Archive for March, 2010

memo # 29 : กันชนของใจ

Saturday, March 20th, 2010

 

แท้จริงจิตวิญญาณแบบคนหนุ่มสาวไม่เกี่ยวกับวัยในทางรูปธรรม  คนหนุ่มก็แก่ได้ คนแก่ก็หนุ่มได้ มันอยู่ที่เขาเพาะสร้างทรรศนะและพละกำลังมาแบบไหน ใช่หรือไม่ว่า ในสังคมทุกวันนี้เราจึงเห็นคนชรามากมายในร่างหนุ่มสาว

 

-(หนุ่ม) / ถนนสายหนึ่ง / วรพจน์ พันธุ์พงศ์ –

 

 

 

วันนี้ตื่นเช้ามาด้วยอารมณ์สดชื่นกว่าเมื่อวาน อากาศดีขึ้นส่วนหนึ่ง และอะไรหลายๆอย่างภายในร่างกายและความคิดได้ถูกจัดระเบียบเรียบร้อยอีกครั้ง

 

ในความวุ่นวายของเมือง ความเห็น-ความคิด เป็นสิ่งหนึ่งที่ต้องผ่านเข้ามาอย่างมิต้องแสวงหา เพราะหากยังคงต้องคบค้าอาศัยการปฏิสัมพันธ์กับคนรอบกายแล้ว ก็คงเลี่ยงไม่ได้กับการซับมันผ่านผิวหนังร่างกาย — ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

 

 

(more…)

memo # 28 : ความว่างเปล่าในลูกโป่ง

Monday, March 8th, 2010

 

home20091215-044

 

(more…)

memo # 27 : หิน – กินได้

Saturday, March 6th, 2010

 

“หิน-กินได้” นั่นไม่ได้หมายถึงหินที่ใช้รับประทานสำหรับนักการเมือง-บางประเทศ แต่ผมกำลังเอ่ยถึง ‘นิทาน’ สองเรื่อง 

 

 

52-10-02076

 

เรื่องสั้น : หนวด

Friday, March 5th, 2010

 

เรื่อง  : หนวด

โดย (…)

 


เป็นเวลาเกือบสิบนาทีที่เขาทั้งสองมองสบตากัน ภายในห้องสี่เหลี่ยมด้านเท่าทั้งผนังฝ้าเพดานและพื้นเป็นสีขาวทั้งหมด เป็นห้องที่ปราศจากอารมณ์ นั่นอยู่ในความคิดของข้าพเจ้า คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามข้าพเจ้านั้นใส่เสื้อนอกหนา ทั่วทั้งร่างจัดระเบียบผมผ้าได้อย่างลงตัวเรียบร้อย ไม่มีอะไรโดดเด่น เช่นเดียวกับแววตาหลังกรอบแว่นของเขา มันราบเรียบแต่…มันเย็นชา

 

(more…)

memo # 26 : เธอ เขา ร่ายรำ บนเงาของความอลหม่าน

Friday, March 5th, 2010

 

 

ความสำราญ เดินทางไกล เมื่อในราตรียังไม่สิ้นสูญ จิตใจผู้คนยังคงถูกปลุกให้ลุกเล่นร่ายรำ

 

รุกล้ำ ค่ำคืน นานเท่านาน

 

 

(more…)

กาแฟร้อน : “ดุ่มเดินไปในทางยาว”

Monday, March 1st, 2010

 

เช้าวันนี้ไม่เหมือนเช้าเมื่อวาน อาจแตกต่างกันนิดเดียว แต่มันไม่เกี่ยวกับเรื่องราวที่ข้าพเจ้านึกถึง ก็ด้วยเพราะถนนยามเช้าของมหานครมีทั้งอากาศดีและอากาศเสีย

 

หัวใจบางคนก็เพิ่งเปิดขึ้น แต่บางคนเพียงแง้มออกเล็กน้อยพอไปที ที่เป็นเช่นนี้เพราะเวลาเรามีค่า และ เหลือน้อยลงตามราคาที่แปรผันตามจิตใจ หลายครั้งที่อารมณ์ขุ่นเคืองมักถูกส่งผ่านไปตามท้องถนน ราวกับเป็นโรคติดต่อชนิดหนึ่ง ส่งจากคันหน้า มาคันหลัง ส่งต่อไปยังคันต่อ ๆ ไป และข้าพเจ้าทำได้เพียงหยิบเอาอะไรบางอย่างขึ้นมานึกคิดเพื่อฆ่าเวลา

 

 

 

(more…)