
ร่มเสลา .. เทา-แสดส่อง .. คล้องดวงจิต
แหล่งร่วมมิตร .. นิสิตกล้า .. ท้าความฝัน
N แทนองค์ .. พระนเรศว์ .. ปกเกศครัน
U มิ่งขวัญ .. สถาบัน .. อันยิ่งยง ..
มหาวิทยาลัย นเรศวร
NARESUAN UNIVERSITY
ประวัติการเดินทาง อันปราศจากระเบียบแบบแผนของข้าพเจ้า นับตั้งแต่ บ้านเกิด มหาวิทยาลัย
และที่ทำงาน มักสร้างความฉงนให้แก่ผู้ที่รับฟังเสมอ เนื่องจากดูแล้วไม่ควรเกี่ยวข้องกันได้เลย
แต่ความจริง ย่อมเป็นความจริงอยู่เช่นนั้น และข้าพเจ้าเอง ไม่เคยนึกอยากแก้ไขสิ่งใดแม้แต่น้อย
เพราะทุกหนทุกแห่ง .. ได้หล่อหลอมข้าพเจ้า จนเป็นตัวตนอยู่ทุกวันนี้ ..
ในชีวิตคนเรานั้น .. อาจมีโอกาสจบการศึกษาจากหลายต่อหลายสถาบัน ในหลาย ๆ ประเทศ
แต่สำหรับบางคน มีเพียงบางแห่งหรืออาจเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ที่จำหลักมั่น ในความทรงจำ
และสำหรับข้าพเจ้า ไม่อาจปฏิเสธได้เลย ว่าหนึ่งในนั้น คือ .. ใต้ร่มเงา เสลา – เทาแสด ..
ที่สถิตย์อยู่ ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ของหลวงพ่อใหญ่ และสมเด็จพระองค์ดำ แห่งเมืองสองแคว
. . .
ณ ที่นี้ แหล่งหล้า นเรศวร
เราพร้อมมวล นิสิต ร่วมจิตมั่น
เทิดพระคุณ นบบูชา พระทรงธรรม์
ทรงคุ้มขวัญ ให้คงคู่ ปฐพี ..
สมพระนาม นเรศวร ทรงศักดิ์สิทธิ์
มวลนิสิต ภูมิใจ ในศักดิ์ศรี
เกียรติยศ ดำรง คงความดี
เพื่อเรานี้ ได้ไว้ชื่อ เลื่องลือไกล ..
.
.
.
ในยุคสมัยหนึ่ง เมื่อนานมาแล้ว การเอ็นทรานซ์ อาจนับได้ว่าเป็นที่สุดของที่สุดในชีวิตก็ว่าได้
ทั้งนี้ เนื่องจากเป็นการสอบที่ต้องอาศัยความพยายาม และพึ่งพาอิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์มากที่สุด
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับเด็กต่างจังหวัด ที่การเรียนกวดวิชายังเข้าไปไม่ถึง ปานฉะนั้น ..
ข้าพเจ้าจำได้ว่า .. วันที่ข้าพเจ้าเปิดซองจดหมาย ที่จ่าหน้าด้วยลายมืออันเคยคุ้นของตนเองนั้น
สมาชิกในครอบครัว ตั้งแต่ พ่อ แม่ น้อง ๆ ญาติโก ทั้งหลาย แทบจะลืมหายใจกันเลยทีเดียว
.. มหาวิทยาลัย นเรศวร ..
นั่นคือ ชื่อสถาบันที่ปรากฎอยู่ .. ทุกคน ยิ้มแย้ม และยินดี กับก้าวแรกแห่งความสำเร็จนั้น
ก่อนที่ความสงสัยอันหลากหลาย จะพร่างพรูออกมา ว่าที่นั่น คือที่ไหนหนอ ในแผ่นดินนี้ ..
พวกเราใช้เวลาทำการบ้านตามประสา พ่อ แม่ ลูก .. ก่อนที่จะถึงวันเดินทางไกลครั้งแรก
จากวันนั้นจวบวันนี้ .. ชีวิตของข้าพเจ้า แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ..
ในฐานะที่ข้าพเจ้าแบกรับ ความคาดหวังของครอบครัว .. ข้าพเจ้าตั้งใจเรียนอย่างบ้าระห่ำ
แต่ข้าพเจ้า ก็ไม่ลืมที่จะกอบโกยความสนุก จากการเป็น “นิสิต” ของข้าพเจ้าเอาไว้ด้วย ..
เพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกัน เป็นสัญลักษณ์ของ ระบำสี่ภาค เหนือ – กลาง – อีสาน – ใต้ ..
แม้ว่าข้าพเจ้าจะเลือนลางไปเสียแล้ว ว่าด้วยเหตุใดที่ทำให้พวกเรา เข้ามาเป็นกลุ่มเดียวกัน
แต่สิ่งที่ยังชัดเจนอยู่อย่างไม่เสื่อมคลายคือ .. “น้ำใจ” ที่มีต่อกันเท่านั้น
ยามเรียน .. พวกเรา เป็นผู้หญิงแถวหน้า ที่มีผลการเรียน ไม่ขายหน้าใคร
แม้ยามกิจกรรม .. พวกเรา ก็ยังมั่นใจที่จะเข้าร่วมเป็นแนวหน้าอีกเช่นกัน ..
จึงไม่น่าแปลกใจเลย .. ที่รถเมล์ขากลับจากมอ.นอก จะเต็มไปด้วยนิสิตใหม่ ที่กระหืดกระหอบ
กลับหอพัก ที่มอ.ใน เพื่อเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว เตรียมตัวเข้าห้องเชียร์ ห้องว้าก อย่างร่าเริง ..
การรับน้อง ที่แม้จะเป็นสิ่งแปลกใหม่ เต็มไปด้วย ความยากลำบาก และหนื่อยล้า ไม่ใช่น้อย
แถมยัง ต้องเผชิญกับความกดดัน ในห้องสี่เหลี่ยม กับการลงโทษด้วยวิธีการประหลาดมากมาย
แต่ทั้งหมดนั้น .. กลับเป็นส่วนสำคัญ ที่หลอมรวม ความรักในสถานศึกษา ได้อย่างไม่น่าเชื่อ ..
ข้าพเจ้าพบว่า .. เมื่อใดก็ตาม ที่เรามีความสุข และสนุกกับสิ่งที่ทำ
แม้อุปสรรคอันใหญ่ยิ่ง ก็กลับเล็ก จนไม่อาจสังเกตเห็นได้ ..
และนั่น ทำให้ช่วงเวลาสองเดือนของกิจกรรมรับน้องหดสั้น จนใจหาย ..
ในรั้วของมหาวิทยาลัยเล็ก ๆ กลางทุ่งหนองอ้อ .. ได้กลายมาเป็นโลกใบใหญ่ ที่เต็มไปด้วยสีสัน
ที่แห่งนั้น เรามีรอยยิ้ม .. เสียงหัวเราะ .. เสียงตะโกน .. คราบน้ำตา .. และอื่น ๆ อีกมากมาย ..
สองมือ ที่เคยมีไว้เพื่อช่วยเหลือตนเอง ได้มีโอกาสหยิบยื่น – แบ่งปัน สิ่งดี ๆ ให้กับผู้อื่นเช่นกัน
อีกครั้ง ที่พวกเราได้พิสูจน์ ว่า ..
.. ยิ่งให้ – ยิ่งได้รับ ..
ณ ลานพระรูปสมเด็จพระองค์ดำ ฯ .. ในวันคล้ายวันสถาปนามหาวิทยาลัย ..
นิสิต และคณาจารย์ทั้งหลาย ได้ร่วมกันเปล่งเสียงร้องเพลงประจำสถาบันอย่างกึกก้อง
บัดดล .. ฟ้าที่ครึ้มไปด้วยเมฆฝน ได้เปิดทางให้แสงสว่างทอทาบตรง ลานพระรูป ฯ ..
วันนั้น .. พวกเราต่างได้ให้สัตย์ ว่าจะ “จงรัก” ต่อผืนแผ่นดินผู้ให้กำเนิด ..
และ “ภักดี” ต่อชาติ ศาสน์ กษัตริย์ .. มิยอมให้ไทย ต้องตกเป็นทาสใคร ..
ฤๅ นั่นมิใช่ .. คำสัญญา ..
. . .
บางสิ่งบางอย่าง .. เมื่อถูกเก็บเอาไว้อย่างดี ในซอกที่ลึกที่สุดของ “ความทรงจำ” แล้ว
อาจสงบนิ่งอยู่ที่นั้นชั่วกัลปาวสาน .. จนกว่า จะมีอีกบางสิ่งมาสะกิดเตือน
แต่เพราะการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของ “สมเกียรติ” เมื่อต้นปีที่ผ่านมา
ได้ปลุกจิตวิญญาณนั้น ให้กลับฟื้น คืนชีวิต จากการหลับใหลอันยาวนานอีกครั้ง ..
สมเกียรติเพื่อนรัก .. หากเธอรับรู้ และยังไม่ลืมเลือน ..
วันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๕๒ นี้ .. ความคิดถึง จะนำทาง ..
ข้อมูลสถาบัน: มหาวิทยาลัยนเรศวร
อ่านเรื่องของ: สมเกียรติ
ขอบคุณภาพ: http://dek-d.com/board/view.php?id=1286035
nelumbo
๒๓ กรกฎาคม ๒๕๕๒
เขียนโดย nelumbo ที่ 2009-07-23 23:39:53 น. 89 ความคิดเห็น
...สวัสดีครับ...
มาสวัสดี..และราตรีสวัสดิ์...คริ..คริ..
จริงค่ะ เราอาจเรียนมาแล้วหลายสถาบัน
แต่จะมีเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ที่ยังคงอยู่ในใจมิรู้ลืม
.....
มีคำถามคาใจมานานแล้วล่ะตุ๊กตา ว่าจะถาม
ม.นเรศวร เดิมคือ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลกรึเปล่า?
Thanks จ้ะ :)
แม่นแล้วจ้า คุณพี่เมย์ ..
หลังจากที่เปลี่ยนจาก มศว พิษณุโลก มาเป็น ม. นเรศวร
วิทยาเขตเดิม ที่เรียกว่า มอ.ใน ค่ะ ถูกใช้เเป็นหอพักนิสิต เท่านั้นค่ะ
แต่ตอนนี้ รู้สึกว่าจะย้ายไป มอ.นอก หรือ มอ.หนองอ้อ หมดแล้วจ้า
ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ .. ^_^
เด็กมอนเร่ศ่วรรึท่าน
มีสหายที่จบจากที่นั่นเช่นกัน
่แต่แบกความหวังกับสถานแปลกถิ่น
อ่ันนี้อารมณ์เดียวกันเลย
เพื่อนท่าน chan คงเป็นรุ่นน้องข้าพเจ้าเป็นแน่แท้
แต่อย่างไรก็ตาม หากเพื่อนท่าน เป็นศิษย์เก่า การจัดการ ฯ
เราจะมีงานรวม (ทุก) รุ่น ศิษย์เก่า คณะ MIS มอ.นอ
(คณะนี่ มาตั้งหลังจากข้าพเจ้าจบนานเชียวล่ะค่ะ) ..
ในวันที่ ๑ สิงหาคม นี้นะเจ้าคะ (ฝากข่าวประชาสัมพันธ์)
ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ .. ^_^
ขอถามเรื่อง นิสิตกับนักศึกษาด้วยนะตุ๊กตา
มีบางที่เรียกนิสิต (เช่น จุฬาฯ เกษตรฯ มศว. ม.นเรศวร ม.บูรพา) เหล่านี้มีที่มาที่ไปอย่างไร
Thanks และรบกวนอีกทีนะคะ
จริง ๆ ไม่กล้าบอกว่า ประทับใจที่ไหนมากที่สุดนะเจ้าคะ คุณ ชาลี
เพียงแต่ .. ที่ หนองอ้อ .. มันชัดเจนมากที่สุดค่ะ ..
ขอบคุณมากนะเจ้าคะ ^_^
โอ้โห .. การบ้านหนักแฮะ พี่เมย์เจ้าขา
ขอเริ่มต้นแบบนี้นะคะ
คำว่า "นิสิต" เป็นคำภาษาบาลี หมายถึง ผู้ที่อาศัยอยู่กับอุปัชฌาย์
ในสมัยรัชกาลที่ ๕ ได้ก่อตั้ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยขึ้นเป็นครั้งแรก
และอยู่ในสมัยนิยม ภาษาบาลี กอปรกับ จุฬา ฯ มีหอพักนิสิตในมหาวิทยาลัย
จึงนิยมใช้คำว่า "นิสิต" สำหรับเรียกนักศึกษาค่ะ
ส่วนเกษตรศาสตร์ ว่ากันว่า (ไม่คอนเฟิร์ม) ก่อตั้งในยุคที่นิยมภาษาบาลีเช่นกัน
จึงใช้คำว่า นิสิต ตามสมัยนิยมค่ะ
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ก็นับเป็นสถาบันการศึกษาที่เก่าแก่เช่นกัน
เพราะเริ่มต้นจากการเป็น “โรงเรียนฝึกหัดครูชั้นสูงถนนประสานมิตร”
พอต่อมาได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น “วิทยาลัยวิชาการศึกษา”
เปิดสอนวิชาชีพครูได้ถึงระดับปริญญา (ก่อนจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย)
โดยมีทั้งสิ้น ๘ แห่งทั่วประเทศ และทุกแห่งก็ใช้คำว่า “นิสิต” เหมือนกันหมดค่ะ
ดังนั้น สามสถาบัน (เก่า ๆ) นี้ รวม สถาบันที่ได้รับการยกฐานะ จาก มศว. (ม.นเรศวร ม.บู ฯ)
จึงใช้คำว่า "นิสิต" และยังใช้ต่อมาถึงปัจจุบัน (ยกเว้น มอ.ออ. สงขลานครินทร์) ค่ะ
มหาวิทยาลัยที่ถือกำเนิดในช่วงการเปลี่ยนแปลง หรือในสมัยประชาธิปไตยเบ่งบาน
ไม่นิยมภาษาโบราณอีกต่อไป จึงเปลี่ยนมาใช้ คำว่า "นักศึกษา" แทนกันหมดเจ้าค่ะ
แฮก ๆๆๆ .. น่าจะประมาณนี้นะเจ้าคะ
(หากไม่ถูก ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ ค่ะ)
^_^
อุอุ ไม่สวัสดีล่ะเจ้าค่ะ ท่าน คัม ฯ
ขอ ราตรีสวัสดิ์เลย ก็แล้วกัน กิกิ
^_^
ห่วงโซ่ของความคิดถึง
บุคคล กับ สถานที่ และเรื่องราวที่เกิดขึ้น แยกไม่ออกกันจริงๆ
ป.ล. link เรื่องของคุณสมเกียรติ คลิกแล้วไม่เจออะไรครับ
ท่านตุ๊กกุ อ่านแล้วขนลุก และคิดถึงเพื่อนที่จากไปหลายคนทีเดียว
"ความคิดถึง...จะนำทาง" คำนี้โดนใจมาก อ่านแล้วคิดถึงเพื่อนพาลน้ำตาจะไหล
ม.นเรศวร gib เคยไปอยู่ครั้งหนึ่งค่ะ ตอนนั้นพี่ชายไปประชุม (บริษัทขอใช้ห้องประชุมที่โน่น) ก็เลยตามไปเที่ยว
ดอกบัวบานเต็มกลางทุ่งหนองอ้อ
หนึ่งดอกนี้“จงรัก” ต่อผืนแผ่นดินผู้ให้กำเนิด ..
และ “ภักดี” ต่อชาติ ศาสน์ กษัตริย์ .. มิยอมให้ไทย ต้องตกเป็นทาสใคร ..
ในทุ่งนี้หลากดอกบัวได้บานรับแสงตะวัน
เปล่งความงามความมีคุณค่าให้คนได้เรียนรู้ความงามจากปัญญา
บางดอกร่วงโรยเมื่อถึงเวลา
ร่วงจมลงทุ่งหนองอ้อ
ทุกอย่างยัง เป็น อยู่ คือ...
ความทรงจำที่ประทับใจมากมายช่วงหนึ่ง คือ ช่วงเรียน ป.ตรี
เวลา 4 ปี ... การได้ข้ามผ่านช่วงเด็กมัธยม มาเป็นช่วงเตรียมตัวก่อนทำงาน
มีอะไรมากมายให้ปรับตัว เรียนรู้ ....
ช่วงความทรงจำตรงนั้น ดีจริง ๆ เนอะคะ
( เหมือนคุณ kenji ค่ะ คุณบัว ... link ไปไม่ได้อ่ะค่ะ )
บี น่าจะได้มีโอกาศร่วมงาน กับ ดร.มีชัย ภัทรเปรมเจริญ..เคยได้ยินว่าเขาจบจากที่นี้ คุณnelumbo รู้จักมั้ยค่ะ...
สมัยผมยังหัวเกรียนนุ่งกางเกงขาสั้น
มน. ยังเป็น มศว. อยู่
เด็กภาคเหนือแห่กันไปสอบโควต้าแข่งกันแต่ที่ มช. เท่านั้น
คิดว่าถ้าตอนนั้น มศว. เปลี่ยนมาเป็น มน. แล้ว
ผมเองก็คงจะได้เรียนที่นั่น เพราะจะได้อยู่กับบ้าน
ตอนนี้น้องสาวผมย้ายจาก กทม. เข้าไปทำงานใน รพ.มน.
เคยเข้าไปนั่งเล่น นอนเล่น เดินเล่นในนั้น
เป็นมหาวัทยาลัยที่ใหญ่ และน่าเรียนมากๆ เลยครับ :)
คิด มน. และเพื่อนๆ มน. ทกคนเช่นกันค่ะ
SC15
ม.นเรศวร...
ช่างเป็นนามมหามงคล และสุดแสนจะสง่างาม...
ข้าพเจ้าไม่เคยไป มน. ก็เคยไปพักที่ มศว.พิษณุโลก คืนหนึ่ง
จำได้ว่านอนเตียงชั้นบน ที่ไม่มีราวกั้น
คงขณะพลิกตัวในช่วงหลับสนิท หวุดหวิดจะร่วงลงมาอยู่แล้ว
แต่ไม่ทราบเพราะอะไร กลับรู้สึกตัว ยั้งร่างเอาไว้บนนั้นได้ทันท่วงทีจนได้
ไม่งั้น ถ้าลงมาทั้งหลับๆ หละก็ อาจได้เป็นปิศาจเฝ้ารอตุ๊กตาอยู่ตรงนั้นนานแล้ว
ฮาฮาฮาฮาฮา...เอิ๊ก!
แฮ่ๆ
:)
โอ้ เห็นป้ายหน้าม. แล้วคิดถึงมากครับ เมื่อก่อนขี่มอร์ไซต์ทุกวัน ต้นไม้กำลังโต T_T .... "กว่าจะดั้นด้นเป็นต้นเสลา"
sc.22
จริงๆ แล้ว ฉันคอมเม้นมาทีหนึ่ง แล้ว แต่ทำไมมันไม่ขึ้นก็ไม่รู้สิ
ไม่รู้ว่ามันจะโผล่มาอีกรึเปล่า เอาเป็นว่า ฉันมีความสุขมากตอนที่อยู่ที่มอ.นอ. 4 ปี โดยเฉพาะการได้เป็นเพื่อนรักกับแก จะว่าไปแล้ว เรามันก็มากันจากทุกภาคจริงๆ นั่นแหละ แต่ใครจะรู้ว่าคนตัวดำอย่างฉัน จะมาจากเชียงใหม่ ฮ่าๆ
ไม่รู้ว่า สมเกียรติ์ จะมาดูพวกเราหรือเปล่าเนอะ เมื่อคืนฝันว่า สมเกียรติ์ เอาแผ่นซีดีมาให้ด้วยล่ะ
เห็นรูปแล้วน้ำตาจะไหลคะ
คิดถึงม. มากๆ
อยากกลับไปหา
ไปถูลานสมเด็จ หาของกินหลังม. จัง
คิดถึงเพื่อนร่วมสถาบันเหมือน.....คิดถึงบรรยากาศ...คิดถึงครูอาจารย์....เพราะตั้งแต่จบมายังไม่กลับไปอีกเลย.......ถ้ามีโอกาสคงได้กลับไปกราบพระองค์ดำ.....พระใหญ่.............
รหัส 39 เด็กวิดยา
แต่จำไม่ได้ว่า SC. อะไร(แย่จัง)
รายงานตัวด้วยคน รหัส 46
คิดถึง ม.น. ของเราจังเลย
รหัส 39 เด็กวิดยา
แต่จำไม่ได้ว่า SC. อะไร(แย่จัง)
รุ่นที่ 18.. จ๊าาาาาา รหัสเดียวกันแต่คนล่ะคณะ
แวะมาทักทาย สบายดีอยู่ใช่ไหม คิดถึงนะ ;-)
อ่านแล้วนึกถึงวันเก่าๆๆจิงๆๆครับ ร้อง เล่น เต้น ระบำ ตะโกนปลุกใจรุ่นน้องในห้องเชียร์ มันมากๆๆ คิดถึงเพื่อนๆๆและอาจารย์ทุกๆๆท่านครับ
sc22(sp) วิดยา วิดยา...
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ก็นับเป็นสถาบันการศึกษาที่เก่าแก่เช่นกัน
เพราะเริ่มต้นจากการเป็น “โรงเรียนฝึกหัดครูชั้นสูงถนนประสานมิตร”
พอต่อมาได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น “วิทยาลัยวิชาการศึกษา”
เปิดสอนวิชาชีพครูได้ถึงระดับปริญญา (ก่อนจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย)
โดยมีทั้งสิ้น ๘ แห่งทั่วประเทศ และทุกแห่งก็ใช้คำว่า “นิสิต” เหมือนกันหมดค่ะ
ไม่ถูกเลย ที่ว่าวิทยาลัยวิชาการศึกษานั้น มีสอนวิชาชีพครูระดับปริญญานั้น ก่อนจุฬาฯ คำกล่าวนี้ผิดโดยสิ้นเชิง เพราะก่อนหน้านั้น โรงเรียนฝึกหัดครูแห่งแรก อยู่ที่จุฬาฯ เรียกว่า แผนกครุศาสตร์และอักษรศาสตร์ โดยผู้เล่าเรียนสมัยนั้น หากจะได้เป็นครู ต้องเรียนทางครุศาสตร์ จึ่งจักได้วุฒิครู ต่อมาผู้ที่นำการก่อตั้ง มศว คือ อาจารย์ปิ่น มาลากุล (จบอักษรจุฬาฯ) จึงไปยกฐานะเป็นวิทยาลัยวิชาการศึกษา ก่อนที่จะตั้งคณะครุศาสตร์ จุฬาฯ เท่านั้นเอง และครุศาสตร์ จุฬาฯนั้น มีมาตั้งแต่ก่อนการก่อตั้ง จุฬาฯ เสียอีก โดยเป็นหนึ่งในโรงเรียนข้าราชการพลเรือน นั่นเอง ต้องไปเรียนประวัติศาสตร์เสีย จึ่งจะรู้นะครับ
และเรื่อง นิสิต กับนักศึกษานั้น ก็มีส่วนถูก แต่มีการบิดเบือนไปบ้าง เพราะ นิสิต แปลว่าผู้อยู่อาศัย นิสิตใช้เรียกผู้เรียน ที่เป็นชาย ส่วนหญิงจะใช้ นิสิตา เพราะระยะแรกมีเพยงชายที่เรียน ส่วนหญิงนั้น พึ่งจะได้เล่าเรียนตอนหลัง ๆ ของการก่อตั้ง เพราะยุคสมัยเปลี่ยน แล้วก็หมายถึง เมื่อก่อน จุฬาฯ จะเป็นคล้าย ๆ โรงเรียนประจำ เพราะนิสิต ต้องอยู่หอ คือหอวัง ตรงสนามกีฬาแห่งชาติ และมาบุญครอง ปัจจุบัน ส่วนมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองนั้น ในสมัยนั้นเป็นมหาวิทยาลัยแบบตลาดวิชา ผู้เรียนส่วนใหญ่เป็นผู้ใหญ่ และการเรียนการสอน จะเข้าชั้นเรียนก็ได้ ไม่เข้าก็ได้ จึงไม่มีหอพักเป็นส่วน และผู้เรียนเหล่านั้น จึงเรียกว่า นักศึกษา ไปตามนั้น และจากนั้น มหาวิทยาลัย ที่จัดตั้งขึ้นมาบางแห่ง ก็ใช้นักศึกษา บางแห่งก็ใช้นิสิต จวบจนปัจจุบัน มหาวิทยาลัยบางแห่ง ยังมีใช้นิสิต ทั้งที่ไม่ได้อยู่ในยุคสมัยนั้น เช่น มหาวิทยาลัย รัตนบัณฑิต อันนี้ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด และมีมหิดล กับ สงขลานครินทร์ ที่ใช้คำเรียกว่า นักศึกษา
จะขอลำดับคำเรียกดังนี้
นิสิต จุฬาฯ
นักศึกษา ธรรมศาสตร์
นิสิต เกษตร
นิสิต มศว.
นักศึกษา มหิดล
นักศึกษา สงขลานครินทร์
นักศึกษา รามคำแหง
นักศึกษา สุโขทัยธรรมาธิราช
เป็นต้น
อยู่ที่นั่นตั้งแต่เป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทร์แล้วค่ะ ตอนนี้มอ นอ ตอนนี้ย้ายมทาอยู่ที่หนองอ้อ เป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ และน่าอยู่มาค่ะ มีโรงพยาบาล หลานชายจบหมอฟันที่นั้นค่ะ หลานสาวจบวิทยาศาสตร์เคมี หลานชายคนสุดท้ายกำลังศึกษาบริหารการจัดการอยู่คะ ตอนนี้กำลังสนับสนุนให้ลูกสาวคนเดียวให้เรียนต่อที่นั่นค่ะ เป็นสถานที่ที่น่าสนใจมากค่ถ
รหัส 46 (ป.โท)คณิตศาสตร์ หลักสูตรครูประจำการรายงานตัวมาด้วยเพื่อน คิดถึงเพื่อนๆ
มหาวิทยาลัยเปลี่ยนไปมาก..... สวยขึ้นเยอะ...ถึงแม้ผมจะจบแล้ว แต่ก็ยังรักที่นี่ และทำงานที่นี่
... อยากอยู่เพื่อพัฒนาให้มหาลัยของเรา ไม่น้อยหน้าใครๆ ..... แต่อย่างน้อยทุกวันนี้ก็ไม่มีใคร
ถามผมแล้วว่า ม.นเรศวร อยู่ที่ไหน ? (ฟังแล้วเศร้า)
เด็ก วิด'ยา รุ่น SC-26
ปล. สแตนเชียร์ วิดยา ปีนี้น้องๆ ทำได้ แจ่มมากๆ ไม่น้อยหน้า เด็กแพทย์ ( แอบส่งข่าว )
เทิดทูนพระองค์ ล้างคนระยำให้สิ้นซาก หลากหลายความคิด อย่ายึดติดกับสิ่งใด ไม่สนใจเหลืองหรือแดง
พิษณุโลก หรือเมืองสองแควเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์ (แม่น้ำน่านและแม่น้ำยม)
มีพระพุทธชินราชที่วัดใหญ่ งดงามคู่บ้านคูหัวเมืองฝ่ายเหนือมายาวนาน
จวบจนราชธานีกรุงอยุธยาแตก..
มึค่ายสมเด็จพระนเรศวรที่มีทั้งพระองค์ดำ พระองค์ขาวและพระนางสุพรรณกัลยา
ที่พี่เองเคยเข้าไปกราบ รู้สึกได้ถึงความศักดิ์สิทธิ์ของเมืองเก่าแห่งนี้ค่ะ
(พี่สาวคนโตเป็นข้าราชการผู้ใหญ่ไปประจำที่นั่น
และเราไปพักกันที่โรงแรมไพลิน)
มน.จึงถือกำเนิดมา ..นอกจากสถานที่กว้างขวาง ร่มรืน ยังมีตำนานเมืองเก่า..
ที่เล่าขานไม่รู้จบในฐานะคนไทยคนหนึ่ง
ขอบคุณศิษย์ มน. นำเรื่องราวมีคุณค่ามาเล่าขาน ให้ต่อยอดกันไปค่ะ ตุ๊กตา
P athenaz :)
เคยไปพักที่ Rainforest จำไม่ได้ว่าอยู่อำเภอชาติตระการ หรืออ.วังทองค่ะ
อยู่บนเขา เส้นไปเพชรบูรณ์ สวยงามมาก..อยากไปอีก ทรัพย์ไพวัลย์ก็เคยไป
หน้าหนาวสวยงามแบบป่าๆ ไม่ร้อนเลย ..ขอบคุณที่ทำให้นึกถึงที่เคยเยือนค่ะ
P athenaz:)
![]()

มิ่งขวัญ คือขวัญ มอ.นอ.
เทพไทชะลอ ลอยเลื่อน
จึงดูสวยงาม ยามได้ยลเยือน
ไม่คลายไม่เคลื่อน คำนึง ..
...
เพลง มิ่งขวัญในดวงใจ .. อีกเพลงที่คิดถึงค่ะ
ขอบคุณมากเจ้าค่ะ พี่ athenaz ..
^_^
Rainforest ถ้าจำไม่ผิด น่าจะอยู่ที่วังทองค่ะ
เคยไปนอนรอชมฝนดาวตก กับเพื่อน ๆ เหมือนกัน
แต่บังเอิญคืนนั้น ฝนตกค่ะ แฮะ แฮะ ..
ไม่ได้ไปเที่ยวแถบนั้นมานานแล้วเจ้าค่ะ
แต่ก็ไม่เคยลืม .. เช่นเดียวกัน
(แม้ว่า หลาย ๆ สิ่ง ได้เปลี่ยนไปแล้ว) ..
ขอบคุณมากเจ้าค่ะ .. พี่ athenaz ^_^
นายแน่มาก คุณน้อง 40260416
พี่ยังจำรหัสไม่ได้เลยล่ะจ้า .. ^_^
เทิดไว้ - ซึ่งชาติ พิทักษ์ราชบัลลังก์
หน้าที่ของปวงชนชาวไทย .. ไม่ว่า เหลืองหรือแดง
ขอบคุณมากค่ะ คุณคนบางระกำ ^_^
รัก มอ นอ ไม่เสื่อมคลาย ..
ขอบคุณมากค่ะ คุณ beer ^_^
เล่าเรื่อง stand เชียร์ คณะ MIS ของพี่บ้างสิ กิกิ
แบบว่า .. เห็นแต่เด็กวิดยาอ่ะ .. คุณ ][nok_iang][
พี่สัญญา .. ว่าจะทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อสถาบันมากกว่านี้
คราวหน้า ถ้าพี่สอง ติดต่อมาให้ไปสาธยาย จะไม่อิดเอื้อนหรอกจ้า ..
ขอบคุณมากค่ะ ..
ขอบคุณมากค่ะ คุณ อาภรพันธ์ ..
แหม เห็นรุ่นแล้ว ตกกะใจอย่างไรไม่ทราบ ..
^_^
มอ.นอ .. ไม่ได้เป็น มหาวิทยาลัยหน้าใหม่ อีกแล้ว
และ บัณฑิต มอ.นอ ก็ไม่เคยทำให้นายจ้างผิดหวัง ..
ไม่ว่า จะมองมุมไหน .. มอ.นอ ก็ยังมีคุณค่า
สมกับเป็นลูกสมเด็จ ฯ ไม่เสื่อมคลาย ..
ขอบคุณมากค่ะ คุณ วิจิตรัตน์ ..
ปล. หลานชายที่กำลังศึกษาที่คณะ MIS
คือน้องคณะของข้าพเจ้าคนหนึ่ง ..
ขอบคุณสำหรับความรู้ที่แบ่งปันค่ะ .. คุณ นิสิต นิสิตา
สังเกตดู .. หลาย ๆ ที่มา อาจแตกต่างกันในรายละเอียดบ้าง
แต่สาระสำคัญ ก็ยังอยู่นะเจ้าคะ ..
ความจริง ไม่ว่าจะเป็น นิสิต หรือนักศึกษา ..
ล้วนมีหน้าที่อย่างเดียวกัน คือ ศึกษา หาความรู้ ..
ความแตกต่าง ของคำเรียกขาน เป็นเพียงความหลากหลายทางภาษา
ซึ่ง ไม่ได้ส่งผลต่อ คุณภาพของผู้ศึกษา แต่อย่างใดเจ้าค่ะ ..
^_^
คิดถึงเหมือนกันเลยค่ะ .. คุณ superBJP
ไม่ว่ายังไง เลือดเทา-แสด ก็ยังเข้มข้น ..
สุขี ๆ จ้า ..
คุณน้อง คิดถึงเสมอ ..
พี่ก็ยังคิดถึงเช่นกันค่ะ แต่ตอนนี้ เร่งงานนิดนึง
แบบว่า โปรเจ็กจะเปิดตัวแล้วจ้า กิกิ
รออีกไม่นาน .. คงได้คุยกันเหมือนเช่นเคย
รักษาสุขภาพด้วยจ้า .. ^_^
อุ้ย .. เจอน้องคณะศึกษา .. อิอิ
ยินดีที่แวะมานะคะ คุณน้อง ศึกษา
ขอบคุณมากค่ะ ^_^
เอ รหัส SC นี่ ไม่มีความรู้แฮะ
ว่าแต่ น้องเป็น ม.น. รุ่นอะไรกันเอ่ย ..
ว้า .. มีแต่รุ่นน้องทั้งนั้นเลยนิ ..
ขอบคุณมากนะจ๊ะ คุณน้อง sc24
คุณน้อง รหัส39 เจ้าขา
น้องคือ sc18 ค่ะ มีคนฝากมาค่ะ แฮะ แฮะ
^_^
กรี๊ด .. MIS43 ห่างกับเรากี่ปีนะ ..
คงต้องยืมนิ้ว สนธยา มาช่วยนับซะแว้ว ..
อย่าลืมไปงานเลี้ยง (ทุก) รุ่นนะคุณน้อง
ติดต่อพี่สอง ด่วนที่สุดจ้า .. แล้วพบกันเน้อ
^_^
คุณ simply ตื่นเต้นจังเลยค่ะ
เฉี่ยวกันไปมา .. ที่แท้ก็สถาบันเดียวกัน
^_^
คืนสู่เหย้า .. เสลาเทาแสด ..
หากมีขึ้นเมื่อไหร่ .. ไปให้ได้นะเจ้าคะ คุณอาภรพันธ์
ขอบคุณมากค่ะ ^_^
คิดถึงลานสมเด็จ ฯ และอาหารอร่อยเช่นกันค่ะ
แต่ว่า .. เวลาผ่านมาเนิ่นนาน .. ร้านที่เคยรู้จัก
ไม่แน่ว่าจะยังอยู่หรือเปล่า ..
ขอบคุณมากค่ะ คุณ lapooyana ^_^

ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ .. นะเฟ้ย สนธยา ..
แต่ตอนนี้ ฉันปวดหัว กับเรื่องของเพื่อนรหัสอ่ะ กิกิ
แล้วเจอกันจ้า .. ^_^
และแล้ว น้องก็เป็น เสลาต้นงาม ..
แกร่งกล้า ท้าลมฝน .. ไม่ผิดหวังเลยเนาะ
^_^ ขอบคุณนะจ๊ะ คุณน้อง itor
อันนี้ ก็ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะเจ้าคะ ท่านศร
เพราะว่ามีวันนึง ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังนอนบนเตียงสองชั้นอยู่นั้น
ก็รู้สึกคล้ายกับว่ามีเพื่อนมาเรียกข้างเตียง เพราะเพื่อนเป็นสาวร่างสูงใหญ่ ..
ใบหน้าของเขา จึงอยู่ระดับสายตาพอดี .. จำได้ว่า ข้าพเจ้าลืมตา
แล้วบอกเธอว่า .. เออ รู้แล้ว ..
พอมาถึงด้านล่างหอพัก จึงเอ่ยขอบคุณเพื่อนคนนั้น ที่ไปปลุก ..
แต่เพื่อนบอกว่า .. เขาไม่ได้ไปปลุกค่ะ
เพราะเขาก็ตื่นสายเหมือนกัน แฮะ แฮะ ..
ขอบคุณมากเจ้าค่ะ .. ^_^
อิอิ SC15 ใกล้เคียงแฮะ คุณ nuy
ขอบคุณที่มาเยือนค่ะ .. ^_^
ในชั้นเรียนของข้าพเจ้า มีเพื่อนที่มาจากระบบโควต้าเยอะเลยค่ะ
พิดโลก เป็นเมืองน่าอยู่ แม้ว่า การจราจร อาจจะชวนงุนงง อยู่บ้าง
การเลือกที่เรียน นอกจากจะเป็นศาสตร์ แห่งความพยายามแล้ว
ยังเป็นศิลปะ .. แห่งโชคชะตา อีกด้วย ..
เมื่อสิ่งหนึ่ง ลิขิตให้ข้าพเจ้า เดินไปตามเส้นทางนั้น ..
ย่อมมีวัตถุประสงค์ บางอย่างแน่นอน ..
ขอบคุณมากค่ะ คุณ พรายพิราศ ^_^
ไม่แน่ใจ เหมือนกันเจ้าค่ะ คุณบี
แบบว่า เมื่อก่อน ก็ค่อนข้างขึ้นชื่อ
เรื่อง การต่อต้านสังคม อยู่เหมือนกันค่ะ แฮะ แฮะ
ขอบคุณมากเจ้าค่ะ .. ^_^
อาจจะเป็นเพราะว่า ช่วงที่เรียนตรี มีเวลาถึง ๔ ปี
และยังเป็นช่วงที่เราต้องปรับตัว ให้เข้ากับสังคมใหม่ ๆ ด้วยค่ะ
การพบปะ ผู้คนมากมาย .. ทำให้มีประสบการณ์มาก
ความทรงจำ ทั้งดีและไม่ดี .. จึงแจ่มชัดไงเจ้าคะ
ขอบคุณมากค่ะ คุณ เจี๊ยบจัง .. ^_^
ว่ากันว่า .. เด็ก มอ.นอ มีดีอยู่ที่ "ความถึก" เจ้าค่ะ ..
สังเกตจากตัวเอง .. ท่าทางจะไม่ผิดจากปากซักเท่าไหร่ ..
เสียอย่างเดียว .. คือ ข้าพเจ้ามักคำนึงถึงศักดิ์ศรีมากเกินไป
จนไม่ค่อยง้อชาวบ้าน-ร้านถิ่นเลยเจ้าค่ะ กิกิ ..
ขอบคุณมากเจ้าค่ะ คุณ pkkk2714
^_^
ถ้าไม่มี สมเกียรติ พวกเราก็คงยังไม่เห็นคุณค่า
ของการได้พบปะกัน ในยามมีลมหายใจนะเจ้าคะ
ขอบคุณมากค่ะ คุณ gibsii ..
ปล. นอนดึก เพราะกว่าจะกลับจากทำงานก็ดึกแล้ว
แต่ยังอยากเขียนอะไรบางอย่างอีกน่ะสิเจ้าคะ .. อิอิ
ความคิดถึง .. ยังคงแน่นเหนียว
และเกี่ยวกระหวัด ให้ใจสัมผัสใจค่ะ
ขอบคุณเจ้าค่ะ คุณ kenji
^_^
ปล. แก้ไขลิงค์ แล้วเจ้าค่ะ ..

ช่อเสลา .. เคล้าคลอ .. ละออไหว
ผลิดอกใบ .. กิ่งก้าน .. ต้านลมฝน
...
...
ง่วงแล้ว ราตรีสวัสดิ์ทุกท่านค่ะ .. - - zzzzzz
ม.นเรศวร ข้าเจ้ายังไม่เคยไปเลยเจ้าค่ะคุณบัวเจ้าเสน่ห์ แต่เคยนั่งรถผ่านค่ะ นี่ก็รอๆอยู่ว่าญาติ(ห่างๆ)จะชวนไปเยี่ยมเมื่อไหร่ค่ะ
สุขสันต์วันเสาร์ค่า
^___*

ถึง..จะอยู่..ห่าง..กัน
ก็ฝันถึง..แม่บัวทุกคืน
จำได้ไม่ลืม..เมื่อยามนิทรา..
ยามตื่น..ปวดเฮ้ดปวดหัว แม่บัวไม่มา
คิดถึง..คิดถึง..คิดถึงคนึง..หา
...พารัญจวน ฮิฮิ

:)
ไปเที่ยวเมื่อไหร่ ก็ชักภาพมาฝากกันนะเจ้าคะ คุณ septimus
ความจริง ข้าเจ้าก็ไม่ได้ไปมานานเหมือนกันค่ะ ..
ครั้งสุดท้ายก็ หลายปีมาแล้ว ไปงานแต่งงานเพื่อนน่ะเจ้าค่ะ
สุขสันต์วันเสาร์ .. เช่นเดียวกันจ้า .. ^_^

เหอ เหอ .. ฝันเห็น ตัวเลข บ้างไหมล่ะเจ้าคะ ท่าน น นู
งวดต่อไป ก็ส่งซิกกันบ้างเน้อ .. จะได้รวย ๆๆ เฮง ๆๆ ดีไหมเอ่ย
สุขสันต์วันเสาร์ค่ะ .. ^_^
จบวิดยา มน. มาเหมือนกันค่ะ
ตอนปลายปีที่แล้วพึ่งเข้าไปใน ม.
ทางไปอ่างเก็บน้ำด้านหลัง ม. ที่เราเคยคิดว่ามันเปลี่ยวและไกลน่ะ
เดี๋ยวนี้ไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้วนะคะ
ขับรถเข้าไปกับเพื่อน อ้าว!!!! ถึงแล้วเหรอ เนี่ยเหรออ่างเก็บน้ำ
มันแคบลงกว่าเมื่อก่อนหรือเปล่าเนี่ย
ประตูกลาง ม. ที่ออกไป จะเจอ U-Mart (ช่วงปี 40-44 มันยังมี แต่ไม่รู้ว่าท่านทั้งหลายปีอะไร)
แต่ก่อนพอไปสุดทางจะเจอทุ่งหญ้า แต่ตอนนี้กลายเป็นถนน ไปจนติดคันคลอง ไปแล้วค่ะ
อ่านแล้วนึกภาพตอนเป็นน้องใหม่ในมหาวิทยาลัยเลยค่ะ
เหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวานนี้เอง แต่เวลาก็ผ่านไปไวเหมือนโกหกจริงๆ นะคะ
:)))
ยินดีด้วยค่ะ คุณตุ๊กตา จะได้เจอเพื่อน ๆ ร่วมรุ่นในวันที่ 1 สิงหานี้แล้ว
ระวังจะจำกันไม่ได้นะเออ เพราะเธอ ๆๆ และเธอ เปลี๊ยนไป๋ คิคิ..
:)

♪♫...~เพราะเราไม่เข้าใจกัน...~♪♫-♪
ฮาฮาฮา...ข้าพเจ้าหมายถึง ข้าพเจ้ากับ Kiss X3 นะตุ๊กตา
ฮาฮาฮาฮาฮา...ปรับกล้องเหงื่อตก แต่ก็สนุกดี...โอยย...ไปนอนดีกว่า ตื่นเช้าเกินฃ
แฮ่ๆ...
:)
ชิชิ แม่บัวกลางบึงที่คิดถึงจ๋า...
ใยแม่บัวคนงามจึงกล่าวว่าร้ายน้าหล่อ น.นูเยี่ยงนั้นเล่า...
น้าอ่อกใสซื่อ มือทาเจลตลอดเวลาจ่ะ

สันติสันติ :) กันอยู่มิใช่หรือจ๊ะ แม่บัวสวรรค์จ๋า

ฮ่าฮ่า .. อย่าเพิ่งร้อนตัว เอ้ย ร้อนใจ งุงิ นะท่านน้า
ถึงกับให้ใบเหลือง ตักเตือนกันเลยหรือนี่ ..
สันติ สันติ เหมือนเดิมเจ้าค่ะ ฮ่าฮ่า ..
ว่าแต่ว่า .. ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายนิ .. ^_^

เอ้า ๆๆ พักผ่อนมาก ๆ นะเจ้าคะ .. ท่านศร
เพื่อสุขภาพที่แข็งแรงหมื่น ๆ ปีค่ะ ^_^
แค่ตอนนัดกัน ก็แทบจะตกลงกันไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ คุณชบา อิอิ
ไหนจะเพื่อน แฟนเพื่อน ลูกเพื่อน อีกล่ะเจ้าคะ ..
จับปูใส่กระด้งแท้ ๆ เชียวค่ะ ..
ขอบคุณมาก ๆ เจ้าค่ะ .. ^_^
นั่นสิเจ้าคะ ไม่น่าเชื่อว่า เวลาจะผ่านมานานแล้วจริง ๆ
ทั้งที่ เรื่องราวในวันเก่า ๆ เหล่านั้น ยังแจ่มชัดอยู่แท้ ๆ
หรือเป็นเพราะว่า ข้าพเจ้ากับเพื่อน ๆ เข้าสู่สภา ส.ว สูงวัยกันแล้ว
จึงนิยมเรื่องราวที่มาจากความทรงจำในอดีตเป็นที่สุด .. กิกิ
ขอบคุณมากค่ะ .. ^_^
คุณน้อง วิดยา 40310641 เจ้าคะ
คุณพี่ ฮิวโซ รุ่นอะไร ขอปิดไว้ก่อนค่ะ
ตอนนี้ เอกจัดการที่พี่เคยวิ่งเล่นอยู่ ได้แปรเปลี่ยนเป็น คณะ MIS ไปซะแล้ว
แถมคราวที่แล้ว พี่สอง มาลองของ .. ถามชื่อเอก ที่อยู่ในคณะนี้ .. พี่เลยงง
แบบว่า คงเป็นคณะ ที่มีจำนวนเอก มากที่สุดแล้วแหละนะ พี่ว่า
ไปเยี่ยม มอ เมื่อไหร่ ก็มาเล่าสู่กันฟังเน้อ ..
ขอบคุณที่คอมเม้นต์ค่ะ .. ^_^
ฮ่าๆๆ ตุ๊กตา ดอกเสลานี่สวยจังเลยเนาะ ฉันคิดว่าสีมันจะออก เทา-แสดนะเนี่ย แต่รูปที่แก ลงไว้มันเป็นสีชมพูอมม่วง ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เห็นเป็นต้นเล็กๆ สมัยเราเรียน ก็มโนภาพไปต่างๆ นานา ว่ามันหน้าตาเป็นยังไงวะ ต้นไม้ประจำมหาลัยเราเนี่ย จริงๆ แล้วจัดงานเลี้ยงรุ่นคราวหน้า สมควรอย่างยิ่งที่จะคืนสู่เหย้า นะเนี่ย คิดถึงมอ.นอ.จัง อดีตอันหวานชื่น หุหุ
เหอ เหอ ไอ้ยาเอ้ย .. สำหรับเราอ่ะ เห็นเสลาทีไร แยกไม่ออกซักที
ว่าเจ้าหล่อน คือ เสลา หรือ ตะแบกกันแน่ .. อิอิ
แต่ไม่เป็นไรหรอก .. เพราะเสลาสำหรับพวกเรา สีเทา-แสด ก็จ๊าบแล้ว ว่าไหม
คราวหน้า .. ควรจัดให้มี theme ด้วยนะ ประมาณว่า เฟรชชี่หน่อยเนาะ
ปล. เรื่องหวาน ๆ นี่ รวมคนที่ปั่นจักยานคนนั้น ด้วยหรือเปล่า กิกิ ..
อย่ามาสะกิดแผลใจ กันเลยเพื่อน ฮือๆ เสีย self เลยนะเนี่ยตอนนั้นน่ะ ฮ่าๆ ขำตัวเอง
ได้ข่าวมาแว่วๆ ว่า งานนี้เพื่อนๆ เราจะมากันเยอะ สาธุ
Sonthaya .. I had a site visit today so could not chit-chat when you called.
Tomorrow will be a long day as well ..
Anyway will give you a call sometimes na ^_^
มาบอกว่าเป็นญาติกันนะคะ
เครือเทางาม :)
ดาวจบ มศว เรียนที่ประสานมิตร
โอ๊ะ โอ .. ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ คุณดาว
^_^
เราเอกประวัติ รหัส 36 นะ
คิดถึงมน. เหมือนกัน เมื่อครั้งยังต้องถิดรองเท้าเดินเรียนเพราะฝนตกแล้วโคลนหนาเต็มรองเท้า
คิดถึงผัดไทยเจ๊เค็งที่ถ้าจะให้อร่อยต้องเคาะหัวหมา 1 ที!
คิดถึงไอศครีมป้าหงิก
คิดถึงข้าวเหนียวหมูทอดซุ้มลุงแจ่มใต้ตึกคณะวิทย์ (แต่ตอนนี้กลายเป็นตึกคณะวิทยาการจัดการฯแล้ว)
วันนี้ ไม่เหมือนวันวาน และแน่นอนวันพรุ่งนี้คงไม่เหมือนมะรืนนี้
...
ขวัญ