หวังเจาจวิน 王昭君

….

หวังเจาจวิน (王昭君)

เป็นหนึ่งในสุดยอดหญิงงามของจีน

ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (พ.ศ. ๓๔๑-๕๕๑)

 

 

 

 

 

 

 

 “ความงามที่ทำให้ฝูงนก ต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า”

..

สมญานามที่คนทั่วแคว้นแดนมังกรขนานนามสาวงามผู้นี้

๑ ใน ๔ สาวงามของจีน

..

“หวังเจาจวิน”

 

.

 

 

 

..”ตั้งแต่จำความได้ก็ได้ยิน..เพลงหวังเจาจวิน..แล้ว

คุ้นเคยกับเพลงจีนเพราะพ่อแม่เปิดฟัง

แล้วชอบไปเองแบบไม่รู้ตัว..ซึมลึกซะ“..

..

..



王昭君..หวังเจาจวิน

悶坐雕鞍 思憶漢皇

เหมิ่นจัวเตี่ยวอัง  ซืออี้หั่นอวัง

朝朝暮暮 暮暮朝朝

เจาเจามูมู  มูมูเจาเจา

黯然神傷

อันหยั่นเสิ่น…ซัง 

前途茫茫 極目空翹望

เชียนทูหมางหมาง  จีมู้คง..เฉี่ยว…วัง

見平沙雁落

เจียนผิ่งส่าเอียนหลั่ว

聲斷衡陽月昏黃

เซิงต่วนเหิ่งยังเยวี่ยฮุนฮวง

返照燕門關上

ฟันเจาเอียนเมินกวน..ซัง

塞外風霜悠悠馬蹄忙

ไสไวเฟิงส่วงโหย่วโหย่วหม่าทีหม่าง

整日思想 長夜思量

เจิ่งยือซือ..เซียง  ฉังเยียซือเลียง

魂夢憶君王

หุ่นเมิ้งอี่จวิน..อวัง

อา….อ่า….

陽關初唱

ยังกวนชูฉั่ง

往事難忘

วั่งซื่อหนันวั่ง

琵琶一疊

พีพาอี่เตี้ย

回首望 故國河山

ฮุยโส่ววั่งกู้กั่วเหอซัน

魂斷腸 憶家族景況

จงต้วนชัง  อี้เจียทิงจิ่งควง

樁萱恩重 棣萼情長

จวงเสวี่ยนเอินจงตีเอ่อชิงชัง

遠別家鄉

ยวนเปียเจียเซียง

舊夢前塵 前塵舊夢

จิ้วมงเฉชียนเฉิ่ง  เชี้ยนเชิงจิ๊วเหมิ่ง

空惆悵

ค่งโช้วชาง

陽關再唱

ยังก่วนไจฉั่ง

觸情神傷

ชูจิ่งเซินสั่ง

琵琶二疊

พีพ้าเอ่อเตี๊ย

凝眸望 野草閑花

นิงโม้ววั่งเยี่ยเชาเสียนฮัว

驛路長 問天涯莽莽

อีลู่ชังเวินเทียนยาหมั่งหมาง

平沙落雁 大道霜寒

พิงส่าเอียนลัวตาเต่าซวงฮัง

胡地風光

หูตี้เฟิงกวง

勝水殘山 殘山勝水

เซิ้งสุ่ยชั้นสั่น  ชั้นซันเซิ้งสุ่ย

無心賞

อิ่วนซัง

陽關終唱

ยังกว่นจงฉั่ง

後事淒涼

โฮ่วซื่อชีเหลี่ยง

琵琶三疊

พีพ้า สั่น เตี้ย

前途望身世

เฉียนทูวั่งเซินซื่อ

飄零付杳茫

เพียวลิงฟูเมี่ยวมัง

矚君也莽莽

จูจวินเยหมั่งหมั่ง

魂歸漢地 目睹朝陽

ฮุนกุ่ยฮันตีมูตู่เจายัง

久後思量

จิ้วโฮ่วสือเลียง

地老天長 天長地老

ตี้เหล่าเทียนฉัง  เทียนฉังตี้เหล่า

長懷想

ฉ่างฮ่วยเซียง

一曲琵琶恨正長

อี้ชวีผี่…พา  เฮิน…เจิ่ง………ชาง

..

ขอบคุณเนื้อเพลงของคุณ..liu2jiao1hui4

~~~~

คาราโอเกะ

http://fcu.org.tw/~f93b0073/no20/no4/no4-32.html

~~~~

ขอบคุณภาพสวยๆและความรู้จากเวบไซต์นี้

http://gotoknow.org/blog/beesman/30871

~~~~



9 Responses to “หวังเจาจวิน 王昭君”

  1.   gibsii Says:

    ชอบอ่านเรื่องราวแบบนี้ค่ะ

  2.   shikamaru Says:

    แปะคะ ไว้มาอ่านอีกรอบ คะ

  3.   nelumbo Says:

    หวังเจาจวิน เป็นคนที่น่าสงสารมากที่สุดในบรรดาสาวงามผู้เสียสละทั้งสี่นาง น้องว่าอย่างนั้นนะคะ …

    สำหรับน้อง ชอบไซซีมากที่สุดค่ะ … ^^

  4.   kooyik Says:

    หวังเจาจวิน แต่ไม่ได้หวังกินเจ้า ;)

  5.   conqueror Says:

    ขอบคุณสาระดีๆนะคะ จะรออ่านอีก ๓ สาวงามนะคะ (ทราบบ้าง แต่ไม่ทราบที่มาค่ะ)

  6.   tomorrow02 Says:

    …นู๋แวะมาฟังเพลงค่ะ…;-))

  7.   henggy Says:

    ขอบคุณพี่เลดี้ที่แวะมาฟังเพลงด้วยกันค่ะ เชื่อว่าลูหหลานจีนส่วนใหญ่(รุ่น 40 up)ต้องรู้จักเพลงหวังเจาจวินแน่ๆเลยค่ะ เพลงนี้มีหลาหหลายอารมณ์ ชอบมากถึงมากที่สุดเลยค่ะ

  8.   henggy Says:

    สุดยอดหญิงงาม (ของจีน) ๑ : หวังเจาจวิน (王昭君)
    เป็นหนึ่งในสุดยอดหญิงงามของจีน ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก หวังเจาจวิน (王昭君) เป็นหนึ่งในสุดยอดหญิงงามของจีน ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (พ.ศ. ๓๔๑-๕๕๑) มูลเหตุของการเขียนบันทึกนี้ เพราะว่าได้เขียนเรื่องของนางเตียวเสี้ยน แล้วพบว่ายังมีสุดยอดหญิงงามของจีนที่ควรกล่าวถึงอีก ๓ คน และคนแรกที่ควรกล่าวถึงคือ “หวังเจาจวิน” นี่เอง ซึ่งบันทึกนี้ต้องขอขอบคุณ แหล่งข้อมูลจาก Chinese2learn.com ครับ เรามาเริ่มต้นเลยนะครับ

    ในรัชสมัยฮั่นซวนตี้ (汉宣帝) บรรดาชนชั้นหัวหน้า ของชนเผ่าซงหนูต่างแย่งชิงอำนาจกัน จนในชั้นสุดท้าย ข่านฮูหานเสีย (呼韩邪单于) รบแพ้ ข่านจื้อจือ (郅支单于) ผู้ซึ่งเป็นพี่ชาย

    ฮูหานเสีย ต้องทำอย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อให้ยังคงมีอำนาจในชนเผ่า จึงตัดสินใจเป็นพันธมิตรกับราชวงศ์ฮั่น และไปเข้าเฝ้าฮั่นซวนตี้ด้วยตนเอง
    และเนื่องจาก “ฮูหานเสีย” เป็นข่านเผ่าซงหนูคนแรก ที่เดินทางมาเชื่อมสัมพันธไมตรียังดินแดนภาคกลาง (ตงง้วน) “ฮั่นซวนตี้” จึงได้เสด็จออกไปต้อนรับที่ชานเมืองหลวง (ฉางอานหรือซีอาน) ด้วยพระองค์เอง และได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่

    ฮูหานเสียพักอยู่ที่นครฉางอานกว่าหนึ่งเดือน หลังจากนั้นพอสบโอกาส จึงได้ร้องขอต่อฮ่องเต้ฮั่นซวนตี้ ช่วยเหลือตนให้ได้เดินทางกลับไปยังเผ่าของตัวเอง

    ฮั่นซวนตี้ได้ช่วยเหลือ โดยส่งแม่ทัพสองนายนำทหารม้าหนึ่งหมื่น คุ้มกันไปส่งฮูหานเสีย ขณะนั้นชนเผ่าซงหนูกำลังขาดแคลนอาหาร ทางราชสำนักฮั่นจึงได้จัดส่งเสบียงอาหารจำนวนมากไปช่วยด้วย ฮูหานเสียรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง และตั้งใจที่จะเป็นพันธมิตรกับราชวงศ์ฮั่น

    หลังจากฮั่นซวนตี้สวรรคต พระโอรสก็ได้เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อมา ทรงพระนามว่าฮั่นหยวนตี้ ต่อมาข่านจื้อจือแห่งเผ่าซงหนู ได้มารุกรานแคว้นต่างๆ ทางตะวันตกของราชสำนักฮั่น และยังได้สังหารทูตที่ราชวงศ์ฮั่นส่งไปอีก

    ทางราชสำนักฮั่นจึงได้ส่งกองทัพออกไปปราบปราม และได้สังหารข่านจื้อจือเป็นผลสำเร็จ หลังจากที่ข่านจื้อจือตายแล้ว ฐานะของข่านฮูหานเสียก็มีความมั่นคงมากขึ้น

    ปี พ.ศ. ๕๑๐ ข่านฮูหานเสียเดินทางมายังนครฉางอานอีกครั้ง และเจรจาขอให้มีการเชื่อมสัมพันธไมตรีด้วยการสมรสระหว่างราชวงศ์ ซึ่งฮั่นหยวนตี้ก็ได้พระราชทานอนุญาต

    การที่หัวหน้าเผ่าซงหนูจะสมรสกับราชวงศ์ฮั่นนั้น ต้องเลือกจากบรรดาองค์หญิงหรือธิดาของเชื้อพระวงศ์เท่านั้น
    ในครั้งนั้น ฮั่นหยวนตี้ทรงตัดสินพระทัยที่จะเลือกนางสนมคนหนึ่งเพื่อพระราชทานให้กับฮูหานเสีย พระองค์ได้ส่งขุนนางไปยังพระราชวังหลังและให้ประกาศว่า “ผู้ใดยินดีที่จะไปยังเผ่าซงหนู ฮ่องเต้ก็จะแต่งตั้งให้เป็นองค์หญิง”

    บรรดานางสนมในวังหลังนั้น ต่างก็ถูกเก็บคัดเลือกมาจากราษฎรสามัญชน เมื่อพวกนางถูกคัดเลือกเข้ามาในวังหลวงแล้วก็เหมือนกับนกที่ถูกกักขังอยู่ในกรง บางคนก็ไม่เคยมีโอกาสได้พบฮ่องเต้ ดังนั้นนางสนมส่วนมากต่างก็หวังว่า “สักวันหนึ่งที่พวกนางจะได้ออกจากวังไป”

    แต่เมื่อได้ยินว่าจะต้องจากบ้านเกิดไปยังเผ่าซงหนู จึงไม่มีผู้ใดอาสาที่จะไป แต่กระนั้นก็ยังมีนางสนมคนหนึ่งนามว่าหวังเฉียง (王嫱) ฉายาเจาจวิน (昭君) มีรูปโฉมที่งดงามและกอปรด้วยความรู้ ยินดีเสียสละเพื่อชาติที่จะไปแต่งงานยังเผ่าซงหนู

    ฮ่องเต้ฮั่นหยวนตี้ จึงได้เลือกวันที่จะจัดงานสมรสพระราชทานให้ ฮูหานเสียและหวังเจาจวิน ที่นครฉางอาน
    ในขณะที่ ฮูหานเสียและหวังเจาจวินกำลังแสดงความเคารพต่อฮั่นหยวนตี้อยู่นั้น พระองค์ก็ได้ทรงเห็นใบหน้าอันงดงามของหวังเจาจวิน รวมทั้งกิริยามารยาทก็สุภาพเรียบร้อย นับว่าเป็นสาวงามในราชสำนักฮั่นคนหนึ่งเลยทีเดียว

    เมื่อฮั่นหยวนตี้เสด็จกลับวังแล้ว ทรงพระพิโรธเป็นอย่างยิ่ง มีบัญชาให้หัวหน้าขันทีไปนำเอารูปภาพของหวังเจาจวินมาให้ทอดพระเนตร ในรูปภาพนั้นแม้จะมีส่วนที่คล้ายคลึงอยู่บ้าง แต่ไม่มีความงดงามเหมือนหวังเจาจวินตัวจริงโดยสิ้นเชิง

    ตามประเพณีของจีนแล้ว บรรดานางสนมที่ถูกคัดเลือกส่งเข้ามาในวัง โดยปรกติจะไม่ได้พบกับองค์ฮ่องเต้โดยตรง แต่ทางราชสำนักจะจัดให้นางสนมเหล่านั้นเป็นแบบให้จิตรกรวาดภาพ และส่งภาพเหล่านั้นไปให้ฮ่องเต้เลือก หากเป็นที่ต้องพระราชหฤทัย ก็จะได้มีโอกาสรับใช้องค์ฮ่องเต้

    หนึ่งในจิตรกรที่วาดภาพเหล่านางสนมนั้น มีอยู่คนนามว่า “เหมาเหยียนโซ่ว (毛延寿)” เวลาที่วาดภาพนางสนมทั้งหลายนั้น หากนางสนมคนใดให้สินบน ก็จะวาดให้สวยงาม

    หวังเจาจวิน มิคิดที่จะติดสินบน ดังนั้นเหมาเหยียนโซ่ว จึงวาดภาพให้นาง “งดงามต่ำกว่าความเป็นจริง” เมื่อฮั่นหยวนตี้ทรงประจักษ์ในความจริงเช่นนี้ จึงทรงพิโรธอย่างมาก รับสั่งให้ประหารชีวิตเหมาเหยียนโซ่วทันที

    หวังเจาจวินได้เดินทางออกจากนครฉางอาน ภายใต้การคุ้มกันของบรรดาทหารราชวงศ์ฮั่นและเผ่าซงหนู นางได้ขี่ม้าฝ่าลมหนาวอันทารุณ เดินทางนับพันลี้ไปยังเผ่าซงหนู เป็นมเหสีของ
    ข่านฮูหานเสีย ได้รับยศเป็น “หนิงหูเยียนจือ”(宁胡阏氏) ด้วยความหวังว่านางจะสามารถนำเอาความสงบสุขและสันติภาพมาสู่ชนเผ่าซงหนู
    หวังเจาจวินต้องจากบ้านเกิดไปไกล อาศัยอยู่ในดินแดนของเผ่าซงหนูเป็นเวลานาน นางได้ “เกลี้ยกล่อม” ฮูหานเสียอย่าให้ทำสงคราม ทั้งยังเผยแพร่วัฒนธรรมของชาวฮั่นให้แก่ชาวซงหนูอีกด้วย

    นับจากนั้นเป็นต้นมา เผ่าซงหนูและราชวงศ์ฮั่นต่างก็อยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข และไม่มีสงครามเป็นเวลายาวนานถึงหกสิบกว่าปี ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่ข่านฮูหานเสียสิ้นชีวิตแล้ว นางก็ได้ “ทำตามประเพณีของชาวซงหนู” โดยได้แต่งงานใหม่กับบุตรชายคนโตที่เกิดกับภรรยาหลวงของข่านฮูหานเสีย ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะขัดกับขนบธรรมเนียมประเพณีของชาวฮั่น แต่นางก็คำนึงถึงส่วนรวมเป็นหลัก และคิดที่รักษาความสัมพันธ์อันดีระหว่างชาวฮั่นและชาวซงหนู

    หวังเจาจวิน ได้ให้กำเนิดบุตรชาย 1 คน และบุตรสาว 2 คน ที่เผ่าซงหนู เวลาและสถานที่ ที่นางถึงแก่กรรมนั้น ประวัติศาสตร์ไม่ได้บันทึกเอาไว้

    “落燕” หรือ “ความงามที่ทำให้ฝูงนก ต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า” เป็นเรื่องราวตอนที่ หวังเจาจวิน เดินทางออกไปนอกด่าน (ในรัชสมัยฮั่นหยวนตี้ ทางเหนือและใต้ทำสงครามกันไม่หยุดหย่อน ชายแดนไม่มีความสงบสุข เพื่อที่จะทำให้เผ่าซงหนูทางชายแดนด้านเหนือสงบลง ฮั่นหยวนตี้จึงได้พระราชทางหวังเจาจวินให้สมรสกับข่านฮูหานเสีย เพื่อที่จะสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองเมือง) ในวันที่ท้องฟ้าสดใส หวังเจาจวินได้จากบ้านเกิดเดินทางไปทางเหนือ ระหว่างทาง เสียงม้าและเสียงนกร้องทำให้นางเศร้าโศก ยากที่จะทำใจได้ นางจึงได้ดีดพิณขึ้นเป็นทำนองที่แสดงความโศกเศร้าจากการพลัดพราก บรรดานกที่กำลังจะบินไปทางใต้ ได้ยินเสียงพิณอันไพเราะเช่นนี้ จึงมองลงไป เห็นหญิงงามอยู่บนหลังม้า ก็ตะลึงในความงาม ลืมที่จะขยับปีก จึงร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน นับแต่นั้นเป็นต้นมา หวังเจาจวินจึงได้รับขนานนามว่า “落燕” หรือ “ความงามที่ทำให้ฝูงนก ต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า” นั่นเอง…..

    ขอบคุณที่มาจากเวบไซต์นี้

    http://gotoknow.org/blog/beesman/30871

  9.   lady007 Says:

    ชอบเพลงนี้เหมือนกันค่ะ มีเพื่อนที่อ่าน เขียน พูด ฟัง ภาษาจีน อยู่หลายคน ชอบร้องเพลงนี้ให้ฟังจ๊ะ น้องรัตน์

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.