KopAnfield

►ทุกสิ่งที่อยากจะบอก~

เดินทางไกล

March10

    เดินมาถึงคลองหนึ่ง จนเห็นป้ายโรงเบียร์เยอรมันฯ ก็เตรียมจะข้ามไปเมเจอร์ฯ รังสิต เข้าไปถึงต้องรีบตรงดิ่งไปห้องน้ำ ฝุ่นเยอะมากๆ ทั้งหน้า ตัว แขน ขา ฝุ่นเกาะเต็มเลย

.

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อวานได้เดินทางไกลอีกครั้งหนึ่ง

ทำตัวเหมือนคนไม่มีตังค์ค่ารถกลับบ้าน

เดินเท้าออกจากดรีมเวิลด์คนเดียว

ระยะทางตั้งแต่คลองสามจนถึงฟิวเจอร์ปาร์ครังสิต

ใช้เวลาประมาณห้าโมงนิดๆออกมาจากข้างใน

ถึงหน้าเมเจอร์ฯ รังสิต เหลือบมองนาฬิกาในร้านอัดรูป ก็ทุ่มกว่าๆ

ตั้งแต่ฟ้ายังจ้า จนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า มืดพอดี

 

จะว่าสนุกไหม มันก็คงไม่เท่าไหร่

เพราะที่เดิน ก็ไม่ใช่เพราะเรื่องน่าสบายใจ

แต่การเดินเท้าไกลๆแบบนี้ มันก็ช่วยให้มีเวลาได้คิดอะไร

ช่วยให้ใจเย็นลง และปลงกับเรื่องหลายเรื่องได้ง่ายมากขึ้น

 

การเดินช่วงแรกดูเหมือนจะผ่านไปด้วยดี เพราะมันยังมีทางให้เดินได้

เดินๆไปเรื่อยๆมันเริ่มลำบาก เพราะต้องไปเดินตามไหล่ทาง

แล้วสะพานข้ามคลองเข้าหมู่บ้านนี่เยอะมาก

เวลาจะเดินผ่านก็ต้องมองรถทางขวาจะมีใครเลี้ยวมาไหม

ต้องคอยระวังรถที่ลงมาจากสะพาน ซึ่งสะพานมันชัน

เลยมองไม่เห็นรถจากข้างบน พอเห็นมันก็ใกล้เข้ามาแล้ว

 

บางช่วงก็ต้องเลาะๆไปขึ้นบนสะพานข้ามคลองย่อย

ซึ่งไม่มีทางให้คนเดิน รถมันอาจจะเบียดเราตายได้ง่ายๆ

ก็คอยมองแล้วก็วิ่งปรู๊ดดด ขึ้นฟุตปาธสะพานให้ทัน ก่อนรถใหญ่มา

รถเยอะมาก ได้ยินเสียงตามหลังมาทีก็เสียวที ฟู่วๆๆ

มอเตอร์ไซค์ชลอใกล้ๆที ก็เสียวกลัวโดนจี้ ทำกำหมัดตั้งท่าไว้ก่อน

รถพยาบาลเปิดเสียงหวอ วิ่งผ่านทีก็ใจไม่ดี กลัวจะได้ไปนอนในนั้น

 

เดินไปก็คิดไป เรื่องนู้นเรื่องนี้เยอะไปหมด ทั้งดีและไม่ดี

ถ้าบวชนี่ คงไม่ต้องกลัวเรื่องออกธุดงค์ เดินได้สบาย

เดินมาถึงคลองหนึ่ง จนเห็นป้ายโรงเบียร์เยอรมันฯ

ก็เตรียมจะข้ามไปเมเจอร์ฯ รังสิต

เข้าไปถึง ต้องรีบตรงดิ่งไปห้องน้ำ

ฝุ่นเยอะมากๆ ทั้งหน้า ตัว แขน ขา ฝุ่นเกาะเต็มเลย

 

เอาน้ำล้างหน้า ล้างขาเสร็จ ก็แอบเดินเล่นชั้นบนนิดนึง

ไปเดินร้านสตาร์พิกส์ ดูโมเดลนู่นนี่ ไม่ให้หมกมุ่น

ตั้งสติได้ ก็ต้องรีบออกมา เตรียมกลับบ้าน

เพราะนี่ก็มืดแล้ว ขืนกลับอยุธยาไม่ทัน มีหวังรถเข้าบ้านหมด

ต้องลำบากคุณพ่อ ขับรถมารับอีกแน่ๆ

ก่อนกลับก็แวะเข้าเซเว่น ซื้อขนมปังกับสไปรท์ เพื่อดับความหิวกระหาย

ข้ามสะพานลอยมาลงตรงข้ามฟิวเจอร์ขึ้นรถบัส 99 กลับอยุธยา

โชคดีที่ยังมาทันรถสายอยุธยา-อุทัย น่าจะเป็นคันสุดท้ายพอดี

กลับบ้านเองโดยไม่ต้องพึ่งพาคุณพ่อ ๕๕๕+

ลงรถแถวบ้านเข้าเซเว่นอีกรอบ ซื้อทาโร่+ไอติมวอลล์กล่องนึงไปกินให้หนำ

 

สรุปการเดินทาง

เมื่อยขา+เอ็นหลังหัวเข่ามาก

ระหว่างทางไปสะดุดไม้ ได้แผลที่นิ้วโป้งนิ้วชี้เท้าขวามานิดหน่อย

(ทาแอลกอฮอล์แล้ว แสบดี)

ฝุ่นโคตรเยอะ เอาน้ำล้างกลายเป็นโคลนเลย กลับถึงบ้านยังหนึบไม่หาย

ปอดคงสูตรเอาควันเสียเข้าไปเยอะ เพราะรถเยอะมากสายนี้

แต่ร่างกาย+จิตใจมันชินแล้ว กับชีวิตในเมืองกรุง+คนกรุง

 

 

 

 

2 Comments to

“เดินทางไกล”

  1. April 3rd, 2010 at 9:45 pm       kopanfield Says:

    มีครับ

    แต่อยากเดินน่ะครับ


  2. March 10th, 2010 at 3:40 pm       alphabet Says:

    ทำไมต้องเดินละคะ
    ไม่มีรถประจำทางหรือคะ


You must be logged in to post a comment.