Tanya-Rapeseed Blog

ประสบการณ์ชีวิต และการทำงานในอังกฤษ

ต้นแบบที่ดี

June11

 

ต้นแบบที่ดีเริ่มมาจากครอบครัว เควินวัยหกสิบปีทราบเรื่องนี้ดีแม้ว่าทุกวันเขาจะนอนป่วยอยู่บนเตียง เขามักตะโกนเสียงดังเพื่อเรียกร้องความสนใจหรือเวลาไม่ได้ดังใจ เคยร้องไห้เป็นเด็กๆเมื่อภรรยาบอกว่าเธอจะไปฮอลิเดย์ที่ประเทศซิดนีย์ !!

.

การเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่ตระการตาสำหรับพิธีครองราชย์ครบ 60 ปีของควีนผ่านพ้นไปด้วยความร่วมมือร่วมใจของทุกภาคส่วนและประชาชนจากสหราชอาณาจักร ในเครือจักรภพอังกฤษและประชาชนจากทั่วโลก มีข้อสังเกตเล็กๆว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่นี่มิได้เปิดหน้าประวัติศาสตร์ใหม่ๆสำหรับสหราชอาณาจักรเท่านั้นแต่คือการเขียนประวัติศาสตร์โลกด้วย

 

 

 

 

The Red Arrows ทีมบินผาดแผลง สัญลักษณ์และสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งของอังกฤษ บินผ่านในงานพระราชพิธีสำคัญนี้

ฉันชื่นชมในความสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ความจงรักภักดีและปลาบปลื้มที่พสกนิกรมีต่อราชวงศ์ ความกล้าหาญของควีนเนื่องจากมีเรื่องที่น่าผิดหวังยิ่งสำหรับอากาศที่(เป็นเอกลักษณ์ของอังกฤษจริงๆ)แปรปรวนจนปรินซ์ฟิลิปทรงพระประชวรจนไม่สามารถเข้าร่วมในพระราชพิธีสำคัญในวันท้ายๆของการเฉลิมฉลอง

ฤดูร้อนที่ฝนตกบ่อยทำให้คนอังกฤษเบื่อหน่ายและผิดหวังทั้งประเทศ

สำนักวิจัยด้านเศรษฐกิจของอังกฤษระบุว่าในช่วงพระราชพิธีเฉลิมครองราชย์ของควีนนั้นในสหราชอาณาจักรมีการใช้จ่ายเรื่องธงประดับบ้านและสถานที่ต่างๆรวมถึงร่มยูเนียนแจ็ค (ขาดไม่ได้เพราะฝนกระหน่ำหนักในช่วงนั้น) เป็นเม็ดเงินถึงห้าร้อยกว่าล้านปอนด์ การจัดปาร์ตี้ต่างๆเพราะวันหยุดยาวประชาชนใช้เงินด้านอาหารและเครื่องดื่มกว่าร้อยล้านปอนด์ในช่วงเวลาสี่วัน การหยุดงานที่ยาวนานทำให้สูญเสียด้านเศรษฐกิจถึง  1.2 พันล้านปอนด์

 

…………………………..

 

 เพราะชีวิตมิได้มีการเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่ระดับประเทศหรือนานาชาติบ่อยๆเมื่องานเลี้ยงเลิกรา ฉันก็ยังดำเนินชีวิตตามปกติ ฤดูร้อนปีนี้อากาศน่าผิดหวังมาก แต่ฉันก็ยังมีเรื่องดีๆแม้จะเป็นเรื่องเล็กๆแต่กลับทำให้ชีวิตประจำวันของฉันมีสีสัน

 

วันนี้คนไข้ของฉันชื่อเควินมีลูกสาวและหลานชายตัวเล็กๆมาเยี่ยม ขณะฉันและเพื่อนร่วมงานยกเควินขึ้นจากเตียงด้วยเครื่องยกคนไข้ (ฮ้อยสท์ Hoist) ทุกครั้งเควินจะร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด และเวลาที่ไม่ได้ดังใจเขาจะตะโกนเสียงดังได้ยินก้องไปทั้งตึกสี่ชั้นของสถานพยาบาล แต่วันนี้ขณะยกเขาออกจากเตียงมานั่งที่เก้าอี้เพื่อให้ลุกสาวของเขาตัดผมให้ เขาไม่ตะโกนร้องเหมือนทุกวันอดกลั้นจนสุดความสามารถ

 

ฉันจ้องมองเควินด้วยความสนใจ การสื่อสารกับเควินนั้นยากลำบากเพราะเขาพูดไม่ได้ เราสื่อสารกับเขาผ่านแผ่นอักษรที่มีพยัญชนะภาษาอังกฤษทั้ง  26 ตัวเรียงรายอยู่ในกระดาษขนาดเอสี่ เขาจิ้มอักษรทีละตัว หน้าที่ของเราคือพยายามนำตัวอักษรมาผสมเป็นคำ เควินอยากได้อะไรก็ชี้ไปยังสิ่งของชิ้นนั้นหรือใช้ภาษามือ(ภาษากาย) บางครั้งกว่าจะเข้าใจใช้เวลานาน

 

เควินรักหลานของเขามาก ในห้องเต็มไปด้วยรูปภาพของครอบครัวในโอกาสสำคัญและหลายช่วงชีวิต เมื่อฉันและเพื่อนหย่อนเควินลงที่เก้าอี้ประจำตัวของเขาโดยปลอดภัย ก่อนที่จะถอดสลิงออกจากตัวเขา ฉันก้มลงไปพูดเบาๆให้ได้ยินเพียงสองคน

'ขอบคุณที่เป็นต้นแบบให้หลานของคุณในวันนี้'

 

 ฉันเห็นใจเควินที่ไม่ปริปากร้องครวญครางแสดงความอ่อนแอให้หลานชายของเขาเห็น ภายใต้การต่อสู้กับโรคร้ายและความเจ็บปวดใครบางคนได้แสดงสปิริตความกล้าหาญแก่เด็กชายตัวเล็กๆ เควินรับทราบคำพูดฉันทุกคำ ก่อนออกจากห้องฉันเหลือบเห็นยิ้มและดวงตาเปี่ยมสุขของเขา……เพียงเท่านี้ก็ทำให้โลกของฉันหมุนต่อไป ขอบคุณที่กรุณาแวะมาอ่านคะ ขอบคุณเพื่อนๆเอ็มบล็อกทุกท่านและพิเศษไปยังพี่เอทีคะ

You must be logged in to post a comment.