Tanya-Rapeseed Blog

ประสบการณ์ชีวิต และการทำงานในอังกฤษ

คำสารภาพของนักบินสงครามโลก(2)

November20

ผมเป็นหนึ่งในนักบินของฝูงบินทิ้งระเบิดสงครามโลกครั้งที่สอง ในปฏิบัติการ Battle of Britain มีทั้งความภาคภูมิใจ ละอายใจ ภูมิใจที่เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่เปลี่ยนอนาคตโลก ละอายใจที่ผมจำเป็นต้องทิ้งระเบิดในชุมชน ทำลายชีวิตพลเรือนผู้บริสุทธิ์ ทั้งเด็กและผู้หญิง

 

.

 

ฉันเฝ้ามองคุณตาริชาร์ด (นามสมมติ) ด้วยความทึ่ง ชายชราวัยเก้าสิบสามปี รูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรง องอาจ ทรนง ไม่เคยปริปากบ่นครวญครางเมื่อเจ็บปวดด้วยโรคภัย ได้แต่เก็บงำ กล้ำกลืนไว้ลำพัง คุณตาใช้อุปกรณ์ในการช่วยเดิน ก้าวย่างอย่างช้าๆ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเสมอ

 

คุณตามีหญิงชาวท้องถิ่นแต่งตัวดีมาเยี่ยมบ่อยๆ บางครั้งเธอมาคนเดียว บางครั้งมากับผู้หญิงวัยเดียวกัน หลายครั้งเธอมากับสามี และมีเด็กหญิงวัยสองขวบหน้าตาน่ารักติดตามมาด้วย

 

“วันนี้หลานสาวคุณตามาเยี่ยมหรือคะ”  ฉันถามไถ่ขณะนำยาก่อนอาหารเย็นมาให้

“ไม่ใช่หรอกหนู ผมไม่มีลูก ภรรยาของผมเสียชีวิตตั้งแต่ยังสาว”

“โอ เสียใจด้วยนะคะ” คำตอบของคุณตาทำให้ฉันรู้ว่าพลาดไปแล้ว

“ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว” คุณตามองมาด้วยสายตาเอ็นดู

“เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นหลานสาวของเทรซี่ ผมไม่มีครอบครัว เทรซี่เคยเป็นเพื่อนบ้านของผม”

 

ในอังกฤษมีคนประมาณหกล้านคน ที่ทำหน้าที่ดูแลสมาชิกในครอบครัว เพื่อนฝูง เพื่อนบ้าน โดยสมัครใจไม่มีค่าจ้าง เขาเหล่านั้นช่วยเหลือให้การดำรงชีวิตในแต่ละวันเป็นไปอย่างราบรื่น ช่วยอาบน้ำ เช็ดตัว แต่งตัว ทำงานบ้าน ซักรีด ช็อปปิ้งอาหาร เสื้อผ้า ของใช้ที่จำเป็น ไปรับเงินบำนาญให้ ไปเยี่ยมเยือน ไปเป็นเพื่อนคุย ฯลฯ การที่เขาดูแลคนอื่นเช่นนี้ บางคนมีเพียงเบี้ยเลี้ยงที่รัฐบาลช่วยเหลืออาทิตย์ละห้าสิบปอนด์ เทรซี่เป็นหนึ่งในหกล้านคน

 

เทรซี่จะคอยซื้อข้าวของ เครื่องใช้ที่จำเป็นมาให้คุณตา จัดตู้เสื้อผ้าให้ ซื้อขนม หาหนังสือดีๆมาให้คุณตาริชาร์ด ท่านชอบอ่านหนังสือโดยเฉพาะหนังสือเกี่ยวกับสงคราม

 

เทรซี่มาเยี่ยมคุณตาริชาร์ดทุกวัน เธอคอยจัดเสื้อผ้าให้คุณตาสำหรับสวมใส่วันรุ่งขึ้น ไม่เคยลืมที่จะเตือนเราว่าต้องช่วยอาบน้ำให้คุณตาอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง ช่วยทาครีมที่คอ และขาให้ท่านด้วย

 

วันหนึ่งฉันไปอ่านประวัติคุณตา ถึงกับอึ้งเมื่อทราบว่า ท่านเป็นนักบินคนหนึ่งของฝูงบินขับไล่สปิตไฟร์ (Spitfire) ใน Battle of Britain ปฏิบัติการที่ทำให้อังกฤษมีชัยชนะเหนือเยอรมนี ในสงครามโลกครั้งที่สอง (ปี ค.ศ.1939-1945)

 

 

การเรียนประวัติศาสตร์ในห้องเรียน แตกต่างจากการได้พูดคุยกับคนที่มีชีวิตอยู่ในสงครามโลกจริงๆ เหมือนการดูภาพยนต์ย้อนยุคที่ตัวละครมานั่งเล่าประสบการณ์ตรง พูดจาโต้ตอบ ได้สอบถาม ฉันรู้สึกเป็นเกียรติทุกครั้ง ที่คุณตาคุณยายหลายท่าน กรุณาเล่าประวัติชีวิตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองให้ฟัง

 

หลายท่านเป็นทหารในขณะนั้น บางท่านอยู่ในการสู้รบที่พม่า ได้เหรียญกล้าหาญเบอร์เมสสตาร์ คุณยายบางท่านเป็นพยาบาล เข้าเวรในคืนที่ฝ่ายเยอรมนีทิ้งระเบิดใส่โรงพยาบาล หลายท่านเป็นลอนดอนเนอร์ที่ต้องอพยพออกจากเมืองหลวง ร่อนเร่ไปอยู่ทางตอนเหนือของเกาะอังกฤษ ไปอาศัยอยู่กับครูแก่ๆในชนบท ได้เล่าเรียนเปียโนกับครูอาวุโสนั้น จนคุณยายกลายเป็นนักเปียโนมือฉกาจในเวลาต่อมา ถ้าภัยพิบัติธรรมชาติคร่าชีวิตคนได้อย่างมหาศาล สงครามที่มนุษย์กระทำต่อกันก็ทำลายชีวิตเราไม่ยิ่งหย่อนไปกว่า

 

วันหนึ่งฉันนำยาไปให้คุณตาเช่นเคย ฉันทาครีมที่คอให้ท่าน นวดเนื้อครีมลงไปเบาๆ ให้ครีมซึมซาบเข้าไปผิวหนัง

“สงสัยคุณตา ใช้คอมากเกินไปตอนเป็นนักบินในสงครามโลกครั้งที่สอง” ฉันเริ่มบทสนทนา ซึ่งต่อมากลายเป็นความโง่เง่า…

“หนูรู้ไหม แม้ว่าอาชีพที่ผมทำในสงครามโลกครั้งที่สอง จะเปลี่ยนอนาคตของมนุษยชาติ  หลายคนคิดว่าเป็นเกียรติที่ได้เป็นนักบินทิ้งระเบิด ทำให้ฝ่ายศัตรูพ่ายแพ้ในสงคราม… แต่ผมรู้สึกขมขื่นทุกครั้งที่คิดถึงมัน”

“โอ ฉันขอโทษค่ะ ถ้าคำพูดของฉันทำให้คุณตาไม่สบายใจ” ฉันรู้สึกเสียใจจริงๆ

“มีหลายครั้งที่ผมไม่พอใจกับคำสั่ง แต่ทหารต้องฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชา ต้องทำตาม ผมเสียใจที่ต้องทิ้งระเบิดในเขตชุมชน เป็นเหตุให้พลเรือนผู้บริสุทธิ์ต้องเสียชีวิต โดยเฉพาะเด็กและผู้หญิง”

 

จากวันนั้นเป็นต้นมา ฉันไม่เคยชวนคุยเรื่องการเป็นนักบินของท่านเลย ไม่พูดถึงสงคราม อย่างมากก็คุยเรื่องเครื่องบิน การไปชมแสนยานุภาพทางการบินที่นิยมจัดในหน้าร้อน

 

ฉันเคยเขียนเรื่องแสนยานุภาพการบินโลกไว้ที่บล็อกนี้ค่ะ

http://mblog.manager.co.th/rapeseed/th-100674/

 

คุณตาเล่าให้ฟังว่า ท่านเคยเป็นทีมที่ปรึกษานักบินทิ้งระเบิดในสงครามโลกครั้งที่สอง Vulcan XH558 Bomber (กองทัพอากาศอังกฤษ)

 

 

 

รวมถึงทีมบินผาดแผลงเรดแอร์โรว์ (The Red Arrows)

 

 

 

 

ทุกคนมีทั้งอดีตที่น่าจดจำ และอยากจะลืม แต่บางคนนอกจากไม่ลืมยังนำมันติดตัวไปทุกหนแห่ง ตราบวาระสุดท้ายของชีวิต

 

 

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านค่ะ

by posted under My Hero | No Comments »    

You must be logged in to post a comment.