นายบอน กาฬสินธุ์

Many story around me : facebook.com/bonkalasin

การตัดสินใจของสุวิทย์และแม่ เมื่อ นปก.ไล่ล่า แฟนทิ้ง พันธมิตร และคำตอบของใจ

October25

.

เรื่องราวของสุวิทย์ ต่อเนื่องจากบันทึก http://mblog.manager.co.th/bonkalasin/th-33850/

 

         หลายเรื่องใน blog นี้
นายบอนได้รับความเอื้อเฟื้อเรื่องราวจากสุวิทย์ บอกเล่าเรื่องคนอื่น
แต่สำหรับเรื่องของเค้าเอง กลับหนักยิ่งกว่าเรื่องต่างๆที่เล่าผ่านมา


 

         หลังเหตุการณ์ 7 ต.ค.2551 สุวิทย์และพรรคพวกต่างบาดเจ็บมากน้อยต่างกันไป
แต่ดูเหมือนว่าสุวิทย์จะเจ็บมากกว่าใคร
เมื่อผู้หญิงที่เขารักและดูแลมาตลอดหลายเดือน เธอเจอกับหนุ่มเภสัช หนุ่มที่เธอรัก..
แล้วเธอก็ไปกับเขา


 

         สุวิทย์จึงต้องเจ็บหัวใจเพิ่มขึ้น
เมื่อคนรักจากไปอย่างไม่แยแส เพื่อนๆที่คอยดูแลเขา และนายบอนก็ยังงงๆอยู่ว่า
ทำไมเธอคนนั้น ทิ้งสุวิทย์ไปอย่างไม่มีเยื่อใย 


 

        เมื่อนายบอนไปเยี่ยมสุวิทย์ที่นอนซึมอยู่ที่มัฆวาน
เขาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเธอคนนั้น  บอกว่า ไม่เป็นอะไรแต่เพื่อนที่คอยดูแลอยู่บอกว่า
เขานอนเหม่อ มีอาการของผู้แพ้รักจริงๆ…. และแล้ววันที่ 15 ต.ค. เธอก็เดินควงหนุ่มเภสัชมาที่มัฆวาน
เพิ่มที่คอยดูแลสุวิทย์ จับตามองด้วยใจระทึก เธอคนนั้น เดินผ่านไปตามช่องทางเดิน
ผ่านสุวิทย์ซึ่งนอนอยู่ตรงใกล้ทางเดินนั้น เดินผ่านไปเหมือนไม่เห็นเขา  
พอเพื่อนเข้าไปดูใกล้ๆ เห็นสุวิทย์นอนลืมตา ตาแดงๆ
เหมือนกำลังจะร้องไห้



      ..เขาคงกำลังร้องไห้อยู่ในอก…

 

         16-17 ต.ค.51 
ดูท่าทางสุวิทย์จะช้ำรักหนักกว่าเดิม
เมื่อเขาเดินมาเจอหน้าเธอและหนุ่มเภสัชอย่างจัง
เพื่อนสังเกตดูหน้าตาของสุวิทย์ที่จ้องมองเธอ แต่เธอก็เดินควงหนุ่มเภสัชผ่านเขาไป
ไม่ทักทาย หรือมองหน้าเขาเลย


 

…..สุวิทย์ยิ่งดูเศร้ามากกว่าเดิม


 

         เพื่อนๆที่อยู่ต่างจังหวัดต่างโทรมาถามข่าวกันวุ่นวาย หลายคนสงสัยว่า
ทำไมเธอคนนั้นถึงใจดำ ทิ้งสุวิทย์ไปเลย ที่ผ่านมาไม่มีความหมายเลยหรือ
ผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ ทั้งที่อุดร และที่หน้ารัฐสภามาด้วยกันแท้ๆ
หรือว่าสุวิทย์มีปัญหากับเธอมาก่อน… ไม่มีใครหาคำตอบได้ แต่หลายคนชักเป็นห่วงว่า เขาไม่เต็มร้อย
มาทำหน้าที่การ์ดอาสาจะไหวหรือเปล่า  
ขนาดแจง-เพื่อนคู่หูของนายบอนยังเป็นห่วงสุวิทย์ คาดว่า
เขาคงจะอาการหนักมากๆ


 

         นายบอนแวะมาร่วมงานเปิดตัวหนังสือ “พาหัวใจไปกู้ชาติ” เมื่อ 19 ต.ค.51 ช่วง 2
ทุ่มก็แวะไปเยี่ยมเพื่อนๆของสุวิทย์แถววชิรพยาบาล ถามไถ่เพื่อนๆ ก็รู้ข่าวว่า เมื่อวันก่อน 18 ตค.ในช่วงที่ฝนตกตอนดึก สุวิทย์ก็ถูก
นปก.ที่คอยตาม ลอบทำร้าย โดนยิงหนังสติ๊กใส่จนหัวโน  …อาการเขาไม่เต็มร้อยจริงๆ 
ไม่ระวังตัวเลยโดนจนได้


 

         ในวันที่ 19 ตค นั่นเอง ตอนเกือบ 5 ทุ่ม เมื่อนายบอนเดินมาถึงเทเวศร์ โทรหาคุณsazzie   บอกว่ากำลังจะเข้าไปหาที่ทำเนียบ
ฝนเริ่มลงเม็ด คุณศศิบอกว่า ดึกแล้ว เดี๋ยวฝนซาก็จะกลับแล้วนะ
ไว้เจอกันคราวหน้าก็ได้


 

         ตอนนั้น ฝนเทลงมาอย่างหนัก พอฝนซา นายบอนก็เดินมาตามถนนเลียบคลองผดุงกรุงเกษม
ก็เจอสุวิทย์ตัวเปียกโผล่มาพอดี มีเพื่อนคนหนึ่งประคองมา  บอกว่า พึ่งจะโดน นปก.ที่ตามอยู่ บุกเข้ามาจะทำร้าย
สุวิทย์โดนไม้ฟาดเข้าไป 2-3 ที หลังจากหายเหม่อ เลยตีโต้กลับไป เพื่อนตามมาทัน
นปก.เลยรีบเผ่นไป เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเวลาสั้นๆ


 

         2 วันติดกันที่ถูกลอบทำร้าย สุวิทย์เดินเหม่อลอย
ไม่ระวังตัว ทั้งๆที่ผ่านมา
ไม่เคยมีใครบุกเข้ามาทำร้ายในระยะใกล้ๆแบบนี้ได้เลย


 

         จากริมคลอง ก็พากันเดินเข้ามาในทางเดินเล็กๆ สุวิทย์บอกว่า แม่ลงมาหาเขา
หลังจากเห็นหนังสือ “ตำรวจฆ่าประชาชน” กลัวลูกจะเป็นอันตราย เลยนั่งรถไฟลงมาหาเขา
เลยทำเอาสุวิทย์เครียดหนักกว่าเดิม ยิ่งในช่วงเวลานั้น มีข่าว นปก., เสธ. แดง
และสล้าง จะบุกทำเนียบอยู่ตลอด สุวิทย์กลัวแม่จะถูกทำร้าย เพราะหนีไม่ทัน
เขาอยากให้นายบอนพาแม่เขากลับบ้าน (อีกแล้ว..)

 

         เดินมาจนถึงบ้านพักของญาติ
เจอแม่ของสุวิทย์นั่งอยู่ เขาเลยบอกให้แม่กลับกะนายบอน  แม่ไม่กลับ กลัวลูกจะเจ็บ
ยิ่งรู้ว่าถูกแฟนทิ้ง แม่ยิ่งเจ็บไม่แพ้ลูก 
เพื่อนหลายคนมองเห็นแม่ของสุวิทย์น้ำตาไหล ก็ชักใจคอไม่ดี


 

         “แค่นี้กูก็เจ็บจะแย่อยู่แล้ว
มึงช่วยพาแม่กูกลับโคราชที”
เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้ยินสุวิทย์ยอมรับว่า
ตัวเอง เจ็บ!


 

         แม่ก็ยืนยันว่าจะไม่กลับ สุวิทย์เห็นแม่ร้องไห้ ก็น้ำตาไหลตามไปด้วย เพื่อนๆ
ยิ่งอึ้ง พูดอะไรไม่ออก


 

         ผ่านไปอึดใจ เพื่อนคนหนึ่งเสนอขึ้นมาว่า งั้น
สุวิทย์และแม่ก็กลับบ้านพร้อมกันในคืนนี้เลย ให้นายบอนดูแล
สุวิทย์ควรจะกลับไปพักกายพักใจบ้าง ถูกลอบทำร้าย 2 วันติดต่อกัน นอกจากแม่แล้ว
ทุกคนก็เป็นห่วงเช่นกัน


 

         ….สรุปแล้ว นายบอนเลยต้องพา 2
แม่ลูกเดินทางกลับในคืนวันนั้นตอนตี 2 ทั้งๆที่พึ่งมาถึง กทม.ตอน 5 โมงเย็น
ทำเนียบก็ยังไม่ได้เข้าไปเลย เฮ้อ……


 

         พอออกมาที่ถนน ก็กลัวจะมี นปก.คู่แค้นตามมาอีก ซึ่งดูแล้ว เป็นการเสี่ยงอย่างมาก
ที่มีคนแก่ 1 คน เดินเหินไม่คล่อง ถ้าถูกดักทำร้าย คงเสร็จทั้ง 3 คน
แต่ก็ต้องเสี่ยงกลับยามดึก เพราะตอนดึกคนน้อย สังเกตได้ง่ายว่ามีคนตามมารึเปล่า 
เลยนั่งรอขึ้นรถเมล์ยามดึก มีพรรคพวกคอยตามอยู่ห่างๆ ขึ้นรถเมล์คันแรก ไปลงอีก 4
ป้ายถัดไป แล้วต่ออีกคันจนถึงหมอชิต เพื่อคอยสังเกตดูว่า มีคนตามมาอีกมั้ย
แจง-เพื่อนคู่หูก็ส่ง SMS มาเอาใจช่วยให้เดินทางกันให้ปลอดภัย ถึงหมอชิตขึ้นรถ ป.1
มาลงที่โคราช


 

         ช่วงที่รถผ่านมวกเหล็ก สระบุรี
นายบอนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา มองไปที่เบาะข้างๆที่ 2 แม่ลูกนั่งอยู่
แสงไฟที่ส่องเข้ามา เห็นสุวิทย์นอนบนตักแม่หลับปุ๋ยเชียว….


 

….. คืนนี้เขาคงนอนหลับฝันดี
หลังจากเหนื่อยมาหลายวัน….

         สุวิทย์ตั้งใจจะมาส่งแม่ที่โคราช พูดคุยกับแม่ให้เข้าใจ ให้อยู่ที่บ้าน
ส่วนเขาจะกลับไปช่วยเพื่อนที่ทำเนียบ  แต่แม่ก็ไม่ยอม จะตามไป กทม.ท่าเดียว


 

        เมื่อนายบอนส่ง 2 แม่ลูกที่โคราช
นายบอนก็นั่งรถกลับบ้าน แต่โทรบอกเพื่อนๆที่อยู่ใกล้ มาเยี่ยมสุวิทย์บ้าง
เขาคงต้องการคนพูดคุย ปรึกษาปัญหาหัวใจ….


 

       ช่วงก่อนที่จะแยกจากสุวิทย์ที่โคราช นายบอนถามเขาว่า
อยากจะลองคุยกับคนอื่นๆดูบ้างไหม อย่างคุณ sazzie  หรือ แจง-เพื่อนคู่หูนายบอน
เผื่อจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง  หรืออยากจะคุยกับคุณ pijika พี่ฮอลล์ก้ได้นะ
จะได้พาไปหา สุวิทย์บอกว่าอยากคุยเหมือนคนปกติทั่วไปเหมือนกัน
แต่เอาไว้ให้พันธมิตรชนะก่อน แล้วค่อยเปิดเผยตัวจะดีกว่า


 

         สุวิทย์ตั้งใจว่าจะขอร้องให้แม่อยู่ที่บ้าน  ถ้าไม่เกิดเรื่องในวันที่ 21 ตค
เมื่อมี นปก.3 คนตามมาที่บ้าน บุกจู่โจมขึ้นมาในบ้านเพื่อจะลงมือทำร้ายเขา
ไม่มีใครคิดว่าสุวิทย์จะรอดมาได้ ยิ่งคุณแม่ของเขาด้วยแล้ว…!!!!!



 

        …แต่ผิดคาด แม่ของสุวิทย์มองเห็นก่อน
เลยผลักถังน้ำที่วางใกล้ตัวให้น้ำเทราดพื้น 2 คนที่วิ่งขึ้นมา
กลับเสียท่าอย่างง่ายๆ ลื่มล้มคะมำหัวไปโขกเข้าที่โอ่งน้ำในห้องครัว คนที่ 3
วิ่งตามมา อีกทาง คุณแม่ของสุวิทย์หยิบไม้คานยื่นออกไปขัดขาจนคนที่ 3 ล้มลง
สุวิทย์เลยเข้ามาจับ ควบคุมตัวโดยละม่อม!! จับมัดไว้ทั้ง 3 คน


 

         เพื่อนที่กลับจากไปซื้อของ ได้ฟังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ต้องยกนิ้วให้กับคุณแม่ของสุวิทย์ที่ช่วยจัดการ 3 นปก.จนเสียท่าอย่างง่ายๆ
กลายเป็นนักเลงกระจอกไปทันที


 

         สุวิทย์จับ 3 นปก.ไว้ ไม่กล้าปล่อยกลับไป
กลัวพวกมันไปตามคนกลับมาทำร้ายอีก พวกนี้ตามกัดไม่ปล่อยจริงๆ 
แต่พอเวลาผ่านไปจนถึงค่ำ ก็ได้เรื่อง เพราะ 3 นปก.เกิดอาการทุรนทุราย อยากยา เพราะติดยาบ้า!!!

….. เอาคนที่ติดยาบ้ามาทำร้ายสุวิทย์!!!!!


 

         หลังจากปรึกษาหารือกันแล้ว เลยไปติดต่อเพื่อนที่รู้จักกับตำรวจ มาวางแผน
แล้วปล่อยตัว 3 นปก. ตามไปจับมาได้อีก 2 คน ครบแก๊ง  นปก .5 คนที่ตามทำร้าย
ซึ่งโดนข้อหาเรื่อง ยาบ้า ให้ทางตำรวจจัดการต่อไป

 

         ในที่สุด สุวิทย์จึงยอมให้แม่ ตามเข้า กทม.ไปชุมนุมกับพันธมิตรด้วย
เพราะขนาดคนที่มีอายุมากกว่าแม่ของเขาตั้ง 70 -80 ปี ยังไปร่วมชุมนุมได้
แล้วแม่ของเขา อายุแค่ 64 ปี ทำไมจะไปชุมนุมไม่ได้ล่ะ…. ขนาด นปก 3
คนที่บุกเข้ามาในบ้าน แม่ของเขายังช่วยจัดการทั้ง 3 คนจนกลายเป็นนักเลงกระจอกไปเลย 
ถ้าแม่ไปร่วมชุมนุม เขาคงจะได้กินอาหารฝีมือของแม่อยู่บ่อยๆ   คุณแม่ของเขา
คงจะไปช่วยงานที่โรงบุญกองทัพธรรมได้บ้าง



 

        สุวิทย์ พาแม่เดินทางเข้า กทม. ในวันที่ 23
ต.ค.ที่ผ่านมา



 

        เมื่อวาน นายบอนโทรถามเพื่อนๆว่า แล้วเรื่องปัญหาหัวใจของสุวิทย์ล่ะ
เค้าทำใจได้แล้วหรือ ? เพื่อนจึงเล่าเรื่องราวชนิดที่คาดไม่ถึง



 

        …. สุวิทย์รักผู้หญิงคนที่ทิ้งเขาไป รักมากๆ
ผู้หญิงคนนี้ ทิ้งเขาไปหาหนุ่มเภสัช ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 !!! 
สุวิทย์คงจะรักด้วยเหตุผลของเขา ส่วนผู้หญิงคนนั้น คงจะคิดอีกอย่างหนึ่ง



 

        แล้วอย่างนี้ จะไม่ถูกทิ้งเป็นครั้งที่ 4 -5 -6 -7…. อีกหรือ?



 

           เพื่อนรายงานมาว่า อาจจะไม่ซ้ำรอยเดิมอีกแล้ว
รู้หรือไม่ว่า มีผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อ “เปิ้ล” อยู่หมู่บ้านเดียวกัน
เป็นคนที่รักสุวิทย์มากๆ แต่สุวิทย์ไม่เลือกเปิ้ล กลับเลือกเธอคนนั้น
คนที่ทิ้งเขากลับไปหาหนุ่มเภสัชถึง 3 ครั้ง 2 ครั้งก่อนที่สุวิทย์ช้ำรักกลับมา
เปิ้ลก็จะมาหา บอกว่า เธอยังรักสุวิทย์อยู่ ยังรอให้เขาเปลี่ยนใจอยู่
แต่สุวิทย์ก็ไม่สนใจเธอ…



 

          แม้ว่า สาวเปิ้ลจะถูกสุวิทย์ ปฏิเสธรักครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เปิ้ล
ก็คอยดูแลแม่ของสุวิทย์มาตลอด



 

        คราวนี้ เปิ้ลก็ถามสุวิทย์เหมือนเดิม
และสุวิทย์ก็ตอบเหมือนเดิม



         แต่คราวนี้ เปิ้ลไม่เสียใจอย่างเคย กลับพูดอย่างอารมณ์ดีว่า
สงสัยเธอคงต้องถามสุวิทย์อีกหลายครั้ง อาจจะครบ 100 ครั้ง
ซึ่งสุวิทย์ก็คงจะโดนผู้หญิงคนนั้น ทิ้งอีก 100 ครั้ง!!!!



        ถูกเค้าทิ้งมาทีนึง แม่สุวิทย์ก็ต้องร้องไห้
เสียใจตามลูกชายทุกครั้ง จะให้คุณแม่ร้องไห้เสียใจอีก 100
ครั้งล่
ะสิ



      สุวิทย์อึ้ง



 

         ช่วงค่ำ สุวิทย์ก็นั่งเหม่อ
คงจะคิดถึงอดีตที่ผ่านมา เปิ้ลเดินมาเห็นสุวิทย์นั่งเงียบๆ
เห็นในมือสุวิทย์ถือรูปถ่ายในหนึ่ง …
เป็นรูปผู้หญิงคนนั้น…..เปิ้ลเลยคว้าเอารูปนั้นจากมือสุวิทย์มา

 

         “เอาแต่โหยหาผู้หญิงคนนั้น
คนที่ไม่ได้มีเยื่อใยอะไรเล้ย แล้วจะมานั่งเสียใจอะไรอีก เห็นมั้ยโน่น
กำลังทำให้ใครเสียใจอยู่”
  สุวิทย์มองตามทางที่เปิ้ลชี้ไป
เห็นแม่ของสุวิทย์ท่าทางเหมือนจะร้องไห้
ที่เห็นลูกชายช้ำรักเพราะถูกผู้หญิงทิ้งซ้ำแล้วซ้ำอีก



 

         สุวิทย์พูดไม่ออก เมื่อเห็นน้ำตาของแม่อีกครั้ง



 

          เปิ้ลเลยจัดการฉีกรูปของผู้หญิงคนนั้น ต่อหน้าต่อตาสุวิทย์
เขาขยับตัวจะเก็บกระดาษที่ฉีกนั้น แต่มือของแม่มาแตะที่ไหล่ของเขา ทำให้เขาชะงัก
และนั่งถอนหายใจอยู่ตรงนั้น



 

           วันนั้น คงทำให้เขาได้ความคิดอะไรบางอย่าง เมื่อเขามาที่ทำเนียบในคราวนี้
ในวันที่เวทีมัฆวานถูกรื้อออกไปเพื่อเปิดทางเสด็จพระราชดำเนิน เป็นช่วงเวลาที่ “เปิ้ล” คือ
ผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างเขา




         บางที สุวิทย์อาจจะรู้สึกดีๆกับเปิ้ลขึ้นมาบ้าง
หรืออาจจะอยากหวนกลับไปหาผู้หญิงคนเดิมก็ได้….

       ……
แต่เปิ้ลก็คงไม่ยอมเช่นกันว่ะ

 

      วันนี้
สุวิทย์ก็คงจะได้เจอกับแฟนเก่ากับหนุ่มเภสัชอีกตามเคย

     แต่เปิ้ลคงจะช่วยเขาได้บ้าง….





เฮ้อ…ความรัก



by posted under Uncategorized | 20 Comments »    
20 Comments to

“การตัดสินใจของสุวิทย์และแม่ เมื่อ นปก.ไล่ล่า แฟนทิ้ง พันธมิตร และคำตอบของใจ”

  1. October 26th, 2008 at 4:45 pm       bonkalasin Says:

    คิดว่า คุณสุวิทย์ท่านคงได้อ่านความเห็นต่างในที่นี้แล้วนะครับ
    เพราะเค้าจะออกมาเข้าร้านอินเตอร์เนตแถวเทเวศร์อยู่เกือบทุกวันนะครับ


  2. October 26th, 2008 at 11:51 am       wan Says:

    ชื่นชมอุดมการณ์การ์ดพันธมิตร ขอให้รักษาความดีต่อไป เป็นคนดีใครๆก็รัก อย่ากังวลไปเลย
    จริงๆแล้วคุณสุวิทย์ โชคดีมาก มากกว่าคนอีกหลายๆคนตรงที่มีแม่ที่ประเสริฐ มีสาวที่รักจริงอย่างน้องเปิ้ล เชื่อหรือเปล่าว่า ขนาดคนมีเงินเป็นแสนล้าน ยังหาคนรักจริงๆอย่างน้องเปิ้ลรักคุณสุวิทย์ไม่ได้เลย มีแต่รักเงินมันทั้งนั้นแหละ


  3. October 26th, 2008 at 11:45 am       เทพบุตร Says:

    เช็ค คห11 ด่วน
    ซีดีเหตุการณ์ 7 ตุลา พันธมิตรฆ่าประชาชน
    มันคืออะไร มีเจตนาอะไร


  4. October 26th, 2008 at 9:47 am       kingkoon Says:

    *** อ่านเรื่องนี้นึกว่าอ่านนิยายเล่มละ 10 บาทคุณบอน ที่พล๊อตเรื่องผู้ชายที่รักผู้หญิงคนหนึ่งที่รอหญิงที่รักแม้ว่าเธอจะปันใจให้ชายอื่นร่ำไป เรื่องจริงยิ่งกว่าละครจริงๆ แต่เรื่องจริงเรื่องนี้ก็เกิดจากหัวใจของชายหนุ่มที่รักชาติรักแผ่นดิน ที่ควรจำไว้ในหัวใจ….. เจ็บเพื่อชาติ


  5. October 26th, 2008 at 9:12 am       1000ธมิตร Says:

    ทำดี ต้องโชคดีสิครับ
    ผมเชื่อเช่นนั้น
    ความดีต้องเป็นของคุณ


  6. October 26th, 2008 at 7:28 am       จำลอง Says:

    เว็ปผู้จักการใส่ความทักษิณยังไม่พอ ยังใส่ความวัดที่ลอนดอนว่า สอนเพี้ยน
    วันที่ 25 ตุลาคม

    ท่านจันทร์แห่งสันติอโศก ร่วมกับ นายบัณฑิต (แต่ความคิดคนพาล)

    ออกมาปราศรัยบนเวที โจมตีคุณทักษิณด้วยข้อมูลที่เป็นเท็จสุดๆ หาว่าทักษิณใส่บาตรด้วยเพชร

    โจมตีว่าวัดสอนให้ตักบาตรด้วยเพชร

    อ้างว่า คนมาชุมนุม นปก. เข้าพักค้างที่วัดดัง

    http://www.manager.co.th/Politics/ViewNews.aspx?NewsID=9510000126609&CommentPage=10&#Comment

    จะสรุปให้ฟังใหม่ว่าอะไรเป็นอะไร ดูภาพด้านล่างก็แล้วกัน


  7. October 26th, 2008 at 7:06 am       hihi Says:

    นักรบศรีวิชัยการ์ดพันธมิด โดนตำรวจสอยคดียาบ้า ใสออกมาปกป้อง ทำให้ต้องคิดต่อไปว่า ตอนนี้ทำเนียบรบ. อาจเป็นสถานที่……..
    อาจเป็นสถานที่จำหน่ายและกระจายสินค้าชนิดต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงคนที่โดนตำรวจเก็บด้วย ผู้เข้าร่วมชุมนุมจะถูกตรวจค้นอาวุธ แต่ไม่มีสุนัขมาดมหายาเสพติดด้วย นะ ถ้าในที่ชุมนุมมีตัวนี้แฝงด้วยก็กระจายสินค้า แลกเปลี่ยนสินค้าเป็นตลาด ยาเสพติดได้สบาย ขอแนะนำให้ แกนนำตรวจตราเรื่องยาเสพติดภายในทำเนียบด้วย เดี๋ยวจะบานปลาย


  8. October 26th, 2008 at 7:02 am       มังกร 5 สาย Says:

    รักคนที่เขารักเราดีกว่าครับ..
    เป็นกำลังใจให้พันธมิตรทุกท่านครับ


  9. October 26th, 2008 at 1:47 am       พี่ฮอลล์ Says:

    สุวิทย์ พี่ว่านะ…
    รักคนที่เขารักเราดีกว่า…

    แค่นี้ก็ขนะไปครึ่งทางแล้ว


  10. October 25th, 2008 at 11:34 pm       ดูเอาเถอะ Says:

    CD 7 ตุลา แบบชัด ๆ มาให้โหลดครับ
    ซีดีเหตุการณ์ 7 ตุลา พันธมิตรฆ่าประชาชน
    ฆ่าทำไม ฆ่าอย่างไร ไปโหลดดูข้อเท็จจริงจากรายงานข่าวในและช่วงของเหตุการณ์ ก่อนที่จะมีการบิดเบือนหลังจากผู้ชำนาญการใช้วิชามาร
    http://www.hulashare.com/view.php?file=ed8844a8aa22d352602755671aabcd10 ตอนที่ 1

    http://www.hulashare.com/view.php?file=f293f3d93ece64f259141314cef5ba75 ตอนที่ 2

    ปล.ช่วยเผยแพร่ต่อตามเจตนาของ “ผู้จัดทำนิรนาม” ด้วยนะครับ


  11. October 25th, 2008 at 10:32 pm       พี่สาวพธม.กทม. Says:

    คุณแม่คุณสุวิทย์ เป็นคุณแม่ที่ประเสริฐ
    ควรจะได้คุณแม่ดีเด่นด้วยค่ะ
    คุณสุวิทย์ เข็มแข็งนะคะ
    ผู้หญิงบางคนเหมาะแค่ควงเป็นแฟน
    แต่ไม่เหมาะที่จะเป็นแม่ของลูกเรา
    คุณสุวิทย์ โชคดีแล้วที่ได้พบความจริงก่อนจะสายเกินไป
    ชีวิตและหัวใจของเรามีค่ามากกว่า ผู้หญิงที่จิตใจไม่มั่นคง

    ขอให้คุณแม่มีสุขภาพที่ดี และคุณสุวิทย์มีสุขภาพใจที่ดีด้วยค่ะ เอาใจช่วย….
    ขอบคุณการ์ดอาสาทุกคนที่เสียสละเพื่อแผ่นดิน
    ป.ล.ขอบคุณน้องเปิ้ล (เป็นการ์ดอาสาหญิงหรือจ้ะ)

    นายบอนเขียนถ่ายทอดความรู้สึกดีมาก อ่านมาหลายเรื่องแล้ว เยี่ยม…………


  12. October 25th, 2008 at 8:38 pm       ป้าแมรี่ Says:

    อืม…

    ความรัก ก็คงเหมือน สายลม
    บางที ก็พัดแผ่วเบา เย็นสบาย
    บางที ก็พัดรุนแรง ดั่งพายุ
    เราคนที่ถูกพัดพา ก็ด้องหวั่นไหวไปตามแรงลม
    หรือเย็นสบายไปกับสายลม
    ไม่อาจบังคับได้

    แม้ว่า เราไม่อาจห้ามความรักหรือลมให้พัดอย่างใจเราได้
    อะไรหรอ ที่เราพอจะดูแลไม่ให้ไหวไปตามแรงลม
    หรือแรงแห่งความรักนั่น…. “ใจ”

    เอา”ใจ” ช่วยคุณสุวิทย์ ค่ะ


  13. October 25th, 2008 at 7:18 pm       ป้าปากพนัง Says:

    ป้าคิดว่า ป้าอ่านนิยายนะเนี่ย

    ป้าขอให้คุณสุวิทย์โชคดีในความรัก
    “รักคนที่เขารักเราดีกว่า” นะ จะบอกให้


  14. October 25th, 2008 at 6:49 pm       buadhram Says:

    เป็นเรื่องราว หลายรสชาติ ที่เกิดเป็นจริง ยิ่งกว่า
    The Peace and War เสียอีก ระคนปนเป
    รักเศร้า เคล้า ความกล้า และ บุญญา บารมี ของแม่
    นายบอน นำเสนอ ได้ดี เยี่ยมยอด แม้เรียบง่าย
    แต่ตื่นเต้นน่าติดตามตลอด สุวิทย์ เอ้ย ยิ่งกว่านิยาย
    ชีวิต จริงๆ


  15. October 25th, 2008 at 6:40 pm       nany Says:

    เป็นกำลังใจให้ทั้งคุณเปิ้ลและคุณสุวิทย์คะ

    ความรัก..เข้าใจยากเสมอ

    ………..
    …….

    .

    nany เข้าใจทั้งคุณเปิ้ลและคุณสุวิทย์นะคะ
    เพราะความรักคือการอดทน
    อดกลั้น และการให้อภัย
    กับทุกการกระทำของคนที่เรารัก
    แต่ก็หวังเหลือการว่าความจริงใจ
    ของคนใกล้ตัว
    จะทำให้คุณสุวิทย์กับมาเข็มแข็งเร็วๆ (ยิ้ม)


  16. October 25th, 2008 at 6:02 pm       pt Says:

    ดิฉันว่าความรักมันเป็นอะไรที่พูดยาก คงต้องใช้เวลารักษาใจ เปลี่ยนสภาพเเวดล้อม เจอผู้คนอะไรใหม่ๆจะช่วยให้ใจดีขี้นนะคะ
    เรื่องคุณเปิ้ลก็เเล้วเเต่บุญของทั้งคู่ บางครั้งคนไม่รักมันก็
    ยากจะทำให้รัก เเต่ถ้าคุณสุวิทย์มองข้ามข้อเสียของคุณเปิ้ลที่ตัวไม่ชอบ
    ได้ ก็อาจจะมีหวัง คงต้องลุ้นกันต่อไป


  17. October 25th, 2008 at 11:06 am       แกนนำ สกม. Says:

    คุณสุวิทย์คะ
    ในความโชคร้ายยังมีความโชคดีเสมอ
    รอบตัวคุณ..ตอนนี้
    มีผู้หญิงที่รักคุณถึง 2 คน
    อาจเป็นความรักที่ตอบแทนได้ 1
    และตอบแทนไม่ได้ 1(แต่อนาคตไม่แน่นะ คิกๆ)
    อยากให้ยึดไว้เพิ่มกำลังใจให้เต็ม 100 ดังเดิม

    อย่าเพิ่งคิดเรื่องเหตุผลอื่นใดนอกไปจาก
    ง า น ใ ห ญ่ ที่ ต้ อ ง ทำ

    ข่มใจไว้
    เสร็จงาน ถ้าจะกลับมาคิด
    ตอนนั้น
    เรื่องที่เราเคยคิดว่ามัน “สุดๆ”
    อาจจะกลายเป็น
    เรื่องหนึ่งที่เพิ่งผ่านไป
    เพียงหนึ่งวินาที ก็เป็น “อดีต” แล้ว

    สู้ๆด้วยกันนะ คุณสุวิทย์
    =)


  18. October 25th, 2008 at 8:56 am       sazzie Says:

    สงสารคุณสุวิทย์ค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ต้องสงสารแล้วล่ะมั้งน๊า เพราะมีคุณเปิ้ลคอยกระตุกสติแล้ว 55555

    การ์ด .. ความรู้สึกเขาจะค่อนข้างเซนซิืีทีฟกันเนอะคุณบอน แบบเหนื่อย เครียด เจ็บ ยิ่งมาเจ็บเรื่องหัวใจอีกคงบอบช้ำมากเลย เนี่ยแหละหนา เราถึงต้องยอมเป็นเธอผู้เสียสละคอยเยียวยาความรู้สึกการ์ด 55555555

    อ้อ .. เมื่อคืนเที่ยงคืนกว่า กำลังเดินจะไปทางมัฆวาน มีเสียงดังปั๊ง .. ลั่นเลยนะ ก็ไปหยุดดูตรงริมคลอง แป๊บเดียวการ์ดพรึ่บ ส่วนเราถูกพาและจับยัด(ขึ้นแท๊กซี่)ไปออกทางสะพานอรทัย

    วันนี้ไม่รู้จะเป็นไงมั่งนะคุณบอน บอกคุณสุวิทย์เทคแคร์ด้วยนะจ๊ะ :)))


  19. October 25th, 2008 at 7:07 am       prypilas Says:

    ด่านความรักยากฟันฝ่า
    เป็นกำลังให้คุณสุวิทย์นะครับ


  20. October 25th, 2008 at 1:24 am       phakri Says:

    น่าเห็นใจคุณสุวิทย์ค่ะ


You must be logged in to post a comment.