของจริงหรือเปล่า หรือนั่งคิด วิเคราะห์ตรงหน้าจอ
เมื่อเค้าอยู่คนละข้างกับเรา ไม่ว่าเรื่องอะไรเค้าก็จะแย้งได้ทุกเรื่อง ส่วนที่ว่าเรื่องต่างๆมีเยอะเกินไป ความจริง น้อยไปด้วยซ้ำ เพราะวันหนึ่งๆ
เจอคนตั้งเยอะ เอาแค่เดินไปคุยกับเพื่อนๆที่สนิทกันในซุ้มต่างๆ 7 ซุ้ม – หาดใหญ่,
อุดร, บุรีรัมย์, ชุมพร, ภูเก็ต, กระบี่, โคราช อย่างน้อยใน 1 วัน คุยกับ 7 คนก็ได้
7 เรื่อง ถ้า 10 วันก็ 70  ถ้า 100 วันก็ 700 เรื่องเป็นอย่างต่ำใจจริงแล้ว
อยากให้มีคนช่วยถ่ายทอดทุกๆเรื่องด้วยซ้ำไป
เอาให้ครบทุกจังหวัด
แต่คนที่จะมาช่วยเขียนถ่ายทอด ไม่ค่อยจะมี”

           
“…สำหรับสำนวนที่นายบอนเขียน ที่บางคนบอกว่า เหมือนนิยาย ความจริงอยากให้เขียนเป็นแบบนิยายยาวๆเต็มรูปแบบไปเลย
เคยเข้าไปอ่านหนังสือในสมุดแห่งชาติ  ไปเจอหนังสือที่คุณpijika แต่งไว้ด้วย เรื่อง”…สามีสีทอง”
อยากให้เขียนเป็นแนวนิยายแบบที่คุณ pijika เขียนจริงๆ

ถ้านายบอนไปทาบทามพี่สาวให้ช่วยเขียนสไตล์นั้นออกมาบ้าง คงจะดีไม่น้อย”





           
…แหม นอกจากสุวิทย์จะเป็นแฟนรายการของ
พี่ฮอลล์
pijika
แล้ว
ยังได้อ่านงานเขียนของพี่ฮอลล์ซะด้วยแฮะ…..

               
“….เรื่องที่เผยแพร่ออกไปนี้ เป็นกำลังใจให้กับเจ้าของเรื่อง
เค้ารู้สึกดีมากๆที่เรื่องเล็กๆของเค้าได้รับการยอมรับ มีคนอ่าน ถูกเผยแพร่ทางอินเทอร์เนต
ทำให้หลายคนฮึดสู้ เข้าใจ เห็นใจ  เพียงแค่นี้ก็มีคุณค่าแล้วนะ”





               
“.. แต่ละวัน มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างไปตามสถานการณ์อยู่ตลอด
ขนาดเต็นท์ที่พักยังย้ายได้ตลอด วันก่อนมีคนบอกว่า มาเจอกันที่ตรงนั้น
พอวันต่อมาตรงนั้น เปลี่ยนไป เต็นท์ย้ายออก เอารถเข้ามาจอดแทน
ก็มีอีกคนกลับไปต่อว่า ไม่เห็นจริงอย่างที่บอกเลย
ถ้าไม่เข้าใจถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น คุณก็บอกได้ว่า มันไม่จริง ในเกินจริง
เพราะวันนี้เปลี่ยนไปแล้ว….. ที่จริง คนเหล่านั้น ไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง
แถมไม่ได้เกาะติดสถานการณ์ตลอด เลยไม่รู้ว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง”



 

               
” ..หลายคนรู้สึกท้อแท้ แต่เมื่อมองตาคนที่อยู่ด้วยกัน นั่งกินข้าวด้วยกัน
เค้าคงมองหากำลังใจจากตัวเราเหมือนกัน ท่ามกลางความตึงเครียด ความกดดันต่างๆ
และเสียงก่นด่าจากคนที่จ้องทำลายพันธมิตร
เราจึงควรจะให้ความสำคัญกับคนที่กำลังมองหากำลังใจจากเรามากกว่าฝ่ายตรงข้ามที่คอยจับผิด
จ้องทำลายและทำให้เรารู้สึกแย่ลงไปเรื่อยๆ 
เราควรจะนึกถึงเพื่อนของเรามากกว่าคนที่เลือกจะเป็นศัตรูกับเรา….”



 

           
” ถึงแม้ว่า เราจะไม่ใช่แกนนำ ไม่ใช้ผู้ประสานงาน ไม่ใช่หัวหน้า
เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง เป็นหัวโจกในกลุ่มเพื่อนๆที่มาด้วยกัน 
แต่การที่เรามีเรื่องราวของหลายคนถูกเผยแพร่ผ่าน mblog เรื่องเล็กๆเหล่านี้แหละ แม้ฝ่ายตรงข้ามจะบอกว่าเรื่องแต่ง เรื่องโม้
หรือนิยายอย่างไรก็ตาม  แต่เรื่องที่ไม่อยู่ในสายตาของพวก นปก. พวกมือป่วน
แต่สำหรับเจ้าของเรื่อง เมื่อได้เห็นเรื่องของตัวเองกลายเป็นตัวหนังสือ มีคนมาอ่าน 
มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจริงๆ รู้แต่ว่า ต้องมาชุมนุม
มาอยู่ร่วมกับคนที่เข้าใจกัน ลืมความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกล
มานั่งกินข้าวด้วยกัน ช่วยเหลือดูแลกันเล็กๆน้อยๆ  ความรู้สึกแบบนี้
พวกนั้นไม่มีวันเข้าใจแน่นอน ทำได้แค่การก้นด่า ดูถูกเหยียดหยาม
ตามความคิดที่มีในสมองของพวกเค้านั่นแหละ….”

          



           
“แม้พวกเราจะอยู่ในสถานที่ที่ดูลำบาก ขอมีเพื่อนและมิตรสหายที่เข้าใจกัน ก็เกินพอ”



           
เรียกว่า คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก…

 

   

       
สุวิทย์ เรียนจบปริญญาตรีด้านเกษตรศาสตร์ แม้จะเป็นเกษตรกรจนๆคนหนึ่ง
แต่ความคิดอย่างนี้ ไม่มีใครมาครอบงำได้

 

           
” สำหรับเรื่องที่ส่งให้นายบอนเอาไปเผยแพร่ทาง mblog ตั้งใจที่จะเผยแพร่ไปเรื่อยๆ เพราะเห็นข้อมูลของฝ่าย นปก. ฝ่ายต่อต้านพันธมิตร
ออกมาเยอะมาก ทั้งที่ copy เอาไป post ที่เวบต่างๆ ล้วนแต่เป็นเรื่องของนักการเมือง เรื่องหลักการ
แนวคิดต่างๆ แต่เรื่องของคนธรรมดา เรื่องของประชาชนไม่ค่อยถูกนำมาเผยแพร่มากนัก
เหมือนพวกนักการเมืองที่ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องของประชาชนมากนัก”

 

           
” ถึงแม้บนเวทีพันธมิตร
จะไม่มีพื้นที่ไม่มีเวลาให้เรื่องราวเล็กๆเหล่านี้ได้เผยแพร่ออกไปมากนัก
เพราะต้องนำเสนอเรื่องที่คนส่วนใหญ่ควรรับรู้ ทั้งข่าวสาร
และเรื่องแนวคิดการเมืองใหม่ แต่อย่างน้อยก็ได้ถูกเผยแพร่ผ่านช่องทางเล็กๆอย่างmblog จากที่ไม่เคยมีโอกาสได้เผยแพร่มาก่อน…”

 

           
ได้อ่านความคิดของสุวิทย์ไปแล้ว …ในส่วนของนายบอนเอง



           
..แม้จะเป็นส่วนหนึ่งกับการนำเรื่องราวจากเพื่อนมาเผยแพร่ต่อ
ถึงแม้ว่าหลายเรื่องมีคนอ่านมาก หรือไม่ค่อยมีใครสนใจเลยก็ตาม
แต่รู้สึกดีที่ส่วนเล็กๆนี้ มีส่วนช่วยต่อเติมกำลังใจในยามที่เค้าเริ่มท้อแท้

              



       ในยามที่ท้อแท้ ขอเพียงแค่คนหนึ่ง จะคิดคิด และคอยห่วงใย

        ในยามที่ชีวิต หม่นมองร้องไห้
ขอเพียงมีใคร ปลอบใจสักคน…..

           
ในวันที่โลกร้าง ความหวังให้วาด มันขาดมันหาย ใครจะช่วยเติม

        เพิ่มพลังใจ ให้ฉันได้เริ่ม
ต่อสู้อีกครั้ง บนหนทางไกล  (กำลังใจ..โฮป)



 

       
หากว่างๆ
อย่าลืมแวะไปช่วยเติมกำลังใจให้พี่น้องพันธมิตรที่ชุมนุมที่ทำเนียบด้วยนะครับ           

 

ปล. พี่ฮอลล์ครับ อยากจะเอาสุวิทย์ไปออกรายการของพี่มั้ยครับ?

by posted under Uncategorized | 5 Comments »    
5 Comments to

“จากหัวใจไม่เคยท้อของสุวิทย์ ในช่วงที่หลายคนท้อแท้กับการปักหลักชุมนุมของพันธมิตร”

  1. September 20th, 2008 at 3:42 pm       bonkalasin Says:

    นายบอนยังไม่ได้เข้า กทม.ครับ
    เลยอดดูกิจกรรมที่มัฆวานเลยอ่ะ

    อ่านเรื่องที่คุณชาลีเขียนแล้วครับ
    เขียนออกมาเยอะๆนะครับ
    ขอให้สมองไหลรื่น
    ถึงจะหลายตอน จะยืดเยื้อ แต่ก็เอาให้เต็มที่ไปเลย
    จะเอาแบบร้อยตอนจบก็ได้นะครับ :)

    อยากเจอสุวิทย์ ต้องรีบเข้าไปเจอใน กทม.ช่วงนี่ครับ
    เดี๋ยวเกิดเ้ค้าสับเปลี่ยนกำลัง กลับบ้าน จะอดเจอนาครับ


  2. September 20th, 2008 at 3:31 pm       chaleejang Says:

    อ่านเรื่องของคุณสุวิทย์
    จนอยากเจอตัวคุณสุวิทย์แล้วเนี่ย

    :)

    “ชาลี”


  3. September 20th, 2008 at 3:30 pm       chaleejang Says:

    อิอิ
    ไปอ่านที่ชาลีเขียนเล่าไว้รึยังคะ
    เรื่องเล่า 14 วัน ในทำเนียบ
    นั่นชาลีก็กำลังเขียนอยู่ล่ะ
    เขียนมา 3 ตอนแล้ว
    ทีแรกตั้งใจจะเขียนตอนเดียว
    แต่เรื่องมันเยอะ เจอหลายเหตุการณ์
    เลยต้องถึงกับ ยืดเยื้อ ค่ะ

    ชาลีก็เขียนเรื่อยเปื่อย ตามกำลังของตัวเอง
    ตอนนี้นายบอนอยู่กรุงเทพฯรึเปล่า
    วันนี้เด็ก ๆ ที่มัฆวานเค้าจัดกิจกรรมกันน่าสนุก
    เสียดายไปไม่ได้ แต่พี่ฮอลล์คงไปแน่ ๆ เลย

    “ชาลี”


  4. September 20th, 2008 at 3:00 pm       bonkalasin Says:

    คุณชาลี แวะเข้ามา กทม. ต้องไปหาอ่านดูนะครับ

    เรื่องราวเยอะมากๆ จนไม่รู้จะเขียนบรรยายยังไงแล้วล่ะคุณชาีลี แต่ก็เขียนเท่าที่สติปัญญาพอจะเขียนถ่ายทอดได้ เพราะทุกเรื่อง มีความหมายต่อทุกคนในที่ชุมนุมทั้งนั้นครับ

    คุณชาีลีมาช่วยเขียนมั่งสิ คุณเขียนเก่งกว่านายบอนอีกนะ


  5. September 20th, 2008 at 2:44 pm       chaleejang Says:

    อยากอ่านหนังสือของพี่ฮอลล์บ้างแล้วสิคะ

    จริงของคุณสุวิทย์นะ เรื่องที่เราเจอ
    มีมากกว่าเรื่องที่เราเขียนถ่ายทอดออกมาเสียอีก
    มันยังน้อยไปกับความรู้สึกที่เขียน
    ความรู้สึก ณ เวลาที่เกิดเหตุการณ์ต่าง ๆ
    กับคนต่าง ๆ ในวันหนึ่ง ๆ มีเยอะมาก
    จนนำมาเขียนเป็นเล่ม ๆ ได้
    มันเป็นเรื่องจริงที่นวนิยายก็สู้ไม่ได้
    เพียงแต่ เขาไม่ได้มาสัมผัสเหมือนเรา เท่านั้นเอง

    :)

    “ชาลี”


You must be logged in to post a comment.