Ozonemag

สิ่งดี ๆ ไม่ยอมจดจำ สิ่งที่ไม่ควรจดจำกลับไม่ยอมลืม

ขอสดุดีแด่ผู้กล้า

นั่นสินะ ในโลกแห่งความฝันกับความจริงมันช่างแตกต่างกันมากมาย ในความฝัน เราไม่เคยคิดถึงความสูญเสีย

เราฝันไว้ว่าเราช่างโชคดีเสียเหลือเกิน เรามีึความสุข เรามีความอบอุ่น อยู่กับครอบครัว กับคนที่เรารัก เราช่าง

โชคดีเสียจริงๆ ที่มีบ้านเกิดเมืองนอน มีบ้าน ที่เรารู้ว่าเรากลับไปเมื่อไหร่ เราจะมีความรักอบอวลอยู่รอบๆตัวเรา

แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง มันช่างน่าเจ็บปวดเสียเหลือเกิน เราต้องสูญเสียกันอีกเท่าไหร่ มันถึงจะเพียงพอ

การจากไปโดยได้กล่าวคำร่ำลาต่อกัน รู้ทั้งรู้ว่าถึงอย่างไรก็ต้องไป มันคงจะยังไม่ปวดร้าวเท่ากับการที่จากไป

โดยไม่ได้ร่ำลา ถึงรู้ว่าไปเพราะหน้าที่ แต่การสูญเสียคนที่รักไปจะมีใครที่จะทำใจได้

น้าตามันรินไหลหลั่งรดลงไปในหัวใจ

เขาเป็นใคร เราไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัว เรารู้แต่ว่าเขาเหล่านั้นมีหน้าที่ ที่จะต้องพิทักษ์รักษาพื้นแผ่นดินไทย

เรารู้เพียงแค่นี้ เราคิดว่า เขาเหล่านั้น เป็นแค่เพียงทหาร มีหน้าที่ที่จะต้องทำ แต่หากเขาเหล่านั้น เป็นคนที่เรารัก

เป็นญาติพี่น้อง หรือเป็นลูกหลานของเรา เราจะรู้สึกอย่างไร เราคงจะเจ็บปวด เราคงจะเข้าใจถึงความรู้สึกของเขา

เหล่านั้นได้มากกว่านี้

เพียงแค่เราได้รับรู้ข่าว เพียงแค่เราได้รับรู้เรื่องราว หัวใจเรายังรู้สึกโหยไห้ น้ำตามันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว นี่หรือ

คือสิ่งที่เรียกว่าประชาธิปไตย นี่หรือ คือสิ่งที่ใครบางคนต้องการ

ไม่มีคำอธิบาย ไม่รู้จะบรรยายให้เป็นตัวอักษร ได้อย่างไร บางครั้ง ความถูกต้อง จำเป็นที่จะต้องมีการสูญเสีย

มาเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนหรืออย่างไร หลับเถอะนะ พวกท่านจะอยู่ในหัวใจของพวกเราตลอดไป

ถึงเพื่อน / พงษ์สิ…

.
ในโลกแห่งความฝันและวันที่เป็นจริง

เรื่องราวทุกสิ่งต่างกันมากมาย

เธอจงเสาะหาพกพานำไป เพียงรักเต็มหัวใจกำลังใจเต็มทรวง
.

ถ้าเธอเหนื่อยนัก หยุดพักเสียก่อน ล้มตัวลงนอนแทบตักฉันนี้

จะหนาวจะร้อน จะคอยพัดวี หลับฝันถึงสิ่งดีหลีกหนีสิ่งเลว

แม้เธอปวดร้าว ก็ขอเพียงสู้ ฉันยังยืนอยู่คู่เธอมิแหนงหน่าย

หากเธออยากถามว่าฉันคือใคร
ฉันคือหัวใจศรัทธาของผองชน





No comments yet»

Your comment

You must be logged in to post a comment.