ลูกค้าก็หาไม่ยาก ตัวคุณอ้อนและเพื่อนฝูง ทำงานออกาไนซ์
ตกแต่งงานอีเว้นท์ ทำบู้ธ เจองานใหญ่ที คนทำงานเป็นร้อยๆ แค่โทรบอกเพื่อนว่า
เพื่อนผมทำข้าวกล่องครับพี่ ออเดอร์ก็จะมาไม่หวาดไม่ไหวเลย
แล้วฉันก็ครีเอทคอนเซ็ปท์ให้มันอีก... มันควรจะเก๋ๆ ดูอินเทรนด์
เลยถามว่าแกชื่อจริงชื่ออะไรนะ...
มันบอกว่า วีระชัย (สมมุตินะ) ฉันก็ถามว่า ชื่อแกน่ะ เขียนแบบมีสระอะ
หรือไม่มีสระอะ (ดีไม่ถามว่า “ประวิสรรชนีย์” ไหม) วีรชัย หรือวีระชัย มันตอบว่า
“ไม่รู้”
“อ้าว!แล้วเวลาติดต่องาน เวลาเซ็นชื่อล่ะ มีสระอะมั้ย” ฉันถามอีก
“แล้วแต่
บางทีผมก็เขียนสระอะ บางทีก็ไม่เขียน”
คุณอ้อนคงรำคาญ เลยสั่งให้มันล้วงบัตรประชาชนมาดู ถึงได้รู้ว่า “วีระชัย”
ฉันช่วยคิดอีก ว่าฉันไม่ชอบข้าวกล่อง แต่หากมันเก๋ๆ
แล้วจำเป็นต้องสั่งข้าวกล่อง คงอยากสั่ง ก็ได้แนวคิดว่า ที่นี่มีดงกล้วยเยอะ
เราทำข้าวกล่องรองใบตองดีกว่า เจ้าอื่นรองถุงพลาสติก ของเรารองใบตอง
จึงตั้งชื่อให้มันว่า “คุณ
แล้วพากันมาที่บ้านฉัน เปิดคอมพ์ เข้าเน็ต ทำเอกสาร เมนู ราคา กำหนดการสั่งขั้นต่ำ
โปรโมทอย่างดีว่าใช้ข้าวหอมมะลิ อาหารระดับภัตตาคาร โดยกุ๊กจากภัตตาคารชั้นดี
แยกกับใส่ถุงด้วยนะ... ไม่ราดข้าว ดูดีไปหมด
และฟอร์เวิร์ดเมล์ออกไป แฟ็กซ์ออกไปตามบริษัทออกาไนซ์ พรึ่บ!!! (เน็ตฉัน แฟ็กซ์ฉัน)
2 วันผ่านไป... ก็มีโทรศัพท์มาสั่ง ข้าวกล่อง 100 กล่อง ส่งตอน 6
โมงเย็น และข้าวต้ม 100 หัว ส่งตอนเที่ยงคืน ที่ชาแลนเจอร์ ฮอลล์ เมืองทองธานี
ไอ้ชัยตัวสั่น ทำไม่ได้... จะหุงข้าวยังไง ให้ได้ 100 กล่อง พอดี
จะไปซื้อของยังไง หม้อข้าวคุณอ้อนก็เล็กนิดเดียว จะเอาเงินที่ไหนลงทุน
ฉันใจป้ำ อยากเห็นคนทำมาหากิน
ก็บอกว่า ฉันลงทุนของสดให้เอง (ฮ่า—เสือกต้นคิด เลยต้องควัก---ควักไปหลายพัน)
จากนั้นไอ้ชัยหมุนคว้าง คิดไม่ออก ไปไม่เป็น จึงโทรไปเรียกเจ๊มาช่วย
เจ๊แกมีมินิมาร์ท บางทีก็ขายอาหารตามสั่ง ว่างๆ ก็เล่นไพ่ เลี้ยงหนุ่ม แสบนะเนี่ย
และเริ่ม “ชุ่ย” ตั้งแต่ออเดอร์แรก
“กูยืมข้าวสารมึงก่อนนะ”มันพูดกับคุณอ้อน... แน่ละ ไม่ใช่ข้าวหอมมะลิ ตามที่โปรโมทไว้
เป็นข้าวจากที่นาของพ่อแม่คุณอ้อน
แล้วก็ตั้งต้นเถียงๆๆๆๆๆๆ กับเจ๊ กว่าจะออกไปซื้อของกันได้
ฉันมองเวลาว่าคงทำไม่ทัน จึงบอกว่าจะหาวิธีหุงข้าวให้มันเอง
ฉันเคยเข้าบ้านป้าที่อยู่ใกล้กัน แกมีหม้อ มีกระทะใหญ่ๆ มากเลย
สมัยพ่อแกยังอยู่ แกทำบุญบ่อยทำอาหารบ่อย ฉันเลยไปยืมแก... แกพาลุยครัวเลย
ฉันคิดแบบง่ายๆ ว่า เราหุงข้าวแบบนึ่งก็ได้ เจอซึ้งนึ่งข้าวใหญ่มาก
แจ่มจริงๆ มีเตาถ่านใหญ่ แกบอกใช้ฟืนก็ได้ เศษไม้จากงานคุณอ้อนมีเพียบ
แบบนี้หุงแค่ 2 – 3 รอบก็เหลือเฟือ ฉันจึงก่อไฟ เล่นฟืนเลย ตั้งซึ้งนึ่ง เจ้ากรรม
ซึ้งดันก้นรั่ว หัวคิดฉับไว ฉันจำได้ว่ามีกระทะใบบัว เลยเอากระทะมาแทนก้นซึ้ง
วางลังถึงบนกระทะ ใช้กะละมังอลูมิเนียมใส่ข้าว หุงทีนึงได้เพียบ...
ไอ้ชัยจ่ายตลาดกลับมา (ดันพกเบียร์มาย้อมใจอีก เห็นแล้วอารมณ์เสียเลย)
ข้าวสุกไปหนึ่งรอบ มันดีใจมาก ถามใหญ่เลยว่าฉันทำยังไง ฉันก็บอกว่า
ไปทำกับข้าวเหอะ... เดี๋ยวทำให้ ง่ายๆ
ดันเสือกอีก ฉันบอกว่าฉันจะหุงข้าวให้เอง
เพราะมันต้องมีสูตรการใส่น้ำให้แม่นยำ ถึงจะออกมาพอดีอย่างที่ฉันทำ
มันบอกว่าไม่เป็นไรๆ มันทำได้ คุณอ้อนไปลุยดงกล้วยให้ ฉันก็ช่วยตัดใบตอง
- เช็ดใบตอง เตรียมกล่องโฟม ทดลองใส่ข้าว อยากดูว่าหุงมา 1 กะละมัง
จะใส่ได้กี่กล่อง ปากก็ย้ำว่า ข้าว 15 ถ้วย น้ำเต็มกะละมังเลยนะ
จากนั้นมันก็หุงไป คุณ
พอเอาข้าวออกมา ปรากฏว่า...
ข้าวดิบ... ข้าวที่ไอ้ชัยหุงใหม่ดิบค่ะ...
ฉันถามว่า “แกใส่ข้าว 15 ถ้วยอย่างที่ฉันบอกรึเปล่า”
มันตอบว่า “ไม่ได้นับ ผมรีบ”
“โอ๊ย!...
ทำไมแกไม่ฟังฉันวะ ฉันอุตส่าห์มีสูตรให้ ทดลองหุงมาแล้วกำลังดีเลย”
คุณอ้อนแอบกระซิบว่า “มันตื่นเต้น มันไม่มั่นใจในตัวเอง
มันไม่ได้ฟังคุณ
แน่ะ... มีหยอดคำชมด้วยวะ... สู้ซิตรู---ลุยหัวฟูเลย บ้ายอนะเนี่ย


ขอบคุณภาพ : จากการเสิร์จกูเกิ้ล
กว่าจะจัดการข้าวกล่อง 100 กล่องได้ ฉันลงแรงไปซัก 70% (นอกจากลงทุนให้แล้ว)
แม้กระทั่งรองใบตอง ตักข้าวใส่กล่อง ตักกับข้าวใส่ถุง (เสือกคิดมานัก ต้องทำเอง)
กับข้าวที่ทำ ก็ตลาดๆ ไม่ภัตตาคารเล้ย ไอ้ชัยไม่กล้าทำ
เคยแต่ทำทีละจาน ตอนวางแผนบอกว่าจะทำสูงสุดไม่เกินทีละ 5 จาน รสชาติจะได้คงที่
แต่มันปล่อยยายเจ๊ผัดแบบบ้านๆ ผัดทีเดียว 50 จาน กระเพราหมูสับใส่ถั่วฝักยาว
(แบบหมูน้อย ต้องเอาถั่วมาบัง) ยังกะร้านอาหารตามสั่งเพิงหมาแหงนข้างทางเชียว
เวลาไปส่งอาหาร เรียกแท็กซี่กี่คันๆ
ก็ไม่ยอมไป เหม็นกลิ่นอาหาร ย่ะ!!! จะไม่ทันแล้วนี่
ก็รถฉันซิยะ... รถยนต์ของฉันไม่กลัวกลิ่นเล้ยยยย... ขับไปส่งอาหารให้ด้วย... โห...
ดีจังกรู... ดีเลิศประเสริฐศรี เพื่อนแฟนชั้นดีจริงๆ
กลับมาทำข้าวต้มหมูสับ เห็นว่าง่ายๆ เผลอไปนอนเล่นดูทีวีแป๊บเดียว
ไอ้ชัยทำข้าวต้มไหม้อีก... ต้มใหม่ก็ไม่ทัน... งามหน้าจังนะมึง กุ๊กชั้นเลิศ...
ข้าวต้มอวลกลิ่นไหม้ฉุย โดนลูกค้าคอมเพลนซ้า...
งานแรก... คุณอ้อนสุดแสนจะอับอายเพื่อนฝูง
โปรดติดตามตอนต่อไป
เขียนโดย pijika ที่ 2009-03-04 18:12:43 น. 28 ความคิดเห็น
พี่ฮอลล์เล่าเรื่องได้หนุกจัง
รออ่านตอนต่อไป
เห็นภาพชัดเจนเลย
น่าสงสารท่าน pijika นะขอรับ
:)
Every thing is started at the first time, so you live and learn from really life,...Pijika
โอ้ยพี่ !!!...เพื่อนแบบนี้ ผมก็มี ชื่อ "ไอ้มานะ"
นึกถึงมันทีไรก็ระเหี่ยใจ
มีครั้งหนึ่ง...เราเอาขนมไปฝากเืพื่อนๆห่อใหญ่
ไอ้นะมาเลย ซัดซะครึ่งห่อ
ผมก็ด่ามัน "เฮ้ยไอ้อ่า...ขนมเขาไว้กินเล่นนะโว้ย นี่มึงเล่นกินอิ่ม เลยนี่หว่า"
มันก็ตอบมาแบบน่าตบ "เออ..ก็กูหิว"
ผมก็สวนกลับทันที "มึงหิว...มึงก็ไปกินข้าวดิว่ะ เพื่อนคนอื่นยังไม่ได้กินเลย ไอ้เวร"
น่าตบกะบาลจริงๆ
ไม่ทราบน่ะว่าเป็นแม่ครัวด้วย วันหน้าจะแวะมาทานฝีมือค่ะ อิอิ
อ่ะ ตามอ่านต่อ ติดๆๆ คุณพี่ก็ล้อนช์ได้ชนิดทันใจดีจริงๆ เป็นเรื่องสั้นมันส์ๆ ได้เลยนะคะเนี่ย
ตามต่อๆ รีบมาไวๆ เด้อค่าเด้อ
ชีวิตไอ้ เอ๊ย คุณชัยที่มันส์ใช่เล่น(สงสารคุณอ้อนเหมียนกัลล์เนาะ ช่างเป็นเพื่อนแสนประเสริฐจริงๆ)
อ่านแล้วเหงื่อแตก...
แบบว่าเหนื่อยแทนแม่ครัวน่ะครับ :)
เอิ๊กๆๆ ม่ะน่าเชื่อว่าเพราะรัก จะทำให้เจ๊กระผม
อดทนกับแฟนเพิ่อนได้มากมายถึงขนาดนี้ ฮ่าๆๆ
รีบเขียนต่อนะพี่ กะลังมันส์เลยครับ คริ คริ
เอ๋า .. พิมพ์ผิดซร้าง้าน เพื่อนแฟนนนนนน จร้า
คิ คิ คิ จะยกตำแหน่งใหม่ให้เจ๊แล้วมั๊ยล่ะตรู ฮ่าๆๆ
อ่านจบแล้วค่ะคุณพิจิกาทั้งสองตอน..แบบว่าติดพันมีต่ออิกใช่มั้ยค่ะรีบคลอดเร็วๆ นะคะ....
^_*

glitter-graphics.com
คุณเมย์ xanax71
เล่าได้สนุกแล้ว----ต้องตามอ่านต่อนะคะ....
ขอบคุณมากค่ะ
ทั่นพี่ 11arrows
ทำไงได้คะ---คุณน้องเป็นแฟนที่น่าร๊ากกก... ง่ะค่ะ...
คุณ karolina คะ
ใช่ค่ะ นี่มันคือ "เรื่องจริงผ่านจอคอมพ์&เน็ต&บล็อก" เลยค่ะ
ฉันทำได้ทุกอย่าง... เพื่อช่วยให้ "ไอ้ชัย" เป็นผู้เป็นคน
แต่...
คุณ chairojt คะ
พี่ว่านะ... ไอ้คนแบบนี้ เป็นพวก "พ่อแม่ไม่มีเวลาสั่งสอน" ค่ะ
แบบไอ้ชัย พี่สัมภาษณ์มันมา พ่อแม่มันเป็นชาวนา ที่ถูกโกงที่ดิน
จากที่เคยมีที่ดินมากมาย กลายเป็นถูกโกงไปหมด
คงเครียด ลูกก็เลยไม่ได้เรียนหนังสือ
ชีวิตมันเลยไม่รู้จักภาวะสังคม
แบบไอ้มานะ เพื่อนคุณชัยโรจน์แหละค่ะ...
อยู่ในสังคมไม่เป็น...
พี่พัช phakri ขา...
อย่าหวังมากนะคะ...
ทได้แบบเล็กๆ น้อยๆ ค่ะ
แต่หากมา... จะทำให้กิน กินได้---ไม่ได้ ก็ขอโทษล่วงหน้านะคะ
คุณน้องเอ๋ natayaa
พี่ก็เขียนทิ้งๆ ไว้ ค่ะ
ตอนเรียนมา เขาบอกว่า "วรรณกรรม เกิดจากแรงสะเทือนใจของผู้เขียน"
พี่ก็คง "สะเทือนใจ" กับไอ้ชัยมันมากนะคะ
ถึงเขียนได้...
คริ คริ... ตอนแรกจะเขียนไว้ขาย
แต่เอามาทดลองเรทติ้งในบล็อกก่อน...ฮ่า...
ขอบคุณนาย comenubb นะคะ
ที่เข้าจายยยยยยยยย....
นึกๆ ก็งง ว่า ตรูทำอารัยไปเนี่ยยยย...
"อึด" เจรงๆ
คร้าบบบบบบบบบบ... คุณ kimmee
จาทำตามมมมมมมมมมม...
ทั่นผู้น้องพราย---prypilas
เคยฟังเพลงนี้มะ... อัสนีย์
"เพราะร๊ากกกก... จึงยอมทุกอย่าง....."
มะใช้หรอก...
เพียงแค่เราอยากให้คนๆ หนึ่ง มีอาชีพหรอกน่า
(ปลอบใจตัวเอง)
อ้าว! ทั่นผู้น้องพราย
แฟนเพื่อน --- เพื่อนแฟน----
มานนน คนละคนนะว้อยยยย...
คลอดทันใจเลยคร่า... คุณนกยูง... peacock
ตามไปอ่าน แล้วเม้นท์ด้วยนะคะ
จะได้ทราบมาอ่านแล้ววววววววว...
พี่ฮอลล์เก่งจัง คร่า อ๋อทำกับข้าวไม่เป็นเลยล่ะ 5555
@^_^@
คุณหมอฟัน atingle
พี่พอทำกับข้าวได้บางอย่างแค่นั้นเองค่ะ
แต่ทำแบบเยอะๆ ไม่เป็นเหมือนกันค่ะ
ฮือๆๆๆ น้องมัท tomorrow02 แงๆ
ชีวิตพี่รันทดมากเร้ยยย ชิมิ...
สรุปเจ๊ทำเองหมดนี่หว่า... แล้วไอ้นามสมมตินี่ เอามาเขียนซะเป็นเรื่องเป็นราวได้อีกแน่ะ มีสระอะ หรือไม่ประวิสัญชนีย์(เป็นไงหว่าไอ้คำนี้น่ะ) ถ้าผมเจองี้เลิกคบไปนานแล้วล่ะ แหมแต่เจอคุณอ้อน อ้อนซะแล้วทำงานจนหัวฟูนี่ นึกไม่ออกแฮะ ปกติเห็นด่า ไอ้ส้าดดดดดดด
ชื่อมันใกล้ความจริงค่ะ ทั่น hanzen
จริงๆ พี่ไม่ค่อยด่านะ...
ด่าก็มาด่าในเน็ตนี่แหระ
เวลาเจอไอ้พวกแดงเถือกมาป่วน
จริงๆ พี่ออกจะน่าร๊ากกกกกก เรียบร้อยยยยยย
กร๊ากกกกกกก