กิ่งเพชร

ขอแนะนำวรรณกรรมอันหลากหลาย เถ้าแก่มืออาชีพ พี่สอนน้อง คมความคิด นวนิยายแนววิทยาศาสตร์เรื่องดีเอ็นเอสายพันธุ์สยอง 2059 และนิยายวรรณกรรมเยาวชนเรื่อง โฮ้ง…ผู้เดียวดาย

Archive for ครอบครัว

พี่สอนน้อง: ตอนที่ 14 ขอบคุณพ่อแม่และตนเอง

ขอบคุณพ่อแม่และตนเอง

พ่อแม่คือพระอรหันต์ ในบ้าน ลูกคนใดไม่เคารพและรักเทิดทูนย่อมไม่มีความสุขความเจริญ บุญคุณของท่านยิ่งใหญ่เกินกว่าลูกทุกคนตอบแทนได้หมด การเลี้ยงดูเด็กทารกคนหนึ่งจนกระทั่งเจริญเติบโตขึ้นมา ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย ต้องอาศัยความใจเย็น อดทนทุกอย่าง ตั้งแต่ความเจ็บปวดในระหว่างตั้งครรภ์และคลอดลูก ความยากลำบากในการหาเงินทองเลี้ยงดูบุตร ส่งเสียให้เล่าเรียน การอบรมสั่งสอนให้เป็นคนดี ช่วยเหลือตนเองได้ ไม่เป็นภาระกับผู้อื่น เติบโตขึ้นอย่างมีคุณค่าทั้งต่อตนเองและสังคม ลูกทุกคนจึงต้องตระหนักถึงคุณงามความดีของท่าน มีความกตัญญูกตเวทีตอบแทนบุณคุณกลับคืนไป ทุกคุณค่าในสิ่งดีงามไม่จำเป็นต้องตีค่าเป็นตัวเลขเงินทองเสมอไป แม้แต่ทำเรื่องให้ถูกใจและสบายด้วยกันทั้งพ่อแม่และลูก ความสุขในครอบครัวไม่ไกลเกินเอื้อม การทะเลาะเบาะแว้งหยุดลงทันที ไม่จำเป็นต้องยกเหตุผลต่างๆ มาอ้างอิงความถูกต้องของตนเอง เพื่อลบล้างคุณงามความดีของท่าน เหมือนลูกอกตัญญูหลายคนที่ชอบกล่าวอ้างเป็นประจำ จึงต้องขอบคุณและสรรเสริญความดีของพ่อแม่ ขณะเดียวกันก็ขอบคุณตนเองที่ไม่หลงผิดไปกับความเป็นเหตุผลบางอย่างที่ตนเอง เข้าใจไปเอง อาทิ พ่อแม่มีหน้าที่เลี้ยงลูก เพราะทำให้ตนเองเกิดมา ถ้าตนเองลำบาก หาเงินไม่ได้ พ่อแม่ต้องเลี้ยงดูลูกคนนี้ตลอดไป หรือพ่อแม่ทำอาหารเลี้ยงลูกทุกวัน เมื่อตนเองเติบใหญ่ ไม่คุ้นเคยกับการทำอาหาร เนื่องจากไม่เคยถูกสอนจับตะหลิว เปิดแก๊สทำกับข้าวหรือหุงข้าว จึงจำเป็นที่พ่อแม่ต้องทำกับข้าวเลี้ยงตนเองตลอดไป หรือตนเองเกิดมาเป็นคนเอาแต่ใจตนเอง ไม่เคยเรียนรู้ความรับผิดชอบ ไม่รู้จักหน้าที่ กลายเป็นคนไม่มีวุฒิภาวะ พ่อแม่รักและตามใจมากเกินไป เลี้ยงดูแบบผิดๆ มาโดยตลอด ตนเองไม่สามารถเอาดีได้ ดังนั้นพ่อแม่ต้องรับผิดชอบในเรื่องราวทั้งหมดของตนเอง ลูกไม่ควรใช้เหตุผลเชิงตรรกะเหล่านี้สร้างความทุกข์ความเดือดร้อนกลับมาสู่ ครอบครัว ไม่ว่าในกรณีใดทั้งสิ้น

การขอบคุณพ่อแม่สิ่ง แรกคือ ไม่ทำแท้งตั้งแต่อยู่ในครรภ์เก้าเดือน อยู่เป็นเพื่อนในยามเราลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรก อ้อมกอดแห่งความอบอุ่นช่วยให้ตนเองไม่รู้สึกว้าเหว่ โหยหาความรัก และขาดที่พึ่งความมั่นคงทางจิตใจ ไม่ทอดทิ้งเราให้ไปอยู่ในสถานเลี้ยงดูเด็กกำพร้า และเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ขอบคุณตนเองเมื่อยามพ่อแม่แก่เฒ่า ให้เงินทองไว้ใช้สอยจับจ่าย ช่วยดูแลปรนนิบัติ เป็นเพื่อนเวลาท่านรู้สึกเหงา และพาไปพบแพทย์เพื่อรักษาอาการเจ็บป่วย เช่นเดียวกับตนเองเมื่อครั้งเป็นเด็กเล็ก

การขอบคุณประการที่ สองคือ ช่วยอบรมสั่งสอนให้รู้จักหน้าที่ ความรับผิดชอบและเอาตนเองรอดได้ มีความเมตตากรุณา ช่วยเหลือผู้ที่สมควรช่วยเหลือ ไม่เป็นคนจิตใจหยาบกระด้าง เห็นแก่ตัว คิดแก้แค้นทำร้ายคนอื่น เป็นพวกนักเลงอันธพาล สิบแปดมงกุฎ หลอกลวง หรือคิดทำสิ่งชั่วร้ายตลอดเวลา ขอบคุณตนเองที่ไม่ดื้อดึง เชื่อฟังพ่อแม่จึงเติบโตขึ้นเป็นคนดี มีศีลธรรมและจรรยาบรรณ

การขอบคุณประการที่ สามคือ ช่วยส่งเสียให้เล่าเรียนหนังสือ รู้จักอ่าน เขียนหนังสือ เป็นคนมีความคิดกว้างไกล ใช้ความรู้มาประกอบอาชีพสุจริต ไม่ต้องเป็นคนลักขโมย ปล้นจี้ชิง วิ่งราว เข่นฆ่าผู้อื่น หรือทำร้ายสังคม ประเทศชาติ ขอบคุณตนเองในการตั้งใจและขยันเล่าเรียนศึกษา ชอบศึกษาหาความรู้ติดตัว ช่วยพ่อแม่ทำมาหากิน ไม่คบเพื่อนเกเร ชักชวนกันทำในสิ่งผิดทำนองคลองธรรม และนำความเดือดร้อนมาสู่ครอบครัว

การขอบคุณประการที่ สี่คือ เป็นตัวอย่างให้ลูกได้เห็นสิ่งดีงาม ไม่ทะเลาะเบาะแว้งในครอบครัว อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ไม่ทำสิ่งผิดศีลธรรม ดื่มเหล้าเมายา ติดอบายมุขทั้งหลาย อดทนและขยันทำมาหากินโดยสุจริต ขอบคุณตนเองที่มีภูมิคุ้มกันในครอบครัวดีเยี่ยม ไม่หลงใหลไปกับสิ่งแวดล้อม สังคมนอกบ้านซึ่งคอยชักชวนให้หลงผิด คิดว่าเป็นสิ่งโก้เก๋ จนลืมแบบอย่างที่ดีของพ่อแม่ตนเอง และเป็นต้นแบบในการสร้างครอบครัวอบอุ่นต่อไป

การขอบคุณประการที่ ห้าคือ สั่งสอนลูกเป็นคนประหยัดในเรื่องเงินทอง ไม่เป็นคนบ้าคลั่งสนุก หลงยึดติดในสุขนิยม ชอบเดินทางท่องเที่ยว หรือหลงใหลไปกับวัตถุนิยม ยกย่องสินค้าราคาแพงมากไปกว่าประโยชน์ใช้สอย ขอบคุณตนเองรู้จักคุณค่าในสิ่งที่พ่อแม่อบรมสั่งสอน กลายเป็นคนมีเหตุผลในเรื่องใช้จ่ายเงินทอง ไม่นำเงินไปสุรุ่ยสุร่ายกับความสนุกสนาน และการพักผ่อนท่องเที่ยวในราคาแพง ทำให้มีเงินอดออมในยามเศรษฐกิจฝืดเคือง

การขอบคุณประการที่ หกคือ ไม่ตามใจลูกจนเหลิง อยากได้อะไรก็รีบหามาให้ทันที ฝึกสอนลูกช่วยเหลือตนเอง ไม่พึงพาพ่อแม่ตลอดเวลา เติบโตขึ้นอย่างมีคุณค่า เรียนรู้การใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์โกรธกริ้ว รู้จักรอคอยด้วยความอดทน ขยันขันแข็งในการทำงาน และหัดให้อภัยผู้อื่น ขอบคุณตนเองที่ไม่ดื้อดึง ไม่เป็นลูกเลี้ยงยาก เป็นคนมีวุฒิภาวะ และมองโลกด้วยสภาพความเป็นจริง

การขอบคุณประการสุด ท้ายคือ ให้อภัยลูกเสมอเมื่อพลั้งเผลอทำสิ่งไม่ดี ปลุกปลอบกำลังใจ กระตุ้นลูกให้ลุกขึ้นต่อสู้ใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ยินดีสนับสนุนลูกทุกวิถีทาง เพื่อความก้าวหน้าและประสบความสำเร็จในชีวิต ขอบคุณตนเองที่เรียนรู้สิ่งผิดพลาด มีสติปัญญาแก้ไขปัญหาอย่างถูกต้อง ลุกขึ้นยืนและทำหน้าที่จนประสบความสำเร็จ

พ่อแม่มีบุญคุณต่อ ลูกมากมาย เกินกว่าคำอธิบายและบรรยายได้หมด คำขอบคุณและสรรเสริญดังกล่าวข้างต้นไม่เพียงพอสำหรับลูกทุกคน แต่ต้องกระทำให้เห็นเป็นรูปธรรม ด้วยการตอบแทนบุญคุณของท่าน หากคิดว่าตนเองไม่ได้รับสิ่งดีครบถ้วนทั้งเจ็ดประการจากพ่อแม่ ก็ไม่ควรใช้ตรรกะเชิงเหตุผลดังที่เกริ่นมาตั้งแต่แรก ในการละเลยเป็นลูกที่ดี ไม่ปรับปรุงตนเองด้วยสติปัญญาอันสมบูรณ์ ในที่สุดต้องนำความเดือดเนื้อร้อนใจ ความทุกข์ยากมาสู่ตนเอง พ่อแม่ ญาติพี่น้อง และครอบครัวไม่มีที่สิ้นสุด

ถ้าท่านสนใจโปรดติดตามอ่านฟรีได้ที่นี่ http://my.dek-d.com/kingphett/writer/view.php?id=587235  

พี่สอนน้อง: ตอนที่ 13 การเลี้ยงดูลูกของพ่อแม่คนไทย

การเลี้ยงดูลูกของพ่อแม่คนไทย

การเลี้ยงดูลูกของพ่อแม่คนไทย มักแตกต่างจากชาวตะวันตกที่เจริญแล้ว เป็นเพราะความคิดในเรื่องเลี้ยงลูกแตกต่างกันมาก วัฒนธรรมชาติตะวันตกนิยมให้คนพึ่งพาตนเอง รับผิดชอบและช่วยเหลือตนเอง เน้นไปทางปัจเจกนิยม (Individualism) ไม่เกิดความรู้สึกผูกพันแบบกลุ่ม เป็นเรื่องเฉพาะของแต่ละบุคคล ส่วนคนไทยและชาติเอเซียนิยมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน พ่อแม่ต้องการให้ลูกอยู่ในโอวาท เชื่อฟัง สามารถพึ่งพาได้ในยามชรา เป็นวัฒนธรรมแบบกลุ่ม (Collectivism) เกิดความรู้สึกผูกพันในลักษณะครอบครัวและเครือญาติ

ครอบครัวคนไทยเลี้ยงลูกชนิดไข่ในหิน รักและห่วงใยมากเกินไป คอยสอดส่องอยู่ในสายตาตลอดเวลา และห้ามปรามพฤติกรรมที่เห็นว่าไม่เหมาะสม อ้างว่าเป็นความหวังดีของพ่อแม่ ต้องการให้ลูกเติบโตขึ้นเป็นคนดี ไม่ทำตัวเป็นคนพาลเกเร นอกลู่นอกทาง ถ้าลูกไม่เชื่อฟังต้องลงโทษ เฆี่ยนตีเพื่ออบรมสั่งสอนตั้งแต่เด็ก โดยมีความเชื่อตามคำโบราณว่าไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยาก ต้องทำโทษหลาบจำ เติบโตขึ้นจะได้ไม่ทำพฤติกรรมเช่นนั้นอีก ขณะเดียวกันคอยห้ามปรามทุกเรื่องที่ตนเองไม่ชอบใจด้วย ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเหตุผลของพ่อแม่ทั้งสิ้น ไม่ได้สอบถามเด็กว่าทำไมถึงทำเช่นนั้น เด็กถูกกดดันและเก็บกด ทำให้ขาดความเป็นอิสรภาพ ไม่มีความคิดสร้างสรรค์ ขาดความมั่นใจ ขี้อาย ไม่กล้าแสดงออก ต้องคอยสอบถามความเห็นจากพ่อแม่อยู่ร่ำไป ลับหลังพ่อแม่ ลูกอาจแสดงพฤติกรรมเก็บกด ทำในสิ่งที่พ่อแม่ไม่ชอบและคอยห้ามปรามเสมอ อาทิ ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ติดยาเสพติด แอบหนีเที่ยวเมื่อมีโอกาส ฝ่ายพ่อแม่คิดว่าลูกเป็นดี อยู่ในโอวาท เมื่อทราบความจริงก็แทบลมใส่ เป็นเพราะเข้มงวดลูกในบ้านมากเกินไป เด็กบางคนอาจต่อต้าน ยิ่งแสดงอาการดื้อดึงมากขึ้น กรณีที่รุนแรงพ่อแม่อาจติดกล้องวงจรปิดในห้องนอนลูก บริเวณทั่วบ้านทุกมุมห้อง เพื่อคอยสอดส่องดูพฤติกรรมลูก คิดว่าเด็กไม่เชื่อฟัง มีนิสัยอันธพาล ส่วนใหญ่เป็นเด็กโตวัยรุ่น พ่อแม่บางรายใช้อารมณ์ ด่ากราดลูก และประกาศตัดขาดความพ่อแม่ลูกทันที ส่วนลูกเกิดความเจ็บแค้นในใจ จ้างมือปืนมาสังหารพ่อแม่และบุคคลในครอบครัวตนเอง เคยเป็นข่าวโด่งดัง สร้างความสะเทือนใจ กระทบกับความรู้สึกคนทั่วไป

การเลี้ยงลูกจึงเป็นเรื่องพ่อแม่สมัยใหม่รู้สึกหนักใจ เลี้ยงแล้วไม่ได้พึ่งพายามชรา ลูกเอาตัวไม่รอดในทุกสถานการณ์ ยิ่งพ่อแม่รักห่วงใยลูกมาก ลูกยิ่งเป็นคนไม่เอาไหน การช่วยเหลืออย่างมากตามวัฒนธรรมแบบกลุ่มของคนไทย ส่งผลสะท้อนให้เด็กไทยไม่มีความรับผิดชอบ ไม่มีความอดทน ขาดวุฒิภาวะ เนื่องจากไม่มีอิสรภาพในการทำสิ่งต่างๆ ด้วยตนเอง พ่อแม่ควบคุมเอาไว้ทั้งหมด ลูกคนไทยเลี้ยงไม่รู้จักโตเสียที เมื่อออกไปเผชิญโลกภายนอก ทำงานไม่อดทน ไม่รู้จักความยากลำบาก ในบ้านมีคนคอยช่วยเหลือ ทำแทนและบงการชีวิตตลอดเวลา ส่วนในที่ทำงานต้องทำเองทั้งหมด แก้ไขปัญหาเรื่องงาน และมีปัญหาตลอดเวลา ไม่มีใครช่วยเหลือตลอดเวลาเหมือนอยู่ในบ้าน เมื่อทำผิดพลาด ถูกเจ้านายตำหนินิดหน่อย ก็พาลลาออกจากงานเสียเลย มาทำธุรกิจส่วนตัวเล็กน้อยก็ขาดทุนหรือรายได้ไม่เพียงพอเลี้ยงชีพ ต้องวนเวียนเป็นวัฏจักรมาให้พ่อแม่เลี้ยงดูเหมือนเดิม เป็นเรื่องหน้าเศร้าใจและทุกข์ใจสำหรับพ่อแม่คนไทย

การเลี้ยงดูลูกถูกต้อง ควรผสมผสานวัฒนธรรมปัจเจกบุคคลเข้ามาเกี่ยวข้อง หัดให้ลูกรับผิดชอบในเรื่องหน้าที่ตนเองตั้งแต่เด็ก เช่น ล้างจานทันทีหลังกินข้าวเสร็จ ทำความสะอาดห้องนอน ห้องน้ำและถูบ้าน เมื่อเติบโตขึ้นบ้างต้องฝึกฝนเรื่องการทำอาหารเอง หัดช่วยเหลือและพึ่งพาตนเองมากที่สุด พ่อแม่ต้องไม่คิดว่าลูกยังเล็ก ทำเองไม่เป็น หรือสงสารลูกทำงานหนัก การฝึกฝนตั้งแต่เด็กช่วยให้ลูกมีความอดทน เรียนรู้การทำงานขั้นต้น มีวินัยและความรับผิดชอบเมื่อเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ เวลาเล่นอะไรด้วยตนเอง พ่อแม่ต้องไม่เข้าไปเล่นด้วย บอกให้เล่นอย่างโน้นอย่างนี้ ปล่อยให้เด็กเล่นเอง เขากำลังฝึกฝนการจิตนการสร้างสรรค์ อย่าไปขัดจังหวะการเล่นของลูก พ่อแม่คอยดูลูกอยู่ห่างๆ ไม่ให้เกิดอันตรายกับเขา เวลาลูกหกล้มและร้องไห้ พ่อแม่ต้องไม่เข้าไปปลอบใจและโอ๋เด็กตลอดเวลา บอกให้ลูกลุกขึ้นยืนเอง พ่อแม่และญาติผู้ใหญ่ในบ้านต้องไม่เลี้ยงดูในลักษณะตามใจหรือบังคับเด็กมากเกินไป ควรรับฟังความคิดเห็นและเหตุผลของลูก ปล่อยให้เด็กทำในสิ่งที่เขาต้องการเสียก่อน ถ้าเป็นสิ่งผิดก็ควรใจเย็น ใช้หลักเหตุผลอธิบายว่าทำไมลูกไม่ควรทำเช่นนั้นและเมื่อทำแล้วจะเกิดผลเช่นใด ดีกว่าห้ามปรามไปเสียทุกเรื่อง ลูกอาจไม่เข้าใจ เกิดการต่อต้านในใจ และดื้อดึงไม่เชื่อฟัง การใช้หลักเหตุผลช่วยให้ลูกตัดสินใจในเรื่องราวสิ่งต่างๆ ได้ดีกว่าการใช้อารมณ์ที่ปราศจากสติปัญญา ไม่กลายเป็นคนเจ้าอารมณ์จากสิ่งที่พ่อแม่ห้ามปรามหรือขัดใจในสิ่งที่เขาต้องการ ยิ่งลูกได้ช่วยเหลือพ่อแม่ทำมาหากิน ร่วมทุกข์ร่วมสุข และเห็นความยากลำบากในการหาเงิน ยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกผูกพันและรักพ่อแม่มากขึ้น ลูกที่เติบโตเป็นวัยรุ่นอาจหางานทำในช่วงปิดเทอม หรือเสาร์อาทิตย์ไปขายของตามตลาดนัดและห้างสรรพสินค้า บางคนหาเงินส่งตัวเองเรียนหนังสือ ทำงานและเรียนควบคู่กันไป เป็นการฝึกฝนให้คุ้นเคยกับความยากลำบาก เด็กพวกนี้จะเฉลียวฉลาดและเก่งเป็นยอดคน เข้าใจวิถีชีวิตตนเองและผู้อื่น มองโลกในด้านความเป็นจริง ไม่เข้าใจในลักษณะแบบฉบับของตนเอง

พ่อแม่คนไทยสมัยใหม่ ต้องปรับตัววิธีการเลี้ยงลูก ไม่อิงกับวัฒนธรรมแบบกลุ่มมากเกินไป ต้องนำลักษณะปัจเจกบุคคลของชาติตะวันตกมาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ แต่ต้องไม่ลืมรากเหง้าของวัฒนธรรมไทยคือ สอนลูกรู้จักอ่อนน้อม ไม่ก้าวร้าว เคารพผู้อาวุโส และดูแลพ่อแม่ยามแก่เฒ่า พ่อแม่ที่ฉลาดต้องรู้จักปลูกฝังนิสัยความมีวินัย ความรับผิดชอบ การรู้จักหน้าที่ตนเอง การมีเหตุผล ความอดทน ไม่เอาแต่ใจตนเอง และช่วยเหลือตัวเองเมื่อเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ไม่พึ่งพาพ่อแม่ตลอดไป อีกทั้งเป็นภูมิคุ้มกันแข็งแกร่งในครอบครัว ป้องกันลูกไม่ให้ตกอยู่ในสิ่งที่เป็นอบายมุข สิ่งแวดล้อม เทคโนโลยี และสังคมที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

การเลี้ยงลูกของคนไทยหรือคนชาติอื่น ต้องใช้แนวทางวิธีที่กล่าวไว้ข้างต้น พ่อแม่ต้องไม่ให้ความรักลูกมากมายมาปิดหูปิดตาตนเอง เลี้ยงดูและสอนลูกแบบผิดๆ ตามใจลูกหรือบังคับมากเกินไป ปล่อยให้เด็กมีอิสรภาพ ทำอะไรด้วยตนเอง เพื่อให้เกิดการลองผิดลองถูก เกิดความคิดสร้างสรรค์ ในไม่ช้าเด็กจะค้นพบตนเองว่าชอบสิ่งใด เกิดการเลือกอาชีพในสิ่งที่ตนเองรัก โดยมีพ่อแม่เป็นผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ลูกพลอยมีความสุขตลอดชั่วชีวิต ความเจริญรุ่งเรืองจึงตามมา ไม่ทิ้งภาระ ความทุกข์ยาก และปัญหาจากการเลี้ยงดูลูกผิดๆ ย้อนกลับมาสู่พ่อแม่ในบั้นปลายของชีวิต

……………………………………………………………………………………

พี่สอนน้อง: ตอนที่ 43 ความรักวัยรุ่น

Read the rest of this entry »