Buon Giorno Italy บทที่๑ : ปฐมบทการเดินทาง

0

Posted by chairojt | Posted in ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว | Posted on 08-06-2009


 

     สมุดบันทึกในมือผม เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่ผมได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในที่ต่างประเทศ

 

     ผมได้มีโอกาสไปทำงานที่ประเทศ “อิตาลี” ที่ๆห่างไกลจากบ้านผมเกือบหนึ่งหมื่นกิโลเมตร



.

     ผมค่อยเปิดมันทีละหน้าๆ
เพื่อเรียกคืนความทรงจำในวันที่ผ่านๆมา “ว่าทำอะไรลงไปบ้าง”

 

     วันเวลาที่ผมได้ทำไปแล้ว ตัดสินใจไปแล้ว
และไม่มีทางที่จะย้อนกลับไป “ทำอะไร” เพิ่มเติมได้อีก

 

ผิดบ้างถูกบ้าง “คละเคล้ากันไป”


    

 

     หลังจากที่ผมจบการศึกษาในปี ๒๕๔๗ ผมตกงานอยู่ ๖
เดือน หางานทุกวัน แต่ก็ไม่ได้งาน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ
ผมอยากที่จะทำงานในสายที่ผมจบมาเป็นอย่างมาก และที่จะรับผมเข้าทำได้ทันทีก็ ไม่พ้น “ตัวแทนขายประกันฯ”

 



     ผมตัดสินใจ “บวชเรียน” ในเดือนมิถุนายน ๒๕๔๗ ช่วงที่บวชเป็นพระนั้น
“เป็นช่วงที่ผมมีความสุขเป็นอย่างมาก” ผมรู้สึก “สงบเป็นอย่างมาก” และแม้บางครั้ง “ผมจะพบเจอกับอะไรหลาย”อย่างที่แฝงมา”
ในขณะที่ผมเป็น “สาวกของพระพุทธองค์”

 



     ผมออกบิณฑบาตทุกวันไม่ได้ขาด เพราะนั้นคือ “กิจของสงฆ์”
เดินเท้าไปบ้าน ไปโปรดโยมแม่บ้าง ไปโปรดโยม “อาม่า” ที่หลงๆลืมๆแล้ว
แต่เมื่อมีคนถามว่าผมเป็นใคร อาม่าจะจำได้ว่า “ชัยโรจน์หลานฉัน ชัยโรจน์หลานฉัน”
เสมอ

 


     ระหว่างที่บวชเป็นพระ
หลวงตาก็อยากที่จะทาสีวัดใหม่ ก็ได้พระลูกวัดเนี่ยแหล่ะช่วยๆกัน ทั้งขัด ทั้งทาสีประตูบานมโหฬาร
ทาสีกุฏิอดีตเจ้าอาวาส ทาสีศาลาการเปรียญฯ

 

     ก่อนบวชผมได้ส่งเล่มและจะต้องทำเรื่องของจบในปีการศึกษานี้
และผมก็สังหรณ์ใจ แต่ก็ฝากเรื่องไว้กับสีกา (จะฝากไว้กับน้องๆก็คงไม่ได้เรื่อง)
วันหนึ่งเลยให้สีกาโทรไปถามว่า ได้เวลาไปยื่นเรื่องขอจบหรือยัง ผลตอบว่า “พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายในการยื่นเรื่องขอจบ”

 

     เอาหล่ะสิครับ เป็นเรื่องเลยทีนี้ “ผ้าเหลืองร้อน”
ผมต้องไปที่มหาวิทยาลัย และทำเรื่องจบในวันรุ่งขึ้น

 

     อาจารย์ที่ปรึกษาเห็นผมในอีกสถานะ “พระภิกษุ” ถึงกับอึ้ง
พูดจาไม่ถูกเลย ผมต้องเดินไปเดินมาระหว่างตึกที่อยู่คนละฝากอยู่ ๒
๓ รอบ พี่ธุรการภาคถึงกลับแซวว่า “จีวรปลิวเลยนะหลวงพี่”

 

     พอได้ฤกษ์สึก
วันนั้นแต่เช้าก็มีสายโทรศัพท์เข้ามาทันที “เดี๋ยวนะพี่ เดี๋ยวผมโทรกลับ
ผมกำลังจะลาสิขา”

 

 

     ปลายสายเป็นรุ่นพี่ จะหาคนลงไปทำงานที่ภูเก็ต
เป็นงานที่ผมใช้เวลาหาอยู่ ๖ เดือนก่อนบวช

 

น่าจะเป็นแถวๆอัฟกันนิสสถาน




     ผมใช้เวลาคิด เช้าถึงเย็น
และก็ปรึกษากับคนรอบๆ เพราะเราไม่เคยออกไปทำงานไกลขนาดนี้
และเป็นตำแหน่งที่ใหญ่โตทีเดียว ความรับผิดชอบสูงทีเดียว และก็ตอบตกลงไปทำงาน

 



     ผมทำอยู่ที่นั้นได้แค่ประมาณ ๔ เดือน ก็มีอันต้องเลิกรากันไป
เพราะผมไม่สามารถปรับตัวให้ยอมรับกับ “ความไม่ยุติธรรม” และ “การเอารัดเอาเปรียบ”
ได้

 



     หลังจากนั้น ๑ เดือน ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๗ สึนามิซัดเข้าที่ๆผมดูแลอยู่
โชคดีที่ลูกน้องเก่าของผมแคล้วคลาดทุกคน



 

     ผมยังคงหางานใหม่อยู่ที่บ้านต่างจังหวัด
และได้สมัครงานกับบริษัทหนึ่ง ซึ่งระบุว่า “ส่งไปทำงานที่ต่างประเทศ”
เห็นครั้งแรกก็ไม่ได้สนใจ เพราะเข็ดที่ต้องไปไกลบ้านเป็นเวลานานๆ ห่วงแสนห่วง
แต่ก็เป็นต้องวกกลับมา “ลองส่งใบสมัคร” มันจนได้สิน่า

 



     แล้วก็บริษัทนั้นก็เรียกผมไปสัมภาษณ์
ผมเดินทางมาสัมภาษณ์ที่ตึกใหญ่บนถนนรัชดา เขาตอบตกลงเรา ๑๑ คน ผมเป็น ๑ ใน ๑๑ นั้น
พร้อมๆกับได้รับข่าวว่า “อาม่าจากผมไปเมื่อเช้านี้”



 

     “แกยังดีนะ
ได้ไปส่งข้าวส่งน้ำให้อาม่าเป็นมื้อสุดท้าย”
แม่พูดกับผมหลังจากที่ผมถึงงานศพของอาม่า

 



     ทางบริษัทให้พนักงานใหม่ทุกคน เตรียมตัวที่จะไปสู่อิตาลีในช่วงเดือนมกราคม
๒๕๔๘ แต่เอาเข้าจริงเราได้ไปในเดือนมิถุนายน ๒๕๔๘


ก่อนลงที่ Venezia 13-03-04

ย้อนหลัง

Buon Giorno Italy

Comments (0)

จำได้ดิพี่ pijika ตอนนี้พอจะมีเวลามานั่งเล่านะครับ น่าจะสนุกดี

จำได้ว่าเคยเล่าให้พี่ฟัง
แต่ไม่ละเอียดอย่างนี้

เพิ่งเห็นค่ะ ไม่ได้ตามอ่านมาหลายวัน
รีบไปอ่านเรื่องล่าสุดก่อนนะคะ

ขอบคุณ คุณ Pardar ครับ

สวัสดีพี่ Hanzen

ก็เตรียมตัวบ้างแล้วครับ ไม่รู้จะเหมือนกับที่ “คนอื่น” เขาเตรียมตัวกันหรือเปล่า

: )

เคยใฝ่ฝันอยากไปยุโรปกับอเมริกาตั้งแต่เด็ แต่ดวงชะตาผันให้ลงใต้ไปแค่ New Zealand กับ Australia เป็นสิบๆครั้ง – ชีวิตก็เป็นอย่างนี้แหละ : สิ่งที่หวังไม่เคยได้ ส่วนสิ่งที่ได้ก็ไม่เคยหวัง
รู้สึกชีวิตคุณ chairojt กำลังเริ่มต้นอย่างน่าสนุก ขอให้มีความสุขและความสำเร็จนะครับ

เป็นชีวิตที่สนุกสนานมันส์ดีนะครับ… เก็บทุกอย่างเป็นประสพการณ์เพื่อวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่า (คุ้นๆแฮะ ลอกใครมาหว่า) เตรียมตัวเป็นคุณพ่อเต็มตัวหรือยังล่ะครับ

ขอบคุณ mblogtips ครับ

แก้ลิงค์ให้แล้วค่ะ ^__^

ถึง Mblogtip ครับ

รบกวนซ่อม Link ที่หน้า Manager.co.th ให้ทีครับ

ผมไปแก้หัวเรื่อง Link มันเสียมั้งครับ

ขอบคุณมากๆครับ

สวัสดีคุณ ยูเว่ ครับ

อีกมุขหนึ่งที่ผมใช้ประจำคืน ไปเล่นฟุตบอลที่อิตาลีนั้นแหล่ะ

แต่…เล่นที่แคมป์คนงานนะ….5555

สวัสดีพี่ prypilas

ผมลืมชื่อจริงๆนะ ไปเกี่ยวเอา หมวดหมู่่มาเป็นชื่อเรื่องแล้วครับ

ขอบคุณครับ

ปล. คุณ Kenjionline อีกครั้ง

ขอบคุณสำหรับ แก้คำผิดครับ

แก้เรียบร้อยแล้วครับ

ciao ciao คุณ Kenjionline ครับ

เดี๋ยวผมจะค่อยๆเรียบเรียงนะครับ เนื่องจากเป็นเหตุผลส่วนตัวของแต่ละคน

ผมจึงไม่ค่อยอยากที่จะอธิบายแบบละเอียดนะครับ

เดี๋ยวเพื่อนจะข้องใจเอาได้นะครับ แต่ก็จะพยายามเขียนให้ถึงตอนนั้นแล้วกันนะครับ

ไปอิตาลี ๑๑ คน
ขอทายว่าไปเป็นนักฟุตบอลอาชีพให้มิลาน

ถึงว่าซิ…เตะหนักชะมัด

ชื่อเรื่องยังไม่มีนี่นาท่าน chairojt
เอาเป็นชื่อ “ผจญภัยวัยเอ๊าะๆ” ดีม่ะครับท่าน คริ คริ คริ

ขำที่ท่านโดนแซวเรื่องจีวรปลิวจริงๆ เร้ยยยยย 555+

มีความสุขนะครับท่าน :)

เชาครับ

เรื่องตอนที่แล้วผมยังสงสัยคาใจอยู่
ว่าที่บอกว่า ไป 11 แต่เหลือ 8 นั้น
3 คนที่ต้องกลับไทย เนื่องจากเหตุใด
ไม่รู้เรื่องเล่านี้จะมีบอกในตอนต่อๆ ไปหรือเปล่าครับ
เดี๋ยวจะติดตามดูต่อไป ดูท่างานที่นี่จะหนักเอาการ อิอิ

ป.ล. แก้พิมพ์ผิดครับ ไม่พ้น “ตัวแทนขายประกันฯ”

ขอบคุณพี่ athenaz ที่ติดตามนะครับ

เฮ้! ได้อ่าแล้วตามคำขอ ขอบคุณค่ะ

เป็นซีรีส์เชียวนะน้อง..
อ่านไปเกิดศรัทธาในความานะของ chairojt ที่ครั้งแรกจบออกมา ก็ออกบวช อนุโมทนาบุญที่ได้ทำเป็นอานิสงส่งน้องให้ภายหลังได้มาเป็นการ์ดกู้ชาติอีกค่ะ…

ขอบคุณเรื่องราวในบทแรกนะคะ..

P athenaz

พี่ sazzie ครับ

หมดช่วงวัยรุ่นแล้ว จะทำอะไรก็ต้องคิดหน้า คิดหลังเยอะจริงๆนะพี่

ไม่เหมือนตอนวัยรุ่น มีเรื่องให้คิดเหมือนกัน แต่ไม่ค่อยได้คิดเท่าไร

คิดแต่ว่าจะลุยมันอย่างเดียว ไม่ค่อยได้คิดอะไร

คุยกับแม่ไปก่อนนะหยก ส่วนชื่อยังไม่บอก

คุณ xanax71 ขอบคุณที่ติดตามนะครับ

ขอบคุณพี่ชบา สำหรับข้อคิดดีๆนะครับ

ทำงานไกลบ้าน ได้ประสบการณ์หลากหลายดีค่ะ
พี่ไม่เคยทำงานเมืองนอก เคยแต่ทำงานใน ตจว.
ยังรู้สึกพอใจและติดใจ แต่คงไม่มีโอกาสทำอะไรแบบนั้นอีก
เพราะพันธะ + ภาระรับผิดชอบที่นี่ก็เหมือนถูกล่ามโซ่เลย

:)

เข้ามาย้อนความหลังบ้างอ่ะ
มีหลายเรื่อง ที่หยกไม่รู้เลยอ่ะ
อย่างที่เค้าว่า พี่น้อง แต่ว่าคุยกันน้อยอ่ะ –“

พูดมากเดี๋ยว โดน เตะอีก อิอิ
เฮีย หลานหยก ชื่อไรอ่ะ เดี๋ยวไว้โทรไปถามแม่ดีกว่า

อ่านเพลินเลย..
แล้วจะติดตามตอนต่อไปนะคะ

ขอบคุณที่แบ่งปันค่ะ

มาอ่านการผจญภัยของน้องชายนะนิ..
นี่แหละคือการมีชีวิต ..

มีแต่”ทุกข์” เท่านั้นที่ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และ ดับไป

:)

ว่าง ๆ แวะไปเจอพี่ กะพี่แมน
ที่งานอโศกรำลึกวันที่ 9-10 นี้
ที่สันติอโศกนะ ถ้าไม่ว่าง ก็แล้วไป..