pdhirapat blog

Just another weblog

pdhirapat blog

Archive for January, 2016

ความทรงจำดีๆ เกิดขึ้นเสมอที่นี่ “ไต้หวัน” (ตอนที่ 2)

เช้าวันรุ่งขึ้นผมมีนัดที่จะไปน้ำพุร้อนที่ขึ้นชื่อที่สุดแห่งหนึ่งของไต้หวัน อยู่ไม่ห่างจากตัวไทเปมากนัก โดยนักท่องเที่ยวสามารถเดินทางมาโดยรถไฟ หรือจะเดินทางมาโดยรถยนต์ส่วนตัวแบบผมก็ได้ โดยใช้เวลาประมาณ 40 นาทีทางรถยนต์   ผมค่อนข้างชอบบรรยากาศการออกแบบเมืองของ “เป่ยโถว” อาจจะเป็นเพราะการเข้ามาช่วยดูแล ช่วยออกแบบ ร่วมถึงช่วยจัดการจากรัฐบาลญี่ปุ่น ทำให้ผังเมืองของเป่ยโถวจะว่าไปก็มีความเหมือนเมืองในชนบทของญี่ปุ่นมากเลยทีเดียวครับ   ลำธารขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ไหลผ่านกลางแยกระหว่าง 2 ฟากถนนออกอย่างชัดเจน เสียงน้ำไหลที่สำหรับผมสร้างบรรยากาศที่ดีเลยครับ ผมเดินเลาะขึ้นไปตามทางไปด้านบนที่ลาดเอียงสูงขึ้น อาคารไม้หลังใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่กลางระหว่าง 2 ฟาก คล้ายกับอยู่กลางน้ำดึงดูดผมให้เข้าไปดู ห้องสมุดที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งเท่าที่ผมเคยไปมา อาคารไม้ตกแต่งอย่างลงตัวสร้างหลบอยู่ในต้นไม้ใหญ่ บรรยากาศที่เหมาะมากกับการอ่านหนังสือ และการจัดการ รวมถึงออกแบบด้านในสำหรับผมนี่น่าจะเป็นห้องสมุดที่ทำให้ผมอยากมานั่งอ่านหนังสือทั้งวัน   ใช้เวลาอยู่ที่ห้องสมุดนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนที่ผมจะเดินต่อขึ้นไปด้านบนที่เป็นบ่อน้ำพุร้อนขนาดใหญ่ เป็นอีก 1 สัญลักษณ์ที่นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาที่นี่จะขึ้นไปชม “Beitou Thermal Valley” บ่อน้ำพุร้อนที่เปิดให้เข้าชม ด้านในถูกจัดตกแต่งอย่างสวยงาม ทางเดินเลาะด้านข้างโครงสร้างเป็นไม้ลัดเลาะไปตามบ่อที่ความร้อนลอยขึ้นมาเป็นไอได้อย่างชัดเจน คุณจะรู้สึกได้ถึงความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาจากผิวน้ำ กลิ่นแร่ไม่เข้มมากนักสัมผัสได้อย่างชัดเจน   นักท่องเที่ยวไม่มากในวันที่ผมไป เพราะเป็นวันธรรมดาส่วนใหญ่จะเป็นคนญี่ปุ่นที่แวะเข้ามาถ่ายรูปในบริวเณนี้ ผมใช้เวลาไม่นานนักก่อนที่จะเดินออกไปด้านนอกเพราะช่วงนั้นเป็นช่วงเที่ยงวันพอดี ร้านก๋วยเตี๋ยวราเมงด้านล่างคือเป้าหมายของผมสำหรับมื้อกลางวัน แถวยาวเยียดออกมาด้านหน้าร้านทำให้ผมอดใจไม่ได้ที่จะต้องขอลองซักครั้ง ผมได้รับคิวที่ต้องรออีกกว่า 20 คิวเพราะเป็นช่วงเวลาอาหารกลางวันพอดี หลังจากรอเข้าแถวเกือบ 1  ชั่วโมง […]

ความทรงจำดีๆ เกิดขึ้นเสมอที่นี่ “ไต้หวัน” (ตอนที่1)

“ไต้หวัน” แม้ว่าจะเป็นเกาะเล็กๆ แต่ยากสำหรับผมมากครับกับการเขียนเรื่องราวการเดินทางมายังดินแดนแห่งนี้ เพราะในทุกๆ ครั้งที่ผมเดินทางมาที่นี่ ผมยังไม่มีโอกาสทำตัวเป็นเหมือนนักท่องเที่ยวที่ได้เดินลัดเลาะไปที่ต่างๆ ด้วยตัวเองเท่าไหร่   อาจจะเป็นเพราะผมมีเพื่อนหลายคนที่นั้น และทุกครั้งที่ผมเดินทางไปไต้หวัน ผมก็จะกลายเป็นเหมือนคนท้องถิ่นไปในที่ที่คนท้องถิ่นไป กินในที่ที่คนท้องถิ่นกิน ใช้ชีวิตเหมือนกับการเดินทางไปพักผ่อนต่างจังหวัด ได้เห็นได้สัมผัสความเป็นไต้หวันแบบคนท้องถิ่น   สำหรับนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะผมเชื่อว่าน้อยคนนักที่จะมีโอกาสแบบนั้น แต่นั้นก็กลายเป็นอุปสรรคเล็กๆ กับการเขียนบันทึกการเดินทางของผม เพราะหลายที่ที่ผมไม่สามารถอธิบายได้อย่างละเอียดว่าคืออะไร เดินทางมาอย่างไร   เรื่องราวในครั้งนี้จึงอยากจะเล่าผ่านสิ่งที่ผมพบ สิ่งที่ผมเห็น สิ่งที่ผมสัมผัสได้มากกว่า และหวังว่าการเดินทางของผมจะสร้างอีกประสบการณ์ให้คุณได้ครับ   ใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงครึ่งจากสนามบินสุวรรณภูมิ ถึงสนามบิน Taoyuan International Airport สนามบินหลักของเมืองไทเป ระบบจัดการจัดการทั้งเรื่องการตรวจคนเข้าเมือง การรับกระเป๋า การเดินทางจากสนามบินสู่เมืองก็ดูมีระบบค่อนข้างดีมาก   สำหรับผมการเดินทางมาในครั้งนี้เหมือนการแวะไปเที่ยวบ้านเพื่อนสนิท มีเพื่อนคนท้องที่ขับรถมารับ ไปเที่ยวด้วยกัน ไปกินด้วยกัน และที่สำคัญไปไหว้พระด้วยกัน เพราะนั้นคือจุดมุ่งหมายของผมในครั้งนี้ ผมเริ่มต้นด้วยวัดที่เหมือนจะเป็นจุดหมายสำคัญของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาถึงไต้หวัน “วัดหลงซาน” ความแปลกอย่างหนึ่งของการไหว้พระที่ไต้หวัน คือ ธูป ในบางวัดธูปแต่ละกระถางที่เราปักหลังจากอธิษฐานจะใช้ธูปเพียงกระถางละ 1 ดอกเท่านั้น   “วัดหลงซาน” […]

5 ปีกับการเดินทางหลายหมื่นไมล์….

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผมตั้งใจจะใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตไปกับการเดินทางไปยังที่ต่างๆ บนโลกใบนี้ อย่างน้อยก็เพื่อเป็นการเปิดหูเปิดตาให้กับตัวเองให้ได้เรียนรู้วัฒนธรรม เรียนรู้ชีวิต เรียนรู้ความกว้างใหญ่ของโลกใบนี้   ผมนั่งนับไปนับมากับตัวเองก็พบว่า ช่วงเวลา 5 ปีที่ผ่านมาผมเดินทางมามากกว่า 25 ประเทศ มีการขึ้นเครื่องบินเพื่อไปยังสถานที่ต่างๆ บนโลกใบนี้มากกว่า 100 เที่ยวบิน โดยจุดมุ่งหมายที่ดูหลากหลายมากในแต่ละช่วงเวลาของชีวิตที่ต่างกันออกไป   “อังกฤษ ฝรั่งเศส อิตาลี สวิสเซอร์แลนด์ เยอรมัน ออสเตรีย เนเธอร์แลนด์ เบลเยี่ยม สก็อตแลนด์ เวลล์ นอร์ธเทิร์นไอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกา อิหร่าน ตุรกี จีน ภูฎาน ทิเบต อินเดีย ลาว กัมพูชา พม่า มาเลเซีย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ ฮ่องกง ญี่ปุ่น ไต้หวัน ฯลฯ” นั้นคือส่วนหนึ่งของประเทศต่างๆ ที่ผมออกเดินทางไปเยี่ยมเยือน   ผมแอบลองคิดต่อไปว่า หากจะนับเมืองที่ผมเดินทางไปเยี่ยมเยือนนั้น ผมว่ามีมากกว่า 100 เมืองที่ผมเดินทางไปในช่วงหลายปีที่ผ่าน […]

“หลวงพระบาง” มรดกโลกที่น่าไปเยือน (ตอนจบ)

ผมตื่นเช้าอีกครั้งสำหรับเช้าวันสุดท้ายในเมืองหลวงพระบาง กิจกรรมที่ดูเหมือนจะเป็นความโชคดีของผมที่เดินทางมาหลวงพระบางครั้งนี้ คือ การได้อยู่ร่วมเฉลิมฉลองการครบรอบ 20 ปีของเมืองหลวงพระบางที่คณะกรรมการมรดกโลก องค์การยูเนสโก ได้ขึ้นทะเบียนให้เมืองหลวงพระบางเป็นมรดกโลกตั้งแต่ปี ค.ศ.1995   โดย 3 สาเหตุหลักที่ทำให้หลวงพระบางได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกได้แก่   1.เมืองหลวงพระบางเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรม ตั้งแต่ในอดีตจนถึงปัจจุบัน 2.ภูมิศาสตร์ เมือง มีความโดดเด่นทั้งในเรื่องการวางแผนเมือง การความมีเอกลักษณ์ของเมือง 3.การดำรงรักษา สถาปัตยกรรมของเมืองไว้ได้โดยไม่เปลี่ยนแปลง   ในการเฉลิมฉลองในวันนั้น ได้มีการจัดตั้งขบวนเพื่อโชว์เอกลักษณ์ของชาวบ้านโดยรอบหลวงพระบาง มีหมู่บ้านที่เข้าร่วมในพิธีนี้มากกว่า 40 หมู่บ้าน และมีประชาชนในพิธีอีกหลายพันคน   การแสดงเอกลักษณ์ของหมู่บ้าน และชนเผ่าต่างๆถูกจัดแสดงแบบเรียบง่ายผ่านขบวนที่ถูกสร้างสรรค์มาอย่างลงตัว บ้างก็มีการแสดงการเต้น บ้างก็มีการแสดงผลงานทางด้านศิลปะ การแสดง ฯลฯ และจุดไฮไลต์สำคัญของขบวนในพิธีนี้ก็คือ การนำช้างที่เดินเท้ามาจากต่างถิ่นร่วมอยู่ในขบวนกว่า 20 เชือก โดยมีช้างเผือกสัตว์มงคลนำขบวนช้างเข้าร่วมพิธี ผมไม่แปลกใจกับภาพของผู้คนจำนวนมากมายที่เข้าร่วมงานเฉลิมฉลองในครั้งนี้ ทั้งชาวบ้าน นักศึกษา นักเรียน คนทำงาน ถูกขอให้ส่งตัวแทนเข้าร่วมงานทุกครอบครัว ขณะเดียวกันนักท่องเที่ยว และประชาชนต่างถิ่นต่างก็ให้ความสนใจกับการเฉลิมฉลองครั้งนี้มากเลยทีเดียว   ขบวนเริ่มตั้งต้นขบวนประมาณ 6 โมงครึ่งในตอนเช้าก่อนจะเริ่มเดินทีละขบวนเพื่อมุ่งหน้าไปยังวัดเชียงทอง วัดสำคัญที่สุดของชาวหลวงพระบาง ด้วยจำนวนขบวนที่ค่อนข้างมาก […]