pdhirapat blog

Just another weblog

pdhirapat blog

Posts Tagged ‘manager online’

“นิวยอร์ก” ไปคนเดียวก็เที่ยวได้…. (2)

ผมอยากจะเริ่มต้นการเดินทางมายังมหานครที่นักท่องเที่ยวหรือนักเดินทางจากทั่วโลกมีความใฝ่ฝันว่าครั้งหนึ่งจะต้องเดินทางไปให้ได้อย่างมหานครนิวยอร์ก ด้วยการตอบคำถามที่ว่าทำไมมาเที่ยวคนเดียว มาไกล และมานานขนาดนี้   คำตอบของคำถามนั้น ผมขอตอบเพียงสั้นๆ ว่า “ผมมาใช้ชีวิตครับ” คำว่าใช้ชีวิตของผมคือการเดินทางมาเพื่อให้รู้ ให้ได้ลอง ให้ได้เดินถูกๆ ผิดๆ หลงบ้างถูกทางบ้าง เจออะไรที่ตั้งใจบ้าง เจออะไรที่ไม่คิดว่าจะเจอบ้าง นั้นแหละครับการใช้ชีวิตในแบบของผม   คุณเคยลองนับก้าวการเดินในแต่ละวันบ้างมไหมครับว่าในแต่ละวันคุณเดินเฉลี่ยเป็นจำนวนกี่ก้าว บางคนอาจจะเฉลี่ยเป็นหลักหมื่น หลายคนอาจจะอยู่ที่หลักพัน แต่สำหรับผมอยู่ในหลักไม่กี่พันเท่านั้นเองครับ เพราะส่วนใหญ่กับการเดินทางในบ้านเมืองเราผมเชื่อว่าคนส่วนใหญ่เลือกที่จะเดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัว และหลีกเลี่ยงที่จะเดินเท้าจากการใช้ชีวิตปกติ   จากคนที่เฉลี่ยการเดินอยู่ในหลักไม่กี่พันก้าว กลับกลายเป็นคนที่มีอัตราการเดินเฉลี่ยในช่วงประมาณ 1 เดือนที่ใช้ชีวิตในแทบตะวันออกของสหรัฐอเมริกาอยู่ในระดับมากกว่า 20,000 ก้าว ลองคิดดูครับว่าการเดินเฉลี่ยที่มากขึ้นถึง 5 เท่ากลายเป็นหนึ่งจุดที่ผมเรียกมันว่า “การใช้ชีวิต” ผมขอเริ่มการเดินทางที่ส่วนใหญ่เป็นการเดินเท้าด้วยการแบ่งแยกมหานครนิวยอร์กออกเป็น 3 ส่วนใหญ่ นั้นคือ ฝั่งเกาะแมนฮัตตัน (Manhattan) ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของการเดินทางในครั้งนี้ของผม, ฝั่งควีน (Queens) แหล่งรวมอารยธรรมของผู้คนหลายกลุ่มบนโลก, และฝั่งบรูคลิน (Brooklyn) อีกหนึ่งย่านที่มีเสน่ห์ของนิวยอร์ก โดยจริงๆ แล้วนิวยอร์กจะมีอีก 2 เขตคือ บรองซ์ (Bronx) และสเตตัน […]

“นิวยอร์ก” ไปคนเดียวก็เที่ยวได้…. (1)

มีคำถามกับตัวเองขึ้นมาว่า ช่วงหยุดพักของตัวเองจะไปไหน จะทำอะไรดี….   คิดกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบกับหลากหลายสถานที่ที่อยากได้แต่ด้วยเวลาที่ไม่เอื้ออำนวยมากนัก สุดท้ายผมได้ข้อสรุปกับการเดินทางมายังดินแดนที่คนบนโลกขนานนามว่า “Big Apple”   “นิวยอร์ก” หนึ่งในดินแดนที่ดูเหมือนจะมีหลากหลายนิยามจากนักเดินทางทั่วโลก   ผมใช้เวลาล่วงหน้าประมาณ 3 อาทิตย์ก่อนการเดินทางกับการวางแผนคร่าวๆ จองตั๋วเครื่องบิน จองโรงแรม แล้วก็หาข้อมูลสถานที่ต่างๆ ที่ควรจะไป และสถานที่บางแห่งที่ต้องไป   จากเมืองไทยต่อแรกของการเดินทางผมมุ่งหน้าไปยังสนามบินอาบูดาบีโดยใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมง กระเป๋าเดินทางที่ถูกเช็คตรงไปยังจุดหมายเดินทางในต่อที่ 2 ทำให้ผมไม่ยุ่งยากกับการเปลี่ยนไฟลต์มากนัก ช่วงเวลาประมาณ 3 ชั่วโมงกับการรอเปลี่ยนไฟลต์เดินทางหากใครยังไม่ทราบ 3 ชั่วโมงนี้อาจจะไม่มากสำหรับนักเดินทางหน้าใหม่ๆ เลยครับ   ขั้นตอนหลายๆ ขั้นตอนของการตรวจคนเข้าเมืองเหมือนตามปกติที่เราเดินทางไปยังประเทศต่างๆ เมื่อเดินทางไปถึงยังประเทศนั้นๆ เราจะต้องผ่านกระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของประเทศนั้นๆ แต่สำหรับการเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกาโดยผ่านอาบูดาบี กับข้อมูลที่ผมทราบว่ามี 3 สายการบิน คือ Etihad Airway, Qatars Airways และ Emirates Airlines   ขั้นตอนของการตรวจคนเข้าเมืองของสหรัฐอเมริกาจะถูกยกมาอยู่ที่สนามบินอาบูดาบีเลย โดยเมื่อคุณผ่านการประทับตราอนุญาตให้เข้าสหรัฐอเมริกาเมื่อมาถึงสิ่งที่คุณทำก็คือ เดินลงจากเครื่องบินแล้วตรงไปยังสายพานที่รอรับกระเป๋าเดินทางได้เลย   […]

หลงดอย “อ่างขาง” ครับ

ผมชอบเที่ยวทะเลหน้าหนาว … ผมชอบเที่ยวภูเขาหน้าฝน …   และนั้นกลายเป็นเหตุผลที่ผมตั้งใจจะขึ้นเหนือในช่วงนี้ ระยะทางประมาณเกือบ 200 กิโลเมตร กับการใช้เวลาในการขับรถประมาณ 3-4 ชั่วโมงขึ้นอยู่กับความชำนาญในเส้นทาง ก็จะถึงจุดหมายปลายทางแห่งหนึ่งที่ยังได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวมาโดยตลอด   จากสนามบินเชียงใหม่ ผมใช้เส้นทางที่มุ่งหน้าไป อ.ฝาง จากเชียงใหม่เราจะผ่าน อ.แม่ริม อ.เชียงดาว อ.แม่แตง อ.ไชยปราการ ก่อนจะมีเส้นทางตัดขึ้นไปยังดอยอ่างขาง จากข้อมูลที่ผมสอบถามมามีเส้นทางที่จะขึ้นไปยังดอยอ่างขางได้ 2 เส้นทางหลัก คือ ช่วง อ.เชียงดาว ผ่านบ้านอรุโณทัย และ อ.ไชยปราการ ทางแยกก่อนถึงอ.ฝาง   จากข้อมูลทั้ง 2 เส้นทางแม้ว่าจะมีจุดหมายเดียวกันคือดอยอ่างขาง แต่เส้นทางค่อนข้างแตกต่างกันครับ ทางแรกผ่านบ้านอรุโณทัย ทางค่อนข้างแคบ ตลอด 2 ข้างทางจะเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ เส้นทางค่อนข้างเปลี่ยวแต่ความชันจะน้อยมากเมื่อเทียบกับอีกเส้นทางหนึ่ง ในขณะที่เส้นเลย อ.ไชยปราการ ทางจะกว้างกว่า แต่จะมีช่วงที่ต้องขึ้นเขาชันค่อนข้างไกล สำหรับคนไม่ชำนาญทางเส้นทางนี้อาจจะค่อนข้างอันตราย   ผมเลือกที่จะใช้เส้นทางที่ 2 เพราะช่วงที่ผมไปยังไม่อยู่ในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยว รถนักท่องเที่ยวจึงไม่ค่อนข้างมาก แม้ว่าทางที่ใช้ขึ้นไปยังดอยอ่างขางจะค่อนข้างชันแต่ก็ยังสามารถขับรถขึ้นไปได้โดยไม่ยากนัก […]

หมากรุก กับการวางแผนหมากชีวิต (4)

                ผมมักจะเห็นภาพการกอดคอกัน การยิ้มให้กัน จับมือกัน หัวเราะด้วยกัน วิ่งเล่นด้วยกัน หรือแม้กระทั่งน้ำตา ในทุกๆการแข่งขันของกีฬา   ว่ากันว่า “กีฬา” เป็นสิ่งที่ช่วยให้นักกีฬารู้จักคำว่าแพ้ รู้จักคำว่าชนะ แต่สิ่งที่อาจจะสำคัญของคำว่า “กีฬา” นั้นคือมิตรภาพ   มิตรภาพทั้งที่เกิดขึ้นระหว่างการแข่งขัน หรือมิตรภาพที่เกิดขึ้นก่อนหรือหลังการแข่งขัน กลับกลายเป็นภาพที่สวยงามกว่าคำว่าแพ้หรือชนะ   เกือบ 2 เดือนที่ผ่านมา สำหรับวงการหมากรุกสากลถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญมากกับการเปลี่ยนภาพลักษณ์ในเรื่องการจัดการแข่งขันที่มีอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจริงๆ อาจจะต้องเรียกว่าจากไตรมาสละครั้ง เป็นแทบจะเป็นทุกสัปดาห์เลยก็ว่าได้                 ผมในฐานะของคนที่เข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการแข่งขันในเกือบทุกรายการ เห็นได้ถึงความเหมือน ความคล้าย ของน้องๆ เด็กๆ นักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขัน   ความเหมือนที่ผมว่า ผมเห็นถึงความตั้งใจ ความพยายาม ความแน่วแน่ และความสุขในการเกมการแข่งขันที่ถูกจัดขึ้นเพื่อพวกเค้า แม้ว่าอาจจะมีบ้างกับความตั้งใจที่อาจจะกลายเป็นความกดดันของน้องๆ เหล่านั้นกับความคาดหวังทั้งจากตัวเอง ผู้ฝึกสอน หรือแม้กระทั่งผู้ปกครอง   น้ำตา ที่ไหลออกมาหลังจากที่รู้ว่าตัวเองไม่อาจจะเป็นผู้ชนะในเกมการแข่งขันนั้น หรือแม้กระทั่งในรายการนั้นก็ตาม แต่สิ่งที่ผมมักจะได้เห็น คือ ข้อความผ่านแววตาที่ดูมุ่งมั่นมากขึ้นที่จะเตรียมตัวให้พร้อมกับการแข่งขันในรายการต่อๆ ไป   ผมว่าเท่านั้นเราก็น่าจะเรียกมันว่าความสำเร็จได้แล้วครับ […]

หมากรุก กับการวางแผนหมากชีวิต (3)

ที่เค้าว่ากันว่ากลิ่นไอของชัยชนะมันหอมหวานเสมอ ผมว่านั้นอาจจะไม่เสนอไป เพราะในหลายครั้งความพ่ายแพ้อาจจะมีกลิ่นที่หอมละมุนกว่า   ในความจริงหากคนเราเลือกได้ระหว่างชัยชนะ กับความพ่ายแพ้ ผมว่าทุกคนคงเลือกอย่างแรกไม่ต่างกัน เพราะคงไม่มีใครอยากจะเป็นคนพ่ายแพ้ในทุกๆ การแข่งขัน   เมื่อช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ผมได้เห็นร่องรอยของความพ่ายแพ้ของคนกลุ่มเล็กๆ แววตาที่อาจจะเปลี่ยนไปบ้าง แต่ข้างในกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ความมุ่งมั่น และความตั้งใจที่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย   ความพ่ายแพ้ของนักกีฬารุ่นเยาว์ไทยในการแข่งขันหมากรุกสากลรายการใหญ่ที่สุดรายการหนึ่งของอาเซียน แม้ว่าด้านหนึ่งมันอาจจะเหมือนเป็นการบั่นทอนและสร้างความผิดหวังให้กับน้องๆเหล่านั้น แต่สิ่งที่ผมเห็นอีกด้านคือ ความมุ่งมั่นที่จะทำผลงานให้ดีขึ้นในการแข่งขันครั้งต่อๆ ไป กำลังของคนรอบข้าง ครอบครัวนักกีฬาที่ผมสัมผัสได้ กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกได้ว่าไม่ใช่แค่ชัยชนะที่ส่งกลิ่นหอมหวานเท่านั้นหรอก   รอยยิ้ม คำพูด สัมผัส ของคนรอบข้างที่ต่างให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ทำให้ผมมั่นใจเต็มที่ว่าสิ่งที่ผมกำลังพยายามช่วยทำอยู่นั้นเป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ แม้ว่าวันนี้ศักยภาพของนักกีฬาไทยในบางประเภทกีฬาอาจจะยังไม่ทัดเทียมนักกีฬาในหลายๆ ประเทศ แต่ความตั้งใจ ความมุ่งมั่นที่ทำให้ดีขึ้น อาจจะเป็นผลข้างเคียงที่ทำให้นักกีฬาของเราแข็งแกร่งขึ้นในวันข้างหน้า   นอกเหนือจากน้องๆ นักกีฬาที่แววตาของหลายดูเปลี่ยนไปในทางที่ดี ผมเห็นได้ถึงการเปลี่ยนไปของคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ต้องทุ่มเทไม่น้อยกว่านักกีฬา นั้นคือ ผู้ปกครอง พ่อแม่ ลุง ป้า น้า อา ปู่ ย่า ตา ยาย ฯลฯ ที่ให้การสนับสนุน เสียสละเวลา หน้าที่การงาน […]

หมากรุก กับการวางแผนหมากชีวิต (2)

“หมากรุกต้องคิด หมากชีวิตต้องวางแผน” ผมโพสต์ข้อความนี้ผ่าน Facebook ส่วนตัวในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ก่อนมานั่งคิดว่าหมากรุกกับชีวิต ต้องทั้งคิดและต้องวางแผน   การจะก้าวขึ้นมาเป็นที่ 1 หรืออยู่ในจุดที่ผู้คนให้ความสนใจ อาจจะต้องมีการคิด และการวางแผนอย่างมีระบบ หมากรุกกลายเป็นอีกหนึ่งชนิดกีฬาที่ผมเริ่มเห็นประโยชน์ของมันมากขึ้น และมากขึ้นหรือจากเข้ามาเป็นส่วนเล็กๆ ในวงการนี้   ผมได้เห็นผู้คน ได้เห็นเด็กๆ เรียนรู้อะไรต่างๆมากมายผ่านตัวหมากรุก จำนวน 32 ตัวเล่นบนกระดานขนาด 8 X 8 กับความสามารถที่แตกต่างกันออกไป สามารถสอน สามารถสร้างระบบความคิดอะไรได้มากมายกับคนเล่นอละคนดู ความได้เปรียบหรือความเสียเปรียบในช่วงใดช่วงหนึ่งบนกระดาน อาจจะยังไม่พอที่จะตอบได้ว่าคุณแพ้หรือชนะ   ผมเคยได้ดูหนัง 2 เรื่องที่เกี่ยวข้องกับหมากรุก เรื่องหนึ่งเป็นหนังที่ถูกสร้างมาหลายปีที่ผ่านมา Searching for Bobby Fischer หนังที่ถูกกล่าวถึง 1 ในสุดยอดนักหมากรุกของโลก ผ่านสิ่งที่เค้าคิด สิ่งที่เค้าปฎิบัติ สิ่งที่เค้าฝึกฝน และความเป็นอัจฉริยะของเด็กคนหนึ่ง   พรสวรรค์ ที่มาพร้อมกับความตั้งใจ ความแน่วแน่ในการฝึกฝน เรียนรู้จากสิ่งที่ไม่รุ้ รักในสิ่งที่รัก และความสำเร็จก็มาถึง   […]

หมากรุก กับการวางแผนหมากชีวิต (1)

ถือได้ว่าเป็นอีกหนึ่งครั้งของประสบการณ์อันแปลกใหม่ในชีวิตผม เมื่อมีเสียงจากชายผู้ที่ผมเคารพนับถือเกริ่นให้เข้ามาช่วยภารกิจที่อยู่นอกเหนือจากวงจรของชีวิตผมเลยก็ว่าได้   “King Queen Rook Knight Bishop Pawn” กลายเป็นศัพท์ใหม่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา   ผมเข้ามาเกี่ยวข้องกับกีฬาอย่างเต็มตัวในระดับประเทศอย่างน้อย 2 ชนิดกีฬาในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา จากกีฬาที่ได้รับความนิยมสูงสุดของมนุษยชาติ อย่างฟุตบอล ตอนนี้ชีวิตผมเข้ามาเกี่ยวข้องกับ หนึ่งประเภทกีฬาในกลุ่มหมากกระดานที่ได้รับความนิยมสูงสุดของมนุษยชาติเช่นเดียวกัน นั้นก็คือ หมากรุกสากล   “หมากรุก” จากความเข้าใจตั้งแต่ไหนแต่ไรของผม จะมีก็แค่หมากรุกไทย ม้าที่เดินเป็นรูปตัวแอล เรือที่เดินเหมือนเครื่องหมายบวก และอะไรซักอย่างที่เดินหน้าสามหลังสอง   สัมผัสระหว่างผมกับหมากรุกดูเหมือนที่ผ่านมาจะเป็นไปแค่ การเแตะเนื้อต้องตัวกันซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะความบังเอิญ ความเข้าใจของคุณสมบัติ วิธีการเล่นหรือกฎกติกาของหมากรุกกับผมคงต้องเรียกว่าเป็นศูนย์เลยก็ว่าได้ จากวินาทีที่ผมต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง คำถามมากมายที่เกิดขึ้นที่ทำให้ผมต้องเริ่มค้นหาคำตอบ เรียนรู้เพื่อทำความเข้าใจ การสร้างความคุ้นเคย ความเคยชิน ทำให้สิ่งอันที่แม้จะไม่เคยสัมผัสกลับกลายมาเป็นสิ่งที่ผมสนุกก็เริ่มต้นขึ้น   ผมมักจะพยายามหาอะไรซักอย่างจากสิ่งที่ผมต้องเอาตัวเข้าไปเกี่ยวข้อง เพื่อทำให้ตัวเองหลงรัก ทำให้ตัวเองแอบยิ้มมุมปากได้ทุกครั้งที่มองเห็น เพราะผมเชื่อว่านั้นจะเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ผมสนุกกับสิ่งที่ผมต้องทำ   จากความรู้เริ่มต้นที่เท่ากับศูนย์ ค่อยๆ เริ่มเพิ่มขึ้นหลังจากผมต้องเข้าไปสังเกต เข้าไปเรียนรู้ เข้าไปทำความเข้าใจในหลายๆ เรื่อง หลายๆ ด้าน ภารกิจเกี่ยวข้องกับการจัดการ […]

แบกเป้จากศูนย์สู่”หลังคาโลก”ทิเบต (5)

ขอต้อนรับสู่ดินแดน “หลังคาโลก”   หลังจากนอนหลับสนิทบนรถไฟสายหลังคาโลก คณะของผมรวมตัวกันอีกครั้งเวลาประมาณ 8 โมงเช้าเพื่อกินอาหารเช้าในตู้อาหารตู้ถัดไป   ภาพตลอดเส้นทางที่เราเห็นยังเป็นทิวทัศน์ภูเขาหินสลับพื้นที่กว้างขนาดใหญ่ สีน้ำตาลอ่อนของพื้นดินตัดกับสีฟ้าเข้มของท้องฟ้าได้อย่างลงตัว เราไม่สามารถอาบน้ำบนรถไฟขบวนนี้ได้ เนื่องจากมีเพียงห้องน้ำเท่านั้นเราจึงต้องใช้ระบบซักแห้งไปในตัวเป็นเวลา 1 คืนกับ 1 วันเต็มๆ มีที่ให้เราได้ล้างหน้า แปรงฟัน ในบริเวณตู้รถไฟที่เรานอน   เจ้าหน้าที่รถไฟเริ่มเข็นรถขายเครื่องดื่ม อาหารเช้า มาเป็นระยะ สำหรับตู้นอนจะเป็นลักษณะการล็อกจากด้านใน ซึ่งหากเราจะล็อกจากด้านนอกจะต้องแจ้งเจ้าหน้าที่ หรือพนักงานขายของให้ล็อกจากด้านนอกได้ ผมใช้เวลาตามหาเจ้าหน้าที่อยู่ระยะหนึ่งจึงล็อกห้องได้ก่อนเดินไปยังตู้อาหาร   เหตุการณ์ระทึกในตู้อาหารเกิดขึ้น เพียงไม่กี่นาทีที่หลังจากที่คณะเราไปรวมตัวกันเพื่อกินอาหารเช้า เราสั่งอาหารด้วยภาษามือ และภาษาจีนจากการเปิดหนังสือ หลังจากสั่งอาหารได้ไม่นานสมาชิกหนึ่งคนที่เดินทางไปกับผมในคณะนี้ที่อายุน้อยที่สุด เกิดอาการที่เรียกกันว่า attitude sickness ขึ้นมาอย่างกระทันหัน หน้าซีดจนน่าตกใจ เราช่วยกันประคองน้องเค้ามานั่งพักพร้อมแจ้งพนักงานเพื่อขอออกซิเจนอย่างเร่งด่วน   เจ้าหน้าที่บนรถไฟหลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มเข้ามาให้ความช่วยเหลือ น้องคนนั้นในสภาพที่ไม่รู้สึกตัว ในอาการของภาวะขาดออกซิเจน สมองบวมทำให้เราต้องเร่งทำการปฐมพยาบาลโดยด่วน ออกซิเจนกระป๋องถูกฉีดพ่นเข้าปากเพื่อเพิ่มปริมาณออกซิเจนที่ไปเลี้ยงสมองให้มากขึ้น เราต้องให้น้องกินยาไดอาม็อกซ์อีกเม็ดอย่างเร่งด่วน   เราโชคดีที่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งสามารถพูดภาษาอังกฤษได้บ้างจึงพอจะสื่อสารกันได้ เจ้าหน้าที่คนดังกล่าวไปช่วยเรียกผู้โดยสารที่มีเครื่องมือในการวัดความดัน วัดค่าออกซิเจนในเลือดมาช่วยปฐมพยาบาลอย่างเร่งด่วน ผลที่ปรากฎในครั้งแรกค่อนข้างเป็นที่น่าตกใจเพราะค่าออกซิเจนค่อนข้างต่ำมาก การเต้นของหัวใจก็ค่อนข้างต่ำจนน่าตกใจ   เราใช้เวลาปฐมพยาบาลอยู่ประมาณ 5-7 […]