Blog hakung

ใจเย็นๆ ค่อยๆเป็น ค่อยๆไป

ดินสอสีกับปีกแมลง

August14

ดินสอสีบรรจงสร้างจินตนาการให้เสมือนจริง

ปีกแมลงสรรค์สร้างสรรพสิ่งให้พลิ้วไหว

ขอให้ชีวิตงดงามเมื่อมองผ่านความฝันที่งดงาม

ขอให้ชีวิพลิ้วไหวเมื่อมองผ่านโลกแห่งความจริง

.

แต่ละคนมีวิธีการรับรู้โลกของเขาแตกต่าง

กันออกไป

 

          บางคนรับรู้ผ่านจินตนาการแล้ววาด

ระบายเป็นภาพ บทกวี หรืองานเขียน บ้างรับ

รู้แล้วแสดงผ่านงานฝีมือ สิ่งประดิษฐ์ที่น่า

อัศจรรย์หลายต่อหลายอย่าง นั่นแสดงถึงโลก

ที่แต่ละคนรับรู้และแสดงออกมา

 

          บางครั้งคนเราก็อาจทึ่งกับจินตนาการ

ที่แสดงออกมา พลันให้นึกถึงความน่าอัศจรรย์

ทางความคิดของคน

 

          ที่อาจอธิบายแม้กระดาษที่ว่างเปล่าได้

 

          ระหว่างชั่วโมงศิลปะ ครูสั่งให้เด็ก

นักเรียนฝึกการวาดภาพ เด็กนักเรียนคนหนึ่ง

ไม่รู้จะวาดอะไรจึงนั่งอยู่เฉยๆ

 

          พอหมดชั่วโมงครูให้นักเรียนทั้งหมดนำ

รูปวาดมาส่ง เด็กคนนั้นเดินถือกระดาษเปล่าๆ

ไปส่งครู ด้วยความสงสัยครูจึงถามว่า

 

          “นี่เธอวาดภาพอะไร”

          “วาดรูปวัวกินหญ้าครับ”

          เด็กชายตอบ

          “แล้วไหนล่ะหญ้าของเธอ”

          “วัวมันกินหมดแล้วครับ”

          “อ้าว…แล้วไหนวัว”

          “อ้อ…มันเดินไปแล้วครับ”

          “ ……….”

 

          เราคงไม่ปฏิเสธว่า คำตอบของเด็กนั้นน่าฟัง และบอก

ถึงความว่างเปล่านั้นไม่ได้ว่างจากจินตนาการเลย

 

          แต่คนเรามักปฏิเสธว่า

 

          เราคงคิดอย่างนั้นไม่ได้…

 

          …ไม่ต่างจากหนอนตัวน้อยที่วันๆ เอาแต่กินใบไม้ โลก

ของมันช่างแคบหดหู่ ไร้สีสัน มันได้แต่เฝ้ามองฝูงผีเสื้อบิน

ผ่านมาผ่านไป พลันให้นึกเปรียบเทียบถึงความอิสระเสรีที่ผีเสื้อ

มี และคงยากที่มันจะเป็นได้อย่างนั้น

 

          จนวันหนึ่งหนอนเริ่มสังเกตุเห็นความเปลี่ยนแปลงของ

ตนเองเมื่อตัวมันมีบางสิ่งหุ้มห่อไว้

 

          มันกำลังกลายเป็นดักแด้ และไม่ช้าตัว

มันก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นผีเสื้อโบยบินจากรัง

ดักแด้ในที่สุด

 

          หนอนน้อยอาจทึ่งกับตัวเองอีกครั้งว่า

ฉันทำได้อย่างไร ทั้งที่ความจริงทุกชีวิตก็ล้วน

แต่มีวิวัฒนาการไม่ต่างกัน เพียงแต่ว่าใครจะ

อดทนหรือเฝ้ารอได้หรือไม่

 

          โลกใบนี้จึงใหม่เสมอ

          สำหรับผู้ที่ไม่หยุดการค้นหาและรอคอย

          ชีวิตของเราจึงไม่ต่างจากใครอื่น

          ที่เริ่มต้นจากสิ่งที่ดูเล็กๆ น้อยๆ

          ค่อยๆ เติมแต่งให้สวยงามยิ่งขึ้น

 

          หากตอนนี้เราหยิบดินสอสีขึ้นมาสัก

แท่ง แล้วบรรจงวาดภาพให้สวยงามตาม

จินตนาการ อาจไม่ได้สะท้อนความงดงาม

ทางธรรมชาติได้ทั้งหมด แต่อาจสะท้อนความ

งดงามทางความคิด ที่แต่งแต้มโลกใบนี้ของ

เราให้ชัดเจนและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

 

          จากเด็กเล็กๆ ค่อยเติมแต่งตัวเอง

          ให้สมบูรณ์ทั้งร่างกายและจิตใจ

          ท้ายที่สุดจินตนาการจะหลอมรวมเราลงสู่ความเป็นจริง

          ความจริงที่จะบอกความหมายที่แท้จริงของหนึ่ชีวิตว่า

 

          ชีวิตนั้นไม่เกินกว่าจินตนาการจะค้นหา

          และไม่เกินกว่าหนึ่งชีวิตจะค้นพบ

 

by posted under Uncategorized | 36 Comments »    
36 Comments to

“ดินสอสีกับปีกแมลง”

  1. September 3rd, 2009 at 8:31 pm       chanpanakrit2 Says:

    อยากกลับไปลองคิดแบบเด็ก

    อีกสักครั้งจัง


  2. August 25th, 2009 at 9:47 am       pkkk2714 Says:

    บนเส้นทางเดินชีวิตของ….ข้าพเจ้า

    พบทุกตัวอักษรของน้องค่ะ


  3. August 21st, 2009 at 9:19 pm       nabhasan2007 Says:

    เป็นบทความที่ดีค่ะ เด็ก ๆ มักจะมีจินตนาการที่เหนือการคาดคิดของเราเสมอ ดิฉันชอบคุยกับเด็ก ๆ นะคะ
    ทำให้เรารู้จักโลกของเขามากขึ้น ซึ่งเราได้หลงลืมอะไรบางอย่างในช่วงวัยนั้น คุยกับเด็กที่ชอบพูด ชอบคุย เพลินดีนะคะ ^_^


  4. August 20th, 2009 at 9:28 am       initmate Says:

    มายิ้มจ้ะ …. แต่ยังไม่ค่อยเยอะแฮะ ไว้มายิ้มเยอะๆ อีกทีนะคะ :)


  5. August 19th, 2009 at 11:56 pm       peacock Says:

    *_* พริ้วค่ะ


  6. August 18th, 2009 at 10:03 am       alphabet Says:

    โลกใบนี้จึงใหม่เสมอ

    จริงแท้ค่ะ

    เหมือนเรียนวิปัสนาดูอารณ์ ดูความคิด
    เริ่มต้นใหม่ทุกวัน
    เพราะความคิดและอารมณ์เปลี่ยนทุกวัน


  7. August 18th, 2009 at 1:00 am       hakung Says:

    คุณlostviewคะ
    มันผ่านไปแล้วไม่ใช่ผ่านไปเลยนะคะ
    จิตใจที่สดใสเหมือนเด็กๆ ยังอยู่กับเราเสมอค่ะ
    มันอยู่แค่ว่าเรายอมรับมันหรือไม่เท่านั้นเองค่ะ


  8. August 18th, 2009 at 12:58 am       hakung Says:

    คุณhenggy
    ลูกน่ารักมากนะคะ
    หาทางออกได้ดีทีเดียว
    อย่างนี้ทำโทษไม่ลงเลยค่ะ


  9. August 17th, 2009 at 8:20 pm       lostview Says:

    :)

    ยิ้มในความบริสุทธ์ใส วัยเด็ก

    ..

    มันผ่านไปแล้ว สำหรับเรา


  10. August 17th, 2009 at 4:20 pm       henggy Says:

    อ่านแล้วคิดถึงตอนที่ลูกอยู่อนุบาล สั่งให้ลูกวาดภาพระบายสีมาส่งแม่

    กระดาษเอ4 ระบายสีดำมืดตื๋อเลย

    “บอกให้วาดรูประบายสีไงคะ ทำไมดำปี๊ดปี๋อย่างงี้อ่ะ”

    “ม่าม๊าขา ปลาว่ายน้ำในบ่อค่ะ แต่ตอนนี้น้ำเน่่าแล้ว เลยมองไม่เห็นปลา ป่านนี้ตายแล้วค่ะ”

    เรื่องของเรื่องคือลูกห่วงเล่น ขี้เกียจวาดค่ะ จินตนาการกับเด็กเป็นของคุ่กันนะคะ

    เรื่องราวน่าประทับใจดีจังค่ะ


  11. August 17th, 2009 at 11:00 am       hakung Says:

    gibจ๊ะ
    เราเองก็อึ้งเพราะหลานๆ ตัวเล็กๆ
    มาก็หลายหนเหมือนกัน
    เลยนึกย้อนกลับไปว่าตอนเรายังเล็ก
    ก็มีอะไรเด็ดๆ ให้ผู้ใหญ่ได้อึ้งเหมือนกัน
    อันนี้แม่เล่าให้ฟังจ้ะ


  12. August 17th, 2009 at 10:58 am       hakung Says:

    จริงค่ะพี่sept
    บางทีแค่มุมมองง่ายๆ ก็แก้ไขสถานการณ์ที่ยิ่งใหญ่ได้เหมือนกัน
    อยู่ที่เราจะยอมรับได้แค่ไหนเท่านั้นเองค่ะ


  13. August 17th, 2009 at 10:56 am       hakung Says:

    ถูกของมัทจ้ะ
    แต่ว่า
    ต้องดูสถานการณ์หน่อยนะ
    เราอ่ะถูว่าบ่อยๆ เลยว่าโตแล้ว
    อย่าทำแหละ


  14. August 17th, 2009 at 10:54 am       hakung Says:

    อยากให้เจี๊ยบยิ้มเยอะๆ จ้ะ


  15. August 17th, 2009 at 10:53 am       hakung Says:

    ฮ่า ฮ่า ฮ่า
    คุณเคนจิ
    ทำไม่ทิ้งงูเอาไว่ล่ะคะ
    ไม่เอากลับไปด้วย
    กลัวงู กลัวงู กลัวงู


  16. August 17th, 2009 at 10:45 am       hakung Says:

    อ้อนคะ
    คิดแบบเด็กๆ น่ะคิดได้นะคะ
    แต่อย่าทำอะไรแบบเด็กๆ นะคะ
    เดี๋ยวจะถูกหาว่าไม่โต
    เพราะว่าเราเองถูกว่าบ่อยๆ
    ว่าทำอะไรเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเอง
    แหะ แหะ


  17. August 17th, 2009 at 10:43 am       hakung Says:

    คุณบอนคะ
    มีหลายครั้งที่ความจริงบวกกับจินตนาการ
    ได้ทั้งความงดงามและความเจ็บปวด
    ความงดงามอยากถ่ายทอด
    แต่ความเจ็บปวดอยากที่ไห้รับรู้
    แต่ขาดความกล้าที่ปลดปล่อย
    เกรงว่าจะทำให้ผู้อ่านได้ความทุกข์ระทมไปด้วย
    จึงยังเลือกไม่ถูกว่าควรจะบันทึกดีไม๊ในหลายๆ ครั้ง
    สุดท้ายสิ่งที่ได้ถ่ายทอดออกมาจึงเป็น
    บทความที่ประทับใจและอยากให้ผู้อื่นได้ประทับใจด้วยแทนค่ะ


  18. August 17th, 2009 at 10:37 am       hakung Says:

    น้านูเขียนอะไรมาก็เข้าใจได้ทั้งหมดค่ะ

    ปล.ไม่รู้ว่าจะได้ไปเมื่อไหร่เหมือนกันนะคะ
    ถามแม่ แม่ก็บอกว่ายังขี้เกียจอยู่เลยค่ะ


  19. August 17th, 2009 at 10:36 am       hakung Says:

    ขอบคุณค่ะคุณช้าง


  20. August 17th, 2009 at 10:35 am       hakung Says:

    คุณฉัตรคะ
    คนละสถานการณ์กัน
    ไม่รู้ว่าคุณครูจะเข้าใจความคิด
    ของคุณฉัตรหรือเปล่านะคะ
    เหอ เหอ เหอ


  21. August 17th, 2009 at 10:35 am       gibsii Says:

    เด็ก ๆ ช่างจินตนาการค่ะ บางอย่างเราก็คิดไม่ถึง


  22. August 17th, 2009 at 10:34 am       hakung Says:

    คุณหงส์ดรุณคะ
    นอกจากนั้นแล้วยังต้องใช้มุมมองที่งดงาม
    เพื่อไม่ทำไห้จินตนาการนั้นเสียหายด้วยนะคะ


  23. August 16th, 2009 at 9:21 am       septimus Says:

    มีหลายครั้งนะคะที่ความคิดแบบเด็กคำถามแบบเด็กสามารถยั้งคิดผู้ใหญ่(ดื้อ)ในบ้านได้เป็นอย่างดี

    ขอบคุณปรัชญาชีวิตในวันนี้มากค่ะคุณhakung

    ^___^


  24. August 15th, 2009 at 11:35 am       tomorrow02 Says:

    …บางครั้ง เราลองกลับไปทำอะไรแบบเด็กบ้างก็ดีเหมือนกันนะค่ะ จะได้ไม่เครียดจนเกินไปเนาะ ;-))


  25. August 15th, 2009 at 8:08 am       initmate Says:

    ชอบภาพ ” วัว กิน หญ้า ” จังค่ะ ^ – ^

    เจอคำตอบแบบนี้ … ไม่ยิ้มก็ไม่รู้จะทำไรแล้วอ่ะเนอะ


  26. August 15th, 2009 at 5:39 am       kenjionline Says:

    “นี่เธอวาดภาพอะไร”
    “วาดรูปวัวกินหญ้าครับ”
    เด็กชายตอบ
    “ครูดูยังไงนี่ก็รูปงู แล้วไหนล่ะหญ้าของเธอ”
    “วัวมันกินหมดแล้วครับ”
    “อ้าว…แล้วไหนวัว”
    “อ้อ…พอมันกินหญ้าอ่อนเสร็จ มันก็ทิ้งงูบนหัวไว้ แล้วออกไปเดินเล่นครับ”
    ” ……….”


  27. August 15th, 2009 at 12:35 am       specter Says:

    เคยมีคนบอกอ้อนว่าเวลาเครียดๆลองคิดอะไรเหมือนเด็กๆเราจะได้หายเครียด
    แต่..ตอนนี้อยากกลับไปเป็นเด็กจังจะได้ไม่เครียด
    มีความสุขมากๆนะค่ะ
    :)


  28. August 15th, 2009 at 12:18 am       bonkalasin Says:

    แต่ละคนมีวิธีการรับรู้โลกของเขาแตกต่าง
    กันออกไป

    บางคนรับรู้ผ่านจินตนาการแล้วกดนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ ระบายออกมาเป็นบันทึกที่ชื่อ ดินสอสีกับปีกแมลง
    นี่แสดงถึงโลกที่ใครคนนั้นรับรู้และอยากถ่ายทอดออกมา

    บางครั้งคนเราก็อาจทึ่งกับจินตนาการ
    ที่พิมพ์ออกมา พลันให้นึกถึงความน่าอัศจรรย์
    ทางความคิดของคนคนนั้น

    ที่อาจอธิบายทางหน้าเวบที่เคยว่างเปล่า แล้วบรรจุตัวอักษรลงไป

    หากตอนนี้เราลุกมานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วขยับนิ้วลงบนคีย์บอร์ด
    แล้วบรรจงถ่ายทอดสิ่งที่คิดผ่านปลายนิ้วออกมาตาม
    จินตนาการ อาจสะท้อนความ
    งดงามทางความคิด ที่แต่งแต้มโลกใบนี้ของ
    เราให้ชัดเจนและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

    ….เอ๊ะ คุ้นๆ :)))

    mblog.manager.co.th


  29. August 14th, 2009 at 10:24 pm       nunohatyai Says:

    เริ่มจากใจ..
    อะไรๆก็ดีก็งามงด
    หยิบยื่นมอบจากใจ อะไรๆก็สวยสด
    ความสุข,ความรักจักเกิดขึ้นมากมายมิมีหมดจ้า ชะเอิงเอย

    อ่านรู้เรื่องเปล่าฮะ..
    อิอิ น้าไม่รู้เขียนอะไรลงไป งงๆกะตัวเองอยู่เหมียนกันนิ
    ปล.เวลคัมทูบ้านหาดฮะ..

    :)


  30. August 14th, 2009 at 10:11 pm       kacharaj Says:

    เป็นบทความที่ดีจริงๆครับ อ่านแล้วได้กำลังใจดี ประทับใจครับ


  31. August 14th, 2009 at 9:01 pm       myvivus Says:

    จินตนาการไร้จุดจบ … เด็กมันกำลังเรียนรู้ และ Apply หลาย ๆ อย่างตามความคิดและจินตนาการ พอเป็นผู้ใหญ่แล้วอะไร ๆ ก็เริ่มหายไป ทุกอย่างต้องเป็นเหตุเป้นผลไปหมด

    ตัวฉัตรก็เคยคิด ว่าถ้าครูให้เขียนรายงานเรื่องความรัก จะส่งกระดาษเปล่าเหมือนกัน เพราะความรัก แค่กระดาษแผ่นเดัยวมันบรรยายไม่พอ … อิอิ


  32. August 14th, 2009 at 8:30 pm       hongdarun Says:

    “โลกใบนี้จึงใหม่เสมอ
    สำหรับผู้ที่ไม่หยุดการค้นหาและรอคอย
    ชีวิตของเราจึงไม่ต่างจากใครอื่น
    ที่เริ่มต้นจากสิ่งที่ดูเล็กๆ น้อยๆ
    ค่อยๆ เติมแต่งให้สวยงามยิ่งขึ้น”

    ..เป็นแง่คิดที่ดีมากครับ..

    โลกใบนี้สวยงามวิจิตรได้ด้วยจินตนาการ
    จินตนาคือความหวังที่สวยงามของมนุษย์


  33. August 14th, 2009 at 8:21 pm       hakung Says:

    ช่างต่างกันโดยสิ้นเชิงเลยค่ะพี่นัท
    ของฮะนะ พี่ชายวาดให้งามมากๆ
    พอส่งครู ครูก็ส่งกระดาษให้หนึ่งแผ่น
    แล้วให้วาดอย่างที่ส่งมาอีกครั้งหนึ่ง
    แป่วววววววว
    วาดไม่ได้อ่ะ
    แงงงงงงง


  34. August 14th, 2009 at 8:09 pm       leelawadee2u Says:

    คิดได้แบบนี้ พี่จะได้กล้าจับดินสอสีอีกสักคราอิอิ

    พี่เป็นคนที่ค่อนข้างแย่เรื่องศิลปะตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ เหมือนมีอะไรมาจำกัดจินตนาการของพี่อยู่

    พี่จำได้ว่า ปิดเทอมครั้งหนึ่ง ครูให้การบ้าน คือสรรสร้างการ์ตูนคนละเรื่องจากจินตนาการ ทั้งรูปภาพ และเรื่องราว

    พี่ไม่คิดเลยนะ เพราะมอบหน้าที่นี้ให้พี่ชายทันทีที่ครูสั่งมา แต่ช่วงนั้นพี่ชายลืม จนวันรุ่งขึ้นจะเปิเเทอมแล้ว พี่ชายก็มีงานอื่นที่ต้องทำ

    ทำไงได้ พี่ต้องทำเองทั้งหมด ทั้งวาดภาพ ระบายสี และเรื่องราวของนิทาน และไม่น่าเชื่อว่า ครั้งนั้นพี่ทำได้ดีมาก

    ดีจนคุณครูไม่เชื่อว่าพี่ทำเอง อิอิ


  35. August 14th, 2009 at 8:01 pm       hakung Says:

    เห็นด้วยกับพี่เมย์อย่างยิ่งค่ะ
    บางทีคิดมากไปไม่มีประโยชน์เลย
    ให้โทษด้วยซ้ำ

    ช่างมัน ช่างมัน ช่างมัน เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
    นะคะพี่เมย์


  36. August 14th, 2009 at 7:52 pm       xanax71 Says:

    คิดแบบเด็กทำให้เรามีความสุขขึ้นเป็นกองเลยค่ะ

    :)


You must be logged in to post a comment.