madonalily blog

Just another weblog

โชว์ห่วย will never die

November23

 

                                 ในความทรงจำ  สมัยเด็กๆ  ร้านโชว์ห่วยไม่ใช่ร้านโชว์สวย   แต่เป็นร้านค้าที่ขายเครื่องอุปโภคบริโภคตั้งแต่ข้าวสาร  น้ำปลา  กะปิ   ไปจนถึง ผงซักฟอก  สบู่  ยาสีฟัน   ไม้กวาดก้านมะพร้าว    ฯลฯ     แถว ๆ บ้าน ร้านโชว์ห่วยส่วนใหญ่คนจีนจะเป็นเจ้าของร้าน   บางร้านก็ขายกาแฟ    และมีพวกผลไม้แช่เย็น     น้ำเก็กฮวยแช่เย็นด้วย     บางร้านก็มีกับข้าวสด  พวกหมู  ผัก   ขายอยู่หน้าร้าน   เรียกว่าถ้าซื้อกับข้าวแล้วยังขาดกะปิ  น้ำปลา ก็ซื้อที่นี่ได้เลย   

                                 เมื่อวันเวลาผ่านไปร้านโชว์ห่วยก็เลิกกิจการไปทีละร้านสองร้าน     ด้วยเหตุผลที่ว่าเจ้าของร้านอายุมากขึ้นและลูกหลานไม่สืบทอดกิจการแต่ไปทำอาชีพอื่นกันหมด       จนปัจจุบันร้านโชว์ห่วยในละแวกนี้ก็เหลือเพียง 2- 3  ร้าน    แต่ร้านสะดวกซื้อกลับเพิ่มจำนวนขึ้นตั้งแต่หัวซอยยันท้ายซอย    ทำเอาเจ้าของร้านโชว์ห่วยถึงกับโอดว่าจำนวนของที่ขายได้ลดลงไปถึงครึ่งหนึ่ง    เพราะความนิยมในร้านสะดวกซื้อที่มีสินค้าให้เลือกซื้อมากกว่า     เดินเลือกซื้อของใส่ตะกร้าได้เลย    ขณะที่การซื้อของในร้านโชว์ห่วยบางทีต้องอธิบายกันนานกว่าเจ้าของร้านจะหยิบสินค้าที่ต้องการมาให้  เช่น  ลูกค้าบอกว่า”ซื้อผ้าอนามัยแบบมีปีก   แต่คนขายกลับหยิบผ้าอนามับแบบแมกซี่มาให้ฯลฯ”    

                                 เมื่อเซ่เว่นฯเข้ามาบุกในชุมชน  ถ้าร้านโชว์ห่วยที่มีอยู่เดิมไม่สามารถผูกใจลูกค้าได้ก็จะเสียลูกค้าไปอย่างง่ายดาย     ยิ่งร้านที่ไม่ค่อยรับแขก  ลูกค้าจะมีความรู้สึกอยากปลดแอกจากร้านเหล่านั้น      เมื่อร้านเซ่เว่นเข้ามาเปิดสาขาใหม่ใกล้บ้าน   ลูกค้าเหล่านี้จึงปลดแอกตัวเองออกจากร้านโชว์ห่วยทันที   ร้านโชว์ห่วยในละแวกนั้นจึงซบเซาเหงาหงอย    และร้านอื่น ๆ เช่น ร้านขายหนังสือพิมพ์     ร้านขายเครื่องเขียนก็พลอยหงอยเหงาไปด้วย   เพราะ(เกือบ)ทุกอย่างมีขายที่เซเว่นฯ     

                                   ร้านเซเว่นฯมีสินค้าที่จัดวางสวยงามน่าซื้อ     ภายใต้บรรยากาศในร้านที่สว่างไสว     แอร์คอนดิชั่นเย็นฉ่ำ     มีซาละเปานุ่มฟู     ข้าวกะเพราไข่ดาว   หนังสือพิมพ์เซิร์ฟร้อนๆ ทุกเช้า  และสินค้าจิปาถะทั้งของกินของใช้          แต่ถึงกระนั้นบางสาขาก็มีพื้นที่คับแคบจนผู้ซื้อต้องเดินเบียดเสียดกันจนจะได้เสียเป็นผัวเมีย    และมีลูกค้าบ่นเรื่องการที่ต้องเสียเวลาตรงเคาน์เตอร์เพื่อที่จะฟังโปรโมชั่น    เพราะบางทีก็หิ้วของหนักอยู่    พนักงานก็ไม่คิดเงินให้ซักที  ชักชวนซื้อสินค้าอยู่นั่น    บางคนท้องไส้ไม่ดีขรี้จะไหลและต้องรีบกลับบ้านไปเข้าห้องน้ำด่วน  หล่อน(พนักงานขาย)ก็ไม่คิดเงินให้ซักที     นี่คือความน่ารำคาญของเซ่เว่นฯ

                                  ความน่ารำคาญใจของเซเว่น   ทำให้ลูกค้าหลายคนโหยหาถึงร้านโชว์ห่วยในวันเก่าๆ   ที่เดินเข้าไปซื้อของโดยไม่ต้องมายืนฟังโปรโมชั่นจากอาแปะ     น่าเสียดายที่ร้านโชว์ห่วยหลายร้านต้องปิดตัวไป     ถ้าร้านโชว์ห่วยที่เหลืออยู่เพิ่มสินค้าให้หลากหลาย    จัดสินค้าให้น่าซื้อ ทำร้านให้สะอาด  สว่าง(กลิ่นต้องดีด้วย)    ผูกใจลูกค้าด้วยบริการที่ดี    รับรองว่าโชว์ห่วยจะไม่มีวันตาย……

                                 และลูกค้าอย่างเรา ๆ ถ้าเข้าไปอุดหนูนร้านโชว์ห่วยบ้าง  ก็จะช่วยกระจายรายได้ให้แก่ผู้ลงทุนรายเล็ก    และได้ช่วยเหลือเจ้าของร้านซึ่งบางทีก็เป็นผู้สูงวัยด้วย

 

******************************

by posted under ชีวิต สังคม | Comments Off on โชว์ห่วย will never die    

Comments are closed.