Just another weblog

400xshoes

เหตุการณ์กลุ่มเด็กวัยรุ่นไทยก่อจลาจลทุบร้านขายรองเท้าเพราะแย่งกันซื้อรองเท้าอะดิดาส รุ่นใหม่ที่เพิ่งออกวางขายครั้งแรกในวันนั้น คนส่วนใหญ่ย่อมมองและตำหนิว่าเป็นการกระทำที่น่าละอาย ไอ้อีพวกนี้พ่อแม่ไม่สั่งสอน มันจึงโง่และบัดซบซะเหลือเกิน ไปซื้อรองเท้ายังไปตีต่อยกันทำลายข้าวของชาวบ้านเขาอีก ก็สุดแต่จะก่นด่ากันไปให้สะใจ เนื่องจากเป็นเรื่องที่ชาวบ้านร้านถิ่นส่วนมากไม่เข้าใจเลยรับไม่ได้

 

แต่สำหรับ “คนรักรองเท้า” ย่อมมีมุมมองที่ตรงข้าม… เหตุการณ์เดียวกันนี้กลายเป็นการศึกที่เหล่าบรรดาคนทั้งหลายผู้อยู่ร่วมในที่นั่นได้รับยกย่องว่าได้สร้างวีรกรรมครั้งสำคัญ เพราะเป็นการไปประกาศความเป็นสาวกผู้ภักดีต่อรองเท้าอะดิดาส และเป็นหัวขบวนแฟนพันธุ์แท้ระดับเทพ

 

“คนรักรองเท้า”มีอยู่ทั่วโลกทุกยุคสมัยไม่มีเลือนหายไป หากแต่กลับเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ อย่างหนึ่งนั้นคือรองเท้าเป็นเครื่องอารณ์สวมใส่ของคนที่โดดเด่นสะดุดตาแก่คนอื่นได้ง่าย และยังสะท้อนตัวตนในด้านรสนิยมคนสวมใส่ได้ชัดและเร็วสุด

 

แม้แต่รสนิยมทางเพศรองเท้าก็บอกได้แม่น เช่นถ้าเห็นพวกรองเท้าหนังหัวลีบเรียวแหลมงอนๆโผล่มาก็ให้ระวังประตูหลังไว้ให้ดี เจ้าของไม่เกย์ก็ตุ๊ด!

 

นอกจากเป็นสิ่งของทางแฟชั่น รองเท้ามีความสำคัญต่อชีวิตคนมาก รองเท้าต้องสวมใส่ให้ถูกกาลเทศะ จัดให้ถูกกับงาน จะไปเดินเล่น เล่นกีฬา ไปงานปาร์ตี้ ไปงานพิธีการ ก็ต้องใช้ให้ถูกต้อง รองเท้าเป็นสิ่งที่แบกรับภาระร่างกายและจิตใจของคนไว้ทั้งหมด ใส่รองเท้าไม่ดีไม่สวยยิ่งใส่ไม่ถนัดกัดตีนเจ้าของอีกต่างหาก หากใส่ไม่ถูกต้องกับงานการก็จะเสียเซลฟ์ คนใส่จะขาดความมั่นใจมากๆ

 

มันจึงไม่ได้เป็นแค่รองเท้า แต่รองเท้าเป็นสิ่งที่รองรับภาระชีวิตมนุษย์ทั้งหมด เพราะเห็นว่าคนทุกวันนี้ไม่อาจเดินเท้าเปล่าได้ ถ้าหากไม่มีรองเท้าการเดินทางก้าวแรกไหนเลยจะเกิดขึ้นได้ ลืมไปเลยว่าจะไปถึงหมื่นแสนลี้ถ้าไม่มีรองเท้า

 

การแย่งเป็นเจ้าของรองเท้าที่ดีของเหล่าสาวกแฟนพันธุ์เทพอะดิดาสที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความเหลวไหลไร้สาระ แต่มันคือไปเข้าสมรภูมิรบเพื่อแสวงหาเกียรติยศ และการเข้ายึดครองเป็นเจ้าของสิ่งที่สำคัญยิ่งในชีวิต แม้จะต้องตายก็ไม่ใช่เรื่องไร้สาระไร้ปัญญาที่คนจะนินทาหมาดูถูกได้ว่า… ตายห่าก็ดีแล้วไอ้ส้นตีน!



Comments are closed.