pdhirapat blog

Just another weblog

pdhirapat blog

Archive for the ‘Travel’ Category

“นิวยอร์ก” ไปคนเดียวก็เที่ยวได้…(8)

ในตอนสุดท้ายของการเดินทางลัดเลาะท่องเที่ยวของผมจะพาคุณเดินทางต่อขึ้นไปยังทางเหนือของมหานครนิวยอร์ก โดยจุดหมายหลักของเป้าหมายผมจะอยู่ที่น้ำตกที่ได้ขึ้นชื่อว่าใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ซึ่งอยู่ระหว่างชายแดนของประเทศสหรัฐอเมริกากับประเทศแคนาดา   ในส่วนของพรมแดนของประเทศสหรัฐอเมริกาจะอยู่ที่เมืองบัฟฟาโล เมืองชายฝั่งตะวันออกของรัฐนิวยอร์ก ขณะที่อีกฝากหนึ่งในพรมแดนของประเทศแคนาดา จะอยู่ในพื้นที่ของเมืองออนตาริโอ และน้ำตกที่ว่านั้นก็คือ น้ำตกไนแองการานั้นเองครับ   จากข้อมูลจะพบว่า น้ำตกไนแองการา เกิดขึ้นจากน้ำตกน้ำตกที่ชื่อว่า Horseshoe Falls และ American Falls ซึ่งเป็นน้ำตกขนาดใหญ่และยังมีน้ำตกขนาดเล็กอีก 1 สาย คือ Bridal Veil Falls มาไหลรวมกันทำให้เกิดน้ำตกขนาดใหญ่ที่นักท่องเที่ยวสามารถมองความยิ่งใหญ่ได้จากทั้ง 2 ฝั่ง ถ้าหลับตาตามภาพของน้ำตกไนแองการา พื้นที่ส่วนใหญ่จะอยู่ในบริเวณของฝั่งอเมริกา โดยหากมองจากมุมสูงจะมีรูปร่างคล้ายเกือกม้า ซึ่งหากจะมองความยิ่งใหญ่ของน้ำตกแห่งนี้แบบมุมกว้างหลายคนจึงมักจะแนะนำให้นักท่องเที่ยวข้ามไปมองจากฝั่งแคนาดาซึ่งนั้นแปลว่าจะต้องมีวีซ่าแคนาดาด้วย เพราะวีซ่าของสหรัฐอเมริกาไม่สามารถข้ามไปยังฝั่งแคนาดาได้   สำหรับการเดินทางจากมหานครนิวยอร์กเพื่อมายังน้ำตกไนแองการาสามารถเดินทางมาได้ด้วยกันหลายวิธี ไม่ว่าจะเป็นขับรถมาเองซึ่งน่าจะใช้เวลาประมาณ 6-8 ชั่วโมง หรือจะเป็นรถบัส รถไฟ หรือแม้กระทั่งเครื่องบินเพื่อมาลงยังเมืองบัฟฟาโล่แล้วนั่งรถต่อไปยังบริเวณน้ำตก   สำหรับผม ผมเลือกจะใช้บริการบริษัททัวร์ท้องถิ่นจากนิวยอร์กแบบประเภท 2 วัน 1 คืน ซึ่งจริงๆ แล้วราคาก็ถือว่าไม่แพงมาก แต่อาจจะต้องนั่งรถนานซักหน่อย เพราะนอกเหนือจากการเดินทางไปยังน้ำตกไนแองการาแล้วมักจะมีโปรแกรมควบระหว่างทาง และจะเป็นจุดค้างคืนในโปรแกรมด้วย โดยผมเลือกที่จะควบโปรแกรมการเดินทางไปชมอีก […]

“นิวยอร์ก” ไปคนเดียวก็เที่ยวได้…. (7)

ผมจบตอนก่อนหน้านี้ด้วยการพาคุณข้ามเรือเพื่อไปชมสัญลักษณ์ที่สำคัญที่สุดของมหานครนิวยอร์กอย่างเทพีเสรีภาพ ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะลิเบอตี้นอกเกาะใหญ่อย่างแมนฮัตตัน ในตอนนี้หาเราจะพูดถึงนิวยอร์กในอีกด้านหนึ่งของเหตุผลที่ผู้คนทั่วโลกตั้งใจเดินทางมาที่นี่คงหนีไม่พ้นการมาชื่นชมผลงานทางด้านศิลปะ เพราะมหานครแห่งนี้เป็นแหล่งรวบรวมงานศิลปะทั้งที่เราจะเห็นได้ตามพิพิธภัณฑ์ต่างๆ หรือตามท้องถนนก็ตาม   หากจะเริ่มการข้ามมายังอีกฝากหนึ่งของมหานครนิวยอร์ก คงจะเลี่ยงไม่ได้ที่จะเริ่มต้นด้วยสะพานสำคัญที่สุดสะพานหนึ่งนิวยอร์กนั้นคือ สะพานบรูคลินครับ   ถือว่าเป็นหนึ่งในคำแนะนำของผมเลยก็ว่าได้ครับว่าหากมีเวลาเพียงพอสำหรับการอยู่ที่นิวยอร์กลองหาเวลาไปเดินข้ามสะพานเลื่องชื่อแห่งนี้ครับ ผมเชื่อว่าคุณจะไม่ผิดหวังกับบรรยาย กับอารมณ์ตลอดการเดินข้ามฝั่งจากเกาะแมนฮัตตันเพื่อไปยังฝั่งบรูคลินด้วยระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตรเลยทีเดียว     เบื้องล่างของสะพานที่เคยเป็นสะพานแขวนที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างสะพานบรูคลินคือแม่น้ำสายหลักสายหนึ่งของนิวยอร์ก คือ แม่น้ำอีสต์ หนึ่งในแม่น้ำสายหลักของเมืองนิวยอร์ก   ตลอดทางเดินข้ามสะพานแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนตลอดทั้งวัน ด้วยเสน่ห์เหลือหลายของสะพานแห่งนี้ทำให้ในหลายๆจุดบนสะพานแห่งนี้เป็นจุดฮิตยอดนิยมที่ผู้คนที่เดินข้ามไปมาตรงแวะถ่ายรูปตลอดเส้นทาง แต่หากคุณเลือกที่จะเดินข้ามสะพานแห่งนี้อาจจะต้องระมัดระวังจักรยานด้วยนะครับ เพราะเส้นทางด้านบนสะพานมีทั้งทางคนเดินและทางจักรยานครับ   สะพานบรูคลินแห่งนี้อาจจะแตกต่างกับหลายสะพานในหลายๆ ที่ เพราะหากคุณเดินเริ่มต้นจากสะพานด้านหนึ่งก็จุดลงสุดท้ายของสะพานอีกด้านก็จะอยู่ที่ปลายสะพานอีกด้านหนึ่งเลย จะไม่มีจุดลงช่วงข้ามแม่น้ำเหมือนสะพานอีกหลายๆ แห่ง นั้นทำให้เส้นทางบนสะพานจะเริ่มต้นและสิ้นสุดที่ปลายสะพานทั้ง 2 ด้าน   หลังจากใช้เวลาประมาณ 30-45 นาทีหรืออาจจะมากกว่านั้น ก็จะไปถึงยังทางลงอีกด้านหนึ่งของสะพาน เมื่อข้ามไปถึงยังฝั่งบรูคลิน ผมแนะนำให้เดินย้อนกลับมาทางด้านติดแม่น้ำอีสต์ที่เราเพิ่งเดินผ่านมาเมื่อซักครู่บนสะพานเลยครับ เสน่ห์ของสะพานบรูคลินของใครหลายๆ คนที่ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นรูปถ่ายส่วนใหญ่จะอยู่บริเวณด้านล่างสะพานบรูคลินฝั่งนี้เลยครับ   หากเดินย้อนตามถนนเพื่อไปยังด้านใต้สะพาน คุณอาจจะสะดุดตากับร้านอาหารร้านหนึ่งที่มักจะมีผู้คนมายืนต่อแถวยาวเรียงจากประตูร้านออกมาบนถนนยาวเลยทีเดียวครับ นั้นคือร้านพิซซ่าชื่อดังของย่านนี้ ถ้าหากมีโอกาสผมก็แนะนำให้ลงหาเวลาไปยืนต่อแถวเพื่อเข้าไปชิมครับ   เดินต่อไปยังด้านใต้สะพาน จะพบกับอีกหลายจุดที่นักท่องเที่ยวจำนวนมากเลือกใช้เป็นมุมในการถ่ายรูป โดยด้านใต้สะพานดูเหมือนจะเป็นจุดหลักที่จะมีนักท่องเที่ยวไปถ่ายรูปในมุมมองที่ย้อนจากด้านล่างขึ้นไปยังสะพานด้านบนเพื่อจะได้เห็นโครงสร้างของสะพานที่ถูกโยงด้วยสลิงมากมายเลยทีเดียวครับ ถัดออกไปทางด้านซ้ายมือจะเป็นท่าเรือเริ่มจาก 1 […]

“นิวยอร์ก” ไปคนเดียวก็เที่ยวได้… (6)

ถ้าหากว่า “ไทม์สแควร์-เซ็นทรัลพาร์ค-วอวล์สตรีท” คือจุดหมายปลายที่คุณพลาดไม่ได้เมื่อมาเยือนมหานครนิวยอร์กแล้ว จุดหมายสำคัญอย่าง “อนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ” น่าจะกลายเป็นอีกจุดหมายที่สำคัญและพลาดไม่ได้มากที่สุดเมื่อคุณมาเยือนนิวยอร์กเช่นเดียวกัน   การเดินทางข้ามจากฝั่งแมนฮันตันเพื่อไปยังเกาะลิเบอร์ตี้ซึ่งเป็นที่ตั้งของอนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพมีด้วยกันหลากหลายวิธี ทั้งการข้ามเรือจากทางตอนใต้ของแมนฮันตันจาก Battery Park สวนสาธารณะทางตอนใต้ซึ่งนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะเลือกวิธีการข้ามไปชมอนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพด้วยวิธีนี้ การข้ามเรือจากแบตเตอรี่พาร์คถือว่าเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวมาใช้บริการค่อนข้างมาในแต่ละวันโดยเฉพาะอย่างยิ่งวันเสาร์และอาทิตย์ ซึ่งอาจจะต้องใช้เวลาในการต่อคิวเพื่อขึ้นเรือถึง 1-2 ชั่วโมงเลยทีเดียว การตรวจสัมภาระต่างๆ ก่อนจะขึ้นเรือก็ไม่ต่างจากการตรวจสัมภาระเวลาจะขึ้นเครื่องบินเท่าไหร่นัก มีการตรวจอย่างละเอียดทั้งของในกระเป๋า และเครื่องมือสื่อสาร ฯลฯ   ใช้เวลาสำหรับการข้ามเรือจากแบตเตอรี่พาร์คเพื่อข้ามไปยังเกาะลิเบอรตี้ไม่นานนักนักท่องเที่ยวก็จะสามารถเลือกได้ว่าจะลงไปเยี่ยมชมเดินโดยรอบบริเวณเกาะลิเบอร์ตี้หรือจะเลือกที่จะอยู่บนเรือเพื่อไปต่อที่ Ellis Island เกาะเอลลิส ตลอดระยะทางระหว่างเกาะแมนฮันตันจนถึงเกาะลิเบอร์ตี้นักท่องเที่ยวจะได้เพลิดเพลินกับการถ่ายรูปกับอนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพทั้งในระยะใกล้และระยะไกลรวมถึงภาพเกาะแมนฮัตตันจากอีกมุมมอง ประวัติโดยย่อของอนุสาวรีย์แห่งนี้ เทพีเสรีภาพเป็นของขวัญที่สหรัฐอเมริกาได้รับได้มอบจากประเทศฝรั่งเศสในการเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีในการประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 1776   ฝรั่งเศสถือได้ว่าเป็นพันธมิตรในสงครามปฏิวัติอเมริกาซึ่งเป็นการต่อสู้กันระหว่างสหรัฐอเมริกากับประเทศอังกฤษ ซึ่งตั้งแต่ปี 1984 องค์การ UNESCO ได้ประกาศขึ้นทะเบียนให้เทพีเสรีภาพเป็นมรดกโลกอีกด้วย   ความสูงของเทพีเสรีภาพจากฐานจนถึงปลายคบเพลิงมีความสูงถึง 93 เมตร มีบันไดวนที่สามารถเดินขึ้นไปถึงยังมงกุฎด้วยจำนวนขั้น 162 ขั้น ขณะที่เกาะเอลลิสอีกหนึ่งเกาะที่มีความสำคัญไม่น้อยกับนิวยอร์ก เกาะเอลลิสถือได้ว่าเป็นเกาะที่ทำหน้าที่เสมือนด่านตรวจคนเข้าเมืองของสหรัฐอเมริกา โดยรัฐบาลอเมริกาได้ซื้อเกาะดังกล่าวมจากทายาตระกูลแซมวล เอลลิส โดยได้มีการเปิดใช้มาตั้งแต่ปี 1892 ก่อนจะปิดตัวลงในช่วงปี […]

“นิวยอร์ก” ไปคนเดียวก็เที่ยวได้…. (5)

ในตอนนี้ผมขอแนะนำสถานที่ระหว่างจุดที่เชื่อมต่อระหว่างแมนฮันตันตอนกลางกับแมนฮันตันตอนล่าง ควบคู่ไปด้วยกับสถานที่ต่างๆ ในแมนฮันตันตอนล่าง   หากเราตั้งต้นจากจุดสุดท้ายที่ผมแนะนำไปเมื่อตอนที่แล้วนั้นคือ Empire State Building หากเราเดินต่อมาด้านล่างจะพบกับอีกย่านที่เต็มไปด้วยผู้คนที่มาเดินซื้อของชอปปิ้งเพราะเป็นอีกหนึ่งย่านในนิวยอร์กที่มีร้านค้ามากมายมาเปิดบริเวณนี้ในบริเวณที่เรียกว่า 34st Herald Sq.   ไม่ไกลกันมากจากย่านนี้เราสามารถเดินไปยังสถานที่ที่อาจจะฟังคุ้นหูกลุ่มคนที่ชื่นชอบบาสเกตบอลเอ็นบีเอ เพราะที่นั้นคือ Madison Square Garden หรือเมดิสันสแควร์การ์เดน สนามแข่งขันกีฬาในร่มขนาดใหญ่ที่เป็นมีทั้งสนามแข่งขันบาสเกตบอลและสนามแข่งขันฮอกกี้ รวมทั้งยังเป็นที่จัดคอนเสิร์ตอีกมากมายหลายคอนเสิร์ตมาแล้ว   หากเราเดินเลยต่อจากเมดิสันสแควร์ต่อมา จุดหนึ่งที่ผมแนะนำให้ใครที่มีเวลาลองมาใช้เวลาในการสัมผัสนิวยอร์กในอีกมุมไม่ควรจะพลาดที่นี่เลยครับ นั้นคือ High Line หรือ สวนสาธารณะไฮไลน์ อีกสวนสาธารณะในมหานครแห่งนี้ที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นจากเงินทุนของกลุ่มคนที่อยู่ในบริเวณนั้น   โดยเป็นการสร้างสวนสาธารณะบนพื้นที่ของรางรถไฟเก่าที่ถูกยกเลิกการใช้งาน ทำให้สวนสาธารณะแห่งขึ้นเป็นสวนสาธารณะที่เรียกว่าเป็นสวนสาธารณะทางยาวโดยจากจุดเริ่มต้นถึงจุดสิ้นสุดมีระยะทางถึง 2.33 กิโลเมตร เป็นสวนขนาดไม่ใหญ่ลัดเลาะไปตามตึกอาคารจำนวนมากในบริเวณนั้น   ทั้งนี้จุดขึ้นหรือลงสวนสาธารณะแห่งขึ้นมีให้เลือกขึ้นและลงได้ค่อนข้างหลายจุด นักท่องเที่ยวสามารถขึ้นและลงได้ตามสะดวก โดยจุดที่ผมแนะนำให้ต้องลงไปเยี่ยมชมและหาของกินอร่อยๆเป็นอย่างมากและต้องเรียกว่าไม่ควรจะพลาดด้วยประการทั้งปวงนั้นคือ  Chelsea Market ตลาดในร่มทางฝั่งตะวันตกของแมนฮัตตัน   แม้ว่าขนาดตลาดจะไม่ใหญ่มาก แต่ก็เต็มไปความตื่นตาตื่นใจ ภายในอาคารตกแต่งได้อย่างแนว มีของมากมาไม่ว่าจะเป็นของที่ระลึก ของฝาก ของกิน ชา กาแฟ ไวน์ ฯลฯ หรือหากใครต้องการไปกินอาหารทะเลสดๆ […]

หนาวนี้ต้องลองไป “เชียงราย” “เส้นทางจากภูชี้ฟ้า สู่ดอยผาตั้ง ถึงภูชี้ดาว”

หลังจากกรมอุตุนิยมวิทยาประกาศแจ้งว่าประเทศไทยเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเป็นทางการ ผมเริ่มคิดถึงแผนการเดินทางเพื่อไปเยือนอากาศหนาวตามประกาศนั้น ก่อนจะได้ข้อสรุปกับการใช้ช่วง 4 วัน 3 คืนในรอบนี้ที่จังหวัดเชียงราย เมืองที่เต็มไปด้วยเรื่องราว ศิลปะ ธรรมชาติ และวิถีของชาวบ้าน   หากเราจะปักหมุดเดินทางโดยเริ่มต้นที่เมืองเชียงรายแบบผม ในช่วงวันแรกของการเดินทางที่มุ่งตรงมาจากกรุงเทพฯเพื่อไม่ให้เหนื่อยกับการเดินทางมากนัก ผมจึงเลือกใช้วันแรกของการเดินทางในตัวเมือง ก่อนที่จะไปยังเป้าหมายหลักของการเดินทางในครั้งนี้ในวันรุ่งขึ้น   ผมว่าจริงๆ แล้วเชียงรายอย่างที่หลายคนรู้จักครับ สถานที่ท่องเที่ยวมีค่อนข้างหลากหลาย และหลายสถานที่เป็นที่ที่เรารู้จักมักคุ้นเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็น วัดร่องขุ่น หรือวัดขาว ผลงานอันเลื่องชื่อของจิตรกรคนสำคัญของประเทศไทย อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ หรือ จะเป็นบ้านดำ ของอาจารย์ถวัลย์ ดัชนี   นอกเหนือจากชิ้นงานทางศิลปะที่ทุกคนคงเข้าถึงความงดงามแล้ว ทางด้านความศรัทธาทางพระพุทธศาสนา วัดวาอารามสำคัญหลายๆ แห่งก็ถือว่าเป็นเป้าหมายของนักเดินทางที่เดินทางมาที่เชียงรายแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็น วัดพระแก้ว วัดที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกต, วัดพระสิงห์, วัดแสงแก้วโพธิญาณ, หรือจะเป็นวัดห้วยปลากั้ง เป็นต้น   สถานที่ทั้งหมดที่ผมพูดถึงอาจจะเป็นสถานที่ที่ไม่ควรพลาดเมื่อมาเยือนเชียงราย แต่เป้าหมายจริงๆของผมสำหรับการเดินทางมาในครั้งนี้ คือ ยอดเขาสูง ภูสูงชัน ที่อยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงรายออกไปประมาณ 100 กิโลเมตร   ออกจากตัวเมืองเชียงราย บนเส้นทางผ่านสนามบินนานาชาติแม่ฟ้าหลวงมุ่งหน้าไปยัง […]

“นิวยอร์ก” ไปคนเดียวก็เที่ยวได้ … (3)

จากครั้งที่แล้วที่ผมผ่านเดินสวนสาธารณะกลางมหานครนิวยอร์กอย่างเซ็นทรัลพาร์ค ในตอนนี้เราจะยังอยู่ Uptown หรือแมนฮัตตันตอนเหนือ โดยเพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้นหากเราให้เซ็นทรัลพาร์คเป็นศูนย์กลางเราจะแยกฝั่ง Uptown ได้ออกเป็นฝั่งด้านทิศตะวันออกกับด้านทิศตะวันตก   ผมเริ่มที่ฝั่งทิศตะวันออก แถวทางออกด้านไม่ไกลจาก “Strawberry Fields” อนุสรณ์สำหรับจอห์น เลนนอน สมาชิกวงเดอะบีทเทิลที่ผมพูดถึงครั้งที่แล้ว เราสามารถเดินเชื่อมต่อไปยัง “American Museum of Natural History” หรือพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติทางด้านประวัติศาสตร์ ซึ่งเราอาจจะคุ้นๆ กับสถานที่แห่งนี้จากภาพยนตร์หลายๆ เรื่องโดนเฉพาะจากภาพยนตร์เรื่อง Night at the Museum ภายในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้จะรวบรวมเรื่องราวทางธรรมชาติ อารยธรรม วัฒนธรรม จากทั่วทุกมุมของโลก รวมถึงสิ่งมีชีวิตจากอดีตจนถึงปัจจุบัน โดยไฮไลต์อาจจะอยู่ที่โครงกระดูกไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ที่จะอยู่ต้อนรับเราเป็นอย่างแรกเมื่อเดินผ่านเข้าประตูไปเลยทีเดียว   สำหรับคนที่ชื่นชอบความเป็นมาเป็นไปของอารยธรรมในโลกนี้ตั้งแต่อดีตเมื่อหลายล้านปีที่ผ่านมาคงจะใช้เวลาอยู่ที่นี่ไม่น้อยอย่างแน่นอนครับ สถานที่ถูกแปลงจัดสัดส่วนได้อย่างลงตัว หากมีเวลาค่อยๆ เดินไปตามห้องแสดงต่างๆ รวมถึงการแสดงพิเศษที่จะถูกหมุนเวียนมาในแต่ละช่วงต่างกันไปก็ถือว่าจะได้ความรู้อะไรมากมายเลยทีเดียวครับ   สำหรับค่าเข้าชมในพิพิธภัณฑ์หลายๆ แห่งในสหรัฐอเมริกาแม้ว่าจะมีการกำหนดค่าตั๋วเข้าชมไว้แล้ว แต่บางแห่งเหมือนที่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เราก็อาจจะเลือกที่จะซื้อตั๋วแบบ Suggested ก็ได้ โดยเราสามารถจ่ายค่าเข้าชมเท่าไหร่ก็ได้จากราคาแนะนำ เช่น 5-10 เหรียญจากราคาแนะนำที่เกือบ 30 เหรียญ   หากคุณใช้เวลาเต็มที่ในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้แล้วยังพอมีเวลาเหลือ […]

“นิวยอร์ก” ไปคนเดียวก็เที่ยวได้…. (2)

ผมอยากจะเริ่มต้นการเดินทางมายังมหานครที่นักท่องเที่ยวหรือนักเดินทางจากทั่วโลกมีความใฝ่ฝันว่าครั้งหนึ่งจะต้องเดินทางไปให้ได้อย่างมหานครนิวยอร์ก ด้วยการตอบคำถามที่ว่าทำไมมาเที่ยวคนเดียว มาไกล และมานานขนาดนี้   คำตอบของคำถามนั้น ผมขอตอบเพียงสั้นๆ ว่า “ผมมาใช้ชีวิตครับ” คำว่าใช้ชีวิตของผมคือการเดินทางมาเพื่อให้รู้ ให้ได้ลอง ให้ได้เดินถูกๆ ผิดๆ หลงบ้างถูกทางบ้าง เจออะไรที่ตั้งใจบ้าง เจออะไรที่ไม่คิดว่าจะเจอบ้าง นั้นแหละครับการใช้ชีวิตในแบบของผม   คุณเคยลองนับก้าวการเดินในแต่ละวันบ้างมไหมครับว่าในแต่ละวันคุณเดินเฉลี่ยเป็นจำนวนกี่ก้าว บางคนอาจจะเฉลี่ยเป็นหลักหมื่น หลายคนอาจจะอยู่ที่หลักพัน แต่สำหรับผมอยู่ในหลักไม่กี่พันเท่านั้นเองครับ เพราะส่วนใหญ่กับการเดินทางในบ้านเมืองเราผมเชื่อว่าคนส่วนใหญ่เลือกที่จะเดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัว และหลีกเลี่ยงที่จะเดินเท้าจากการใช้ชีวิตปกติ   จากคนที่เฉลี่ยการเดินอยู่ในหลักไม่กี่พันก้าว กลับกลายเป็นคนที่มีอัตราการเดินเฉลี่ยในช่วงประมาณ 1 เดือนที่ใช้ชีวิตในแทบตะวันออกของสหรัฐอเมริกาอยู่ในระดับมากกว่า 20,000 ก้าว ลองคิดดูครับว่าการเดินเฉลี่ยที่มากขึ้นถึง 5 เท่ากลายเป็นหนึ่งจุดที่ผมเรียกมันว่า “การใช้ชีวิต” ผมขอเริ่มการเดินทางที่ส่วนใหญ่เป็นการเดินเท้าด้วยการแบ่งแยกมหานครนิวยอร์กออกเป็น 3 ส่วนใหญ่ นั้นคือ ฝั่งเกาะแมนฮัตตัน (Manhattan) ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของการเดินทางในครั้งนี้ของผม, ฝั่งควีน (Queens) แหล่งรวมอารยธรรมของผู้คนหลายกลุ่มบนโลก, และฝั่งบรูคลิน (Brooklyn) อีกหนึ่งย่านที่มีเสน่ห์ของนิวยอร์ก โดยจริงๆ แล้วนิวยอร์กจะมีอีก 2 เขตคือ บรองซ์ (Bronx) และสเตตัน […]

“นิวยอร์ก” ไปคนเดียวก็เที่ยวได้…. (1)

มีคำถามกับตัวเองขึ้นมาว่า ช่วงหยุดพักของตัวเองจะไปไหน จะทำอะไรดี….   คิดกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบกับหลากหลายสถานที่ที่อยากได้แต่ด้วยเวลาที่ไม่เอื้ออำนวยมากนัก สุดท้ายผมได้ข้อสรุปกับการเดินทางมายังดินแดนที่คนบนโลกขนานนามว่า “Big Apple”   “นิวยอร์ก” หนึ่งในดินแดนที่ดูเหมือนจะมีหลากหลายนิยามจากนักเดินทางทั่วโลก   ผมใช้เวลาล่วงหน้าประมาณ 3 อาทิตย์ก่อนการเดินทางกับการวางแผนคร่าวๆ จองตั๋วเครื่องบิน จองโรงแรม แล้วก็หาข้อมูลสถานที่ต่างๆ ที่ควรจะไป และสถานที่บางแห่งที่ต้องไป   จากเมืองไทยต่อแรกของการเดินทางผมมุ่งหน้าไปยังสนามบินอาบูดาบีโดยใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมง กระเป๋าเดินทางที่ถูกเช็คตรงไปยังจุดหมายเดินทางในต่อที่ 2 ทำให้ผมไม่ยุ่งยากกับการเปลี่ยนไฟลต์มากนัก ช่วงเวลาประมาณ 3 ชั่วโมงกับการรอเปลี่ยนไฟลต์เดินทางหากใครยังไม่ทราบ 3 ชั่วโมงนี้อาจจะไม่มากสำหรับนักเดินทางหน้าใหม่ๆ เลยครับ   ขั้นตอนหลายๆ ขั้นตอนของการตรวจคนเข้าเมืองเหมือนตามปกติที่เราเดินทางไปยังประเทศต่างๆ เมื่อเดินทางไปถึงยังประเทศนั้นๆ เราจะต้องผ่านกระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของประเทศนั้นๆ แต่สำหรับการเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกาโดยผ่านอาบูดาบี กับข้อมูลที่ผมทราบว่ามี 3 สายการบิน คือ Etihad Airway, Qatars Airways และ Emirates Airlines   ขั้นตอนของการตรวจคนเข้าเมืองของสหรัฐอเมริกาจะถูกยกมาอยู่ที่สนามบินอาบูดาบีเลย โดยเมื่อคุณผ่านการประทับตราอนุญาตให้เข้าสหรัฐอเมริกาเมื่อมาถึงสิ่งที่คุณทำก็คือ เดินลงจากเครื่องบินแล้วตรงไปยังสายพานที่รอรับกระเป๋าเดินทางได้เลย   […]

เยือนบอสตัน … ภูมิใจที่เป็นคนไทยเกิดในรัชกาลที่ 9

เมื่อไม่นานมานี้ ผมมีโอกาสได้ไปหนึ่งในเมืองที่เป็นจุดหมายปลายทางของนักเดินทางทั่วโลก และเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญที่สุดเมืองหนึ่งในต่างแดนของคนไทย   “บอสตัน” เมืองหลวงของรัฐแมสซาชูเซตส์ในประเทศสหรัฐอเมริกา ความสำคัญของเมืองบอสตันแห่งนี้สำหรับคนไทยแล้วที่นี่เป็นสถานที่ประสูติกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เป็นศูนย์รวมใจของคนไทยทั้งชาติ นั้นคือ “พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มหิตลาธิเบศรรามาธิบดี จักรีนฤบดินทร สยามินทราธิราช บรมนาถบพิตร” หรือที่คนไทยทุกคนเรียกว่า “ในหลวง”   “บอสตัน” กลายเป็นหนึ่งในเมืองประวัติศาสตร์ของคนไทยหลังจากวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ.2470 ในหลวงของคนไทยทั้งชาติทรงประสูติ โดย ณ ขณะนั้น โรงพยาบาลที่ทรงประสูติชื่อว่า โรงพยาบาลเคมบริดจ์ ก่อนจะมีการเปลี่ยนชื่อมาเป็น โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น (Mount Auburn) เมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ความปีติและความภูมิใจไม่ใช่เพียงแต่คนไทยที่รู้สึกได้ เพราะผู้คนชาวเมืองบอสตันต่างก็รู้สึกปีติและยินดีไม่แพ้กัน ผมมีโอกาสได้เข้าไปยังโรงพยาบาลในครั้งที่ผมได้ไปเที่ยวที่ยังเมืองบอสตันแห่งนี้ ก้าวแรกที่ผมรู้สึกได้ คือความภูมิใจที่ครั้งหนึ่งได้มาเยือนยังสถานที่ทรงประสูติของในหลวงของคนไทยทั้งชาติ   เมื่อเดินเข้าไปด้านในแผนกต้อนรับผมได้เจอกับคุณลุงฝรั่งผู้ใหญ่ใจดี อายุน่าจะไม่ต่ำกว่า 80 ปี ถามถึงการมาที่โรงพยาบาลของผม และเพียงแค่ผมบอกว่าผมเป็นคนไทยอยากจะมาขอดูเรื่องราวเกี่ยวกับการประสูติของพระมหากษัตริย์ไทย คุณลุงรับอาสาจะเป็นคนพาผมเดินดูเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับในหลวงด้วยตัวเองเลยทีเดียว   คุณลุงพาเดินเลยจากเคานท์เตอร์ด้านหน้าไปทางด้านขวา ก่อนจะเลี้ยวซ้ายซึ่งมีลักษณะเป็นทางเดินยาว โดยตลอดทางนั้นจะมีเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผู้คนสำคัญต่างๆ ที่มาเยือน หรือเกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลแห่งนี้ โดยหนึ่งในนั้น คือ […]

หลงดอย “อ่างขาง” ครับ

ผมชอบเที่ยวทะเลหน้าหนาว … ผมชอบเที่ยวภูเขาหน้าฝน …   และนั้นกลายเป็นเหตุผลที่ผมตั้งใจจะขึ้นเหนือในช่วงนี้ ระยะทางประมาณเกือบ 200 กิโลเมตร กับการใช้เวลาในการขับรถประมาณ 3-4 ชั่วโมงขึ้นอยู่กับความชำนาญในเส้นทาง ก็จะถึงจุดหมายปลายทางแห่งหนึ่งที่ยังได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวมาโดยตลอด   จากสนามบินเชียงใหม่ ผมใช้เส้นทางที่มุ่งหน้าไป อ.ฝาง จากเชียงใหม่เราจะผ่าน อ.แม่ริม อ.เชียงดาว อ.แม่แตง อ.ไชยปราการ ก่อนจะมีเส้นทางตัดขึ้นไปยังดอยอ่างขาง จากข้อมูลที่ผมสอบถามมามีเส้นทางที่จะขึ้นไปยังดอยอ่างขางได้ 2 เส้นทางหลัก คือ ช่วง อ.เชียงดาว ผ่านบ้านอรุโณทัย และ อ.ไชยปราการ ทางแยกก่อนถึงอ.ฝาง   จากข้อมูลทั้ง 2 เส้นทางแม้ว่าจะมีจุดหมายเดียวกันคือดอยอ่างขาง แต่เส้นทางค่อนข้างแตกต่างกันครับ ทางแรกผ่านบ้านอรุโณทัย ทางค่อนข้างแคบ ตลอด 2 ข้างทางจะเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ เส้นทางค่อนข้างเปลี่ยวแต่ความชันจะน้อยมากเมื่อเทียบกับอีกเส้นทางหนึ่ง ในขณะที่เส้นเลย อ.ไชยปราการ ทางจะกว้างกว่า แต่จะมีช่วงที่ต้องขึ้นเขาชันค่อนข้างไกล สำหรับคนไม่ชำนาญทางเส้นทางนี้อาจจะค่อนข้างอันตราย   ผมเลือกที่จะใช้เส้นทางที่ 2 เพราะช่วงที่ผมไปยังไม่อยู่ในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยว รถนักท่องเที่ยวจึงไม่ค่อนข้างมาก แม้ว่าทางที่ใช้ขึ้นไปยังดอยอ่างขางจะค่อนข้างชันแต่ก็ยังสามารถขับรถขึ้นไปได้โดยไม่ยากนัก […]