Blog noffon

ลำบากอย่างไรก็ต้องเดินต่อไป เหนื่อย ล้ม เดินไม่ไหว ก็คลานเอา...เป็นสิ่งที่ฉันทำในขณะที่เรียนที่นี่

อย่างแรกเลยของบันทึกในวันนี้คือ ต้องขอบคุณสองขา สองมือที่พาตัวมาถึงอีกซีกโลกหนึ่ง และสามารถพาตัวเองมาจับความฝันที่รอมานานถึง 10 ปีในที่แห่งนี้ได้ ถึงแม้ว่าในนาทีแรกที่เห็นความฝันตรงหน้า จะเกิดความสับสน และออกอาการกลัวๆ ว่าที่เห็นอยู่นี้มันใช่ของจริงหรือเปล่า สุดท้าย สิ่งที่เห็นและที่เป็นอยู่ก็คือสิ่งที่ตามหา

" ถ้าไม่ยอมเปลี่ยนแปลงก็จะไม่เปลี่ยนแปลง" เป็นคำพูดของพี่คนหนึ่งบอกไว้ก่อนจะมา แรกๆ ก็กลัวไปซ่ะทุกอย่างจะถอดใจกลับบ้านก็หลายครั้งแต่ทุกครั้งเสียงเล็กๆในหัวใจก็ดึงดัน ท้าทายความกลัวของตัวเองว่าให้ออกเดินได้แล้ว ห้ามหันหลังกลับ ไม่อย่างนั้นโอกาสที่มารออยู่ตรงหน้าก็จะอันตรธานหายไปโดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก อะไรก็สู้ได้แต่เวลาที่เหงา ที่ท้ออยู่คนเดียวในต่างแดนนี่ซิ...สุดๆ หลังจากที่เคยเหงามาแล้ว อยู่ที่นี่กลับเหงายิ่งกว่า แต่อย่างน้อยการได้อยู่คนเดียวในที่แห่งนี้ก็มีส่วนดีที่ทำให้ฉันได้พูดคุยกับ ตัวเอง ได้มองเห็นความแตกต่างของการใช้ชีวิตอย่างที่ผ่านมา และที่สำคัญได้เข้าใจหัวใจตัวเอง เมื่อก่อนตอนที่อยู่เมืองไทย เวลาเจอปัญหาฉันมักจะหนีมันโดยการหันหลังทิ้งมันไปซ่ะดื้อๆ แต่พอมาอยู่ที่นี่ไม่รู้ว่าจะทิ้งแล้วเดินหนีไปทางไหน หรือมองหาใครก็ไม่มีใครช่วยเหลือเราได้นอกจากตัวเอง เลยจำใจลงมือจัดการกับมันซ่ะ แรกๆ การยอมรับปัญหาที่เจอดูเหมือนจะบาดหัวใจ แต่ก็ต้องจำใจยอมรับ นานไปทำใจได้บ้างแต่ก็ยังไม่อยากเผชิญหน้า แต่ทุกวันนี้ก็แข็งแกร่งจัดการกับมันได้มากขึ้นกว่าตอนที่เริ่มเรียนใหม่ๆ ก็ต้องสู้คนเดียวนี่น่ะไกลบ้านซ่ะอย่างนี้ เลือกมาเองด้วยก็ต้องไปให้ถึงฝั่ง

ความเปลี่ยนแปลงนำมาซึ่ง การพัฒนาไม่ว่าจะพัฒนาอะไรก็แล้วแต่ การพัฒนาย่อมหมายถึงการก้าวเดิน การเติบโต ซึ่งล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้คนๆ หนึ่งอย่างฉันสนุกสนานไปกับการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ ถึงแม้ว่าระยะทางระหว่างที่เดินอยู่นั้นมันจะมีอุปสรรคให้ฉันได้สะดุด ได้หยุดยืนร้องไห้กับโชคชะตา แต่สุดท้ายฉันก็ปาดน้ำตาด้วยตัวเอง แล้วก้าวเดินต่อไป ทุกๆ ก้าวที่ดินไปข้างหน้า มักจะแฝงด้วยพลังที่เพิ่มมากขึ้นจากการ gain ประสบการณ์ที่เจอระหว่าง จนถึงวันนี้ ก้าวเดินที่กำลังจะถึงเส้นชัย เป็นก้าวที่มั่นคง และไม่อ่อนแอเหมือนอย่างก้าวแรกที่เริ่มเดิน

ระหว่างที่ใช้ ชีวิตคนเดียวอยู่ที่นี่ ซึ่งเหงามากๆ ฉันตั้งคำถามกับตัวเองว่า ฉันจะเป็นอย่างไรเมื่อการเดินทางเส้นนี้สิ้นสุดลง ถึงแม้ว่าในวันนี้การเดินทางจะยังไม่จบแต่ฉันก็เริ่มแน่ใจแล้วว่า ฉันเปลี่ยนไป จากทัศนคติที่เคยมองโลกอย่างควาฝัน ในวันนี้ฉันเรียนรู้ที่จะอยู่บนโลกของความเป็นจริง ซึ่งจริงๆ แล้วนอกกะลานี้มันก็สวยงามไปอีกแบบ แม้ว่ามันจะไม่รู้สึกปลอดภัยเหมือนอยู่ในกะลาก็ตาม แต่ถ้าหากว่าฉันต้องเติบโต และต้องยืนขึ้นด้วยตัวเองให้ได้แล้ว กะลาคงจะเล็กไปสำหรับฉันในเวลานี้

เขียนโดย noffon ที่ 2011-04-11 21:27:31 น. 1 ความคิดเห็น

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด คือ ความกลัว

เมื่อชนะได้ อะไร ๆ ก็ง่ายขึ้น
ขอให้ถึงบันไดแห่งความสำเร็จด้วยความเชื่อมั่นค่ะ

    | lady007 | 12 เมษายน 2554 | 10:41:16