กิ่งเพชร

ขอแนะนำวรรณกรรมอันหลากหลาย เถ้าแก่มืออาชีพ พี่สอนน้อง คมความคิด นวนิยายแนววิทยาศาสตร์เรื่องดีเอ็นเอสายพันธุ์สยอง 2059 และนิยายวรรณกรรมเยาวชนเรื่อง โฮ้ง…ผู้เดียวดาย

โฮ้ง…ผู้เดียวดาย: ตอนที่ 11 น้ำท่วมใหญ่ (4)

.ไอ้เต้าหู้ยี้เงยหน้า ปาดน้ำตาเป็นริ้วๆ ตามขอบแก้ม

“มันเป็นความผิดของอั้วเอง เจ้านายไม่ผิดหรอก ถ้าอั้วไม่กัดลูกเขาเสียก่อน…”

“คุณทำไปตามสัญชาตญาณของสุนัขพันธุ์ดุ ถ้ามนุษย์เข้าใจและเลี้ยงดูดี เหตุการณ์
เลวร้ายคงไม่เกิดขึ้น” ไอ้แซมกล่าวตามความสัตย์จริง

“เวลาผ่านไปเกือบปีแล้ว…อั้วไม่โทษใครหรอก” นักเลงสุนัขพันธุ์พิทบูลกลืนก้อนสะอื้น
เข้าในลำคอ

“ใช่! พันธุ์ดุร้ายอย่างเอ็งก่อความรำคราญไปทั่ว ข้าเคยได้ยินว่ารุมกัดมนุษย์จนตาย…”
ไอ้แกละกลับมายั่วอีก

“เอ๊ะ…พี่แกละนี่ จะยั่วอารมณ์ไปถึงไหน หากมนุษย์ไม่แหย่หรือแกล้งสุนัขก่อน คงไม่มี
สุนัขตัวใดไปกัดหรอก” นางสาวพิซซ่าส่งเสียงดุพี่ชายคนรอง ไอ้แกละทำคอย่น สงบปาก
ลงทันที

“เงียบเถอะ! มีใครกำลังเดินมา” ไอ้ดำ พี่ชายคนโตร้องบอก

สุนัขทุกตัวต่างเงียบกริบ เมียงมองผู้เดินเลียบเข้ามาที่กรงใหญ่ หญิงชราก้มๆ เงยๆ กับ
การเทอาหารเม็ดเป็นราง มีหน้าต่างกรงเปิดแง้มออกให้สุนัขโผล่ออกมากินอาหาร ถุงอาหาร
เม็ดราคาถูกเทครบหมดทุกราง พร้อมกับจ้องมองเหล่าสุนัขพันธุ์เทอเรียตัวจิ๋วด้วยสายตาไม่พอใจ

“ตัวเล็กนิดเดียว อย่ากินจุนักล่ะ…สิ้นเปลืองเงินทอง วันนี้ขายได้หรือเปล่าก็ไม่รู้” เธอพึมพำก่อน
เดินกลับเข้าไปในห้องแถวชั้นเดียวของมนุษย์ ท่ามกลางแสงแดดยามสาย ผู้คนเดินพลุกพล่าน
มากขึ้น

ไอ้แกละรีบยื่นหัวออกไปกินอาหารเม็ด มันเคี้ยวเสียงดังกร๊อบๆ ใช้กรามบดอาหารแตกออก
ก่อนเดินกลับเข้ามามุมของตนเอง ไอ้ดำเริ่มน้ำลายสอ โผล่หน้าออกไปกินบ้าง ตามด้วยนางสาว
พิซซ่า

“เฮ้อ…กินเข้าไปได้ยังไง อาหารเลวๆ อย่างนั้น” ไอ้เต้าหู้ยี้ส่งเสียงเย้ยหยัน มันนอนตะแครง
หรี่ตา ท่าทางสบายอกสบายใจ อาการเศร้าโศกเมื่อสักครู่หายเป็นปลิดทิ้ง

“คุณไม่กินอาหารหรือครับ” ไอ้แซมชะโงกหน้าออกมากินบ้าง

“เจ้าแซม ช่างมันเถอะ…ทำเป็นหยิ่งยะโสโอหัง เดี๋ยวมันหิวก็กินเอง” พี่ชายรองเอ่ยอย่างหมั่นไส้

“เฮอะ…ไอ้ลูกสุนัขตัวกระเปี๊ยก อั้วน่ะกินอย่างหรูหราโว้ย…โน้น! อาหารชั้นยอดมาแล้ว” สุนัข
นักเลงพันธุ์ดุรีบกระโดดลุกขึ้นยืน ทำจมูกฟุตฟิดไปมา ลิ้นเลียริมฝีปากจนน้ำลายสอ

ชายชราถือชามขนาดใหญ่เข้ามาใกล้กรง กลิ่นเนื้อย่างหอมกรุ่นถูกเสริฟ์พร้อมกับข้าวสวยชั้นเลิศ
ไอ้แกละตาลุกวาว มองลอดกรงออกไป เห็นมือเหี่ยวย่นหย่อนอาหารเลิศรสลงบนรางอาหาร
ไอ้เต้าหู้ยี้ผวาเข้ากินอย่างเอร็ดอร่อย ชายชราผอมสูงเดินเชื่องช้ากลับเข้าไปในห้องแถวชั้นเดียว
บริเวณหน้าร้านเต็มไปด้วยกรงสุนัขนานาชนิด รวมทั้งจำหน่ายสุนัขพันธุ์ต่างๆ ในจำนวนนี้มีทั้ง
เหล่าสุนัขพันธุ์เทอเรียตัวจิ๋วและพันธุ์พิทบูล

“ไอ้เต้าหู้ยี้! ทำไมเอ็งได้กินเนื้อย่างว่ะ มันไม่ยุติธรรมนี่หว่า” ไอ้แกละร้องโวยวาย ทำท่าตะกรุย
ตะกายเข้าไปในกรงสุนัขพันธุ์พิทบูล

“อั้วมันเป็นสุนัขตัวใหญ่ต้องกินเนื้อสัตว์ บำรุงกล้ามเนื้อให้แข็งแรงน่ะสิ…ไอ้ลูกหมา” นักเลง
สุนัขพันธุ์ดุตวาดสำทับ ฟันกรามใหญ่แข็งแรงบดชิ้นเนื้อแก้มตุ่ยๆ

“เราเป็นสุนัขพันธุ์ขน ต้องกินอาหารเม็ดผสมวิตามิน ช่วยสร้างขนสวยงามและแข็งแรง” นางสาว
พิซซ่าไขข้อสงสัย นายหญิงเคยให้หล่อนกินบ่อยๆ อาหารเม็ดมีรสชาติทั้งเนื้อ ตับ และไก่ ขึ้น
อยู่กับมนุษย์เลือกสรรหา ตลอดจนผลิตขึ้นมาเพื่อแข่งขันกันทางธุรกิจ

“แต่ข้าอยากกินบ้าง โอว…มันช่างหอมอะไรอย่างนี้ ข้าทนไม่ไหวจริงๆ” ไอ้แกละหลับตามีความสุข
จมูกสูดกลิ่นเข้าเต็มปอด

“ไอ้แกละ! แกหยุดพร่ำเสียที ข้าไม่ต้องการให้สุนัขตัวใดมาดูถูกพวกเรา” ไอ้ดำ พี่ใหญ่ร้องเตือนสติ

“แหม…พี่ดำ ข้าไม่เคยได้กลิ่นโอชารสแบบนี้มาก่อน ขออภัยด้วยเถอะ” พี่ชายรองรับสารภาพ
ก้มหน้างุดๆ ราวกับเป็นความผิดใหญ่โต นิสัยจอมตะกละมักแก้ไม่หาย

ถ้าท่านสนใจโปรดอ่านฟรีได้ที่นี่ http://writer.dek-d.com/kingphett/writer/view.php?id
=571778





No comments yet»

Your comment

You must be logged in to post a comment.