Tanya-Rapeseed Blog

ประสบการณ์ชีวิต และการทำงานในอังกฤษ

สวัสดีเมืองไทย 2556

April9

ไม่มีแผ่นดินไหนอบอุ่นเหมือนเมืองไทย ต้นเดือนมีนาคมฉันมีโอกาสได้มาเยือนบ้านเกิดอีกครั้ง บางอย่างเปลี่ยนไป บางสิ่งคงเดิม แปลกใจว่าฝนตกหนักในเดือนนัั้น อากาศที่ร้อนอบอ้าวมากกว่าปกติ ทำให้ดอกคูนบานเร็วกว่าทุกๆปี

 

.

 

เมื่อฉันยังเด็ก สงกรานต์ในแต่ละปีเราไปสรงน้ำพระที่วัดในหมู่บ้าน เราผสมน้ำอบไทยในขันเงินใบโตของแม่ ก่อนออกจากบ้านเราเอื้อมเด็ดดอกคูนมาทั้งกิ่ง ใส่ในขันเงินไปด้วย ความเคยชินนั้นทำให้ฉันจำได้ดีว่า ดอกคูนสีเหลือง พร้อมใจกันบานทั้งต้น ล้อลมแล้ง และแสงแดดที่ร้อนแรงกลางเดือนเมษายนทุกปี

 

 

เมื่อโตขึ้นสงกรานต์ไม่สนุกเหมือนเดิม แต่ฉันก็ยังชอบช่วงเวลานี้ ที่ครอบครัวและญาติที่อยู่อย่างกระจัดกระจาย ได้มารวมตัวกัน แม้ว่าฉันไม่อาจหยุดงานยาวถึงสงกรานต์ได้ในปีนี้ ฉันก็ไม่รู้สึกว่าขาดสิ่งใดไปที่เมืองไทย เพราะความตั้งใจมาเยี่ยมบ้านคือการมาดูแลพ่อแม่ แม้เพียงสามอาทิตย์ ก็เพียงพอที่จะให้น้องสาวที่ดูแลพ่อแม่ ตลอด 365 วัน ได้หายใจหายคอบ้าง

 

น้องสาวของฉันเป็นครูมัธยมฯ ที่โรงเรียนใกล้บ้าน เธอดูแลพ่อแม่แทนฉันอย่างดี การดูแล สว มีรายละเอียดแตกต่างกันในแต่ละครอบครัว แต่หลักๆแล้วก็มีความคล้ายคลึงกัน ฉันรู้เรื่องนี้ดี เพราะทำอยู่แต่ละวัน เพียงแต่น้องสาวดูแลพ่อแม่ ไม่มีค่าตอบแทนเป็นเงินอย่างฉัน แต่เป็นความภูมิใจที่ได้ตอบแทนบุญคุณท่านที่เลี้ยงดูมาอย่างดี

 

 

ฉันและน้องสาวพาพ่อไปโรงพยาบาล พ่อเดินไกลๆไม่ได้แล้ว ฉันขอร้องให้พ่อนั่งรถเข็น ตอนแรกพ่อพยายามที่จะฝืนเดินด้วยตัวเองโดยใช้ไม้เท้าพยุงตัว ด้วยประสบการณ์การดูแล สว ในอังกฤษมาหลายปี ฉันสามารถประเมินได้ว่าพ่อไม่สามารถทำอย่างนั้นได้อีกต่อไป

 

ฉันอาจเคยเข็น สว เป็นร้อยๆคน เป็นพันๆครั้ง แต่การเข็นพ่อวันนั้น ทำให้ฉันน้ำตาตกใน โลกไม่ถล่มทลาย เมื่อบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไป แต่โลกของฉันไม่มีวันเหมือนเดิม …

 

 

พ่อนั่งรอคุณหมอด้วยความอดทนหลายชั่วโมง ที่โรงพยาบาลของรัฐแห่งนี้ ข้าราชการเกษียณอายุ นิยมมาใช้บริการ  ถัดจากเราไป มีคู่สามีภรรยาในวัยเกษียณอายุ สามีนั่งอยู่ในรถเข็น ภรรยาเป็นฝ่ายมาหาคุณหมอ แต่ต้องพาสามีมาด้วย เพราะไม่มีใครดูแลท่านอยูที่บ้าน เวลาภรรยาไปห้องน้ำ เธอก็ต้องเข็นสามีไปด้วย สามีดูเหมือนว่าอยู่ในสภาวะโรคสมองเสื่อม จากการสังเกตอย่างห่างๆของฉัน ถ้าไม่เข็นสามีไปด้วย เขาจะคอยถามหาภรรยาตลอดเวลาว่าเธอไปไหน

 

ฉันเข็นคุณพ่อไปรับยา ฉันสังเกตเห็น(อีกแล้วว่า) ยังมีคุณยายคนหนึ่งนั่งอยู่ในรถเข็น ที่ลูกหลานนำมาทิ้งไว้ให้รอหมอตามลำพัง เสร็จเมื่อไหร่เขาจึงจะมารับ ฉันเห็นใจทั้งสองฝ่าย ทั้งพ่อแม่ และลูกหลานซึ่งไม่มีเวลา ในสภาวะเศรษฐกิจที่ลำบากยิ่งเช่นปัจจุบัน

 

 

ในวันแห่งครอบครัวที่ใกล้จะมาถึงพร้อมวันปีใหม่ไทย ฉันหวังว่า เราจะดูแลพระในบ้านให้ดีที่สุด เช่นที่ท่านเคยดูแลเรา ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ

 

You must be logged in to post a comment.