Tanya-Rapeseed Blog

ประสบการณ์ชีวิต และการทำงานในอังกฤษ

ฉันตกเป็นข่าวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์เมืองผู้ดี

December14

 

เคยสงสัยว่าซุปต้าร์ เซเลบ และนักการเมืองไทย รู้สึกอย่างไรต่อการตกเป็นข่าวหน้าหนึ่งอยู่เสมอ เขาหรือเธออาจคุ้นเคยกับความสนใจของสาธารณชน ดาราบางคนที่อยู่ในสถานะขาลงยังต้องสร้างกระแสให้ตัวเอง แต่สำหรับคนธรรมดาการได้รับเกียรติให้มีภาพและเรื่องลงในหนังสือพิมพ์ แม้เพียงระดับท้องถิ่นก็เป็นความภูมิใจแล้ว

 

.

 

สัปดาห์ที่แล้ว อากาศที่นี่ช่างเหน็บหนาว ทั้งเมืองขาวไปด้วยน้ำแข็ง สวยไปอีกแบบ อุณหภูมิลบสี่องศาเซนเซียส ฉันไปจับจ่ายอาหารในตลาดของหมู่บ้าน ตั้งใจว่าจ่ายกับข้าวเสร็จจะเลยไปทำงาน แต่ฉันเอ้อระเหยลอยชายแวะร้านนั้นออกร้านนี้ จนมาถึงร้านขายอุปกรณ์แต่งสวน ที่มีเมล็ดพันธุ์พืช ดอกไม้ ขายด้วย ฉันแวะซื้อหัวทิวลิปหลากสีและแดฟโฟดิล กะว่าเมื่อหน้าใบไม้ผลิมาถึง บ้านของฉันจะเต็มไปด้วยสีสันของดอกไม้

 

 

หมู่บ้านเล็กๆที่ฉันอยู่นี้ เป็นการรวมสองหมู่บ้านใกล้เคียงเข้าด้วยกัน แม้ว่าจะมีประชากรอยู่เป็นหมื่นคน แต่ปรากฏการณ์โลกแคบก็ทำให้คนสองคนมาพบกันโดยบังเอิญ

 

แดเนียลร้องทักฉันมาแต่ไกล เราไม่ได้พบกันมาเกือบสองปีแล้ว หลังจากฉันหยุดทำงานในชุมชนมาทำงานในสถานพยาบาลแทน เพราะเบื่อกับการขับรถตะลอนไปตามหมู่บ้านต่างๆโดยเฉพาะในฤดูหนาว

 

แดเนียลเคยเป็นคนสวนของคุณยายคนหนึ่งซึ่งเป็นคนไข้ของฉัน คุณยายอยู่บ้านหลังใหญ่ที่สามีทิ้งไว้ให้เป็นมรดก เธอมีลูกชายคนเดียว เขาแยกครอบครัวออกไปและอยู่ไกลทางภาคเหนือของอังกฤษ แดเนียลจึงเป็นธุระจับจ่ายอาหารและทำสวนให้ ต่อมาคุณยายป่วยมากไม่สามารถอยู่ตามลำพังได้ คุณหมอประจำตัวและสวัสดิการสังคมจึงจัดการให้คุณยายไปอยู่ในสถานพยาบาล ฉันและแดเนียลจึงไม่ได้พบกันตั้งแต่นั้นมา

 

เขาดูดีใจเกินเหตุ สำหรับการพบกันของคนที่ไม่สนิทกันนัก ฉันถึงบางอ้อ เมื่อเขายื่นหนังสือพิมพ์ เดอะกาเซตต์ The Gazette  ให้ดู มีภาพและเรื่องของฉันอยู่หน้าหนึ่ง แม้รู้อยู่แล้ว แต่ฉันก็อดตื่นเต้นและปลื้มใจไม่ได้

 

 

“ขอแสดงความยินดีกับความสำเร็จของเธอธันยา”

ฉันยิ้มรับ “เราไม่ได้รางวัลชนะเลิศหรอกค่ะ ติดหนึ่งในห้าทีมพยาบาลที่ดีที่สุดในอังกฤษเท่านั้น”

“แค่นั้นก็สุดยอดแล้ว เธอทำงานนี้ไม่กี่ปีเองไม่ใช่หรือ”

“ห้าปีแล้วค่ะ สามปีในชุมชน สองปีในสถานพยาบาล”

“ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะได้เป็นผู้ช่วยพยาบาล หรือพยาบาลที่ดีที่สุดในอังกฤษ ฉันเอาใจช่วย”

 

 

มิตรภาพเพียงหลวมๆ และความปราถนาดี ในวันที่อากาศติดลบ ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้น

ฉันนึกถึงคำสอนของพ่อว่า ความโชคดีและโชคร้ายนั้น เราสร้างมันขึ้ันมาเอง และฉันยังเชื่อว่า การทำงานหนัก ความตั้งใจอย่างแน่วแน่ รวมถึงจังหวะและโอกาสในชีวิต ช่วยให้คนเราประสบผลสำเร็จได้

 

 

ขอบคุณพี่เอที คุณนก ท่านรุ่ง ท่านบัวธรรม ท่านศรสิบเอ็ด ลุงชาติ หนูปุ๊กกี้มินนี่ ที่แวะเวียนมาทักทายเสมอ และพิเศษสุดไปยังพี่ลัฟเซ็ปที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจอัพบล็อกนี้ขึ้นมาจากการถามไถ่ทางอีเมล์ของเธอค่ะ

 

 

 

ขอบคุณเอ็มบล็อกสำหรับพื้นที่แบ่งปันเรื่องราวดีๆค่ะ ฝากขอบคุณเพื่อนจากบล็อกที่แวะมาอ่านเสมอ คุณทวีด คุณอุไร คุณกาญจนา คุณปาลิตา คุณปลา คุณตั๊ก และผู้อ่านทุกท่าน

สุขสันต์วันคริสต์มาสและปีใหม่ค่ะ

 

You must be logged in to post a comment.