pdhirapat blog

Just another weblog

pdhirapat blog

Archive for July, 2015

แบกเป้จากศูนย์สู่ “หลังคาโลก” ทิเบต (7)

จากเดิมจุดหมายปลายทางของคณะผมหลังจากเมืองลาซาเราจะเดินทางต่อไปยังเอเวอร์เรสต์เบสเคมป์ แต่ด้วยผลกระทบจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เนปาล ทำให้เราต้องมีการปรับเปลี่ยนเส้นทาง โดยจุดหมายสำคัญของเราในเส้นทางนี้ คือ ทะเลสาบลาว็อก หรือ Lawok Lake และ ธารน้ำแข็งมิดุย หรือ Mi Dui Glacier 1 ใน 3 ธารน้ำแข็งในประเทศจีน   ความน่าสนใจของทั้ง 2 สถานที่ที่ผมจะเดินไปนั้นก็คือ เส้นทางที่แสนจะหฤโหดตลอดการเดินทาง รวมถึงความดิบของสถานที่เพราะยังมีนักท่องเที่ยวน้อยคนนักที่เดินทางมาถึง สำหรับคนไทยแล้วคณะผมน่าจะเป็นกลุ่มแรกๆ ที่เลือกจะเดินทางมาในเส้นทางนี้ด้วยซ้ำไป   ระยะทางสำหรับช่วงแรกที่เราจะเดินทางนั้นคือ 470 กิโลเมตร บนเส้นทางที่เรียกว่าเส้นทางมิตรภาพ ระหว่างประเทศเนปาล ทิเบต ไปสิ้นสุดที่เมืองเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ระยะทางรวมกว่า 5,000 กิโลเมตร   เราต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้า โดยนัดหมายในวันนี้ของเราคือ 7 โมงครึ่ง เพราะอาจจะใช้เวลาเดินทางมากกว่า 9 ชั่วโมงบนระยะทางประมาณ 470 กิโลเมตรในช่วงแรกของการเดินทาง   เกือบ 4 ชั่วโมงช่วงแรกของการออกเดินทางไกลในวันนี้ เราเดินทางมาถึงจุดพักรถจุดที่ 2 […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก” ทิเบต (6)

พระราชวังโปตาลา  – วัดโจคัง ศูนย์รวมใจของชาวทิเบต   โปรแกรมของเราเริ่มต้นขึ้นแต่เช้า เพราะคิวที่เราได้ในการเข้าชมพระราชวังโปตาลา คือ เวลา 9 โมงเช้าแต่ด้วยเพราะเราจัดการกับตัวเองในช่วงเช้าช้าไปพอสมควร ทำให้ไกด์แจ้งว่าเราอาจจะต้องเดินอย่างรวดเร็วหน่อยเพื่อให้ทันเวลาในการเข้าชม   รถมารับเราที่โรงแรมก่อนจะใช้เวลาประมาณ 15 นาทีไปส่งยังที่เราต้องเดินเข้าไป จริงๆแล้วดูไม่เหมือนเดินเท่าไหร่นัก ต้องเรียกกว่าเดินเร็วหรือวิ่งน่าจะเหมาะกว่า เพราะไกด์ของเรามีสีหน้ากังวลเล็กน้อยเพราะเราไปช้ากว่าที่ควรจะไปถึงประมาณ 10 นาทียังไม่แน่ใจว่าเจ้าหน้าที่จะอนุญาตให้เราเข้าไปได้หรือไม่   ระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตรเศษจากจุดที่รถส่งให้เราลงเดินไปถึงยังประตูด้านหน้าเพื่อเข้าพระราชวังโปตาลา เราทั้งหมดมีอาการเหนื่อยเห็นได้ชัด เพราะบนความสูง 3,600 จากระดับน้ำทะเลต้องมาเดินไวแบบนี้แค่ 200 เมตรแรกก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนวิ่งเป็นกิโลแล้วครับ   ด้านทางเข้าแรกมีการตรวจกระเป๋า ตั๋วเข้าชม อย่างเข้มงวด หลังจากหลุดเข้าไปเราจะพบกับบริเวณที่โล่งที่พอจะมีเวลาให้เราได้ถ่ายรูปแบบเต็มๆของพระราชวังโปตาลาได้ครั้งแรก เราใช้เวลาไม่นานนักเพราะเรายังถือว่ามาช้ากว่าเวลาที่ควรจะมาถึงเราจึงต้องเร่งเดินไปจุดตรวจที่ 2 เพื่อการันตีว่าเราจะสามารถเข้าชมได้แน่นอน   จุดตรวจที่ 2  ยังคงต้องใช้ตั๋วในการตรวจอีกครั้งเพื่อตรวจสอบเวลาให้ชัดเจน เพราะการเข้าชมพระราชวังโปตาลา จะมีการจำกัดเวลาที่ค่อนข้างชัดเจน ทั่งเรื่องการเวลาการเข้าชม และการใช้เวลาด้านใน โดยเรามีเวลาเดินขึ้นไปด้านบนซึ่งสูงประมาณ 250-300 เมตรจากจุดตรวจแรกประมาณ 30 นาทีและจะมีเวลาชมด้านในพระราชวังอีก 1 ชั่วโมง นั้นแปลว่าเรามีเวลาชมพระราชวังจำนวน 1 ชั่วโมงครึ่งโดยประมาณ […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก”ทิเบต (5)

ขอต้อนรับสู่ดินแดน “หลังคาโลก”   หลังจากนอนหลับสนิทบนรถไฟสายหลังคาโลก คณะของผมรวมตัวกันอีกครั้งเวลาประมาณ 8 โมงเช้าเพื่อกินอาหารเช้าในตู้อาหารตู้ถัดไป   ภาพตลอดเส้นทางที่เราเห็นยังเป็นทิวทัศน์ภูเขาหินสลับพื้นที่กว้างขนาดใหญ่ สีน้ำตาลอ่อนของพื้นดินตัดกับสีฟ้าเข้มของท้องฟ้าได้อย่างลงตัว เราไม่สามารถอาบน้ำบนรถไฟขบวนนี้ได้ เนื่องจากมีเพียงห้องน้ำเท่านั้นเราจึงต้องใช้ระบบซักแห้งไปในตัวเป็นเวลา 1 คืนกับ 1 วันเต็มๆ มีที่ให้เราได้ล้างหน้า แปรงฟัน ในบริเวณตู้รถไฟที่เรานอน   เจ้าหน้าที่รถไฟเริ่มเข็นรถขายเครื่องดื่ม อาหารเช้า มาเป็นระยะ สำหรับตู้นอนจะเป็นลักษณะการล็อกจากด้านใน ซึ่งหากเราจะล็อกจากด้านนอกจะต้องแจ้งเจ้าหน้าที่ หรือพนักงานขายของให้ล็อกจากด้านนอกได้ ผมใช้เวลาตามหาเจ้าหน้าที่อยู่ระยะหนึ่งจึงล็อกห้องได้ก่อนเดินไปยังตู้อาหาร   เหตุการณ์ระทึกในตู้อาหารเกิดขึ้น เพียงไม่กี่นาทีที่หลังจากที่คณะเราไปรวมตัวกันเพื่อกินอาหารเช้า เราสั่งอาหารด้วยภาษามือ และภาษาจีนจากการเปิดหนังสือ หลังจากสั่งอาหารได้ไม่นานสมาชิกหนึ่งคนที่เดินทางไปกับผมในคณะนี้ที่อายุน้อยที่สุด เกิดอาการที่เรียกกันว่า attitude sickness ขึ้นมาอย่างกระทันหัน หน้าซีดจนน่าตกใจ เราช่วยกันประคองน้องเค้ามานั่งพักพร้อมแจ้งพนักงานเพื่อขอออกซิเจนอย่างเร่งด่วน   เจ้าหน้าที่บนรถไฟหลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มเข้ามาให้ความช่วยเหลือ น้องคนนั้นในสภาพที่ไม่รู้สึกตัว ในอาการของภาวะขาดออกซิเจน สมองบวมทำให้เราต้องเร่งทำการปฐมพยาบาลโดยด่วน ออกซิเจนกระป๋องถูกฉีดพ่นเข้าปากเพื่อเพิ่มปริมาณออกซิเจนที่ไปเลี้ยงสมองให้มากขึ้น เราต้องให้น้องกินยาไดอาม็อกซ์อีกเม็ดอย่างเร่งด่วน   เราโชคดีที่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งสามารถพูดภาษาอังกฤษได้บ้างจึงพอจะสื่อสารกันได้ เจ้าหน้าที่คนดังกล่าวไปช่วยเรียกผู้โดยสารที่มีเครื่องมือในการวัดความดัน วัดค่าออกซิเจนในเลือดมาช่วยปฐมพยาบาลอย่างเร่งด่วน ผลที่ปรากฎในครั้งแรกค่อนข้างเป็นที่น่าตกใจเพราะค่าออกซิเจนค่อนข้างต่ำมาก การเต้นของหัวใจก็ค่อนข้างต่ำจนน่าตกใจ   เราใช้เวลาปฐมพยาบาลอยู่ประมาณ 5-7 […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก” (4)

นั่งรถไฟไป “หลังคาโลก” ทิเบต   เราตื่นเช้าอีกครั้ง สำหรับการใช้เวลาในเมืองซิหนิงเพราะในช่วงเย็นเราจะต้องเดินทางไกลด้วยรถไฟเพื่อไปเมืองลาซา ทิเบต   เราใช้เวลาเดินทางประมาณ 40 นาทีจากโรงแรมออกมายังนอกเขตเมือง โดยห่างจากตัวเมืองออกมาประมาณ 26 กิโลเมตร เพื่อมา วัดกัมบัม KumBum หรืออีกชื่อ Ta’er Monastery หนึ่งในวัดสำคัญของศาสนาพุทธนิกายวชิรยานซึ่งเป็นที่ประดิษฐานสถูปลามะสำคัญๆหลายองค์ ด้านหนัาของวัดเราจะพบเห็นภาพชาวพุทธที่มีศรัทธาแรงกล้าต่อพระพุทธศาสนาที่มากราบไหว้ในท่าอัษฎางคประดิษฐ์จำนวนไม่น้อย   นอกจากนี้บริเวณลานกว้างหลังจากเดินขึ้นบันไดมาจะพบสถูป 8 สถูปสีขาวตั้งเด่นสง่าด้านหนัา โดยแต่ละสถูปด้านในก็จะเก็บรูปพระพุทธเจ้า พระโพธิสัตย์ และส่วนหนึ่งจะถูกเก็บศพของลามะชั้นสูงเพื่อเป็นการสักการะ ซึ่งโดยทั่วไปศพของลามะหลังจากเสียชีวิตชาวทิเบตจะนำไปทำพิธีห่มฟ้า หรือการแยกร่างให้นกกิน   ด้านในของวัดแห่งนี้ จะเป็นลักษณะคล้ายตึกหลายๆ ตึกขนาดไม่ใหญ่นัก ซึ่งแต่ละตึกจะมีเรื่องราวและการประดิษฐานของพระพุทธที่แตกต่างกันออกไป โดยด้านในจะมีทั้งรูปและองค์จำลองของพระพุทธเจ้าทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต รวมถึงพระโพธิสัตว์องค์ต่างๆ มากมาย   การเลือกใช้สีในการตกแต่งในเชิงสถาปัตยกรรมของชาวทิเบตก็จะสื่อความหมายที่ได้อย่างลึกซึ้ง เช่น สีขาว หมายถึง ความกรุณา, สีเหลือง หมายถึง ความอ่อนโยน, สีแดง หมายถึง ปัญญา, สีน้ำเงิน หมายถึง […]