pkkk2714

ทุกตัวอักษรที่ถักเรียงจับร้อย เป็นเรื่องราวธรรมชาติที่ทยอยมอบให้ นำเก็บฝากไว้กับกาลเวลา พบความมหัศจรรย์ ล้วนเกิดจากดินแดนแห่งนี้ ผาด่าง แก่งกระจาน

ต้นไม้ ชีวิต นิพพาน

October16

       

 

 

 

คำถามค้างคาไว้หลายปี นิ่งเงียบกรุ่นๆอยู่ภายในใจ

 

ข้าพเจ้าอยากเกิดเป็นต้นไม้ แม้ไปคนละปลายทางสิ้น

 

ชีวิตกับชาวโลกแสวงหา 

 

 

 

                      หรือหากเลือกเกิดได้

 

 ขอเกิดเป็นสัตว์กินพืชเพื่อให้กายตัวเองเป็นอาหาร

 

หล่อเลี้ยงสรรพชีวิตผู้อื่น  ไม่ทำลายล้างแล้วชีวิตทั้งหลายบน

 

โลกนี้  

 

 

ถึงที่สุดพยายามดั้นด้นไปกราบพระสงฆ์  ขอให้ท่านช่วย

กระจ่างการวางแผนล่วงหน้าหนีชีวิตปกติชาวโลกเป็นกันอยู่ 

 

 

 

             พระสงฆ์รูปนั้นแผ่ความเมมตายิ้มและไม่แปลกใจกับปริศนา 

เรื่องกิเลศของสเลเต   

 

            พยายามอธิบายให้เข้าใจเส้นทางสายพุทธศาสนาถือว่า

 

           ใช่ทางลัดที่สุดแล้วกับการเดินทางไขว่คว้าเพื่อการหลุดพ้น

 

           และง่ายต่อการปฏิบัติที่สุด 

 

           เขียนบัญญัตไว้ ๒๕๐๐ปีมาแล้ว

 

 

 

 

ทำไมหนอสเลเตพิลึก แปลกประหลาด

คิดต่างชาวพุทธ  ดื้อรั้นเส้นทางรอดเข้า

ป่ามุดรกพง

 

จะถึงที่หมายเดียวกันหรือก็ไม่ใช่ อาจหลง

ทางไปเลยก็เป็นไปได้ ยิ่งถาม ยิ่งเถียงกับ

พระท่าน จนท่านเอ่ยปากว่า สเลเตนี้คือ

ดอกบัวเหล่าที่สี่ ได้แค่เป็นอาหารเต่าและ

ปลาใต้น้ำเท่านั้น   

 

 

           นั่นก็คือแท้จริงชะตาชีวิตหนึ่งชาติปัจจุบันแห่งสเลเต

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลุดจากปากพระสงฆ์ องค์เจ้า….ช่างสมพรปากตัวเองแท้ๆ

 

ได้ดังใจปรารถนาหนุนนำ   ชีวิตเป็นแค่อาหารเต่าและปลา

 

 

 

 

 

 ก่อนลากราบ ยังพูดเตือนเป็นธรรมฝากไว้ พูดกับคน

ดื้อด้าน ดื้อรั้น….จงยอมรับ ไม่มีอะไรงอกงามขึ้นได้ นอกเสียจากได้

อย่างเดียว

ต้นไร้สาระ ควรนำเวลาที่มีทุกลมหายใจไปทำงานเพื่อ

             ให้เกิดประโยชน์ ธรรมะรายวันจะดีกว่า

 

         สเลเตจำคำพระสงฆ์ด้วยความขุ่นข้องในใจ

         ความทิฐิจูงมือพาสเลเตกลับบ้านอย่างใจไม่สลาย 

            แน่ๆยังไร้คำตอบ เมื่อเกิดมาแล้ว

   จะทำอย่างไรกับภพหน้าไม่ต้องทุกข์หรือสุขถ้าต้องมาเกิดใหม่  

 

 

 

 

 

 

 

 

           ผ่านไปหกฤดูกาล  สเลเตรู้จักสายลมและรู้ว่าทำไม

สเลเตจึงต้องมีเพื่อนคนนี้

 

 

 

 

 

 

   ทุกอย่างที่  สเลเตช่างสงสัย  ใคร่รู้ ไขว่คว้า อยากรู้ อยากเข้าใจ

ทุกสิ่งถามหามาทั้งชีวิต  สายลมและพี่น้องต้นไม้ทั่วโลกเป็นผู้มอบแสงสว่าง   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read the rest of this entry »

by posted under Uncategorized | tagged under  |  17 Comments »    

คำถาม กับเรื่องตลกชาวโลก

October2

            

 

 

                ชาวโลกเชื่อและดำรงชีวิตวนเวียนวุ่นวายยุคแห่งดาวเทียม

ไอที ไอโฟน  ไฮเทคเป็นทาสรอง

รับความต้องการของชาวโลก  

 

                         ทำไมจึงไม่ยอมเชื่อพลังงานแห่งธรรมชาติ

 

ในรูปแบบที่มองไม่เห็นคือ….พลังธรรมะนั้นมีจริงทั้งมีมานานพอกับ

จักรวาลนี้

 

 

                             อัตตาผู้มีอำนาจยักย้ายพลังงานสมดุล  

 

เช่นการขุดพลอย  แร่เหล็ก ถ่านหิน ระเบิดนิวเคลีย น้ำมันใต้

 

ทะเลทรายหรือทะลลึก  ไฟฟ้า ทองคำ

 

อำนาจตันหา เงินตรา ตลาดหุ้น ค้าอาวุธสงคราม ขายผัก

อาหารปนเปื้อนสารเคมี

 

              ในตรงข้ามขายผักปลอดสารพิษ

 

 

 

     ฝ่ายตรงข้าม อนัตตาก็เป็นพลังงานธรรมมะเบากว่าขนนก

สงบมากว่าความเงียบ 

 

 

 

 

Read the rest of this entry »

by posted under general | tagged under  |  4 Comments »    

ธรรมะกับธรรมชาติ สิ่งใดเกิดก่อน

October2

 

 

ข้าพเจ้าได้กล่าวถึงท่านผู้อ่านในตอนที่แล้ว   สเลเตและสายลมไปเที่ยว

ด้วยกัน    

 

            ทั้งคู่กลับมาหาข้าพเจ้าพร้อมเรื่องราวใหม่ๆ ให้ข้าพเจ้าช่วย

 

วิเคราะห์อย่างละเอียด    เพื่อตรวจสอบข้อมูลความเชื่อเป็นไปได้และมี

 

ศิลธรรมเป็นประการหลัก

Read the rest of this entry »

สายลมกลิ่นดอกสเลเต

October1

 

 

              สายลมท่านใช่ไหม     ท่านกลับมาแล้วหรือ   เสียงลมหนักๆอบอุ่นเปี่ยมเมตตาเพียง

วลีเดียวจักรวาลนี้ก็เปลี่ยนพลัน 

                                       ฉันเองสายลมเพื่อนของท่านกลับมาแล้ว 

 

 โอท่านสายลมข้าพเจ้าหวังยิ่งท่านไม่จากข้าพเจ้าไปไหนอีก   ทำไมการจากไปของท่านแทบทุกครั้งลงท้ายมักเป็นเช่นนี้เสมอ  

 

ระหว่างท่านและข้าพเจ้าไฉนเหมือนปลั๊กไฟสามตาหลุดง่ายดาย     ท่านจากไปที่แห่งใดข้าพเจ้าไม่เคย

คิดตั้งคำถาม ๆท่าน 

 

ทว่าทำไมการจากไปของท่านสายลมรวดเร็วยิ่งกว่านกน้อยกระพือปีกบินหายเข้าในพุ่มไม้รกมืด    

 

 

 ทำไมท่านไม่อยู่ข้างๆข้าพเจ้าให้เนิ่นนาน  สายลมปลอบโยนประโลมเวท

มนต์

 

ทุกข์และเศร้าพลันหายสลายจนลืมสิ้นเรื่องกังวลคาใจ นี่คืออำนาจพิเศษของ

เพื่อนคนนี้

 

 

 

 

Read the rest of this entry »

by posted under Uncategorized | tagged under  |  6 Comments »    

อัศวินหางด้วน ป่าแก่งกระจาน ตอนที่๒

July28

   

 

 

                มิตรภาพยาวนานระหว่างข้าพเจ้ากับเพื่อนในระบบนิเวศวิทยาเขตร้อน 

 

              ไฉนข้าพเจ้าอวดเพื่อนๆแกล้งท่านทั้งที่พิการ หางด้วนขาดวิ่นเสียสง่า

 

           ไหวพริบหันเหเอาตัวรอด  เพื่อนตะกวดหางด้วน  สมควรจดบันทึกแจกแจงลีลา 

 

 

           พบเพื่อนสัตว์ป่าแท้ๆดั้งเดิมของป่าแก่งกระจานลือลั่นความชุกชุมสัตว์ป่าไทย         

 

 

             ตะกวดหางด้วนเดินหนีอย่างไร้ความสนใจคนสองขารุมถ่ายรูป    

 

 

 

       การทรงตัวการวิ่งหลบหลีก

 

      สมดุลธรรมชาติขาดตามหางตะกวดไปด้วย

 

อุปสรรคกรรมของท่านตามไล่ล่าท่านไม่ต่างกับชีวิตคนสองขา  

 

 

 

 

     ลำคออ้วนหนังหนาลายทำเสียงข่มขู่คำราม  กลบด้วยเสียงหัวเราะขบขัน     

 

                    ยิ่งกว่าอวดใจดำตัวเอง  เขยิบเข้าใกล้ตะกวดเพิ่มความหวาดกลัว   

ตะกวดพยายามขยับแขน ขาด้านซ้าย ข้าพเจ้าเอี้ยวไหล่ซ้ายตามติด

 

      ตะกวดอัศวินเหล่เอียงดูท่าที ลุ่มลึกอย่างผู้เสียเปรียบ     ก่อนเปลี่ยนข้างขวาขาแขนไปข้างหน้าพร้อมกัน ไหล่ขวาข้าพเจ้าเอียงเอี้ยวทำกริยาเดียวกับตะกวด   

 

            ทุกขารวม๑๔ ขา ต่างนิ่งอึดกันไปพักใหญ่ๆ   เงียบ ดูทีท่ากันและกัน

 

                สี่คนแปดขา ตะกวดสี่ขาหนึ่งตัว    

 

 

 แขนขาทั้งหน้าและหลังค่อยๆอ่อนเปลี้ยลีบสิ้นไร้กำลังเรี่ยวแรง  

เส้นเอ็นกล้ามเนื้อเหมือนตายมานานแล้ว 

                                ตะกวดได้ยิน เสียงหัวเราะและรู้ว่าวิธีนี้                                                                                                                     

           ตะกวดคือผู้ชนะ คนแปดขาทำได้เพียงหัวเราะกันดังๆ

                      จากนั้นละทิ้งไม่สนใจอัศวินกลางป่าตัวนั้นต่อไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read the rest of this entry »

by posted under Uncategorized | tagged under  |  3 Comments »    

ใบบอน(นนนนนนนนนนนนนนน) ป่าแก่งกระจานตอนที่๑

July15

 

 

ภูมิปัญญาสัตว์ป่าฝน เขตร้อน ผีเสื้อทำอย่างนี้ให้เห็นออกบ่อยๆ ใบบอนนนนนนนร้องเรียกเปาะแปะ  เปาะแปะ เปาะแปะ  (ท่านผู้อ่านคงเคยได้ยินเสียงนี้เวลาฝนตกเหมือนกัน ) มาหลบฝนตรงนี้กันเถิด    

 

                 ข้าพเจ้าเอ่ยถามใบบอนนนนน ท่านชวนใครหรือ

 

                    ข้าพเจ้าไม่ใช่ชื่อเปาะแปะ    

 

    ถ้าท่านประสงค์หลบสายฝน ใบบอนป่่าไร้ค่า ยินดีต้อนรับคุ้มครองบังฝนเพื่อท่าน  

 

ทว่าท่านควรแสดงท่าทียอมรับชื่อเปาะแปะสักนิด แม้ท่านจะมีชื่ออื่นใดก็ไม่นักหนามากไม่ใช่หรือ

 

 

 

Read the rest of this entry »

อภินิหาร คาราวานสู่ป่า (ตอน บันทึกกลายเป็นบทเรียน)

May28

               

 

 

 

 

เริ่มต้นแล้ว        โชคชะตาตามร้องขอไปในไพรกว้างพร้อมกลุ่มควันธูปสามก้านช่วงวันเวลาในผาด่างแคมป์    

 

                ใครเป็นคนกราบไหว้ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เทวาอารักษ์ป่าพงไพร 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องราวที่ข้าพเจ้าจะพาท่านผู้อ่านไปรู้จักนั้น  ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจริงนั้นเป็นไปตามร้องขอหรือเปล่า

 

หากเป็นความสบายใจใหญ่หลวงตามมา   ยากจะลบเลือนจากห้วงความคิดในวันหรือสองวัน

 

 

คาราวานคันที่หนึ่ง สู่โรงเรียนด่านโง ต.ห้วยแม่เพรียง อ .แก่งกระจาน

 

 

 

 

คาราวานบรรทุกของใช้ประจำวันเต็มคันรถ (ชาวบ้าน) คันที่๒ สู่โรงเรียนห้วยไผ่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read the rest of this entry »

by posted under Uncategorized | tagged under  |  No Comments »    

อภินิหาร คาราวานสู่ป่า (ตอน นางฟ้าตามหาน้องหมิว )

May27

              

 

ไม่ไกลจากโรงเรียนชายป่า  รถตู้จอดหน้าบ้านตายาย

 

ของหนูหมิว

 

 

                เด็กหญิงหมิวเป็นใคร 

 

 

ข้าพเจ้าคงเคยพบเจอเธอแน่นอน   อดีตชีวิตของเด็กน้อยยังเป็นปัญหาเงียบและลำบากยากจนที่รู้กันแค่

 

ครอบครัว เพื่อนพี่น้องชาวป่าห้วยแม่เพรียง และคุณครูด่านโง 

Read the rest of this entry »

ชีวิตงดงามต่อโลกในขยะขวดพลาสติก

May14

 

 

๑๔ พ.ค. ๒๕๕๔  น้ำยาชีวภาพกับขยะขวดพลาสติก  

 

 เดือนนี้ของทุกๆปีในรั้วบ้านหลังนี้  ผลไม้กระท้อนร่วงใส่ดินข้างรั้วบ้านดังตุ๊บ ดังตุ๊บ จนบางครั้งสะดุ้งตกใจเป็นกระต่ายตื่นตูมตัวเอกในนิทาน

 

ผลกระท้อนตามพื้นกำลังเน่ายุ่ยเปื่อยสีกลืนกับพื้นใบไม้เปื่อย

 

เสียงดังตุ๊บๆกำลังเงียบจากเดือนพฤษภาคมไปอีกครั้งแล้ว 

 

 

 

 

           หนึ่งเสียงเดินทางเข้ามาแทนที่

 

ประจำบ้านหลังนี้ตามฤดูกาลเวลาของผลไม้อีกนามหนึ่ง

 

 

 

ลูกหว้าสีม่วงเข้มหล่นได้ยินกระทบใบไม้บนพื้นดินน้อยๆ ไม่ดังมาก   นั่นทำให้ข้าพเจ้าเงยหน้าหาเพื่อนนกๆที่เข้ามากินลูกหว้า

 

ขย่มกิ่งบินไปมา ยึดกิ่งเบาๆแต่ก็ยังพลอยทำให้ลูกหว้าสีม่วงมืดงอม  รสหวานชื่นชอบลิ้มลองทั้งคนและนก 

      

 

               เผาะแผะเสียงเดียวกับสายฝนเปาะแปะในป่า 

       

 

แทบทุกก้าวกระโดดของเจ้าพวกนกน้อยที่ยืนกินลูกหว้าอยู่ท่ามกลางกลุ่มใบหว้าเขียวทึบ 

 

 

 

 

 

 

 

 

                    ผลไม้หล่นเกลื่อนทิ้งปล่อยอย่างนั้น ไม่กวาด ไม่รำคานใจทั้งสิ้น

 

ข้าพเจ้ารู้แก่ใจอีกไม่นานพวกเจ้าก็เกิดมาอีก แต่โตใหญ่ไม่ได้

 

 

           ธรรมชาติจัดสรรกันอีกตามที่เป็น แสงแดดสาดส่องลงมาไม่ถึงเจ้าต้นกล้าจะโตผงาด     

 

     กลายเป็นต้นกล้าที่ง่ายสบายต่อข้าพเจ้าแซะจากดินตรงนี้ พากันอพยพไปปลูกขยายในที่ๆข้าพเจ้าเรียนรู้ว่า 

 

เจ้าต้นหว้าพวกนี้ชอบสถานที่อย่างไรจึงจะเติบโตได้ดี  หรือนำใส่ขวดปลุกไว้แจกเป็นต้นกล้า ต่อเพื่อนบ้านกันต่อๆไป ไม่สิ้นสุด

 

 

 

 

 

                       หากปีนี้ ความคิดแปลกใหม่เคาะสติก๊อกๆ

 

ขวดเปล่าน้ำชีวภาพนิดหน่อยกลายเป็นที่อาศัยลูกหว้าเกือบเต็มทุกขวดเพื่อเปลี่ยนแปลงเร่งระยะเวลาย่อยสลายลงดิน 

 

 ไม่จำเป็นคุณค่าแค่พื้นดินอันแสนอุดมสมบูรณ์เจ้านอนเน่าที่นี่

 

   แต่สามารถเดินทางไปกับข้าพเจ้าหรือกับคนรักต้นไม้ชื่นชอบแบ่งปันกัน 

 

 

 

 

 

 

             ไม่เกิน๓๐วันเจ้าลูกหว้าแปลงร่างเป็นน้ำชีวภาพคุณภาพขับขวดพลาสติก 

 

                       ประโยชน์มากมายตามผลที่คาดไว้ผสมน้ำรดหน้าดิน    เพื่อพวกต้นไม้เติบโตงดงาม เป็นที่พบเห็นมองด้วยความชื่นชมความสวยงาม

                    

 

                       อย่างเป็นมิตรต่อธรรมชาติไม่ว่าจะคิดในมุมมองใด  

 

           

 

 เจ้าขวดพลาสติกต่อไปนี้ถูกหมุนเวียน

 

             ยิ่งกว่าจำเป็นอยู่ทุกที่ ในครัวเพื่อรอเศษอาหารใส่ปาดขวดบรรจุไปเรื่อยๆจนหมดวันหรือในมื้ออาหารแต่ละมื้อ  

 

เปลือกพืช ผัก สัตว์ จากจาน หม้อ ตะกล้า เศษผักเนื้อสัตว์เหลือกันชามจาน

 

  

 

                                สุดท้ายเดินทางเข้าขวด

 

 

 

พร้อมเติมใส่น้ำยาชีวภาพ ตามอัตราส่วน ก่อนพาพวกเจ้าขวดมีประโชน์ที่มีเพิ่มทุกวัน พร้อมเศษอาหารในแต่ละวันปิดฝาให้แน่นไปนอนไว้ที่ร่มๆในสวนข้างรั้วรวมกับขวดน้ำชีวภาพรุ่นก่อน

 

             เพื่อไว้แจกเทไหลคืนสู่แผ่นดิน หรือเป็นของฝากแก่เพื่อนผู้คนข้างบ้าน

 

 

 

 

Read the rest of this entry »

รอยจำ…บ่วงยิ้มก่อนหลับใหล (จากช่วงเสี้ยวเวลา ใครหนอ ผู้ตัดสินลิขิตชะตา)

May14

          ความว้าวุ่นไร้สุขยังคงตามมาถึงแม้ในยามนอน หลับตาช่างสุดยากเข็นใจ

 

        นานแค่ไหนกันเวลาหลับคืนนี้ข้าพเจ้าได้พบอีกครั้ง 

 

Read the rest of this entry »

by posted under Uncategorized | tagged under  |  1 Comment »    
« Older Entries