กิ่งเพชร

ขอแนะนำวรรณกรรมอันหลากหลาย เถ้าแก่มืออาชีพ พี่สอนน้อง คมความคิด นวนิยายแนววิทยาศาสตร์เรื่องดีเอ็นเอสายพันธุ์สยอง 2059 และนิยายวรรณกรรมเยาวชนเรื่อง โฮ้ง…ผู้เดียวดาย

โฮ้ง…ผู้เดียวดาย: ตอนที่ 11 น้ำ่วมใหญ่ (3)

.

“น้องชาย…ระงับสติอารมณ์ก่อนเถอะ ไอ้แกละมันล้อคุณเล่น” ไอ้ดำ พี่ชายคนโต
      
เอ่ยน้ำเสียงกึ่งอ้อนวอน หลายปีที่ผ่านอายุเพิ่มขึ้นเกือบสิบปี
“อั้วไม่ยอมพวกลื้อหรอก มันหัวเราะเยาะสุนัขพันธุ์แท้ที่ใครๆ ก็เกรงกลัวศักดิ์ศรี 
      
พันธุ์พิทบูลอย่างอั้วขอท้าประลองกับพวกลื้อ ถ้าแพ้ขอยอมเป็นทาสไปตลอดชีวิต”
ไอ้เต้าหู้ยี้ขบเคี้ยวฟัน ตาถลึงมองอย่างโกรธแค้นตามสายพันธุ์สุนัขดุ
“ข้าไม่กลัวเอ็ง แฮะ…แฮะ ไอ้เต้าหู้ยี่” ไอ้แกละทำหน้าทะเล้น แลบลิ้น หลอกล่อไปมา
      
ตามมุมกรงใหญ่ ไม่กล้าผลีผลามเข้าใกล้กรงสุนัขพันธุ์พิทบูล เพียงแต่ยั่วอารมณ์
นักเลงพันธุ์พิทบูล
“พี่แกละ! หยุดได้แล้ว” นางสาวพิซซ่าร้องลั่น แม้ว่าเธอเพิ่งแต่งงาน แต่ยังไม่มีทายาท
      
กับไอ้แซม จึงคงสภาพเป็นนางสาวนำหน้าชื่อไปก่อน
ไอ้แกละรีบหยุดทันที เมื่อนักเลงพันธุ์พิทบูลโกรธจัดพุ่งเข้าชนกรงตนเองจนสะเทือน
      
ถึงกรงใหญ่ด้านข้าง สุนัขพันธุ์เทอเรียตัวจิ๋วสามตัววิ่งไปมุมด้านข้างสามมุมเพื่อถ่วง
น้ำหนัก กรงใหญ่จึงไม่ล้มลงสู่พื้นซิเมนต์
“คุณเต้าหู้ยี้ ผมขอโทษพี่ชายด้วยครับ…” ไอ้แซมตะโกนมาอีกฝั่งหนึ่งของกรง ถึงแม้
      
สุนัขพันธุ์เทอเรียอายุมากกว่าก็ต้องใช้สรรพนามคำว่าพี่ชาย เป็นการยกย่องอีกฝ่ายหนึ่ง
ไอ้เต้าหู้ยี้หยุดกึก หันมามองไอ้แซมด้วยสายตาไม่พอใจ อ้าปากกว้างใหญ่เคี้ยวไปมาเพื่อ
      
ข่มขู่ฝ่ายตรงข้าม
“ลื้อมันพวกเดียวกัน ถ้าอั้วออกไปได้ พวกลื้อไม่รอดแน่”
นางสาวพิซซ่ายกขาหน้าปิดตา เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยความหวาดกลัว
“ถ้าขอร้องกันดีๆ ไม่ได้ผล ข้าในฐานะพี่ใหญ่ขอต่อสู้กับคุณเอง” ไอ้ดำประกาศดังก้อง
      
 สันชาตญาณความกล้าหาญถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง
“เฮอะ…ตัวลื้อเล็กเท่าลูกหมา แค่อั้วอ้าปากงับหัว ลื้อก็ต้องตายแน่ๆ” นักเลงสุนัขพันธุ์พิทบูล
      
หันมาข่มขู่ไอ้ดำ วางกล้ามนักเลงโตเต็มที่
“เฮ้ย! ไอ้ตัวใหญ่สมองลีบ…ข้าสามตัวพี่น้องจะขอสั่งสอนแกเอง” ไอ้แกละสำทับกลับไป 
      
เมื่ออีกฝ่ายไม่อาจทำอันตรายมันได้ ฝีปากกล้าแข็งจะต่อปากต่อคำอย่างไม่ลดละ แต่หาก
ต้องต่อสู้กันจริงๆ มันคงเป็นตัวสุดท้าย
“ลื้อกล้าเถียงกับอั้ว…เจ้าลูกหมาตัวกระเปี๊ยก” ไอ้เต้าหู้ยี้เห่าคำรามดังลั่น ไอ้แกละทำคอย่น
      

เล็กน้อย ก่อนตั้งคอตรงจ้องเขม็งไม่ลดละ
“ไอ้สุนัขอันธพาล ข้านะอายุเกือบสิบปีแล้วนะโว้ย…ไม่ใช่ลูกหมาอย่างที่เอ็งพูดหรอก” สุนัขพันธุ์
      
ขี้ขลาดชี้เท้าหน้าไม่พอใจ
“เอาละ! เราอย่าต่อล้อหรือเถียงกันเลย เรื่องต่อสู้กันข้ารับปากกับเจ้า ถ้าแกสู้ไม่ได้ละ…” ไอ้ดำยื่น
      
เงื่อนไข แต่นักเลงสุนัขพันธุ์พิทบูลหัวเราะงอหาย
“ฮ่า..ฮ่า..อั้วนะหรือ? จะพ่ายแพ้พวกลื้อสามตัว ไม่มีทาง…” 
“ถ้าเอ็งแพ้ขึ้น





No comments yet

Sorry, the comment form is closed at this time.