Ozonemag

สิ่งดี ๆ ไม่ยอมจดจำ สิ่งที่ไม่ควรจดจำกลับไม่ยอมลืม

Archive for July, 2010

วันนี้ ๐๐ที่หัวใจมันคิดถึงเธอ

เหมือนเดิน อยู่บน หนทาง แสนเปลี่ยว

เหมือนเดิน อยู่คนเดียว ใช่ไหม

หนทาง ข้างหน้า แสนไกล

เหลียวหา ผู้ใด ไม่มี

ยืนอยู่ หนาวเหน็บ เจ็บปวด

ความรัก ร้าวรวด อยู่ไหน

โหยหา อ้อมอุ่น กรุ่นใจ

ความรัก เคยให้ ใยจาง

ความรัก เคยมี จางหาย

ความรัก เคยให้ ไม่สม

ความรัก มีให้ ใยตรม

ความรัก ต้องขม ซมซาน

รักมี มากไป เหนื่อยไหม

รักน้อยเกินไป ขื่นขม

หากมี รักแล้ว ระทม

จะรัก ให้ขม ทำไม

Read the rest of this entry »

สับสน

เคยเป็นแบบนี้กันบ้างไหม เวลาที่อยู่เงียบๆคนเดียว เราไม่ได้คุยกับใคร แต่เราใช้สมองคุยกับใจของเราเอง

คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย บางครั้งบอกตามตรงว่า สมองกับใจค่อนข้างจะสับสน ดูเหมือนคนที่สั่งงานไม่เป็น

การที่เราอยู่คนเดียว สิ่งที่ดีที่สุด คือเรามีเรา เราอยู่กับตัวของเราเอง เราอาจจะเผลอไผลไปคิดถึงใครบ้าง

แต่เราก็ไม่ได้ไปทำสิ่งใดที่ทำให้ใจคนอื่นต้องดือดร้อนไปด้วย เก็บทุกอย่างไว้ในลิ้นชักของหัวใจคง

ไม่มีใครไปค้นเจอหรอกนะ

ความคิด ความรู้สึกต่างๆมันจะคุกรุ่นอยู่ในสมอง แล้วมันจะบงการให้เขียนออกมาเป็นตัวอักษร

คิดไป เขียนไป ไม่ว่าจะเป็นความรัก เรื่องของคนที่ไม่คิดจะรัก หรือเรื่องของใครบางคนที่เรา

แอบไปหลงรัก มันดีอยู่อย่างตรงที่ สถานที่นี้ มุมตรงนี้ เป็นที่รองรับความสับสนของคนอย่าง

เราได้เป็นอย่างดี

เอ๐๐หรือว่าระยะนี้ เวลา มันกลัวว่าเราจะใช้งานมันน้อยเกินไป มันถึงได้เดินไว จนกลายเป็นวิ่ง

ผ่าน
แซงหน้าเราไปเสียอย่างนั้น ไม่เป็นไร อย่างน้อย เราก็ยังคิดจะใช้งานมันอยู่ หากวันใดที่เรา

เริ่ม
รู้สึกว่าใจมันอยากจะหมดลาน เมื่อนั้น คงเป็นช่วงเวลาที่เราจะได้พักผ่อนอย่างยาวนานเป็นแน่เชียว


ความเหงา มันเดินมาหาตั้งแต่เมื่อไหร่ ๐๐ไม่รู้หรอกนะ รู้แต่ว่า เราเดินไปทักทายกับมันก่อน

แล้ว
หลังจากนั้น มันก็กลายมาเป็นเพื่อนสนิท มันคอยแต่จะถามว่า รู้จักไหม คำ คำนี้ สะกดเป็นบ้าง

ไหม หากไม่รู้จะสะกดให้ดูเอาไหมล่ะ พอพยักหน้า มันก็เขียนคำว่า “คิดถึงบ้าน“ให้ดู เราถึงได้

รู้ ว่าความเหงามันเป็นเป็นยังไง
เมื่ออยู่ไกลบ้าน


Read the rest of this entry »

เพียงคำเดียว

เคยคิดไหมว่าทุกครั้งที่เรารู้สึกรักใคร รู้สึกเสียใจ หรือเศร้าใจ การมีใครสักคนเอ่ยคำพูดออกมาเพียงไม่กี่คำ

หรือเวลาใดที่เรามีความรู้สึกอ้างว้าง เดียวดาย เพียงแค่มีใครสักคนให้ยืมอ้อมกอด หรือเพียงแค่จับมือเราไว้

คุณค่าของความรู้สึกภายในใจก็มีค่ามากเกินคำบรรยาย 
เพียงแค่คำเพียงหนึ่งคำเท่านั้นเอง

ที่สามารถ
ทำให้ความรู้สึกของเราดีขึ้นมาได้

๐๐กำลังเบื่อๆกับชีวิตของตัวเองอยู่มากมาย บางทีการที่เราทำในสิ่งที่ซ้ำซากจำเจ ทำจนสามารถ

รู้ได้เลยว่า วันนี้ กับวันพรุ่งนี้ เส้นทางเดินของชีวิตจะเดินเป็นอย่างไร ชีวิตมันยังคงความน่าเบื่อหน่ายได้

อย่างคงเส้นคงวา ไม่มีการเปลี่ยนเส้นสายการเดินทางไปมากมายเท่าไรนัก

ชีวิตที่ต้องตื่นมาพานพบกับอากาศที่แสนจะหนาวเย็น มีต่างกันเพียงแค่วันนี้จะเย็นมากหรือเย็นน้อยกว่าพรุ่งนี้
เท่านั้นเอง

Read the rest of this entry »

เหตุผลที่จนใจ

ฉันกับเธอ๐๐ เหตุผลที่แตกต่างกัน

ฉัน๐๐จะพูดอย่างไรให้เํธอเข้าใจ

เธอ๐๐จะมาบอกอะไร ไม่สนใจไม่อยากจะรับฟัง

ฉัน๐๐ทุกสิ่งทุกอย่างมันมีเหตุผล มีตัวตนของมันเอง

เธอ๐๐ก็มีเหตุมีผล แต่คิดอย่างคนที่เข้าข้างตัวเอง

บทสรุปทุกครั้งที่เอ่ยออกมาก็คือคำว่า “เพื่อน”แค่นั้นใช่ไหม

ไม่อยากรับฟัง

หัวใจดวงนี้เหนื่อยล้า ค้นหา ความรักอยู่ไหน

เดินทาง ผ่านฟ้า มาแสนไกล

จะมีใคร รับไว้ดูแล

Read the rest of this entry »

โลกส่วนตัวของหัวใจ

จำไม่ได้ว่าเริ่มมีโลกส่วนตัวใบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าได้โลกใบนี้มาได้อย่างไร

บนโลกส่วนตัวใบนี้ มีพื้นที่พอเพียง เพียงแค่คนๆหนึ่ง เวลาที่มีสิ่งสับสนอึงอลอยู่ใหัวใจ

มีความฝันเป็นแสงส่องทาง มีแสงสว่างจากประตูบานเล็กที่เป็นแค่เพียงจอสี่เหลี่ยมผืนผ้า

มีคีย์บอร์ดที่ได้มาเป็นตัวระบาย มีเพียงลมหายใจของตัวเองเป็นเพื่อนคุย

โลกใบนี้เจอกันเมื่อยามเหงา หรือเผลอคุยอยู่กับเงาของตัวเอง ไม่มีเธอ ไม่มีเขา

และไม่มีแม้แต่เงาของเราเอง ชีวิตก็แค่นี้ คงมีแต่ข้อความที่บรรเลง เขียนฝาก

สั่งมาเองจากหัวใจ

ความฝัน กับความความจริง ต่างกันทุกสิ่ง แต่ความจริงก็แค่เราฝันไป หัวเราะ ร้องไห้

ได้แต่เก็บมันไว้ ในโลกของใจ ที่แอบซุกเอาไว้ ข้างใน ใจตัวเอง

Read the rest of this entry »

คนใจร้าย (ใครกันแน่)

ก็ใครกันล่ะที่ไม่ยอมรับว่าตัวเอง เป็นคนผิดตั้งแต่แรก

ก็ใครกันเล่า เราอยู่ของเราดีๆ ก็เดินมาเคาะที่ ประตูของหัวใจ

บอกอย่างนั้น ห่วงอย่างนี้ บอกแต่ละที ว่าเราเป็นเพื่อนกันใช่ไหม

ไม่รัก ก็ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องคอยมาทวง ว่าจะไม่ห่วงเพื่อนได้อย่างไร

เออ ก็ ฉันมันผิดเอง ชอบทำตัวว่าเป็นคนเก่งอยู่ร่ำไป

เธอบอกว่าห่วง แต่ละครั้ง ไม่อยากจะรับฟังจะได้ไหม

ก็มันไม่อยากเป็นเพื่อน คอยบอกคอยเตือน แล้วจะให้ทำยังไง

ผิดนี้มีโทษ แต่ขอเธออย่าโกรธ อภัยโทษได้ไหม

ความผิดนี้ อยู่ที่เธอ รู้แล้วอย่าไปเผลอ

ไปเสนอให้ใคร ผิดนี้ไม่โกรธ ยกโทษให้ไป

แล้วอย่าลืม ถอนไถ่ เอาหัวใจ(ของ) ฉันมา(คืน)


Read the rest of this entry »

เพลงเก่า เพลงใหม่ เพลงร่วมสมัย หรือว่าเพลงวัย(รุ่น)สยาม

เสียงเพลงเสียงดนตรีมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของคนมากมายนัก การที่เราชอบฟังเพลงแบบไหนอาจจะ

เป็นการบ่งบอกนิสัย หรือความรู้สึกในอารมณ์ของผู้เปิดเพลงฟังในขณะนั้นก็เป็นได้

บางทีการที่เราฟังเพลง หลายหนหลายครั้ง จะมีการเปิดประเด็นวิจารณ์ผลงานของผู้ร้องไปด้วยในขณะ

เดียวกัน มีผู้รู้อยู่คนหนึ่งทุกครั้งที่มีการร่ำสุราหาเรื่องเปิดประเด็น เคยถามผู้รู้ผู้นี้หลายครั้งว่าท่านเป็น

นักดนตรีหรือถึงสามารถวิจารณ์งานของนักร้องแต่ละคนได้เป็นฉากๆ หรือว่าท่านเป็น Guruทางด้านดนตรี

คำตอบที่ได้รับคือ กรูไม่ได้เป็นกูรู แต่กรูรู้เพียงเพราะกรูชอบฟังเพลง ถามว่าทำไมถึงไปวิจารณ์งานของเขา

คำตอบคือ ทำไมกรูจะวิจารณ์ไม่ได้ กรูจ้างพวกนี้มาร้องเพลงให้ฟัง กรูจ่ายเงินซื้อซีดี (คาดว่ามันน่าจะโกหก

เห็นมันแอบดาวห์โหลดอยู่บ่อยๆ)

บทวิจารณ์งานร้องของนักร้องแต่ละคน ได้ยินได้ฟังแล้วสับสนต้องนั่งนึกมโนภาพตามมันไปด้วย ดั่งเช่นว่า

แม ่ ง นักร้องคนนี้ ร้องดีนะ เสียงเหมือน “ไก่จิกกระลา” หรือแบบว่าทำไม ไอ้นี่เสียงมันเหมือน

“หมาหัวเราะ”ที่ดีหน่อยไม่ต้องทำความเข้าใจนานก็ประมาณ โหหามานานแล้วเสียงแบบนี้เสียง

เหมือน”ชะนีตีกัน”

ก็ได้แต่คิดตามมันไป แม้หลายๆครั้งจะมีความรู้สึกคล้อยตามมันไปบ้างเป็นบางเวลา เสียงเพลง

บอกความรู้สึก ความชอบก็เป็นความรู้สึกที่ีมีอยู่ลึกๆอยู่ในใจไป พร้อมๆกับเนื้อร้องของเพลง

หลายๆครั้งหลายๆหนที่ไม่เข้าใจว่าทำไม บทเพลงเก่าๆ นักร้องดีๆ เสียงดนตรีซึ้งๆกลับพากัน

เดินหายไปพร้อมกับกาลเวลา ตามยุคตามสมัย หรืออาจจะไปตามวัย พร้อมๆไปกับกระแสของคนฟัง

        

เพลง เพลงนี้ ใช่ไหม เราเคยชื่น                          

ฟังทุกคืน ยามฟ้าสาง ไม่ห่างหาย

ขอพบเธอ เพียงในฝัน ทุกวันปราย

แม้สุดท้าย ได้เพียงฝัน เท่านั้นเอง

Read the rest of this entry »

เธอกับฉัน

เธอ๐๐เฮ้ยว่างหรือเปล่า เดี๋ยวเราไปเที่ยวกันนะ

ฉัน๐๐แอบดีใจ จะได้ไปกับเพื่อน (หรือกับใครที่เราคิดไกลไปเกินเพื่อน)

เธอ๐๐ไม่ว่างไม่เป็นไรนะ ถามดูเผื่อไม่มีธุระอะไร จะได้ไปด้วยกัน

ฉัน๐๐โห จะบอกไปได้ยังไง ว่าไม่ว่าง ก็เกือบจะเก็บกระเป๋าใส่หัวใจไปรอเธออยู่แล้ว

เธอ๐๐ว่าไง ติดธุระอะไรก็บอกมา

ฉัน๐๐ เอ้อ ขอดูก่อนแล้วกัน ช่วงนี้งานยุ่ง

เธอ๐๐เออไม่เป็นไร ไว้คุยกันใหม่ก็แล้วกัน

ฉัน๐๐”ทำไมหนอกรู คิดอะไรอยู่ในใจ แล้วไม่พูดออกไป” แล้วเป็นไงหัวใจไม่ตรงกับปาก

ความรักเลยอยู่ได้เพียงหลักสูตรแบบคิดได้เท่าไหร่ ให้บวกลบคูณหารอยู่ในใจเท่านั้นพอ

ผลลัพธ์ออกมา คงเป็นได้เพียงสูญกับเลขศูนย์เท่านั้นเอง

แจ้ ดนุพล แก้วกาญจ…

Read the rest of this entry »

ในฝัน

เคยมีความฝันกันบ้างไหม

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยฝัน มันจะเป็นจริงได้เพียงในความฝันเท่านั้นหรือ

จำได้ว่ามีคนตั้งคำถามนี้ แล้วให้ตอบ หากเป็นแต่ก่อนคงมีคำตอบให้ฟังมากมายนัก

แต่เมื่อวานกลับหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ จำได้ว่ามันเคยมี

แต่ ณ วันนี้มันช่างลางเลือนจนจำไม่ได้แล้วละมัง ชีวิตเดินผ่านทางสายกาล เวลา

แต่ละช่วงแต่ละเวลาทำให้ความฝันมีอันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

จนในที่สุดเราก็ได้เรียนรู้ว่าเราเดินผ่านความฝันเหล่านั้นไปแล้ว

สิ่งที่เหลือคงเป็นเพียงซากปรักหักพัง ของความฝันที่เคยวาดไว้กับใครบางคน

แค่นั้นเอง

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Read the rest of this entry »

เสียงเพลง ดนตรี บทกวี ความรัก

กับเสียงเพลงที่ไม่มีตัวตน กับคนที่กำลังมีความรัก หรือว่าความรัก

ทำให้คนมีดนตรีในหัวใจ แล้วเขียนบทความออกไปแทนความรู้สึก

ไม่ได้มีความรัก แต่รักเสียงเพลง หลงใหล ไปกับเสียงดนตรี และ

รู้สึกดีๆ เมื่อได้อ่านบทความของใครหลายๆคน ทุกสิ่งทุกอย่าง

มีเหตุมีผลในตัวตนของมัน

เคยรู้สึกไหม เวลาเราฟังเพลงที่เราชอบ เรารู้ว่าเราจับต้อง เสียงดนตรี

นั้นไม่ได้ แต่เราสามารถสัมผัสได้ด้วยความรู้สึก ไม่ต่างอะไรกับความรัก

ไม่มีตัวตน ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด พอมารู้อีกที ก็มาสถิตย์อยู่ที่ในหัวใจใคร

บางคนเข้าแล้ว รักไม่รัก ตอบไม่รู้ รู้อีกที ก็รักเข้าไปแล้ว
เต็มหัวใจ

บทกวี ตัวอักษร ทุกคำกลอนของใคร ต่างมีความหมายทั้งนั้น ยิ่งอ่าน

ยิ่งไม่เข้าใจ ว่าทำไม คนเขียนถึงได้บรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือได้

เข้าไปถึงจิตใจและความรู้สึกได้ลึกซึ้งขนาดนั้น

ไม่มีอะไรก็แค่คนๆหนึ่งซึ่่งหลงใหลใน เสียงเพลง เสียงของดนตรี

บทกวีที่มีความรักเป็นตัวนำ เท่านั้นเอง

บทเพลงดีๆมีไว้ให้กับคนที่เรามีความรู้สึกดีๆในหัวใจแทนคำนั้น ใช่ไหม

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Read the rest of this entry »

Next entries »