some day : ทางสว่าง

November 19th, 2010 by habitation

 

ชีวิตเมื่อเกิดมาแล้วจำต้องเจริญงอกงาม

 

ไม่จำเป็นต้องขวนขวายให้เหน็ดเหนื่อย ต้นไม้เมื่ออกจากเมล็ดก็ต้องเติบโตเป็นธรรมดา หากแต่ผิดเพี้ยนกันตรงที่ว่า เติบโตไปในทางไหน รูปทรงร่างกายเป็นไปอย่างไร และจะประคองวันนาอายุไปได้เนิ่นนานเพียงกี่วันเดือนปี

 

ระหว่างทางของการเติบใหญ่ ไหนเลยพบเจอแต่เรื่องราวรื่นรมย์  ไหนเลยพบเจอแต่คืนวันและเวลาอันหรรษาสุขสมเพียงอย่างเดียว แล้วเราจะผ่านกำแพงแห่งความทุกข์ทนไปได้อย่างไร

 

แสงสว่างที่เห็นรำไรภายนอกนั้น อาจไม่ได้สดสวย สุกสกาววาบวับจับหัวจิตติดหัวใจเมื่อได้พบเห็นในระยะอันกระชั้นชิด คนหวาดกลัวก็หลบหลุบคุ้มครองตนอยู่ในซอกมืดสืบไป ไม่คิดออกไปพบเจอสิ่งต่างๆภายนอก คนใจหาญกล้าชนก็อดทนฟาดฟันความดำมืดมุ่งสู่ทิศทางอันสว่างเรืองรอง

 

ครั้งเมื่อผ่านพ้นช่องว่างอันสว่างเจิดจ้า อาจพบได้ว่าที่มาดหมายไว้ไม่เป็นอย่างใจนึก ตรึกตรองอยู่ไม่นานก็ก้าวผ่านความสว่างเบื้องหน้านั้นไป แล้วคิดไปในขณะนั้นว่า

 

ก็แค่สิ่งใหม่ .. ที่ต้องทำความเข้าใจอีกครั้ง

Read the rest of this entry »

some day : ดอกพริก

November 18th, 2010 by habitation

ดอกพริก คงไม่มีใครตั้งใจให้มันเกิด ดังนั้นแล้วเจ้าต้นพริกที่เห็น ณ ขณะนั้นจึงกำพร้าโดยอัตโนมัติ

 

และอีกอย่างคือ เกิดในพื้นที่อันไม่น่าจะเกิด คือแทรกตัวขึ้นมาจากพื้นปูนที่มีช่องแตกเพียงเล็กน้อย

 


 


บ่งบอกถึงความพยายามที่จะเจริญงอกงาม ต้องใช้ความพยายามมากเพียงใด ? นี่อาจเป็นคำถามโง่ๆในสายตาเจ้าต้นพริก มันอาจแสยะยิ้มเล็กน้อย ยกไหล่ทั้งสองข้าง (หากมันมี) และพูดเบาๆ เหมือนไม่ให้ความสำคัญอะไรกับคำถามนั้นว่า

 

 

“ก็แค่ทำตัวให้เป็นไปตามธรรมขาติ”

 

 

Read the rest of this entry »

some day : ร่มในใจ

November 17th, 2010 by habitation

เมื่อนึกได้ว่า

 

อากาศมักร้อนเสมอเมื่อเรารู้สึกถึงการดำรงอยู่ของมันและตัวเราเอง  ซึ่งเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ยากเอาการที่จะต่อว่าต่อขานเจ้าตัวต้นเหตุ

 

ก็เป็นทั้งเขา มัน เธอ ทั้งไอ้นั่น โน้น นี้ นี่ น่ะ ว่ากันไปต่างๆ สุดท้ายความร้อนก็ไม่พ้นวนเวียนอยู่ที่ตัวเราเองทั้งสิ้น แม้จะมีบ้างที่มีใครอื่นช่วยบรรเทาเป่าปัดความร้อนภายนอก หรือดีหน่อยก็ช่วยผ่อนเบาความร้อนเร่าภายในจิตใจ แต่ถึงยังไงก็ยังคงเหลือตกค้างให้ตนเองได้บำบัดด้วยตัวคนเดียว

 

ไม่มีใครยืนอยู่เคียงข้างเราตลอดเวลา

 

ในเวลากลางวันที่เจอแดดร้อน เราเองก็ได้แต่ยกมือที่ไม่ถือร่มเพื่อบดบังแสงแดด ด้วยเงาเพียงฝ่ามือเดียว ก็เพียงพอให้ผ่อนผันความร้อนได้

 

แม้ชีวิตคนหนึ่งคนกำเนิดเกิดมาเพื่อ หรือ เพราะใครอื่นอีกหลายคน แต่คนเราก็ต้องมีบางวัน บางเวลาที่ต้องก้าวผ่านเรื่องราวสาหัสแสนลำเค็ญเพียงเดียวดาย ใครไหนจะรู้เล่าว่า ร่มที่ถูกหยิบถือขึ้นมากางออกไว้ในดวงใจเวลานั้น

 

 

มีเพียงตัวเราเท่านั้นที่สามารถถือมันได้.. อย่างมั่นคง

 

Read the rest of this entry »

memo : ต้วมเตี้ยม

November 15th, 2010 by habitation

 

 

ในวันเล็กๆ วันหนึ่ง

 

และ .. เจ้าต้วมเตี้ยมเกาะนิ่งอยู่ตรงนั่นสักพัก แล้วมันจึงค่อยๆ ขยับขาน้อยๆ ของมัน เดินไปข้างหน้าแล้ววกกลับตัวเดินกลับมาที่เดิม จากนั้นเดินเลยไปจากตรงจุดเดิมอีกสักพักจึงหยุด ทำปากขมุบขมิบ ยอดไม้ใบเขียวใหญ่เกินตัวมันหลายร้อยเท่ามันคงไม่ได้เอามาใส่ใจ

 

มันอาศัยในโลกสีเขียวอันกว้างใหญ่ ในหนึ่งช่วงชีวิตมันเองคงไม่สามารถเห็นความล่มสลายของโลกใบโตที่รองรับโลกใบน้อยของมันอีกชั้น

 

Read the rest of this entry »

เรื่องของเรื่อง : นิทานตายาย

August 31st, 2010 by habitation

Read the rest of this entry »

ปกิณกะ : adapt

August 16th, 2010 by habitation

 

นั่น!! ‘เขา’ เขาอยู่ตรงนั้น ส่วนตัวข้าพเจ้าอยู่ห่างจากตัวเขาเพียงหนึ่งศอก – โดยประมาณเอาจากสายตาและจิตใจขณะเวลานั้น

 

นั่นคือระยะ ที่เลนส์ขนาดช่วงธรรมดาจะพอทำงานได้ สำหรับสิ่งเล็กๆ ที่เคลื่อนไหวภายใต้ร่มเงาไม้ ดินสีดำแทบทำให้เขากลมกลืนไปกับธรรมชาติ หากไม่เพราะว่ามีสีเขียวใบไม้ตัด ข้าพเจ้าคงไม่อาจมองเห็นได้ว่า ยังมีเขา-เจ้าตัวเล็กตัวนี้หมอบนิ่งสงบ

 

Read the rest of this entry »

memo : ยิ้มของแม่

August 13th, 2010 by habitation

 

Read the rest of this entry »

ปกิณกะ : filter

July 31st, 2010 by habitation

 

 

‘แปลกตา’ จากธรรมชาติ นั่นคือหน้าที่ของมัน

 

 

Read the rest of this entry »

ปกิณกะ : light

July 30th, 2010 by habitation

 

DSC_0866

 

Read the rest of this entry »

เรื่องของเรื่อง : ศพ

July 27th, 2010 by habitation

 

“ซึ่งความจริง เขาบ่งบอกคำพูดเหล่านั้นต่อท่านแล้ว เพียงแต่ท่านไม่ได้สนใจฟังเท่านั้น ควรทราบว่าคำพูดที่คนตายบอกต่อท่าน มักล้ำค่าที่สุด ทั้งนี้เพราะนี่เป็นบทเรียนที่เขาใช้ชีวิตตัวเองแลกมา หากท่านรู้จักรับฟังคำพูดของคนตาย ก็จะเข้าใจเรื่องราวมากหลาย”

 

-มีดบินไม่พลาดเป้า / โกวเล้ง-

Read the rest of this entry »