
เมื่อวานนี้นั่งอยู่หน้าบ้านกับแม่ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้งอแง เลยถามแม่ว่าเด็กที่ไหนกันนะร้องเสียงดังน่ารำคาญ พูดยังไม่ทันขาดคำ เห็นเด็กผู้หญิงอายุราว 4-5 ปีวิ่งตามแม่ไปกรุงเทพฯ
ไม่นานนักยายขับมอเตอร์ไซค์ผ่านกน้าบ้าน บอกกับแม่เราว่า ลูกสาวตนผู้เป็นแม่เด็กหญิงที่ร่ำไห้อยู่นั้นหนีตามผู้ชายคนใหม่ไปกรุงเทพฯ พอได้ยินเช่นนั้น ฉันได้แต่นึกในใจว่า " แม่อะไรกันนะ..ช่างใจร้ายเหลือ ทิ้งให้ลูกร้องไห้ ปริ่มว่าจะขาดใจเสียให้ได้ " ต้องมาเห็นกับตาค่ะ เพราะเธฮเดินถอดเสื้อเหลือกางเกงขาสั้นร้องหาแม่ เหมือนคนใจจะขาด
เด็กหญิงยังร้องตะโกนหาแม่..น่าสงสารมาก อยากรู้เข้าไปถึงหัวใจของแม่ที่กำลังเดินทางอยู่ในขณะนั้นไปถึงไหนแล้ว หล่อนกำลังคิดอะไรในใจนะ .....
----ความสุขสนุกที่คิดว่ารอคอยรออยู่ข้างหน้า แต่ยังมาไม่ถึง กับทางลูกสาวที่ร่ำไห้เหมือนใจจะขาดอยู่ทางนี้ หัวใจหล่อนทำด้วยอะไร เธออยู่ได้อย่างไรกัน---
ฉันไม่เข้าใจหัวอกหัวใจเธอเลยจริงๆ ในสถานการณ์อย่างนี้ ทำไมเธอจึงทิ้งลูกได้ลงคอ หรือว่านี่..คือของขวัญวันเด็กที่แม่มอบให้ลูกสาว ช่างน่าเศร้าเสียจริงๆ เพราะภาพตรงหน้าฉันในขณะนี้ มันคือชีวิตจริงๆ

พอตื่นเช้ามา แม่บอกกับฉันว่า " แหม..เมื่อคืนนี้แม่เก็บไปคิดถึงเรื่อง หญิงสาวที่ทิ้งลูกของหล่อนไป ทำไมถึงได้ใจร้ายนัก "
โห..แม่ยังเก็บเอามาคิดเป็นอารมณ์ไปได้ แม่มักจะอ่อนไหวกับเรื่องอย่างนี้เสมอ แม่บอกว่าสงสารเด็ก เคยนอนกอดแม่ทุกวัน คงจะคิดถึงน่าดู

ปกติแม่ของเด้กหญิงคนนี้ ท่าทางเจ้าหล่อนสติไม่ค่อยจะสมประกอบเท่าไหร่นัก แต่ทำไมยังอุตส่าห์ตามผู้ชายคนใหม่ไปได้ไม่รู้ หล่อนเป็นคนในหมู่บ้าน เจ้าหล่อนมักชอบเอานกมาขายให้ที่บ้าน สามีเป็นคนหานกเก่งมาก นกขุ้มที่บ้านเราชอบนำมาแกงกิน เพราะกระดูกมันอ่อนกินได้กรุบกรอบ ที่สามีของหล่อนหาเก่งมาก คือ นกขุ้มที่มีเสียงร้อง "อืด ๆ" เรียกว่า "นกขุ้มอืด" นั่นเอง
เมื่อตอนที่ต้องจากบ้านไปอยู่ที่อื่นให้คิดถึงฝีมือแกงนก ขุ้มอืด ฝีมือแม่เป็นที่สุด ไปที่ไหนยังอดคิดถึงไม่ได้ พอกลับมาอยู่บ้านอีกครั้ง แกงนกยังเป็นอาหารอันโอชะของบ้านเราเสมอต้นเสมอปลาย
คนล้านนานิยมดักนกขุ้มมาเป็นอาหาร และถือว่าเนื้อของนกขุ้มอร่อยที่สุด จึงมีคำกล่าวว่า "กิ๋นจี๊นฟานปันคาบ บ่ลำเต้าได้กิ๋นลาบนกขุ้มถ้วยเดียว" หมายความว่าได้กินเนื้อเก้งถึงหนึ่งพันมื้อ ยังไม่อร่อยเท่าลาบนกขุ้มถ้วยเดียว ส่วนในแง่ของความเชื่อแล้ว เชื่อกันว่านกขุ้มมีพลังพิเศษสามารถป้องกันไฟได้ นับว่าที่บ้านเราก้หาอาหารแปลกๆมาชิมกับเขาเมือนกัน
ส่วนเจ้าหล่อนเป็นคนเผาแล้วนำมาขาย สามีเก่าเป็นคนที่ต่อนกเก่งมาก พอได้มาต้องมาแวะขายให้เพราะรู้ว่าต้องซื้อกันเป็นขาประจำ
![]()
เขียนโดย korpai ที่ 2010-01-11 11:21:21 น. 13 ความคิดเห็น
โถ..น่าสงสารนก
ทำไมถึงทำกับนกได้น้า...
ขอให้หายปวดนิ้วเร็วๆ นะคะ
อ้าว! คุณไผ่อยู่ต่างจังหวัดเหรอคะ
*_*

ไผ่อ้อนลมค่ะ...
นกขุ้มอืด...
ทางอีสานบ้านข้าพเจ้าก็เคยได้ยินว่ามีมากอยู่...แต่บัดนี้น่ากลัวเหลือน้อยเต็มทน ถ้าไม่เข้าไปในป่าลึกหรือชนบทมากๆหน่อยก็อาจไม่ได้พบพานง่ายๆ...
สำหรับถิ่นที่ไม่ค่อยมีอาหารประเภทหมูเห็ดเป็ดไก่อาหารจากป่าก็เป็นสิ่งจำเป็น ที่อาจขัดแย้งกับนักอนุรักษ์ก็ได้ ก็ดูที่ปัจจัยหลาย ๆ ด้านน่ะขอรับ
สำหรับปัจจัยดังกล่าวก็อาจเกี่ยวพันกับหญิงผู้ที่ทิ้งลูกคนนั้นด้วยขอรับ...ไม่ทราบว่าปัจจัยหนัก ๆ อะไรน้อที่ทำให้เธอจำต้องกระทำเช่นนั้น
ข้าพเจ้าว่าเธอคงมีความคับข้องใจไม่น้อย...
..หนีตามผู้ชายคนใหม่ไปกรุงเทพฯ
พอได้ยินเช่นนั้น น้านูค่อยโล่ง-อุระ
หากเจ้าหล่อนหลบลี้หนีตามกันมุ่งมาบ้านหาด
มิแคล้วน้านูจักโดนเหมาหกตกเป็นจำเลยได้เหมือนกัน
เพราะมีใครบางหน่อแถวย่านบ้านนี้
คอยใส่ใคร้ให้ของขมอยู่เนืองๆหาเรื่องเป็นนิจ
ห่วงใยสังคม-น่าวิตก
รักนก-โป้งหน่อ
:)
ตื่นแล้วเหรอครับ ๐๐พอตื่นมาก็ได้เวลากินนกเลยนะ
แวะมาดื่มน้ำครับ ตอนนี้ที่นี่ 43องศา :(
สวัสดีค่ะ...
ก่อนอื่นต้องขอบคุณก่อนนะคะ
ที่แวะไปให้กำลังใจมาอ่านบล็อก
และยังคอมเม้นท์ให้เจ้าบ้านรู้ข้าวคราวด้วย
ขอบคุณจากใจเลยค่ะ..
แนะนำตัวก่อนล่ะกันนะคะ
ชื่อ ฟ้าใกล้รุ่งค่ะ อายุปีนี้ก็เพิ่งจะอายุ 21 ปีเองค่ะ
ทำงานอยู่โทรทัศน์เพื่อมนุษย์ชาติ FMTV ค่ะ
ที่เขียนข่าวลงบล็อกทุกวันเนี่ย
ก็ถือเป็นงานอย่างหนึ่งเหมือนกัน
เพราะต้องทำหนังสือพิมพ์รายปักษ์
เลยต้องติดตามข่าวสารอยู่ตลอดค่ะ
และในฐานะที่ยังเป็นเยาวชนของชาติอยู่
จึงอยากมีส่วนร่วมดีๆในสังคม
ด้วยการชักจูงผู้คนให้รู้จักการบริโภคสื่อ
อย่างรู้เท่าทัน ไม่ถูกสื่อมอมเมาค่ะ
ต้องขออภัยด้วยนะคะที่ช่วงหลังๆ
อัฟบล็อกช้า เพราะอยู่ในช่วงเดินทาง
และงานยุ่งมากเลยคะ
แต่จะพยายามอัฟให้เร็วๆทุกวันนะคะ
ขอบคุณนะคะสำหรับกำลังใจที่ให้มา
แวะมาอ่านข่าวกันทุกวันนะคะ
^_^
เรื่องแบบนี้มีมากนะกอไผ่
ลูกในไส้ทิ้งได้ไม่อยากเหลียว
หนีกันไปไม่จีรังสักเดี๋ยวเดียว
ทิ้งให้เปลี่ยวลูกก็เสียไม่แลกัน ""
วันนี้อัพเรื่องปัญหาสังคทเทียวนะไผ่
คุณแม่ sensitive เพราะเป็นแม่และรักไผ่ไงคะ
จึงเศร้ายาว
:))
เนตมันช้าค่ะ กว่าจะมาทิ้งร่องรอยไว้ก็หลุดเรื่อยๆ
อัพบล็อกดีแล้วค่ะ แม้ไม่ได้ทิ้งร่องรอยบางที..แต่ได้อ่านนะ

Glitter Flower Graphics
เรื่องนี้เยี่ยมเลยครับ เพื่อนไผ่ สะท้อนปัญหาลึกๆในแง่มุมของสังคมชนบทอันสวยงาม ที่กำลังถูกสังคมเมืองพรากเอาสิ่งดีๆไป
เป็นกำลังใจ ให้อัพเรื่องดีๆมาอีกนะ
(^^)v .. สู้ๆจ้า คุณเพื่อน
สงสัย แม่จะถูกหลอกเสียมากกว่า เห็นน้องกอไผ่บอกว่าท่าทางหล่อนจะสติไม่ดีอยู่อะนะ บางคนเลยใช้เป็นประโยชน์ซะ
นกเอ๋ย นกเจ้า.. พี่เลดี้ ยังไม่เคยลิ้มลอง คงอร่อยกรุบกรอบ อย่าบอกใคร อิ อิ
ว้าว..หวัดดีค่ะ
พี่ออลล์หายไปนานเลยนะคะ
แล้วพี่เอที
ขอบคุณค่ะ
คิดถึงเช่นกันค่ะ
ท่าน KoKo 7
ขอบคุณค่ะที่ติดตาม นี่เป็นอีกหนึ่งความจริงที่เราเห็นกับตา
เราและแม่สงสารลูกสาวที่วิ่งร้องไห้ตามแม่มากเลยนะ
อีกไม่นานหล่อนต้องกลับมา
พี่เลดี้คะ
พุดเหมือนแม่ไผ่เลยนะคะ
ไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนนั่นจะโดนเค้าหลอกวะเปล่า
แกไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่คะ
แต่มีลุกสองคนลุกฉลาดมากเลยค่ะ