Blog folkner

เขียนกวี เล่นดนตรี ริมฝั่งแม่น้ำสุพรรณฯ

• ความทรงจำในสายลมหนาว

December5

 

ฤดูหนาวมาแล้ว สัมผัสได้ถึงไอความเย็น และกรุ่นกลิ่นหอมของความทรงจำบางอย่าง

 

ระหว่างทางขับรถกลับบ้านของช่วงเย็นวันอาทิตย์

แสงสีส้มฉาบทาขอบฟ้าฝั่งตะวันตก นวลขาวหมอกควัน ที่อ้อยอิ่งสงบนิ่งเหนือพุ่มไม้ที่ทอดแนวยาว 

หักเลี้ยวรถเก๋งคันเก่า หลุดพ้นถนนเส้นใหญ่ 4 เลน สู่ถนนยางมะตอย พอพ้นโค้งหลังตลาด ภาพทุ่งข้าวเหลืองอร่ามก็ปรากฏให้เห็นเป็นผืนแผ่กว้างใหญ่ไพศาลอยู่ตลอดสองข้างทาง ผมไขกระจกลง เพื่อสัมผัสกลิ่นหอมของทุ่งข้าว

 

กลิ่นกรุ่นอันคุ้นชิน ล่องลอยเข้ามาพร้อมความทรงจำบางอย่าง

 

 

.

 

 

 

ความทรงจำวัยเด็ก ในช่วงวันคืนค่ำของฤดูหนาว…

 

ช่วงฤดูเก็บเกี่ยว คมเคียวในกำมือหยาบกร้านของพ่อแม่และพี่ ๆ คนโตจะเริ่มทำหน้าที่ตั้งแต่เช้าตรู่ ท่ามกลางความหนาวเหน็บ และชุ่มน้ำค้าง เพื่อไล่ต้อนเก็บเกี่ยวผลผลิตของข้าวนาปีที่ต้นเนนเอนเรียงตามแรงไม้นาบ ตลอดผืนนาทั้ง 30 ไร่ หากเห็นว่าเก็บเกี่ยวไม่ทัน พ่อก็นัดหมายเพื่อลงแขกเกี่ยวข้าว โดยระดมแรงจากเพื่อนบ้านมาช่วย

 

ในระหว่างชีวิตช่วงอกอ้อมของสายลมหนาว ผมมักมีความทรงจำดี ๆ เกิดขึ้นมากมาย

 

กระต๊อบกองฟางคืออาณาจักรแห่งความอิสระน้อย ๆ ที่อบอุ่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม และระคายฟาง

 

พุดทรา รสชาดฝาดหวาน คือผลไม้ยืนต้น ที่ดกเหลืองแดงพราวผลเต็มต้นให้ลิงตัวน้อยได้ขึ้นขย่มเขย่า แล้วใส่ถุงกลับมาแบ่งกันกินในบ้าน

 

ว่าวปักเป้าหางยาว เริงร่า เผ่นโผน เหนือท้องฟ้ากว้าง เรียกรอยยิ้มได้หลังเหนื่อยหอบขณะวิ่งปล่อยสายป่านไปตามเส้นคันนา

 

ข้าวเม่าคลุกมะพร้าวกับน้ำตาลแดง ของว่างของหวานอันโอชะขณะฟันเคี้ยวบดสัมผัสรส นุ่ม มัน หวาน เค็ม หอม ให้ติดใจไม่รู้ลืม

 

ค่ำคืนไหนที่บ้านเรามีการตำข้าวเม่า จะเป็นค่ำคืนที่สนุกสนานสำหรับเด็ก ๆ ที่ไม่ต้องออกแรงตำอย่างพวกเรา

 

ขณะเสียงจังหวะสากตำลงครกคลายเปลือกเม็ดข้าวคั่วเกลือ หอมกรุ่นจากกระทะของแม่ โดยเรี่ยวแรงของพ่อ ของพี่ชายและพี่สาวคนโต

 

เสียงเฮฮาหยอกล้อวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ภายใต้แสงตะเกียงเจ้าพายุ ที่แขวนสูง ก็ไม่ขาดห้วงไปจากพวกเรา 4 พี่น้องคนเล็ก ที่ไม่มีหน้าที่ต้องทำอะไร ขณะเดียวกันบางครั้งเสียงหัวเราะก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงร่ำไห้ และคำฟ้อง ยามที่ต้องหยอกล้อกันเกินแรงกว่าการเล่นธรรมดา จนคนทำผิดคนใดคนหนึ่งถูกแรงเควี้ยวขวับด้วยไม้เรียวใกล้มือให้ต้องร้องไห้ไปตามกัน อีกสักพัก ช่วงเวลาไม่นานนัก เสียงหัวเราะก็จะยังคงกลับมา

 

ก็เราคือพี่น้องกัน โกรธเคืองกันไม่เกิน 10 นาที แผล็บเดียวความโกรธและเสียงร้องไห้ ก็ถูกลืมและหลอมละลายกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะดังเดิม

 

ดังนั้นครอบครัวของเราจึงมีแต่เสียงหัวเราะเริงร่ามากกว่าเสียงร้องไห้

 

นั่นยังไม่นับรวมเรื่องเล่าของพ่อในคืนวันหนึ่ง หลังอิ่มหนำ กับอร่อยมื้อของข้าวเม่าคลุกมะพร้าวน้ำตาลสีลำ

 

 

 

ภายใต้ร่มแสงของตะเกียงเจ้าพายุ ที่ตีวงกว้างออกไป สากถูกวางพาดเรียงล้อมรอบปากครกขนาดใหญ่ เปลือกและกะลามะพร้าวที่เพิ่งปอกและขูดกองวางอยู่เคียงข้างเตาคั่วข้าว ที่เริ่มมอดไฟ กระด้งใบใหญ่กลม เสร็จภาระหน้าที่ใช้สอยถูกวางทิ้งไว้บนกองฟางข้าวใหม่ที่เพิ่งผ่านการหลุดร่วงเมล็ดจากแรงเท้านวด

 

ริมกองไฟ มีจานข้าววางซ้อน หลังมื้อข้าวเม่าอิ่มเอม

 

รอบกองไฟ หนึ่งครอบครัวใหญ่ รวมพ่อแม่พี่น้องแล้ว 9 ชีวิต นั่งอยู่พร้อมหน้า เชื้อไฟใช้ฟางโยนใส่เป็นระยะ ๆ

 

 

 

พ่อมักมีนิทานเล่าให้ลูก ๆ ฟังอยู่เสมอหลังเมนูข้าวเม่า และก่อนส่งลูกเข้านอนในกระต๊อบกองฟาง

 

 

 

 

ระหว่างและหลังเรื่องเล่านิทานของพ่อ มักจะเรียกรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะจากลูก ๆ อยู่เสมอ

 

และค่ำคืนหลังแยกย้ายกันเข้านอน เสียงหัวเราะจะยังคงกระจายลั่นเป็นระยะในกระต๊อบกองฟางต่อไปอีกจนดึกดื่นก่อนเงียบหายไป

 

ผมมักแอบหัวเราะคนเดียวในรถ ขณะย้อนนึกถึงนิทานเรื่อง ไอ้ตูดกู่กับไอ้หูหนวและ เรื่อง ข้าวเม่าลูกเขยของพ่อ

 

แล้ว คุณละคุณมีนิทานจะเล่าให้ผมฟังสักเรื่องมั๊ย ช่วงหนาวปีนี้ ?

 

 

You must be logged in to post a comment.