เต่านา

6 พย. 2552  เช้าที่ SALANO MOTEL

ตื่นเช้าก็รีบเก็บเสื้อผ้าไปที่เครื่องซักผ้าหยอดเหรียญทันที  ตอนไปออสเตรเลียจะได้มีเสื้อผ้าใส่  .......เอาผ้าใส่ตู้เรียบร้อยแล้ว  ก็เดินไปจ่ายค่าห้องพักเพิ่มอีกคืน   แล้วก็วานให้เจ้าของห้องช่วยติดต่อแท๊กซี่เพื่อไปยังสนามบินพรุ่งนี้ตอนตี 4 ด้วยเลย 

 

อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย  ไปเอาเสื้อผ้าออกจากตู้อบ  "ป๊าด" ..ทำไมคนที่นี่ชอบมาปิดเครื่องอบก่อนผ้าแห้งนะ  เราเลยต้องขนเสื้อผ้าที่ชื้นๆ มาตากในห้อง   วางกันให้เกลื่อน

 

แล้วเดินไปเก็บของ เก็บขยะออกจากรถให้หมด  ขวดเปล่าที่หอบมาตั้งแต่วันแรกก็ยกให้เจ้าของที่พักไป  ...............วันนี้ต้องส่งรถคืน  เราจะไม่มีรถให้ใช้อีกต่อไปแว้ววว  

 

ดังนั้นเช้านี้เราต้องเที่ยวให้คุ้มก่อน  คุณไกด์บอกให้ขับกลับไปทางที่เข้าเมืองมาเมื่อวาน  เพื่อไปพิพิธภัณฑ์แสดงอะไรสักอย่าง  คุณบอกว่าเห็นแค่ข้างนอกก็น่าสนใจแล้ว ....โอเย  รีบไปกันดีกว่า

 

ขับรถออกไปเลี้ยวอย่างชำนิชำนาญ  สุดท้ายก็หลงจนได้  หาทางออกนอกเมืองไม่ได้  เป็นไปได้ยังไงกันนี่  พยายามขับตามป้ายสนามบิน  แต่คุณบอกว่า ถ้าขับแบบนี้มันจะผิดทางได้นา  เพราะที่เราจะไปมันไม่ใช่สนามบิน  แต่เป็นทางแยกที่จะไปสนามบิน  

 

เริ่มต่างความคิดเห็นกันแล้วสิ  เอาไงละทีนี้  วนไปเรื่อยๆ คราวนี้หลงนานกว่าขับวนในวงเวียนคราวก่อนซะอีก  เพราะพื้นที่การวนมันกว้างกว่า   วนอยู่สองชั่วโมง   คุณเลยตัดใจให้ขับเพื่อไปคืนรถแทน

 

.............

คืนรถเหรอได้  วน วน วน วน วนมันอยู่แบบนั้นเหมือนเดิม แค่วงแคบกว่าตอนแรกลงมานิดหน่อย  เพราะโจทย์บอกว่า บริษัท APEX อยู่ในเมือง  แล้วพอวนเหมือนๆจะเข้าถูกถนน  ก็ดันเลี้ยวไม่ทัน  ต้องขับเลยเพื่อไปวนกลับมาใหม่   กลับรถหรือเลี้ยวมาใหม่ไม่ได้  ถนนในเมืองเป็นวันเวย์

 

ขับวนเลี้ยวผิดเลี้ยวถูก  เสียเวลาเที่ยวสำหรับวันนี้ไปเลย 4 ชั่วโมง แถมต้องขับหาปั๊มเติมน้ำมันให้เต็มถังก่อนคืนรถอีก   เป็นภารกิจที่ยากสำหรับคนหลงทิศหลงทางอย่างเรา

 

................

และแล้วในที่สุดเราก็เจอ  เลี้ยวเข้าไปด้วยความเหนื่อยล้า   วิธีคืนรถก็ง่ายดายเสียเหลือเกิน แค่เรียกมาตรวจๆ นิดๆหน่อยๆ ก็เสร็จเรียบร้อย  เดินออกจากบริษัทได้เลย

 

ตอนนี้เราต้องเดินแบกกระเป๋าแทนการขับรถ  เดินสำรวจเมืองใหญ่ด้วยสองขา  เหนื่อยเหมือนกันนา  เห็นคนขี่จักรยานแล้วอยากได้มาขี่ตอนนี้สักคัน

 

 

 

 

 

 

เดินมาเรื่อยๆ ก็มาถึงสวนสาธารณะ ใกล้ๆกับ TOWN CENTRE  มีแม่น้ำตื้นๆไหลผ่าน  มีบริการเรือแจวสไตล์เวนิชให้นั่งชมบรรยากาศโรแมนติค   เรายืนๆดู  ถ่ายโน้นถ่ายนี่ไปเรื่อย  ................จนเราหลงกัน

 

 

ภาพสุดท้ายก่อนหลง

 

เราเริ่มเอ๋อ  หันรีหันขวาง  มองหาคุณ  วิ่งไปทางที่คิดว่าคุณจะเดินไป  วิ่งจนรู้สึกเหนื่อย  ทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่ได้เตรียมตัวให้หลง  ยังดีที่มีแผนที่อยู่  เลยหาที่นั่งกางดูว่าเราควรเดินไปไหนดี 

 

เอานามบัตรของที่พักมาดูว่า อยู่บนถนนชื่ออะไร  แล้วมองหาป้ายถนนว่า ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน  ....แล้วค่อยหาชื่อทั้งสองบนแผนที่ ............." T^T  หาไม่เจอ "

 

เจอที่ชื่อคล้ายๆกัน แต่เขียนไม่ครบคำ  คิดว่าจะใช่หรือเปล่า ลองเดินแล้วไม่คุ้นก็เดินกลับ  เดินไปเดินกลับ  สุดท้ายก็เดินกลับมาวนเวียนอยู่ในสวน  พอเหนื่อยก็นั่งดูโน้นดูนี่ไปเรื่อย   ตอนนี้หาทางกลับไม่ได้ แต่ถ้ามัวแต่หาทางกลับที่พักอย่างเดียว  เราก็อดชื่นชมบรรยากาศที่คงไม่ได้มาอีกแน่ๆ  ก็เลยทำสองอย่างสลับกัน นั่นคือ หาทางกลับไปด้วย ชื่นชมบรรยากาศไปด้วย 

 

ในที่สุดก็จนปัญญา  เพราะเดินครบสี่ทางแล้วก็ยังไม่รู้สึกคุ้น  เลยย้อนกลับไปที่ลานโล่งที่เมื่อวานคุยกันว่า ถ้าหลงให้ไปเจอกันที่นั่น

 

 

 

เห็นคนที่ยืนอยู่ร้านรถเข็น  คล้ายคุณมากๆ เราเลยรีบวิ่งเข้าไป สรุปว่าไม่ใช่  ดีนะไม่เข้าไปสะกิด  ไม่งั้นหน้าแหกแน่ๆ  เดินหาไปเรื่อยๆ ..........จนเหลือบไปเห็นคุณยืนโบกมืออยู่หน้าร้านกาแฟ  รีบวิ่งไปหาทันที  ......น้ำตาไหล  คิดว่าคุณนั่งกินกาแฟไม่สนใจ   พอคุณถามก็ร้องไห้โฮเลย สงสัยดีใจจัด

 

 

 

 

พอเจอกัน  ก็ค่อยโล่งหน่อย   คุณพาเดินย้อนกลับมาทางเดิมที่หลงกันแล้วบอกว่า ทางกลับบ้านคือทางนี้แหล่ะ  แค่เดินตรงไปเรื่อยๆ  "เมื่อคืนก็มาทางนี้นะ"  "เรามาทางนี้ด้วยเหรอ"  ยังรู้สึกไม่แน่ใจว่า เคยผ่านด้วยเหรอ ไม่เห็นคุ้นเลย  ........เป็นเพราะมัวแต่เดินถ่ายรูปแล้วลืมจำทางหน่ะสิ

 

 

 

ต้นไม้มีตาเพียบ

 

พอสบายใจก็เริ่มหิวทันที   แวะซื้อพายมากิน  ทั้งแข็งทั้งเหนียว ไม่อร่อยเลย  แต่ก็ต้องฝืนกินให้หมด  เสร็จแล้วก็เดินต่อ  คุณชวนขึ้นรถ TRAM  แต่วิ่งขึ้นไม่ทัน  รถรางเคลื่อนตัวออกไปเสียก่อน ประหยัดไป 15$ ต่อคน^^

คุณบอกให้เดินตามรางไปเรื่อยๆไม่มีหลง   รถรางจะพาชมเมือง  แต่เราจะไปแค่ THE  ART CENTRE เป็นแหล่งรวมศิลปะ  เดินไม่ไกลเท่าไหร่   ตึกสวย ดูขลัง  เดินดูไปเรื่อยๆ ก็เพลินแล้ว   

 

 

 

มาไม่ทัน ปิดซะแล้ว

 

ระหว่างทาง

 

 

ระหว่างทาง

 

 

 

 

 

สวนดอกไม้

 

เห็นบ้านลอยอยู่ไหม

 

 ชอบภาพนี้ รู้สึกเหมือนอยู่ในมหาวิทยาลัยเลย

 

เดินชมจนครบถ้วน  ได้เวลาเดินกลับที่พักแล้ว  ....ไม่ค่อยอยากคิดถึงตอนเดินกลับเล้ย อารมณ์ขี้เกียจกำเริบ  แต่ทำอะไรไม่ได้หรอก ยังไงก็ต้องเดินอยู่ดี 

 

เดินมาถึงร้านอาหารไทย ก็หิวพอดี  แวะกินเมนูเดิมอีกดีกว่า  ลืมบอกไปว่า พริกแกงที่นี่ไม่ค่อยเหมือนบ้านเราหรอก  แต่แม่ครัวเก่งทำออกมาอร่อย  กินเสร็จจ่ายไป 20$ 

เดินเรื่อยๆกลับที่พัก  คืนนี้ต้องรีบนอนไม่เกินสามทุ่ม  ตอนนี้ทุ่มนึงแล้ว

 

 

 

แต่ฟ้ายังสว่างอยู่เลย  เห็นแดดตรงตู้ไปรษณีย์ไหม  เนี่ยคิดว่าสี่โมงเย็นเองนะ ....เดินผ่านที่พักนึง  หน้าตาดูเก่าๆ ขลังๆ มองจากตรงนี้เข้าไป  ดูเงียบๆ วังเวง  เห็นมีรถจอดอยู่คันนึง  ไม่รู้ในห้องเป็นยังไง  ...........ถ้าไม่กลัวผีก็อยากลองพักดูสักครั้ง

......................

เดินไม่นานก็ถึงห้อง   รีบเก็บของอย่างรวดเร็ว  อะไรทิ้งได้ก็ทิ้ง  ที่ไม่อยากทิ้งยังเสียดายอยู่ก็แบกไปด้วย  เผื่อไปทิ้งที่ห้องเพื่อนพรุ่งนี้

สามทุ่มกว่าๆ เราก็จัดกระเป๋าเสร็จ (ส่วนคุณจัดยังไม่ถึงครึ่งทางเลย) ........กระเป๋าเราหนักอึ้ง  หนักกว่าตอนมาอีกแหน่ะ   แล้วจะเอาขึ้นเครื่องได้ไหมเนี่ย  -_-" ....

คืนนี้ไม่ต้องอาบน้ำ  เดี๋ยวตีสามก็ได้อาบแล้วเนอะ ....อนุญาติให้คุณนอนโดยไม่อาบน้ำด้วยก็ได้นะ  "เค้าใจดี ^^"

.........................

ตีสามจิกหัวตัวเองขึ้นไปอาบน้ำ  ง่วงสุดยอด  อาบน้ำเสร็จเก็บของกินที่เหลือทั้งหมดจากที่สั่งสมมาตั้งแต่วันแรก  ใส่ถุงมานั่งรอแท๊กซี่มารับ  ฟ้าข้างนอกยังมืดอยู่เลย   นี่เราต้องจากที่นี่ไปแล้วหรือนี่ T^T  "เราจะคิดถึงเธอ นิวซีแลนด์"  เวลาผ่านไปเร็วจริงเนอะ  ยังรู้สึกเหมือนเพิ่งมาเมื่อวานนี่เอง 

รถแท๊กซี่มาตรงเวลาเป๊ะๆ  ตามที่คุณบอกเลย   เราล๊อคห้องแล้วโยนกุญแจเข้าไปไว้ในห้อง ตามที่เจ้าของที่พักบอกไว้เมื่อวาน

นั่งรถครึ่งชั่วโมงก็ถึงสนามบิน   วันนี้เรานั่งเครื่องลำเล็ก  เดินทาง 5 ชั่วโมงถึงซิดนีย์  แต่เวลาในตั๋วมันเขียนเหมือนเดินทาง 2 ชั่วโมง  เพราะช่วงเวลาที่ต่างกัน (ทำเอางงอยู่ตั้งนาน)

...

ส่งกระเป๋าขึ้นเครื่องแล้วก็เหลือเวลาอีกเยอะ  มานั่งกินของที่เหลือดีกว่า  มีทั้งแอปเปิ้ล  ส้ม  ไข่ต้ม 2 ฟอง พายคนละครึ่ง  นม 1 กล่อง น้ำ 2 ขวด   โค้กอีก 1 กระป๋อง

สติคุณยังไม่ตื่น  เราเลยจัดแจงปอกไข่ต้มส่งให้คุณช่วยไป 1 ฟอง  ส่วนที่เหลือเราต้องจัดการเอง  อิ่มด้วย กลัวปวดอึด้วย แต่แรงเสียดายมันมากกว่า  เลยนั่งยัดทุกอย่างจนเกือบหมด  เหลือโค้ก กับน้ำขวดใหญ่ไว้ 

เวลาก็ยังคงเหลืออยู่  หาเรื่องเผาผลาญเวลาที่ร้านกาแฟก็แล้วกัน ..........

 

 

 

สั่งกาแฟมา 1 แก้ว 4.40$  "แหว่ะ  กาแฟไม่อร่อยเลย"   .....แต่สามารถทำให้ตื่นได้นะ   นั่งมองดูโต๊ะอื่นๆว่าเขาทำอะไรกัน  แล้วก็ค่อยๆกินน้ำจนเหลือขวดเดียวแล้ว  ส่วนโค้ก ยังไม่เปิด  เพราะคุณบอกว่าเผื่อเขาไม่เห็นจะได้เอาขึ้นเครื่องไปได้ 

เดินมาถึงช่องตรวจ    ไม่ค่อยชอบช่องนี้เท่าไหร่  ต้องถอดของออกมาเยอะ  ซึ่งกว่าจะยัดของกลับไปได้ มันใช้เวลา  รู้บ้างไหมหือ .........แต่ก็ทำให้รู้อีกอย่างว่า รองเท้าเรามีเหล็กเป็นโครงด้วย  มิน่าหนักเชียว

เดินออกมาเจอคุณทำหน้าเบื่อๆ  "โค้กโดนทิ้งไปแล้วนะ"  "อ๊า  อุตส่าห์ขนมาตั้งแต่วันแรกเพื่อมาทิ้งในวันนี้หรือนี่ ... เสียดายเนอะ"

..............

เข้ามานั่งในเครื่องบินเล็กแล้ว  แต่เครื่องยังไม่ยอมออกสักที  นั่งรออยู่เกือบชั่วโมง  เขาก็แจ้งว่าเครื่องคอมพิวเตอร์มีปัญหา   ทำให้ผู้โดยสารสองคนขึ้นเครื่องไม่ได้

รอจนคุณหลับ  ตื่นมาอีกทีเครื่องก็ยังไม่ออก  เราเลยได้เขียนบันทึกเก็บตกในวันที่ไม่ได้เขียน  และแล้วก็ได้เวลาเครื่องขึ้นแล้ว ว ว ว

 

 

 

 

 

ขึ้นมาสูงยังได้เห็นวิวสวยๆอีก สมแล้วที่เป็นนิวซีแลนด์  ...."เขาลูกไหน ชื่ออะไรบ้างหว่า"  หน้าตาเหมือนๆกันหมดเลย    ดูเหมือนเป็นแนวหินเล็กๆ   ทั้งที่จริงๆแล้วมันใหญ่มากกกก  ........มาคิดๆดูตอนยืนอยู่บนพื้นก็มัวแต่ถ่ายรูปท้องฟ้า  แต่พอมาอยู่บนฟ้าก็ดันพยายามมองหาพื้นดินอีก  

....

สรุปความรู้สึกที่ได้ไปเที่ยวทริปนิวซีแลนด์ครั้งนี้  สนุกมาก  ได้ประสบการณ์หลายๆอย่างที่ไม่เคยเจอ ได้เห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็น  ได้เจอปัญหาด้วยกันแล้วก็ผ่านมาได้  ถึงจะผ่านแบบเลือดซิบๆก็ตาม  แต่โดยรวมแล้ว สนุกและมีความสุขมากนะ  คุ้มค่า  .............ได้เห็นความมีวินัย  ความมีน้ำใจ  และการช่วยกันดูแลธรรมชาติของคนที่นี่    ที่ไม่ใช่ต่างคนต่างทำ  แต่ดูเหมือนเขาจะร่วมมือกัน  แค่สิ่งเล็กน้อยที่ได้เห็น  ก็รู้สึกชื่นใจแล้วละ  หลักๆก็ขยะ ไม่มีให้เห็นริมถนนเลย

ขอบคุณคุณไกด์  ที่พามาเที่ยวนะจ๊ะ....... ถ้าอีก 15 ปี ข้างหน้ายังมีแรงอยู่  จะกลับมาเที่ยวที่นี่อีกนะ

 

....

กลับมาบนเครื่องบินเล็กราคาประหยัดกันต่อ  ราคาตั๋วถูกที่สุดเลยก็ว่าได้  เพราะต้องเดินทางตั้งแต่เช้ามืด  ..............นั่งแบบมึนๆ เมาๆ สงสัยเพราะเครื่องบินลำเล็ก  แต่ไม่ว่าจะเมาเครื่องแค่ไหน  พอเห็นวิว  เราก็ต้องฮึดขึ้นมาถ่ายจนได้  

 

 

และแล้วเราก็เริ่มเห็น SYDNEY OPERA HOUSE จากมุมสูง  "น่ารักแฮะ เหมือนเมืองของเล่นเลย"   วิวที่นี่คนละแบบกับที่นิวซีแลนด์  ที่นี่ดูเป็นเมืองมากกว่า  ..............ไม่รู้ว่าอีกสี่วันต้องเจอกับอะไรบ้าง  แต่แค่เริ่มต้นก็เมาเครื่องซะแล้วเรา  -_-"

 

 

 

เขียนโดย redtaona ที่ 2010-01-26 13:08:15 น. เต่านากิน-เที่ยว 2 ความคิดเห็น ลิงก์ไปยังบทความนี้

[1/105] ถัดไป>