Ozonemag

สิ่งดี ๆ ไม่ยอมจดจำ สิ่งที่ไม่ควรจดจำกลับไม่ยอมลืม

Archive for October, 2010

เนิ่นนานกับกาลเวลา

เมื่อยามที่เราเป็นเด็ก เรามองดูคนที่โตและเป็นผู้ใหญ่กว่าเรา ภายในใจคิดไปเรื่อยเปื่อยว่าเมื่อไหร่เราจะโตกว่านี้

เมื่อไร เราจะสามารถทำอะไรได้ โดยไม่มีข้อกำหนดกฏเกณท์ที่ว่า เป็นเด็กเป็นเล็กยังไม่ถึงเวลา

เวลาผ่านไป พอเริ่มเติบโตเป็นผู้ใหญ่ กับภาระรับผิดชอบมากมายในชีวิต ใบไม้ล่วงหล่น ผลัดใบไปตามฤดูกาล

หวนคิดถึงยามเยาว์วัย ทำไมเราไม่เก็บเกี่ยวช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตไว้ ทำไมเราไม่มีความสุขกับสิ่งที่เรามีอยู่ กับสิ่งที่เราเป็น

เวลานี้ ณ ตอนนี้เรากลับหวนหาวันคืนเก่าๆ รู้ทั้งรู้ว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะดึงภาพเก่าๆเหล่านั้น ให้กลับมาเป็นความจริงอีกครั้ง

ชีวิตคนกับต้นไม้ มันจะต่างกันตรงไหน ต้นไม้ผลิใบ เปลี่ยนสีไปตามฤดูกาล และล่วงหล่นปลิวไปตามสายลม

ชีวิตคน เริ่มต้น แตกใบ เติบโตไปคล้ายดั่งต้นไม้ เพียงแต่  รอเวลาที่จะล่วงหล่นไป ไม่มีโอกาสผลิใบกลับไปได้เหมือนเดิม

Read the rest of this entry »