Ozonemag

สิ่งดี ๆ ไม่ยอมจดจำ สิ่งที่ไม่ควรจดจำกลับไม่ยอมลืม

วันที่เราเดินสดุดขาตัวเอง

มันก็ไม่มีอะไรมากมายนักหรอก แต่จะบอกว่าโครตมหาเซ็งเลยตอนนี้

แล้วที่ยิ่งเซ็งหนักเข้าไปอีก ก็คืออีตอนที่ตัวเองเขียนเรื่องเสร็จแล้วลืมกดบันทึก แล้วก็ลืมตัวไปกด

new tab บ้าย บาย หายไปทั้งหน้าที่เขียนไว้เลย เออ ช่างหัวมันวันนี้ ไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่

เพราะว่างานมานยุ่งมาก เลยหยุดพักให้เวลากะตัวเอง โดยการ แว้ป ไปอ่านเรื่องราวต่างๆ ตาม

บ้าน blog ทั้งหลาย น่าแปลกใจ บ้านบางบ้าน เจ้าของมีแต่เรื่องเศร้าเคล้าน้ำตามาตลอด บางบ้านก็มีแต่

หนุกหนาเฮฮา แต่บางบ้านเจ้าของดุเดือดเลือดรักชาติแรงแต้ขนัดล่ะก้า

.ก็อ่านไปเรื่อยๆล่ะนะ ชอบ ชอบ ได้รับรู้เรื่องราวมากมายหลายอย่าง ดีนะเนี่ย

ไม่ต้องคอยไปซื้อนิตยสารมาอ่านเหมือนแต่ก่อน

หนังสือมันก็ไม่แพงหรอก แต่ค่าส่งมันมามหาโหด ช่วงนี้เลยไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม

แว้ปเข้าไปอ่าน เรื่องบางเรื่องที่เจ้าของบ้าน เขียนเป็นdiary อ่ะนะ แล้วมานั่งนึกในใจ (อีกแล้ว)ว่า เออ มาบอกให้

ตรูฟังทำมั้ยว่าทำไรมาบ้าง แต่มาคิดตอนนี้นะอ้าวตรูนั่งทำไรอยู่หว่า ดีนะที่มี blog ไว้ให้เขียนไม่งั้นนะบางครั้งที่เรานั่ง

คุยอยู่กะเพื่อนสนิท แล้วมานพูดไรออกมา เรานึกอยู่ว่าอยากจะโดดถีบเสียเหลือเกิน ไอ้ครั้นจะพูดออกไปดังๆ ก็กลัว

เสียเพื่อน แถมมารยาททางสังคม ต้องเซย์ เยสๆๆ แถมฝืนยิ้มบ้างประปรายไปทั่วใบหน้า ทั้งๆที่อยากด่ามานเสียเหลือเกิน

เฮ้อมานึกตอนนี้ เออ เข้าใจแล้วว่าบางครั้งเราก็เดินสดุดขาตัวเองล่ะนะ คิดกะคนอื่นเขาว่าจะบอกไปทำไมเรื่องของท่าน

มาตอนนี้ตัวเองนั่งพิมพ์อยู่แหย็กๆนี่ไง ก็ดีต่อไปนี้จะได้มีทางเลือกทางใหม่ ที่จะระบายความรู้สึกออกไปโดยไม่เสียเพื่อน

หุ หุ ใครอย่าเก็บไปบอกมานก็แล้วกัน





No comments yet»

Your comment

You must be logged in to post a comment.