Tanya-Rapeseed Blog

ประสบการณ์ชีวิต และการทำงานในอังกฤษ

หุบเขาสีทอง

November15

มิตรภาพทางไกลที่ไม่มีเส้นแบ่งของพรมแดนใด เพียงคุณมีเครื่องมือสื่อสารและอินเตอร์เน็ต วันนี้ฉันตื่นเต้นที่โลกเสมือนจริงโคจรมาใกล้ จนทาบทับซ้อนลงไปบนโลกแห่งความจริง ณ หุบเขาสีทอง…

 

.

 

วันนี้ พิเศษออกไปกว่าทุกวัน ฉันจะได้พบกับบล็อกเกอร์คนดังของเวบไชต์ข่าวยอดเยี่ยมอันดับหนึ่งของเมืองไทย 9 ปีซ้อน

 

ศตวรรษนี้ผู้คนทำความรู้จักกันได้หลายวิธี นอกจากเส้นทางสายเดิมๆ เพื่อนบ้าน เพื่อนเรียนหนังสือ เพื่อนร่วมงาน

 

เรามีเครือข่ายทางสังคมของคนที่มีงานอดิเรกเหมือนกัน เช่นชอบเขียนบล็อก เมื่อพูดคุยกันถูกอัธยาศัย มีอุดมการณ์ด้านการเมืองเดียวกัน เราชวนกันไปจับกลุ่มคุยกันต่อที่เฟสบุค

 

นั่นคือภูมิหลังความเป็นเพื่อนระหว่างฉันและพี่เอที หรือ พี่อเธนาส(athenaz) บล็อกเกอร์ชื่อดังของผองเพื่อนพี่น้องเอ็มบล็อก งานเขียนของเธอได้รับเลือกให้เผยแพร่ในหน้าหนึ่งเสมอ

 

เรานัดแนะหลังไมค์เพื่อพบกัน ฉันบอกเธอไม่ต้องขับรถมาเองจากลอนดอน น่าจะสะดวกกว่าถ้ามารถไฟ ชั่วโมงครึ่งก็ถึงกลอสเตอร์เมืองโรมันโบราณ แล้วฉันจะขับรถไปรับและนำเที่ยว แต่พี่เอทีตัดสินใจเช่ารถขับมาเอง กับคณะทัวร์เล็กๆ น้องสาวและหลานสาวของเธอ

 

ฉันแอบภูมิใจว่า บล็อกที่ฉันเขียน ภาพที่ลงประกอบบล็อก ทำให้พี่เอทีอยากมาเยือนชนบทที่สวยทีสุดของเกาะอังกฤษ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปลายฤดูร้อนที่เชื่อมต่อกับใบไม้ร่วง ไม่มีที่ใดจะสวยไปกว่า สวนพฤกษศาสตร์เวสตันเบิร์ท (Westonbirt Arboretum)  แหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งนี้ ดึงดูดนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกให้มาเยือนปีละสามแสนห้าหมื่นคน แต่ละคนล้วนมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน เพื่อมาดูสัสันต้นไม้เปลี่ยนสีจากสีเขียว เป็นสีเหลืองทอง แดงเข้ม เหลืองน้ำตาล ก่อนจะร่วงสู่พื้นเป็นปุ๋ยให้กับดิน

 

 

 

 

 

 

 

พี่เอทีโทรศัพท์มาบอกว่ากำลังขับรถอยู่บนมอเตอร์เวย์สาย4 เลี้ยวเข้าทางหลวงหมายเลข 46 (วันก่อนฉันพา สว ที่ทำงานไปเที่ยวกรุงบาธ คนขับรถชาวท้องถิ่นบอกว่า ถนนเส้นนี้ยาวที่สุดในประเทศเชื่อมขึ้นไปทางตอนเหนือของเกาะ) ระหว่างกรุงบาธและอำเภอสเตราด์ เธอถึงสวนพฤกษศาสตร์เวสตันเบิร์ทประมาณบ่ายโมงครึ่งในวันเสาร์ที่ผ่านมา

 

 

 

 

ฉันขับรถออกจากบ้านเพื่อไปหาเธอ ที่เวสตันเบิร์ท แต่เสน่ห์ของฤดูใบไม้ร่วง ที่เปลี่ยนหุบเขาให้เป็นสีเหลืองทอง ในวันท้องฟ้าสดใส ภายใต้แสงแดดสวย ทำให้ฉันขับรถเลยเข้าไปหมู่บ้านที่เป็นที่ตั้งของวังปรินซ์ชาร์ลส์ น้องสาวของพี่เอทีโทรฯมาแจ้งว่า ทั้งคณะไปถึงเวสตันเบิร์ทแล้ว ฉันจึงมุ่งหน้าไปพบเธอทั้งสาม

 

ฉันรู้สึกว่าเหมือนมีนัดบอด 555  เราพบกันที่เรือนไม้โอ๊ค สถานที่ๆคนท้องถิ่นนิยมมาจัดงานแต่งงาน ในสวนสวยแห่งนี้

 

 

 

(ภาพในบล็อกนี้ ถ่ายเมื่อปลายเดือนตุลาคม เป็นช่วงที่ดีที่สุดสำหรับการมาเยือนสวนน่ี้ ฉันไปถ่ายภาพแต่เช้า เพราะหาที่จอดรถยาก กรมป่าไม้เป็นผู้รับผิดชอบสวนนี้ เขากำลังจัดทำที่จอดรถใหม่ ในรูปเป็นสวนดอกไม้ป่าและหญ้าที่หายาก หากใช้ที่จอดรถนี้ถาวร เขาเกรงว่าดอกไม้ป้าและหญ้าจะสูญพ้นธุ์)

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นธรรมเนียมของฉันไปเสียแล้ว แต่ละปีจะมีรูปและเรื่องราวของเวสตันเบิร์ททั้งฤดูใบไม้ผลิ ที่ดอกไม้หลากสีอวดโฉมงดงาม ฤดูร้อนที่ดอกไม้สีสันเจิดจ้าและอากาศดีๆ ส่วนฤดูนี้แม้อากาศจะหนาวเย็นแล้ว สีแดงส้ม เหลืองทองของต้นไม้รอบๆสวนในวันที่แดดแจ่ม เหมือนกำลังอยู่ในบรรยากาศฤดูร้อน ถ้าไม่เหลือบไปเห็นใบไม้บางส่วนหล่นลงบนพื้นดินเหมือนพรมสีน้ำตาลเหลือง

 

บล็อกฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว

http://mblog.manager.co.th/rapeseed/th-118237

 

ฉันเคยเขียนถึงสวนรุกขชาติเวสตันเบิร์ทหลายครั้งพร้อมภาพสวยๆในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูร้อนตามลิ้งก์ข้างล่างนี้คะ ;

 

ชมดอกไม้ในสวนสวยระดับโลก

http://mblog.manager.co.th/rapeseed/Westonbirt-Arboretum/

 

เที่ยวสวนรุกขชาติระดับโลก

http://mblog.manager.co.th/rapeseed/th-105090/

 

บล็อกนี้ขอบันทึกความทรงจำพิเศษที่ได้พบ กัลยาณมิตรทางโลกอักษรสามปี

 

 

 

 

 

 

 

ตลอดเวลาที่ฉันพาพี่เอทีและคณะเที่ยวสวนแห่งนี้ เราเดินจับมือ โอบกอดกันชี้ชวนให้ดูความงดงามของสวน สีสันของใบไม้ แม้ว่าพี่เอทีจะมาช้าไปสักสามอาทิตย์แต่ความงดงามของสวนก็ยังคงอยู่ ภาพที่พี่เอทีถ่ายและนำมาแบ่งปันกับฉันทำให้เห็นความสวยงามของสวนที่แตกต่างจากภาพที่ฉันถ่ายไว้ อดใจไว้ให้เธอกลับเมืองไทยก่อนนะค่ะ เชื่อว่าเธอคงมีเรื่องราวและภาพที่ประทับใจมาแบ่งปันเช่นเคย

 

 

 

 

 

 

 

เราคุยกันหลายเรื่องแม้จะเพิ่งพบกันแต่ไม่มีความแปลกหน้าระหว่างกัน พี่เอทีถามถึงการประกวดสุดยอดโมเดล อิอิ ไม่ใช่ สุดยอดทีมพยาบาลที่ดูแล สว ฉันบอกเธอว่า วันที่ 23 นี้ ฉันและเพื่อนร่วมงานอีกสามคน เจ้านายพร้อมคู่รัก จะไปลอนดอนเพื่อไปฟังผลประกวด ได้หรือไม่ได้รางวัลฉันไม่ได้สนใจอีกต่อไป การเข้ารอบห้าทีมสุดท้ายถือเป็นที่สุดในชีวิต รางวัลถ้าได้คือโบนัสเพิ่มเติมจากการทำความดีมาหลายๆปี การได้ไปยืนอยู่แถวหน้าในสหราชอาณาจักร แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

 

พี่เอทียืนยันว่าฉันตอบคำถามได้ดี น่าจะได้รางวัลติดไม้ติดมือกลับบ้าน แล้วเราก็คุยกันถึงการเมืองบ้านเรา….ขออภัยที่ไม่สามารถนำมาเล่าในที่นี่ได้

 

พี่เอทีบอกว่าฉันโชคดีที่อยู่ในชนบทสวย ผู้คนมีคุณภาพชีวิตที่ดี เขาช่วยกันรักษาสภาพแวดล้อม มีจิตสำนึกสาธารณะร่วมกัน มีรัฐบาลที่คนส่วนใหญ่ยอมรับได้ มีการบังคับใช้กฏหมายที่เข้มแข็งเคร่งครัดและเท่าเทียม ฯลฯ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันพาชมเธอชมรอบๆสวนส่วนที่เรียกว่าซิลค์วู้ด (Silk Wood) เวสตันเบิร์ทมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ตั้งแต่ยุควิคตอเรียน สวนนี้สร้างในปี ค.ศ.1839 เป็นที่รวบรวมพันธุ์ไม้ 16,000 ต้นและมากกว่า 3,000 สายพันธุ์กินอาณาบริเวณกว้าง 600 เอเคอร์บริหารจัดการโดยกรมป่าไม้ตั้งแต่ ปี ค.ศ.1956 เป็นต้นมา

 

ทำแลของสวนฯตั้งอยู่ในที่สวยงามของคอทส์โวลด์ มณฑลกลอสเตอร์เชียร์ (Gloucesteshire) ไม่ห่างจากพระราชวังของฟ้าชายชาร์ลและพระชายา รวมถึงฟ้าหญิงแอนน์ด้วย

 

 

 

 

 

 

 

พี่เอทีและคณะประทับใจความสวยงามสีสันแห่งฤดูใบไม้ร่วง เอ่ยปากชมอีกครั้งว่าฉันโชคดีที่ได้อยู่ในที่สวยงามแบบนี้ ฉันล้อเธอว่า บรรยากาศเหมาะกับการเขียนนิยาย !

 

“ธันยาเรียนเขียนนิยายอยู่ใช่ไหม ใครสอนค่ะ”

“ครูเหน่ง กีรติ ชนา ค่ะ” ฉันตอบ

“เขียนได้เยอะหรือยัง”

“สองตอนเองค่ะพี่เอที ครูให้ส่งเดือนมกราคมปีหน้า”

“พี่เชื่อว่า ธันยาทำได้ เพราะเธอเขียนหนังสือดี” พี่เอทีชมกันเอง ฉันอยากรู้จัง ครูเหน่งจะคิดอย่างนี้หรือเปล่าน๊า…

 

(ตอนนี้ฉันกำลังบ้าอ่านบทละครออนไลน์ทางเวบไซต์ ผจก นี่ล่ะค่ะ เพื่อศึกษาการเขียน สาวไทยที่นี่ติดละครแรงเงากันงอมแงม โปรดอย่าแปลกใจฉันใช้เพลงประกอบละครแรงเงาเล่นในบล็อกนี้ 555)

 

 

 

 

 

 

 

เราสี่คนเดินชมสวน คุยกัน ถ่ายรูป  จนเพลินกว่าสามชั่วโมง ตอนนี้ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วกลางวันสั้นลง สี่โมงเย็นแสงแดดก็เกือบจะหายหมด ฉันชวนพี่เอทีพร้อมคณะไปดื่มชา และทานขนมอร่อยๆที่ภัตตาคารเมเปิ้ลในสวนนี่ล่ะค่ะ ฉันดีใจที่พี่เอที น้องสาวและหลานสาว ชอบบรรยากาศและความอร่อยของขนมอบ

 

หลังจากนั้นเราอำลาสวนฯเวสตันเบิร์ทไปด้วยความอาลัย พี่เอทีขับรถตามฉันไปตามถนนเลียบหมู่บ้านในชนบท ทางลงภูเขาไปหมู่บ้านของฉันเป็นอุโมงค์ต้นไม้เปลี่ยนสีที่งดงาม เรามีโปรแกรมทานอาหารเย็นที่ภัตตาคารอิตาเลี่ยน ฉันขอจบบล็อกเพียงเท่านี้ คิดว่าพี่เอทีมีเรื่องสนุกๆเล่าหลายเรื่องแน่นอนค่ะ

 

ขอทิ้งท้ายว่า การเริ่มความสัมพันธ์ใดๆนั้นไมยาก การรักษาความสัมพันธ์ให้ดีและยยืนยาวต่างหากที่ยากยิ่งกว่า

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณพี่เอที พี่อ้วน น้องแอม ที่แวะมาเยี่ยมเยือนและฝากความทรงจำดีๆไว้ที่ชนบทแห่งนี้ ขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆเอ็มบล็อกทุกทานที่แวะมาทักทายสม่ำเสมอ ขอบคุณเอ็มบล็อกที่ทำให้ได้พบเพื่อนดีๆและพื้นที่สำหรับการแบ่งปันทำให้คนไกลบ้านไม่เหงา และขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่กรุณาฝากคอมเม้นท์ดีๆไว้ในบล็อกก่อนๆค่ะ

 

 

 

You must be logged in to post a comment.