Jan 03 2009


… ปีกกวีที่เลือนหาย … +*

อิสรา.. หายไปในม่านเมฆ

กวีเอก ไร้ปีกบินหาฝัน

วังเวงวุ่นวิ่งว่ายในเวียนวัน

ผ่านวารผันเดือนดับปีลับลา…

คิดถึงเพลงเก่าก่อนอยากย้อนซึ้ง

ลมรำพึงแผ่วไหวไพรพฤกษา

หอมราตรีโชยเคล้าเจ้าจำปา

ยามดึกคราวังเวง บรรเลงซอ…

.

พระจันทร์เสี้ยว ดุจนภามาแต้มยิ้ม

นึกสุขอิ่มย้อนผ่านเก่ากาลหนอ

หวนคิดถึงใครคนนั้นฝันพะนอ

ผ่านวันรอรักเลือนหายกับสายลม…

สายน้ำไหลเลยผ่านดังกาลเปลี่ยน

วันวนเวียนเดือนปีมิมีขม

อิสราคือปีกฝันกำนัลชม

ไร้ระทมด้วยรักเกื้อเอื้อปวงชน…

มากมวลมิตรโสภาในหล้าโลก

จึงไร้โศกโรคใจภัยห้วงหน

จิตกว้างเกื้อเมตตา แผ่สากล

รักทุกคนดังญาติชิดสนิทนาน…

การเวกพุดซ้อนซ่อนชื่นหอม

โชยกลิ่นดอมสายลมพัดพรมซ่าน

วิหคไพรละเมอเพลงราตรีกาล

เมื่อดึกผ่านจันทร์คล้อยเสี้ยวลอยลับ…

หนาวน้ำค้างพร่างพราวพรายดาวคล้อย

หยาดเผาะพร้อยชายคาแห่งห้องหับ

ก่อนราตรีโบกหัตถ์ค้อมคำนับ

แสงทองจับฟ้าสางรุ่งรางเยือน…

ไก่แก้วขันเพลงปลุกจงลุกตื่น

รับเช้าชื่นเปี่ยมหวังยังผองเพื่อน

หอมข้าวใหม่หุงฟืนให้ตรองเตือน

เป็นเสมือนวันคืนก่อนยังย้อนมา…

แก้วน้ำค้างพร่างเก็จดังเพชรรุ่ง

หอมจรุงกลิ่นไพรอวนอบหล้า

ปีกกวีคลี่ขาว อีกคราวครา

อิสรา.. พาฝันอันงดงาม…

/ ชบาสีเหลือง /..เชียงราย..

๒๓.๐๕ น./๐๒ มกราคม ๒๕๕๒





ขอบคุณภาพประกอบสวยงาม จาก บ่าวใหม่ ณ โตเกียว

(ตอนนี้ย้ายไปอยู่ฮาวายแล้ว คิคิ.. :))

 

No responses yet




Trackback URI | Comments RSS

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.