pdhirapat blog

Just another weblog

pdhirapat blog

Posts Tagged ‘หลังคาโลก’

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก” (12) : บทสรุปการเดินทาง จีน – ทิเบต บนเส้นทางของผม

วันสุดท้ายของการเดินทาง ผมมีเวลาในช่วงเช้าถึงเที่ยงในมหานครฉงชิ่ง ก่อนที่จะต้องเดินทางกลับประเทศไทย เราตัดสินใจที่จะไปเดินซื้อของฝากในอาคารที่ไม่ห่างจากโรงแรมมากนัก   อาคารหลังใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นติดกับแม่น้ำเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาเยือนมหานครแห่งนี้ อาคารในรูปแบบจีนโบราณ   ดูจากภายนอกที่ว่าค่อนข้างน่าสนใจเลยทีเดียวครับ การผสมผสานระหว่างความโบราณแบบจีนกับกลิ่นอายของตะวันตกดูจะผสมผสานกันได้อย่างลงตัว ภายในมีร้านค้า ร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึกมากมาย ถ้าผมจำไม่ผิดพลาดอาคารจะมี 9 ชั้น ด้านบนจะมีลานกว้างที่ตกแต่งให้นักท่องเที่ยวได้ถ่ายรูปวิวของมหานครแห่งนี้ได้อย่างดีทีเดียว   สินค้ามากมายสำหรับนักท่องเที่ยว เราสามารถต่อรองราคาได้ตามปกติ เพราะส่วนใหญ่จะเป็นร้านค้าขายของที่ระลึก หากคุณซื้อหลายชิ้นผมขอแนะนำใหัต่อรองเลยครับ ราคาจะลดลงได้มากทีเดียว   ในแต่ละชั้นของอาคารหลังนี้จะประกอบไปด้วยโซนต่างๆ เช่น โรงแรม ร้านอาหาร เฟอร์นิเจอร์ กำไล สร้อยคอ หินสีต่างๆ ฯลฯ ให้เลือกสรรตามที่นักท่องเที่ยวต้องการ เราใช้เวลาไม่มากกับการเลือกซื้อของฝากจากที่นี่ เพราะโปรแกรมสุดท้ายก่อนที่จะเราจะกลับไปเก็บของเพื่อเตรียมตัวไปสนามบินนั้นคือ การไปกินหม้อไฟแบบจีน รูปร่างหน้าตาก็คล้ายๆ กับสุกี้บ้านเราครับ มีให้เลือกทั้งบัฟเฟต์ และสั่งเป็นจาน   แต่รสชาติที่ต่างไปแน่นอนนั้นคือน้ำซุปครับ เรียกได้ว่าเผ็ดมากๆ แม้กระทั่งกับคนที่กินเผ็ดได้อย่างผม อาหารก็มีให้เลือกมากมาย หลากหลาย   หลังจากกินเสร็จก็ได้เวลาที่เราจะต้องไปเตรียมกระเป๋าเพื่อไปยังสนามบินระหว่างประเทศของมหานครฉงชิ่งเพื่อกลับเมืองไทย   ใช้เวลาประมาณ 35 นาทีจากโรงแรมที่พักใจกลางเมืองเราก็มาถึงอาคารสนามบินระหว่างประเทศ อาคารไม่ใหญ่นักแต่ดูเหมือนนักท่องเที่ยวจะค่อนข้างมากที่เดินทางเข้าออกจากที่นี่   […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก” ทิเบต (11) “ฉงชิ่ง” วัฒนธรรมร่วมสมัยของจีนยุคใหม่

ไฟลต์บินค่อนข้างเช้าจากเมืองบายี ในเขตทิเบต สู่ 1 ใน 4 มหานครของประเทศจีน เราเลือกที่เดินทางแต่เช้าเพื่อจะได้ในเวลาในช่วงบ่ายและเย็นในการสำรวจเมืองฉงชิ่ง   สนามบินขนาดไม่ใหญ่แต่เป็นสนามบินใหม่ที่เพิ่งสร้างขึ้นไม่นาน ผู้โดยสารมากหน้าหลายตาต่อคิวโดยสารภายในประเทศ พื้นที่ด้านในสนามบินเล็กกะทัดรัด แม้ว่าจะระบบการตรวจสอบสัมภาระจะดูยุ่งยากไปซักหน่อย แต่เราก็ใช้เวลาไม่นานกับการจัดการทั้งหมด   หลังจากเข้าไปด้านใน ร้านขายของที่ระลึกที่กลายเป็นด่านสุดท้ายในเขตทิเบตที่เราจะสามารถซื้อของที่ระลึกได้จากทิเบตได้ หินทิเบตประเภทต่างๆ ขนมหลายชนิดบ้างก็ทำจากเนื้อจามรี หรือ ยัคนั้นเอง   ผมอดไม่ได้ที่จะลองซื้อของพื้นเมืองอย่างขนมที่มีหน้าตาคล้ายลูกอมที่มีส่วนผสมเป็นเนื้อจามรีมาลองกินดู รสชาติแปลกทีเดียวครับ สำหรับลูกอมที่มีกลิ่นเนื้อสัตว์   ถึงเวลาต้องเดินทางออกจากทิเบต ดินแดนที่ทุกคนเรียกว่า “หลังคาโลก” จุดหมายต่อไปคือการกลับเข้าไปสู่เมืองศิวิไลซ์อีกครั้ง   เราใช้เวลาเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมง ก่อนเครื่องบินค่อยๆ ลงจอดในสนามบินขนาดใหญ่ สนามบินฉงชิ่งซึ่งมีทั้งส่วนที่เป็นการเดินทางภายในประเทศ และส่วนที่เป็นอาคารสำหรับการเดินทางระหว่างประเทศ   เนื่องจากเราไปกัน 6 คนจึงต้องแบ่งออกเป็น 2 กรุ๊ปเดินทางไปยังโรงแรมที่พักที่อยู่กลางนครฉงชิ่ง ระยะทางประมาณเกือบ 30 กิโลเมตรใช้เวลาเดินทางโดยแท็กซี่ประมาณ 45 นาที ค่าโดยสารก็ถือว่าไม่แพงมากครับ จากสนามบินถึงกลางเมืองประมาณ 80-90 หยวนเท่านั้นเอง แผนสำหรับวันนี้หลังจากเช็คอินที่พักเป็นที่เรียบร้อยเราวางแผนที่จะเดินทางไปยังตลาดเก่าที่ถือว่าเป็นจุดหมายสำคัญสำหรับนักท่องเที่ยวที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 25 […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก” ทิเบต (10) ผมเรียกที่นี่ว่า “ซัมบาลา”

260 กิโลเมตรกับ 14 ชั่วโมงในความทรงจำของผมเกิดขึ้นในวันนี้ วันที่เรามีนัดเดินทางกลับจากเมืองโพมิไปยังบายี เมืองที่เราพักค้างแรมช่วง 2 วันที่แล้วเพื่อเตรียมเดินทางโดยเครื่องบินไปยังมหานครฉงชิ่ง เส้นทางเดิมที่เราเคยใช้เดินทางเราจะย้อนกลับไปทางนั้   ฝนตกในช่วง 2 วันที่ผ่านมาทำไมผมอดคิดไม่ได้ว่าเส้นทางกลับในวันนี้แม้ว่าผมจะเพิ่งเดินมาน่าจะยากลำบากมากขึ้นอย่างแน่นอน ระยะทางแม้ว่าไม่ไกลมากนักเพียงแค่ไม่ถึง 300 กิโลเมตรแต่ต้องผ่านภูเขานับสิบนับร้อยลูก ทางขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ทางแคบแบบว่ารถสวนกันระยะห่างไม่เกิน 1 คืบสำหรับผมแค่คิดก็แอบใจหายแล้วครับ เราออกเดินทางเช้าขึ้นจากวันที่เราเดินทางมาเพื่อหวังว่าจะไปถึงเมืองโพมิไม่ค่ำมากจะได้มีเวลาเดินเล่นในเมือง รวมถึงเรายังคาดหวังที่จะได้แวะจุดพักรถบางจุดที่เราผ่านมาแต่ไม่ได้แวะช่วงก่อนหน้านี้ด้วย   70 กิโลเมตรแรกเราทำเวลาได้ค่อนข้างๆ ดีมาก ใช้เวลาเพียงไม่ถึง 1 ชั่วโมงครึ่ง รถเริ่มชะลอตัวลง ผมคิดว่ารถด้านหน้าคงรอเข้าแถวข้ามสะพานที่เราเคยใช้ข้ามมา เพราะเจ้าหน้าที่จะปล่อยให้รถผ่านได้เพียงทีละคัน และจะต้องสลับไปมาทั้ง 2 ฝั่ง ประมาณรถที่ต่อด้านท้ายเริ่มมีปริมาณสะสมมากขึ้น 1 ชั่วโมงก็แล้ว  2 ชั่วโมงผ่านไปรถตู้ที่ผมนั่งมาเคลื่อนที่ได้ไม่เกิน 10 เมตร จริงๆ คงต้องเรียกว่าจอดสนิทเลยก็ว่าได้ เพราะคนขับต้องดับเครื่องมานานมากแล้ว ไกด์ผมลองเดินไปดูสถานการณ์ด้านหน้าเพราะเรามั่นใจแล้วว่าคงเกิดเหตุการณ์ที่ไม่ปกติขึ้นแน่ๆ รถถึงติดมากขนาดนี้ ผ่าน 3 ชั่วโมงเข้าสู่ชั่วโมงที่ 4  ที่เราเหมือนจอดสนิทอยู่กับที่ นักท่องเที่ยว รวมถึงผู้คนชาวทิเบตจำนวนไม่น้อยที่ลงเดินไปด้านหน้า เพื่อหาสาเหตุเรื่องที่เกิดขึ้น […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก” ทิเบต (9) : พลาดไม่ได้ “ทะเลสาบลาว็อก-ธารน้ำแข็งมิดุย”

เหมือนเช่นทุกวันครับ เราต้องตื่นเช้าเพื่อออกเดินทางต่อไป แต่วันนี้สำหรับผมถือว่าตื่นเต้นพอสมควรครับเพราะผมจะได้เห็นอีก 2 จุดหมายปลายทางของการเดินทางในครั้ง   เราออกเดินทางจากโรงแรมที่พักตอน 8 โมงเช้าเพื่อเดินทางไปยังจุดแรกนั้นคือทะเลสาบลาว็อก หรือจะเรียกว่าหลั่นวู่ ตามชาวทิเบตก็ได้ครับ   เส้นทางไม่ต่างจากทุกวันเท่าไหร่นัก ตลอดทางที่เรานั่งรถผ่านยังคงเป็นเขาสลับต้นไม้น้อยใหญ่ หลายช่วงถนนดูแย่กว่าที่เราผ่านมาเพราะคืนก่อนหน้าที่เราเดินทางนั้นฝนตกตลอดทั้งคืน   เกือบ 4 ชั่วโมงหลังจากออกเดินทางเรามาแวะที่ร้านอาหารเพื่อกินข้าวเที่ยง จริงแล้วระหว่างทางที่เรามาถึงร้านอาหารเราเพิ่งผ่านทางเข้าไปธารน้ำแข็งมิดุยมา แต่หลังจากอาหารเที่ยงเราจะมุ่งหน้าเพื่อไปดูทะเลสาบลาว็อกก่อนที่จะแวะกลับไปธารน้ำแข็งอีกครั้ง ร้านอาหารเล็กๆ ข้างทางหลายร้านเปิดรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางผ่านมาทางนี้เพื่อเยี่ยมชมทะเลสาบจุดหมายปลายทางของเรา อาหารพื้นเมืองหลายอย่างที่เราสั่งในแต่ละมื้อรสชาติเปลี่ยนไปตามพื้นที่ตลอดเส้นทางที่เราเดินทางมา   หลังจากกินข้าวเสร็จเราใช้เวลาไม่นานนักเดินทางต่อไปยังทะเลสาบลาว็อก ซึ่งถือว่าเป็นทะเลสาบที่เกิดขึ้นหลังการยกตัวของพื้นดินบริเวณดังกล่าวในช่วงไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมา   ก่อนถึงทะเลสาบลาว็อก ไกด์แวะพาเรามาพักที่จุดพักรถอีกจุดซึ่งถือว่าเป็นจุดที่มีนักท่องเที่ยวแวะพักในจุดนี้ไม่น้อยทีเดียว เบื้องหน้าของผมในตอนนี้ แม่น้ำที่เกิดจากการละลายของหิมะด้านบนไหลเชียวพอสมควร ขณะที่ฉากด้านหลังเป็นภูเขาสูงตระหง่านยอดยังถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน เราใช้เวลาพักใหญ่กับการดื่มด่ำบรรยากาศตรงนั้น ไกด์ของเราโชว์การกระโดดไปตามหินก้อนใหญ่ด้านล่างจนสามารถไปยืนกลางแม่น้ำได้   ผมใช้เวลาตัดสินใจไม่นานในการคิดก่อนจะทำตาม ต้องบอกว่าสำหรับผมที่นี่คือที่สุดที่หนึ่งของการเดินทางเลยครับ บรรยากาศธรรมชาติที่ลงตัวอย่างมาก ทั้งสีสันที่ธรรมชาติรังสรรค์แต่งเต้มให้ เสียงของน้ำที่ไหลผ่าน เป็นอีกภาพหนึ่งที่ผมจะจดจำไปอีกนาน   เราออกเดินทางต่อแม้ว่าตลอดเส้นทางที่เราเดินทางในวันนี้ฝนดูเหมือนจะไม่เข้าข้างเราเท่าไหร่นัก เพราะฝนตกตลอดเส้นทาง ทำให้แดดออกน้อยมาก เมฆเยอะจนบดบังวิวที่เราอยากเห็น แต่นั้นไม่ใช่อุปสรรคที่จะขัดขวางการเดินทางของเราได้   ผมแอบนั่งสวดมนต์ตลอดเส้นทางเพื่อขอให้อากาศเป็นใจกับเรามากขึ้น ผมแอบภาวนาว่าถ้าฝนจะตกก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อเราไปถึงยังจุดหมายของการเดินทางขอให้ฟ้าเปิดเพื่อให้เราได้ชื่นชมกับสิ่งที่เราดั้นด้นมาหลายวันเพื่อจะได้เห็นซักครั้งในชีวิต   รถตู้ของเราจอดอีกครั้ง เบื้องหน้าผมในขณะที่ฝนยังตกปรอยๆ […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก” ทิเบต (8) : จากหนิงซิ (บายี) – สู่เมืองโพมิ เส้นทางเส้นทรหด

เราเริ่มต้นเช้าวันใหม่แต่เช้าอีกครั้ง เพราะสถานการณ์เบื้องหน้ากับเส้นทางการเดินทางที่ดูจะคาดเดาได้ยากไม่ต่างจากเมื่อวานทำให้เราตกลงกับไกด์ประจำทริปว่าเราพร้อมที่จะออกเดินทางแต่เช้า เพราะไม่รู้ว่าจะสามารถไปถึงจุดหมายของเราได้เมื่อใดกับการเดินทาง 260 กิโลเมตร   การเดินในวันนี้ยังไม่ต่างจากเมื่อวานมากนัก เรายังต้องเส้นทางมิตรภาพจากเนปาลสู่เซี่ยงไฮ้ ซึ่งอยู่ระหว่างการก่อสร้างโดยคาดว่าจะต้องใช้เวลาอีกประมาณ 1 ปีจึงจะแล้วเสร็จ โดยตลอดทางจะมีเครื่องจักรที่ทำงานอยู่เป็นช่วงๆ โดยในเส้นทางนี้จะเปิดให้ใช้เดินทางได้แบบวันเว้นวันสลับกับการทำงานเพื่อก่อสร้างทาง   บนเส้นทางที่แสนหฤโหดด้านข้างซ้ายมือคือเขา ด้านขวามือคือเหวลึก บางช่วงของเส้นทางรถที่สวนทางกันระยะห่างระหว่าง 2 คันผมต้องบอกว่าห่างแค่ 1-2 นิ้วเท่านั้นครับ ขณะที่บางช่วงสามารถผ่านได้เพียงคันเดียว โชคดีของผมที่ไกด์และคนขับรถคอยช่วยแก้ปัญหาให้ทั้งของคณะเราและคนอื่นๆ ได้ตลอดเส้นทางแม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงเศษเราเดินทางมาถึงจุดหมายแรกของการพักรถ จากถนนหลักเราเลี้ยวเข้าซอยไปประมาณ 500 เมตรถึงป่าสนต้นขนาดใหญ่ ที่เรียกว่า Ancient Cypress Forests ด้านหน้าผมมีต้นสนขนาดใหญ่จนได้รับขนานนามว่า King of Cypress มีความสูงถึง 57 เมตร ขนาดเส้นรอบวง 5 คนโอบเลยทีเดียวอายุมากถึง 2,600 ปี   โดยรอบต้นไม้จะมีการนำผ้าสีขาวมาผูกไว้โดยรอบบริเวณ เพราะชาวทิเบตเชื่อว่าจะมีเทวดารักษาต้นไม้ประจำต้นไม้แต่ละต้น นอกจากนั้นยังมีการนำธงมนตรา 5 สีมาผูกรอบบริเวณ โดย 5 สีประกอบไปด้วย […]

แบกเป้จากศูนย์สู่ “หลังคาโลก” ทิเบต (7)

จากเดิมจุดหมายปลายทางของคณะผมหลังจากเมืองลาซาเราจะเดินทางต่อไปยังเอเวอร์เรสต์เบสเคมป์ แต่ด้วยผลกระทบจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่เนปาล ทำให้เราต้องมีการปรับเปลี่ยนเส้นทาง โดยจุดหมายสำคัญของเราในเส้นทางนี้ คือ ทะเลสาบลาว็อก หรือ Lawok Lake และ ธารน้ำแข็งมิดุย หรือ Mi Dui Glacier 1 ใน 3 ธารน้ำแข็งในประเทศจีน   ความน่าสนใจของทั้ง 2 สถานที่ที่ผมจะเดินไปนั้นก็คือ เส้นทางที่แสนจะหฤโหดตลอดการเดินทาง รวมถึงความดิบของสถานที่เพราะยังมีนักท่องเที่ยวน้อยคนนักที่เดินทางมาถึง สำหรับคนไทยแล้วคณะผมน่าจะเป็นกลุ่มแรกๆ ที่เลือกจะเดินทางมาในเส้นทางนี้ด้วยซ้ำไป   ระยะทางสำหรับช่วงแรกที่เราจะเดินทางนั้นคือ 470 กิโลเมตร บนเส้นทางที่เรียกว่าเส้นทางมิตรภาพ ระหว่างประเทศเนปาล ทิเบต ไปสิ้นสุดที่เมืองเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ระยะทางรวมกว่า 5,000 กิโลเมตร   เราต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้า โดยนัดหมายในวันนี้ของเราคือ 7 โมงครึ่ง เพราะอาจจะใช้เวลาเดินทางมากกว่า 9 ชั่วโมงบนระยะทางประมาณ 470 กิโลเมตรในช่วงแรกของการเดินทาง   เกือบ 4 ชั่วโมงช่วงแรกของการออกเดินทางไกลในวันนี้ เราเดินทางมาถึงจุดพักรถจุดที่ 2 […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก”ทิเบต (5)

ขอต้อนรับสู่ดินแดน “หลังคาโลก”   หลังจากนอนหลับสนิทบนรถไฟสายหลังคาโลก คณะของผมรวมตัวกันอีกครั้งเวลาประมาณ 8 โมงเช้าเพื่อกินอาหารเช้าในตู้อาหารตู้ถัดไป   ภาพตลอดเส้นทางที่เราเห็นยังเป็นทิวทัศน์ภูเขาหินสลับพื้นที่กว้างขนาดใหญ่ สีน้ำตาลอ่อนของพื้นดินตัดกับสีฟ้าเข้มของท้องฟ้าได้อย่างลงตัว เราไม่สามารถอาบน้ำบนรถไฟขบวนนี้ได้ เนื่องจากมีเพียงห้องน้ำเท่านั้นเราจึงต้องใช้ระบบซักแห้งไปในตัวเป็นเวลา 1 คืนกับ 1 วันเต็มๆ มีที่ให้เราได้ล้างหน้า แปรงฟัน ในบริเวณตู้รถไฟที่เรานอน   เจ้าหน้าที่รถไฟเริ่มเข็นรถขายเครื่องดื่ม อาหารเช้า มาเป็นระยะ สำหรับตู้นอนจะเป็นลักษณะการล็อกจากด้านใน ซึ่งหากเราจะล็อกจากด้านนอกจะต้องแจ้งเจ้าหน้าที่ หรือพนักงานขายของให้ล็อกจากด้านนอกได้ ผมใช้เวลาตามหาเจ้าหน้าที่อยู่ระยะหนึ่งจึงล็อกห้องได้ก่อนเดินไปยังตู้อาหาร   เหตุการณ์ระทึกในตู้อาหารเกิดขึ้น เพียงไม่กี่นาทีที่หลังจากที่คณะเราไปรวมตัวกันเพื่อกินอาหารเช้า เราสั่งอาหารด้วยภาษามือ และภาษาจีนจากการเปิดหนังสือ หลังจากสั่งอาหารได้ไม่นานสมาชิกหนึ่งคนที่เดินทางไปกับผมในคณะนี้ที่อายุน้อยที่สุด เกิดอาการที่เรียกกันว่า attitude sickness ขึ้นมาอย่างกระทันหัน หน้าซีดจนน่าตกใจ เราช่วยกันประคองน้องเค้ามานั่งพักพร้อมแจ้งพนักงานเพื่อขอออกซิเจนอย่างเร่งด่วน   เจ้าหน้าที่บนรถไฟหลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มเข้ามาให้ความช่วยเหลือ น้องคนนั้นในสภาพที่ไม่รู้สึกตัว ในอาการของภาวะขาดออกซิเจน สมองบวมทำให้เราต้องเร่งทำการปฐมพยาบาลโดยด่วน ออกซิเจนกระป๋องถูกฉีดพ่นเข้าปากเพื่อเพิ่มปริมาณออกซิเจนที่ไปเลี้ยงสมองให้มากขึ้น เราต้องให้น้องกินยาไดอาม็อกซ์อีกเม็ดอย่างเร่งด่วน   เราโชคดีที่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งสามารถพูดภาษาอังกฤษได้บ้างจึงพอจะสื่อสารกันได้ เจ้าหน้าที่คนดังกล่าวไปช่วยเรียกผู้โดยสารที่มีเครื่องมือในการวัดความดัน วัดค่าออกซิเจนในเลือดมาช่วยปฐมพยาบาลอย่างเร่งด่วน ผลที่ปรากฎในครั้งแรกค่อนข้างเป็นที่น่าตกใจเพราะค่าออกซิเจนค่อนข้างต่ำมาก การเต้นของหัวใจก็ค่อนข้างต่ำจนน่าตกใจ   เราใช้เวลาปฐมพยาบาลอยู่ประมาณ 5-7 […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก” ทิเบต (2)

เริ่มเดินทางจากกรุงเทพฯสู่หลังคาโลก   คณะของเรารวมตัวกันที่สนามบินดอนเมืองเพื่อเดินทางไฟลท์ FD 588 เวลา 16.25-21.35 ไปลงสนามบิน Xi’an หรือเมืองซีอาน ประเทศจีน เราใช้เวลาเดินทางประมาณ 4 ชั่วโมง โดยประเทศจีนเวลาจะเร็วกว่าประเทศไทย 1 ชั่วโมง (เดินทางระหว่าง 15 พ.ค. 58 – 25 พ.ค. 58)   ใช้เวลาไม่นานจากการด่านตรวจคนเข้าเมือง เมื่อจัดการรับกระเป๋าเดินทางเป็นที่เรียบร้อย การเดินทางในครั้งนี้จึงเริ่มต้นขึ้น ตลอดการเดินทางเราจะมีไกด์เพื่อทำหน้าที่ในการจัดการและให้ข้อมูลต่างๆ กับเรา 3 คนในตลอด 4 ช่วงของการเดินทาง   ใช้เวลาประมาณ 45 จากสนามบินซีอาน เราเดินทางมาถึงโรงแรมที่พักที่อยู่กลางเมืองซีอาน โชคดีที่ผมมีเพื่อนชาวจีนที่เป็นคนท้องถิ่นจะมาเป็นเจ้ามื้อสำหรับอาหารมื้อแรกในประเทศจีนของพวกเรา   เวลาประมาณ 5 ทุ่มในตอนนั้น ร้านอาหารส่วนใหญ่เริ่มปิด เพื่อนชาวจีนของผมจึงตัดสินใจว่าจะพาผมไปกินข้าวที่ตลาดกลางคืนไม่ไกลนักจากโรงแรมที่พัก เรานั่งรถสามล้อท้องถิ่นแบบ 4 ที่นั่งไป 2 คัน คงต้องบอกว่าเป็นประสบการณ์ที่ตื่นเต้นดีครับ อารมณ์คลายๆ กับนั่งรถตุ๊กๆ […]

แบกเป้จากศูนย์สู่ “หลังคาโลก” (1)

เปิดเส้นทางใหม่ที่คนไทยน้อยคนนักเคยไปถึง “พระราชวังโปตาลา-วัดโจคัง-ทะเลสาบลาว็อก-ธารน้ำแข็งมิดุย”   จากกรุงเทพฯ – ซีอาน – ซิหนิง – ลาซา – หนิงชิ – โพมิ – ฉงชิ่ง ( 4 ไฟต์เครื่องบิน รวม 12 ชั่วโมง, 22 ชั่วโมงบนรถไฟ, มากกว่า 30 ชั่วโมงในรถยนต์บนถนนสุดโหด, และการเดินเท้ามากกว่า 20 กิโลเมตรตลอดการเดินทาง)   ผมวางแผนที่จะเดินทางไปยังประเทศที่ใครหลายคนเรียกว่า “หลังคาโลก” มาประมาณ 6 เดือนล่วงหน้าก่อนการเดินทาง การหาข้อมูลเท่าที่ผมทำได้ก็คือการค้นหาทุกอย่างจากอินเทอร์เน็ต และหนังสือที่เกี่ยวข้องซึ่งถือว่าหาได้น้อยมากเมื่อเทียบกับอีกหลายๆ ประเทศในโลกใบนี้   “ทิเบต” ในความเข้าใจของคนทั่วไปทำให้เรานึกถึงภาพ ภูเขาสูงเรียงรายต่อกัน ในเทือกเขาหิมาลัย ยอดเขาเอเวอร์เรสต์ ลามะ พระราชวังโปตาลา ฯลฯ   สำหรับผมมีเหตุผลมี 3-4 ข้อที่ทำให้ผมตัดสินใจเดินทางในครั้งนี้ ผมอยากสำรวจดินแดนที่เราเรียกว่า “หลังคาโลก” ด้วยตัวเอง […]