ดอกไม้ปลายปืน

เรื่องสั้นจากแรงบันดาลใจของเด็กหญิงผู้เติบโตมาจากวงเหล้า และพยายามอยู่ใกล้วงเหล้า อย่างไม่มีสาระ

ความยาวขนาด 7 หน้า A4 ค่ะ อัพทีเดียวจะยาวไป แต่สัญญาว่าจะรีบอัพบ่อยๆ ให้จบเร็วๆ เขียนไว้นานแล้ว จนลืมไปแล้ว เพิ่งเปิดเจอ จึงรีบนำมาเก็บไว้ที่นี้...

 ภาพจาก http://www.talad.com/

เด็กน้อยไม่รู้หรอกว่า ทำไมแม่จึงชอบให้เธอติดตามพ่อไปโน่นไปนี่ตอนค่ำๆ มืด ความจริงเธอชอบได้นั่งรถไปไกลๆ มากกว่ามาที่ตรงนี้  พ่อเคยพาไปที่ทำงานเพื่อนพ่อคนที่เป็นทหาร ต้องผ่านทุ่งนา ผ่านหมู่บ้านเล็กๆ ผ่านป่า ถนนเป็นดินสีแดง ถ้าไปแถวนั้นจะได้วิ่งเล่น หากใครสักคนในกลุ่มเพื่อนพ่อพาลูกมาด้วยเธอก็จะมีเพื่อนเล่น   

เมื่อออกไปนอกเมือง พวกเพื่อนพ่อมักตั้งโต๊ะกินดื่มกันริมสนาม เลยไปไม่ไกลจากโต๊ะจะมีเครื่องเล่นเด็กหลายอย่างแบบในโรงเรียนอนุบาล หรือโรงเรียนประถม เธอจะออกไปวิ่งเล่น นานๆ จะกลับมากินน้ำ และวิ่งตื๋อออกไปเล่นต่อ

        ตอนขากลับเป็นช่วงที่ตื่นตาตื่นใจที่สุดในชีวิต สองข้างทางมืดมิด รถแลนด์โรเวอร์พุ่งตรงฝ่าความมืด มีเพียงแสงไฟจากหน้ารถส่องเป็นลำยาวสองลำ รถวิ่งผ่านบ้านคนบางเบา ผ่านทุ่งนากว้างๆ แล้วผ่านป่า เธอชอบที่สุดก็ตอนที่มีตัวอะไรไม่รู้ ตัวเล็กๆ เท่าแมว วิ่งตัดแสงไฟผ่านหน้ารถ ดวงตามันเป็นสีแดงจัดสะท้อนแสง มันเป็นห้วงปิติแช่มชื่นของอารมณ์ ที่ได้เห็นอะไรแบบนี้ จนไม่อยากให้ถึงบ้าน

แต่มาในร้านอาหารของโรงแรมแบบนี้ ไม่มีอะไรตื่นเต้นเลย ต้องนั่งเฉยๆ กินจนไม่รู้จะกินอะไร  จะให้ฟังพวกผู้ใหญ่คุยกันก็ไม่อยากฟัง พวกเขาดื่มเหล้า หรือดื่มเบียร์กันยาวนาน พูดคุยกันมากมาย หลายเรื่อง หัวสมองของเธอจึงตั้งใจฟังแต่เพลงที่นักร้องบนเวทีผลัดเปลี่ยนหน้ากันมาร้อง จากนั้นเสียงเซ็งแซ่ทุกเสียงพลันหายไป เหลือแต่เพียงเสียงเพลง 

บ่อยครั้งเข้า เนื้อเพลงก็ซึมซาบเข้าไปในใจ ทุกเพลงจะเป็นเรื่องของคนอกหัก ผู้ชายอกหัก ผู้หญิงอกหัก ร้องเป็นภาษาสวยๆ ที่คนทั่วไปไม่พูดกัน สอดคล้องกันเป็นกลอน เสียงหนักเบาร้อยไปกับเสียงดนตรี เพลงแบบนี้แม้ไม่มีดนตรียังสามารถร้องให้เพราะได้

เนื้อหาของเพลงจะบ่งบอกถึงความรักลึกซึ้งอันสุดจะบรรยาย แต่แล้วคนที่รักจะจากไปด้วยเหตุใดเหตุหนึ่ง ทำให้คนที่ร้องผิดหวัง เสียใจ กลั่นออกมาเป็นเพลงที่แสนจะเพราะพริ้ง นักร้องแต่ละคนจะแสดงท่าทางผายมือ แตะอก เอื้อมมือไปราวจะคว้าความรักที่สูญหายไปแล้วกลับคืน มันยิ่งทำให้เพลงน่าฟังมากขึ้น บางเพลงพ่อก็จะร้องคลอไปด้วย ทำให้เธอรู้ว่าพ่อก็ชอบเหมือนกัน

เด็กหญิงตัวน้อยวัยสิบขวบฟังจนเพลงทุกเพลงซึมลึกเข้าไปในก้นบึ้งของความจำ เธอไม่รู้เลยว่าจวบจนเวลาผ่านไปเท่าไรเธอจะไม่มีวันลืมเพลงเหล่านี้ ตอนนั้นเธอรู้แต่เพียงว่า เธอยังเข้าไม่ถึงเพลงที่เขาร้อง เพราะเธอยังไม่เคยมีความรัก เธอจึงไม่เข้าใจอาการอกหัก 

เธอจึงตั้งความใฝ่ฝันในชีวิตไว้ว่า... 

สักวันหนึ่ง เมื่อเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เราจะอกหัก แล้วไปนั่งดื่มเหล้าฟังเพลงในร้านอาหารคนเดียว เพื่อตักตวงเอาอารมณ์และความรู้สึกที่เราไม่เข้าใจในวันนี้ให้มันเข้าไปในใจเราให้ได้…

(มีต่อ)

เขียนโดย pijika ที่ 2008-05-23 18:07:37 น. 5 ความคิดเห็น

ขออ่านต่อ เรื่อยๆนะคะ
เพลินดี

    | xanax71 | 23 พฤษภาคม 2551 | 18:38:40

ขอบคุณ คุณเมย์ xanax71 มากค่ะ

จะอัพต่อเรื่อยๆ ค่ะ

    | pijika | 23 พฤษภาคม 2551 | 18:52:37

จะพิมพ์รวมเล่มตอนไหนหรือพี่
ว่าจะ้เอาไปร่วมบริจาคให้เด็กประถมที่สุรินทร์ ได้อ่านเรื่องของพี่ฮอลล์มั่งน่ะ

    | bonkalasin | 23 พฤษภาคม 2551 | 23:38:28

ขอบคุณกองเชียร์ แบบนายบอนค่ะ

ถ้าจะรวมเล่ม ต้องมีเรื่องความยาวตอนละ 7 หน้าแบบเรื่องนี้ ซักประมาณ 10 เรื่องแน่ะ...นายบอน ยังเขียนไม่ครบเลย

เคยมีหนังสือของพี่เล่มหนึ่ง ที่สั้นมาก แต่เขาเอาไปจัดหน้าเก๋ๆ เพิ่มภาพประกอบ ทั้งๆ ที่มีเนื้อหาแค่ 30 หน้า A4 แต่เขาสามารถเอาไปทำพ็อคเก๊ตบุ๊คได้เล่มนึงแน่ะ

อย่างไรก็ตาม มันต้องมีเนื้อหาให้อ่านเต็มอิ่มค่ะ
พยายามอยู่เหมือนกัน

    | pijika | 24 พฤษภาคม 2551 | 12:15:42

เดี๋ยวหารูปให้ก็ได้นะครับ รูปมีเพียบเลย

    | bonkalasin | 28 พฤษภาคม 2551 | 17:24:51