Ozonemag

สิ่งดี ๆ ไม่ยอมจดจำ สิ่งที่ไม่ควรจดจำกลับไม่ยอมลืม

คืนค่ำ …ฟ้าร่ำไห้ ..ใครจะทวงพื้นแผ่นดินไทยคืน

บนรถสองแถวสายหนี่ง

เสียงเด็กน้อย ถามคำถามกับแม่ “ทำไมแม่ต้องใส่เสื้อสีแดงด้วย วันนี้ไม่ใช่วันอาทิตย์นะ

แล้วทำไม น้าอีกคนถึงต้องใส่เสื้อสีเหลืองด้วยล่ะ ไม่เห็นจะใช่วันจันทร์เลยซักหน่อย

หนูเห็นน้ากะแม่ ใส่อยู่แค่สองสีเอง หรือว่า อาทิตย์หนี่งมันมีแค่ วันอาทิตย์ กับวันจันทร์ ”

หลายๆคนหันมามองหน้ากัน แต่ในใจนั้น ทุกคนอาจจะมีคำถามที่คล้ายๆกัน ว่า “ทำไม

ทำไมล่ะ” เสียงเด็กน้อยยังคงเซ้าซี้ตั้งคำถามอีกต่อไป แต่ในใจ ของแต่ละคน อาจจะกำลัง

สับสน ว่ามันเป็นเพราะอะไร

.ความกล้ากับความกลัว สิ่งไหน มันจะมาก่อนกัน เราอาจจะกลัวกันมาก่อน

กลัวว่า สิ่งที่เราคิดไว้มันอาจจะไม่เป็นอย่างที่คิด แต่เมื่อความกลัวมันมาถึง

จุดที่เกินขีดกำหนดไว้ เราอาจจะเปลี่ยนความกลัว ให้กลายมาเป็นความกล้า

เพื่อที่จะเดินฟันฝ่า อุปสรรค เหล่านั้นไปด้วยกันก็เป็นได้

เสียงของคนเรา เรารู้ว่า มันเป็นสิทธิของเรา ที่จะตะโกนออกไปเพื่อที่จะให้

คนอื่น และโลกได้รับรู้ แต่ ทำไม เพียงแค่เสียง ที่เป็นสิทธิอันชอบธรรมของเรา

เรากับยินยอม ให้คนบางคน มาลักขโมยไปใช้ เพียงเพื่อแค่ให้ คนอื่น คนนั้น

ได้มาเหยียบย่ำ นำเอาสิทธิ์ของเราไปใช้ เพียงเพื่อแค่ได้สนองตัณหาของตัวเอง

เพื่อเข้าไปยืน ยังจุดๆนั้น จุดที่สักวัน จะหันมากระทำย่ำยี สิทธิอันพึงมีของเรา

สักวันหนึ่ง…เราจะให้คำตอบลูกหลานของเราว่าอย่างไร หรือเพียงแค่จะบอกไปว่า

อย่าไปใส่ใจ มันก็แค่ เสียงที่ตะโกนออกไป แล้วไม่มีใคร ได้ยิน ให้คนอื่นเขา

เอาไปใช้ ได้เงินมาประทังกาย คงจะไม่เห็นจะเป็นไรนี่นา

เราส่งลูกหลานไปเรียน เพื่อให้มีการศึกษา แต่เรากลับไม่ทำหน้าที่ ที่เราควรจะรักษา

ไว้ พื้นแผ่นดินนี้ของใคร เราสอนลูกหลานให้มีความกตัญญู แต่เรากลับไม่รู้คุณแผ่นดิน

หมดสิ้นศรัทธา แม้แต่ฟ้ายังร้องไห้ ก็แล้วใครกันเล่า จะเฝ้าดูแลรักษา บรรพบุรุุษ

สร้างมา พื้นแผ่นดินนี้ เพื่อใคร ถ้าไม่ใช่เพื่อลูกหลานต่อไปในภายหน้า คนบางคน

ต้องการความเปลี่ยนแปลง แต่ ความเปลี่ยนแปลง ที่ไม่ได้มาด้วยความชอบธรรม

เป็นเพียงเพราะโมหะ ที่ครอบงำจิดใจ

ระยะทางบนรถสองแถวคันนั้น ดูเหมือนระยะทางที่สิ้นสุดจะไม่ไกลเท่าไหร่ แต่เสียง

ถอนหายใจที่ดังอยู่ระหว่างการรอฟังคำตอบของแม่เด็กน้อยคนนั้น มันกลับทำให้รู้สึกว่า

ระยะทางจากนี้ไป มันคงจะยาวนานไปไกล มากมายจริงๆหนอ  จากจุดนั้น จนเกือบจะสิ้นสุด

ระยะทาง กับคำตอบที่คิดว่าจะได้ยิน ทุกคนกลับไม่ได้ยินเสียงใดๆ เพราะมันอาจจะไม่มีคำ

ที่สามารถจะตอบคำถามนั้นเลยก็ได้……

แต่คำถามของเด็กน้อย มันกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหัวใจแต่ละคนว่า

….เพื่ออะไร… เพื่อใคร และ ทำไม เท่านั้นเอง





No comments yet»

Your comment

You must be logged in to post a comment.