madonalily blog

Just another weblog

จดหมายถึงตุ้มฉบับที่ 4

May15

          

     ตุ้มเพื่อนรัก

               ฉันไม่ได้เขียนถึงตุ้มนานแล้ว   เพราะหาทางเข้าบ้าน mblog  ไม่เจอ 555 

แม้ตอนนี้จะเข้าเดิอนพฤษภาแล้ว  แต่อากาศร้อนกว่าเดือนเมษา        มีบางคนบ่นว่าที่อากาศร้อนต้องโทษการโกงกิน    ซึ่งตุ้มอาจจะบอกว่า”แล้วมันเกี่ยวกันจังได๋”     ฉันคิดว่ามันอาจจะเกี่ยวนะ  เพราะลม ฟ้า อากาศ  ขึ้นอยู่กับความมีศีลธรรมของมนุษย์      นอกจากนี้สาเหตูของอากาศร้อนยังมาจากการตัดไม้ทำลายป่า    ส่วนในเมืองหลวงก็แทบไม่มีต้นไม้เลย    ฉันคิดว่าที่ไหนจะสร้างตึก   ที่นั่นควรจะมีพื้นที่สีเขียวด้วย    และตามถนนหนทางสองข้างทางต้องปลูกต้นไม้ตลอดทาง       ถ้าเราไม่ทำอย่างจริงจังหล่ะตุ้มเอ๋ย    เวลาไฟดับตอนบ่าย ๆ แล้วจะร้อนแทบไม่มีแผ่นดินจะอยู่     และอย่างหนึ่งที่เราควรทำคือ ต้องปฏิเสธถุง     บอกไปเลยว่า”ไม่ใส่ถุงค่ะ ” ถ้าเราไปซื้อของชิ้นเล็ก ๆ และเราถือถุงผ้า  หรือถุงอะไรไปด้วย  ก็เอาของใส่ถุงผ้านั่นแหละ

               เมื่อก่อนฉันทิ้งทุกอย่างที่ขวางหน้า    แต่เดี๋ยวนี้ฉันเก็บทุกอย่างขาย    ตั้งแต่ไส้ทิชชู่ที่ใช้แล้ว

ยันใบเสร็จรับเงินต่างๆ      พวกขวดโลชั่นที่ใช้หมดแล้ว    กล่องใส่อาหารปรุงสำเร็จ   ขวดนมก็ล้างคร่าว ๆ แล้วขายคนรับซื้อของเก่า

นอกจากจะเพิ่มรายได้ให้คนอื่นแล้วยังลดปริมาณขยะและช่วยลดโลกร้อน     

                          ภาวะโลกร้อน     ไม่ใช่อะไรก็โทษวัวตด    แหมวัวในโลกมันจะมีซักกี่ตัวเชียว    ต้องย้อนกลับไปดูพฤติกรรมของมนุษย์นี่แหละ   อย่างประเทศไทยเป็นเมืองร้อน     สร้างบ้านตึกก็ยิ่งร้อน  พอร้อนแล้วก็ติดแอร์    แล้วเสื้อผ้าไม่รู้ใส่กันทำไมตั้งสองชั้นสามชั้น    พอร้อนแล้วก็ต้องเข้าไปอยู่ในห้องแอร์    เสร็จแล้วก็รู้สึก”ทำไมแอร์มันไม่เย็นวะ?”    อ้าว!…ก็ใส่เสื้อกันหนาขนาดนั้นมันก็ร้อนน่ะสิ 

                          ตุ้มเพื่อนรัก     ฉันนึกถึงวันเก่าอันแสนหวาน ตอนกลางวันจะอุณหภูมิ 28 องศาตลอด   และอยู่ได้อย่างสบาย ๆ    ในหน้าร้อนที่อากาศร้อนจัดอุณหภูมิ 32 องศา  คนก็สะดุ้งกันทั้งเมืองแล้ว   และเรานั่งแท็กซี่ไม่ติดแอร์กันได้สบาย ๆ       สองข้างถนนมีต้นไม้ร่มรื่น     อาคารบ้านเรือนส่วนใหญ่ก็เป็นไม้       ฉันคิดว่าถ้าเราไม่คิดถึงเรื่องสิ่งแวดล้อมอย่างจริงจัง  อีกหน่อยโลกก็จะร้อนขึ้นเรื่อยๆ 

                          ถ้าจะรณรงค์ให้ปิดแอร์ฉันว่าคงไม่มีใครทำได้     แต่ถ้าให้ลดช่วงเวลาของการเปิดแอร์ลงและปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้นหล่ะก็ยังพอไหว      การใส่เสื้อผ้าเนื้อบางเบาระบายอากาศได้ดี         หรือนุ่งขาสั้นก็ช่วยได้     แต่ถ้าสั้นมากไปโลกอาจจะร้อนขึ้น  ไม่ใช่อุณหภูมิแต่เป็นความเร่าร้อนทางใจ       และแต่งตัวก็ให้มันถูกกาละเทศะ  ไม่ใช่ไปเดินห้างแอร์เย็นฉ่ำแล้วใส่ขาสั้น      ไปเดินตลาดนัดดันใส่กางเกงยีนส์เสื้อยืดแขนยาว….เฮ่อ……

                                                                 คราวนี้คงจะพอแค่นี้ก่อนนะ  เพราะฉันรู้สึกหิวขึ้นมาตงิด ๆ แล้ว    

                                                                                                                                            คิดถึงเพื่อนเสมอ

 

by posted under Uncategorized | Comments Off on จดหมายถึงตุ้มฉบับที่ 4    

Comments are closed.