mimography

บันทึกเรื่องราวความทรงจำกับการเดินทางของชีวิต

การเปลี่ยนแปลง…..ตอนที่ 1 (ย้ายบ้าน)

September18

 

คนเราเมื่อถึงคราวต้องลำบาก ก็ต้องปรับตัวให้ได้  จริงไหม????????

.

 

 

 

 

ห่างหายไปนาน….



ช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาหลายๆ เดือนนี้ ฉันมีเรื่องที่ต้องปรับตัว ปรับใจอยู่มากมายหลายเรื่อง  เริ่มตั้งแต่ เรื่องงาน เรื่องส่วนตัว เรื่องบ้าน เรื่องรถ และเรื่องเปลี่ยนที่อยู่ใหม่  แต่ไม่ได้เปลี่ยนที่ทำงาน   ก่อนหน้านี้ฉันอาศัยอยู่บ้านญาติในตัวเมือง เพราะบ้านตัวเองอยู่ห่างจากตัวเมืองหลายกิโลเมตร ทำให้ไม่สะดวกที่จะต้องขับรถไปกลับทุกวัน   ฉันอยู่บ้านหลังนี้มาหลายปี อย่างมีความสุข ถึงแม้จะอยู่รวมกันหลายคนเป็นครอบครัวใหญ่ แต่ฉันมีห้องส่วนตัว ที่สามารถหลบหนีความวุ่นวายจากพวกหลานๆ ตัวน้อย ในวันหยุดได้

 

 

 

แต่แล้ววันหนึ่ง….ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นจนได้ โดยไม่เคยนึกเลยว่าตัวเองจะต้องถึงคราวเปลี่ยนแปลงที่อยู่  เป็นเหตุผลของครอบครัวที่ฉันไม่อาจปฏิเสธมันได้ แม้ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับเหตุผลนั้นเสีย อย่างไม่มีปากมีเสียงแม้แต่น้อย….แล้วก้มหน้ารับชะตากรรมนั้นอย่างทรมานใจ…

 

 

 

ฉันตัดสินใจย้ายสัมภาระ ของมีค่าส่วนตัวทั้งหมดที่มีอยู่ ใส่รถคันกะจิ๊ดเดียวด้วยตัวเอง ย้ายมาอยู่ห้องพักของที่ทำงาน   ซึ่งเป็นห้องเล็กๆ (ย้ำว่าเล็กมากๆ )  ในหนึ่งห้องนั้นถูกแบ่งเป็นสองห้องนอนเล็กๆ  สำหรับสองคน และมีห้องน้ำ ห้องครัว อยู่ด้านหลังที่ต้องใช้ร่วมกันกับเพื่อนร่วมห้อง  ในห้องนอนเป็นห้องโล่งๆ ไม่มีเฟอร์นิเจอร์สักชิ้น  ฉันซื้อทุกอย่างด้วยเงินสะสมที่เก็บมานานหลายปี  แต่เดี๋ยวนี้ถูกเบิกออกมาซื้อเฟอร์นิเจอร์เข้าห้อง นับตั้งแต่ตู้เสื้อผ้า เตียงนอน ที่นอน หมอน ผ้าห่ม  ทีวี  เครื่องซักผ้า โต๊ะวางทีวี ราวตากผ้าขนหนู เตารีด ชั้นหนังสือ โต๊ะเครื่องแป้ง ตู้เย็นเล็กๆ ขนาดที่ใช้กันในโรงแรม เล็กก็จริงแต่ราคามันเท่ากับตู้เย็นใหญ่ๆ เลย แต่ต้องเอาอันเล็กๆ เนื่องจากกลัวไม่มีที่วาง และไมโครเวฟเล็กๆ อีกหนึ่งเครื่อง …..(งานนี้จนไปอีกนาน) อ่อ ยังมีเครื่องดูดฝุ่นอีกอัน ที่จำเป็นต้องซื้อ เพราะฉันแพ้ฝุ่น ไม่ใช้วิธีกวาด ก็เลยตัดใจซื้อ…ไม่จนงานนี้ ก็ไม่รู้จะไปจนตอนไหน เงินสะสมที่เคยเก็บไว้  หายไปในชั่วข้ามวัน….

 

 

 

มหกรรมการจัดห้องเริ่มขึ้น  เป็นงานที่หนักหนาสาหัสทีเดียว เพราะไม่รู้ว่าจะจัดอย่างไร ก็เพราะห้องมันเล็ก  ก็เลยทำให้จัดได้ลำบาก แค่เตียงห้าฟุตครึ่งของฉันก็กินพึ้นที่ของห้องไปเกือบครึ่งแล้ว ไหนจะตู้เสื้อผ้า ชั้นหนังสือ อีก ฉันจัดอยู่หลายแบบ แล้วนั่งพิจารณาด้วยความเหนื่อย กับการย้ายไปย้ายมา มุมไหน ตรงไหน ก็ไม่เหมาะ นั่งเล็งนั่งมองอยู่หลายรอบ  จนเกิดความอ่อนล้าของร่างกาย จนในที่สุดปลงตก….จัดอย่างไรก็ไม่ได้ดีหรอก ก็ห้องมันเท่ารูหนูเอง…..เฮ้อ

 

 

 

 

ด้านหลังที่เป็นห้องครัวและห้องน้ำ  ฉันไม่มีพื้นที่ที่เหลือให้วางสมบัติได้เลย นอกจากเครื่องซักผ้าเครื่องเดียว  อันเดียวจริงๆ นอกนั้นเป็นของเพื่อนร่วมห้องที่เขาอยู่มาก่อน ก็เลยมีสมบัติส่วนตัวของเขาที่เยอะทีเดียว   ถ้าจะไปจัดไปย้าย ก็คงจะไม่เข้าท่าสักเท่าไหร่ ก็เลยปล่อยมันไปอย่างนั้น ได้วางแค่เครื่องซักผ้าเครื่องเดียวก็ดีถมไปแล้ว…มาอยู่ที่หลัง ก็ต้องทำใจ  เพราะทำอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ได้……..

 

 

 

ฉันไม่คุ้นชินกับห้องแคบๆ สี่เหลี่ยมของตัวเอง  แม้ตอนนี้จะอยู่มาเกือบสามเดือนแล้วก็ตาม อาจเป็นเพราะเคยอยู่บ้านหลังใหญ่ มีหลายห้อง มีพื้นที่ใช้สอย มีบริเวณบ้านให้ได้เดินไปเดินมาบ้าง แต่ที่ห้องรูหนูนี่  ฉันจะเดินไปไหนได้หล่ะ  อย่างดีก็จมอยู่บนเตียง ไม่รู้จะเดินไปไหนได้ เพราะไม่มีพื้นที่เหลือแล้ว

 

 

 

ความลำบากไม่ได้มีเฉพาะคนเท่านั้น ยังลำบากไปถึงรถคันกะจิ๊ดสมบัติชิ้นใหญ่ชิ้นเดียวที่มีอยู่  เวรซ้ำกรรมซัด ห้องคนก็เท่ารูหนู ซ้ำยังไม่มีที่จอดรถให้อีก  ฉันต้องจอดรถหน้าห้องพัก ตากทั้งแดดทั้งฝน  ยังดีที่ช่วงบ่ายๆ ตึกสี่ชั้นยังบังแดดได้บ้าง ก็ได้อาศัยตึกสี่ชั้นนี่แหละ ให้เจ้ารถคันน้อย แต่ยังไม่แค่นั้นนะคะ ถ้าต้องการให้รถอยู่ในร่มก็ต้องแลกเอา ระหว่างแดดกับขี้นกพิราบ  บางทีฉันก็เลือกให้รถไม่ต้องตากแดด แล้วมาล้างขี้นกเอา แต่ก็สุดจะทนกับขี้นก บางทีก็จอดมันตากแดดซะงั้น  ก็ใครจะไปล้างไหวหล่ะ  เหม็นก็เหม็น สกปรกก็สกปรก  ทั้งบ่นทั้งด่า บางทีก็เอาก้อนหินขวางนกพิราบด้วยความโมโห……..โทษฐานที่เห็นรถของฉันเป็นห้องน้ำของพวกมัน !!

 

 

 

ยังไม่จบแค่นี้นะค่ะ …วันหลังจะมาเล่าเม้าท์เพื่อนร่วมห้องอีก  ที่หน้าบอกบุญไม่รับตั้งแต่ฉันย้ายเข้ามาวันแรก…..เวรกรรมจริงจริ๊งงงงงงงงงงงงงงง

 

 

เฮ้อ!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

by posted under Uncategorized | 14 Comments »    
14 Comments to

“การเปลี่ยนแปลง…..ตอนที่ 1 (ย้ายบ้าน)”

  1. September 22nd, 2009 at 3:30 pm       mimography Says:

    พี่ฮอลล์……สู้ชีวิต อิอิ อยากบอกว่าเห็นพี่ฮอลล์ทำงานแล้ว คิดถึงตัวเองว่ายังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของพี่เลย ดูงานเราจิ๊บจ๊อยไปเลย ยังมีคนที่ทำงานหนักกว่าอีกเยอะแยะเลย เพราะฉะนั้น ไม่ท้อ จะสู้ๆ เนอะ..

    เหนื่อยนักก็กลับบ้านสวนค่ะ…แต่เดี๋ยวนี้งานมันรุมเร้า วันหยุดก็ไม่ค่อยได้หยุดหน่ะ…..

    เป็นกำลังใจให้พี่สาวคนเก่งเหมือนกัน…เอาไว้ให้งานเบาๆ ก่อน จะไปเม้าท์ด้วย…เตรียมเคลียร์พื้นที่ด่วนนนนนนนนนจ้าาาาาาาาา

    คิดถึงๆๆๆๆๆๆ


  2. September 22nd, 2009 at 1:23 am       pijika Says:

    วันนี้ออกไปทำงานข้างนอก
    ผจญฝนห่าใหญ่ของเมืองกรุง
    รถติดจนเวียนหัว
    กลับมาเขียนงานจนเสร็จ ส่งเมล์ไป
    แล้วกลับมาทำงานประกวดเด็กของที่บ้านต่อ
    เพิ่งทำแผนผังงานเสร็จ เลยเพิ่งได้เข้ามาอ่านค่ะ
    น้องมิมสู้ชีวิต!!! (คำฮิตของบ้านพี่) สู้ๆ ค่ะ

    ที่บ้านพี่ ก็จอดรถหน้าบ้าน ใต้ร่มไม้ (ริมถนน)
    มีทั้ง แดด ฝน ขี้นก บางวันแถมไข่นกตกมาแตกอีกต่างหาก

    ชีวิตต้องสู้ค่ะ… จริง จิ๊งงงงง…
    ยังดีนะ ที่มีบ้านสวนให้กลับไปพักผ่อน
    ดีกว่าพี่อีกน่า…
    คิดถึงนะคะ…


  3. September 21st, 2009 at 10:11 pm       mimography Says:

    เหนื่อยไม่ธรรมดาค่ะพี่ชัยโรจน์ แต่เหนื่อยยยยมากกกกกกกก

    แต่มันก็จำเป็นนะคะ เราไม่รู้ว่าต่อไปจะต้องเจอกับอะไรอีก แต่ถึงต้องเจออะไรที่หนักหนา ถ้าใจมันสู้ก็ไม่มีอะไรเกินกำลังเราจะทำได้หรอก จริงไหมค่ะ…

    พี่สบายดีนะคะ…


  4. September 21st, 2009 at 9:48 pm       chairojt Says:

    ย้ายห้องนี่…แค่นึกก็เหนื่อยแล้ว


  5. September 20th, 2009 at 3:58 pm       mimography Says:

    สวัสดีค่ะคุณ specter

    ได้กำลังใจจากเพื่อนๆ หลายทาง อย่างนี้สู้ตายอยู่แล้วค่ะ อิอิ ขอบคุณมากค่ะที่เข้ามาเยี่ยมนะคะ ส่งกำลังใจกลับให้ด้วยจ้า…..^__^


  6. September 19th, 2009 at 6:21 pm       specter Says:

    ค่อยๆปรับตัว เวลาผ่านไปอะไรๆคงจะดีขึ้น
    เอาใจช่วยนะคะ


  7. September 18th, 2009 at 10:19 pm       mimography Says:

    พี่เจี๊ยบ……

    ดีใจสุดๆ ที่เห็นพี่สาวเข้ามา คิดถึงมากค่ะ
    หลายๆ ช่วงที่รู้สึกเหงาๆ ก็นึกถึงพี่สาวและกำลังใจที่เชื่อว่าเรา่ส่งให้กันอยู่เสมอ ถึงแม้จะไม่ค่อยได้คุยกันมากมายแต่ก็ระลึกถึงพี่สาวอยู่ทุกช่วงเวลา…

    และในช่วงที่มีปัญหา ก็ยังไม่อยากคุยกับใคร อยากให้เวลาตัวเองให้มากๆ เผื่อบางทีการได้อยู่กับตัวเองเพียงลำพัง จะทำให้เราได้คิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เรากำลังเผชิญอยู่ ใคร่ครวญถึงสิ่งที่เกิดขึ้น…….จึงเลือกอยู่คนเดียว แทนที่จะคุยกับเพื่อนๆ

    ช่วงที่หนักหนา…มันผ่านไปแล้วค่ะ และก็อย่างที่พี่เจี๊ยบว่า การเปลี่ยนแปลง แม้จะไม่อยากให้เกิด
    แต่การเกิดขึ้นแล้ว … สิ่งนั้นย่อมดีเสมอ….

    มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ค่ะ

    คิดถึงพี่สาวเสมอเช่นกัน….คิดถึงน้องขาวสุดที่รักด้วยค่ะ
    ..ส่งกำลังใจให้พี่สาวเช่นกันนะคะ…

    ฝันดีค่ะ..


  8. September 18th, 2009 at 10:11 pm       mimography Says:

    สวัสดีค่ะ.. สาวอีสานอินเตอร์

    คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก คำนี้ยังใช้ได้เสมอนะคะ เจอกับตัวเองถึงได้รู้ซึ้ง และทำให้คิดถึงบ้าน โหยหา อยากแต่จะกลับบ้านมากขึ้น ที่ไหนๆ ก็ไม่สบายใจเท่าบ้านเรานะคะ แต่ระยะทางมันก็ไกลๆ กลับบ่อยนักไม่ค่อยจะได้ค่ะ…ขอบคุณมากค่ะที่เข้ามาเยี่ยมกันนะคะ มาอีกนะคะ

    ยินดีต้อนรับค่ะ…^__^


  9. September 18th, 2009 at 10:08 pm       mimography Says:

    สวัสดีค่ะ คุณ hongdarun…

    ขอบคุณมากค่ะสำหรับกำลังใจ…ช่วงนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงของชีวิตจริงๆ ค่ะ หลายสิ่งหลายอย่าง แต่ก็เชื่อว่าเราคงผ่านมันไปได้สักวันนะคะ…

    การอยู่นิ่งๆ บางทีก็สบายใจ กว่า การออกไปเจอผู้คนข้างนอกนะคะ…….ช่วงนี้เลือกหยุดอยู่นิ่่งๆ ก่อนค่ะ พักให้หายเหนื่อยก่อน แล้วค่อยออกไปซ่าส์ใหม่ อิอิ……..ขอบคุณค่ะ


  10. September 18th, 2009 at 10:04 pm       mimography Says:

    สวัสดีค่ะพี่ศศิ…

    พี่สบายดีนะคะ ส่วนน้องก็เรื่อยๆค่ะ ช่วงนี้ก็ปรับตัวปรับใจได้บ้างแล้วค่ะ ถ้าวันไหนรู้สึกไม่ไหวจริงๆ ก็ขับรถกลับบ้านสวน ไปพักกายพักใจค่ะ ให้มีแรงสู้งานต่อ การขับรถไกลๆ ก็ทำให้จิตใจดีขึ้นเยอะเลยค่ะ ขอบคุณพี่ศศิค่ะสำหรับกำลังใจ…..

    ส่งกำลังใจกลับให้พี่ศศิเหมือนกันนะคะ…


  11. September 18th, 2009 at 9:49 pm       initmate Says:

    สวัสดีน้องมิม

    ค่อย ๆ ปรับตัวนะคะ …
    ตอนนี้ก็อยู่ไปก่อนถ้าไม่ลงตัวจริง ๆ ค่อยหาทางปรับ ขยับ ไปอยู่ที่อื่น ๆ อีกครั้งนึง

    ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไร ที่เคยรู้สึกว่าหนักสำหรับเรา
    เดี๊ยววันเวลา มันก็ผ่านมา และ พัดผ่านไปอยู่ดี …
    ยอมรับ .. และอยู่กับมัน … ตั้งแต่ตอนนี้แหละนะคะ …
    ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ จัดการไปทีละอย่าง …

    การอยู่ด้วยตัวเอง แม้จะเหงา เหนื่อย และรู้สึกเหงา
    แต่มันอาจจะดีกว่าการมีคนมากมาย เพราะอาจเหนื่อยกว่า เหงากว่า … และ ปัญหามากกว่าก็ได้

    ส่งกำลังใจนะคะ …

    การเปลี่ยนแปลง แม้จะไม่อยากให้เกิด
    แต่การเกิดขึ้นแล้ว จงคิดไว้เสมอว่า … สิ่งนั้นย่อมดีเสมอ

    พักผ่อน นอนหลับ ฝันดี นะจ๊ะ

    (คิดถึงเสมอค่ะ)


  12. September 18th, 2009 at 9:37 pm       สาวอีสานอินเตอร์ Says:

    คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก…เห็นด้วยกับคุณsazzie ค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ


  13. September 18th, 2009 at 9:16 pm       hongdarun Says:

    ต้องอดทนและข่มใจครับ
    การอยู่ในที่แคบๆและต้องพบกับคนใจแคบอีก
    ต้องสร้างจินตนาการที่ดีๆ หรือออกไปข้างนอกบ้าง
    การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งปกติของชีวิตครับ
    ตอนนี้เราเจอแบบนี้ ต่อไปก็อาจจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีกว่า

    เป็นกำลังใจให้นะครับ


  14. September 18th, 2009 at 6:27 pm       sazzie Says:

    อ่านแล้วรันทดแทนค่ะน้อง
    คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก
    คับทั้งที่ คับทั้งใจ แล้วจะอยู่ยังไงดีล่ะคะเนี่ย

    ทน ทน ทน เป็นกำลังใจให้จ๊ะ

    :)


You must be logged in to post a comment.