septimus' blog

รักของแอนดรอยด์

 

 

“น้ารอย… น้ารอย” เด็กชายเขย่ามือผู้ชายร่างใหญ่ที่มาด้วยกันอย่างตื่นเต้น
 
“เราอยากจะไปห้องไหนก่อนล่ะ” ชายหนุ่มหน้าตาคมสันก้มลงถามเด็กชายพร้อมกับยิ้มละไม “ห้องประวัติศาสตร์ ห้องมานุษยวิทยา ห้องรัตนโกสินทร์ ห้องหมู่ดาว ห้องวิวัฒนาการของผู้ปกครองมนุษย์… ก้อนดินอยากไปห้องไหนก่อนดี”
 
“ไปห้องไดโนเสาร์ก่อนดีกว่าน้ารอย” เด็กชายก้อนดินตอบเสียงดัง —
 
“ว้า น้านึกว่าเราอยากดูอะไรที่ทันสมัยเสียอีก จะไปดูทำไมนะกับห้องโบราณอย่างนั้น เคยดูของจริงมาตั้งหลายหนแล้ว” น้าชายของเขาเกาศรีษะงุนงง
 
“แหมน้า” เด็กชายส่งเสียงอุทธรณ์ “ไม่เหมือนกันสักหน่อย ของที่สร้างใหม่ในสวนสัตว์กับของจริงในสมัยก่อนจะไปเหมือนกันได้อย่างไร โครงกระดูกพวกนั้นครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตจริงๆนะน้ารอย”
 
“มันก็มาจากเซลล์เดียวกันนั่นแหละ ไอ้ไดโนเสาร์ในสวนสัตว์ก็โคลนนิ่งมาจากเซลล์ที่เก็บมาจากโครงกระดูกทั้งนั้น” น้าชายหัวเราะขัน —
 
เด็กชายก้อนดินปล่อยตัวให้เลื่อนไปตามทางเลื่อนด้วยความสนุกสนาน เขาจ้องมองภาพและเรื่องราวที่จัดแสดงอยู่บนบอร์ด 3 มิติและตู้กระจกด้วยความสนใจ
ทางเลื่อนจะหยุดเป็นระยะเมื่อเด็กชายยกมือขึ้นแตะกระจก ต่อเมื่อเด็กชายชมเรื่องราวต่างๆในตู้จัดแสดงจนเป็นที่พอใจและยกมือออกจากกระจกแล้วนั่นแหละทางเดินจึงจะเคลื่อนตัวต่อไปข้างหน้า
ห้องไดโนเสาร์น่าสนใจจริงๆอย่างที่ขนนกแดงบอก
เด็กชายชอบเรื่องราวของไดโนเสาร์และวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต ในขณะที่เพื่อนมนุษย์คนอื่นๆของเขาเห็นว่าเรื่องเหล่านี้โบราณคร่ำครึ วิชาประวัติศาสตร์และวิวัฒนาการเป็นวิชาที่แทบจะไม่มีใครในโรงเรียนเลือกเรียน เด็กส่วนใหญ่ในโรงเรียนของเขามักจะเลือกเรียนในวิชาที่รู้ว่าเรียนไปแล้วจะทำให้มีอนาคตที่ดีเช่น
เรียนรู้เรื่องราวกลไกและเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ต่างๆรวมไปถึงการซ่อมแซมอะไหล่แอนดรอยด์
วิชาเหล่านั้นเรียนไปไม่มีวันตกงานแน่นอน มันเป็นวิชายอดนิยมที่มนุษย์อยากให้ลูกเรียนเพราะจะได้ไปรับใช้แอนดรอยด์ได้อย่างถูกใจ—
ทางเดินยังคงเลื่อนไปเรื่อยๆเพราะก้อนดินไม่ได้แตะกระจกของตู้จัดแสดงอีก เขามองภาพของไดโนเสาร์ต่างๆ ค่อยๆเลื่อนผ่านไป
แม้เคยเห็นสัตว์เหล่านั้นในสวนสัตว์ หากเด็กชายไม่เคยชื่นชม เขาว่าสัตว์ที่มีกำเนิดมาจากการโคลนนิ่ง ยังไงก็ไม่มีวันเหมือนของจริงไปได้ ดีเอ็นเอที่พวกนักวิทยาศาสตร์โคลนนิ่งมาจากฟอสซิลนั้น ให้อย่างไรก็ไม่มีความสมบูรณ์เหมือนดีเอ็นเอต้นฉบับ
ไตรเซอราทอพส์ โคลนนิ่งในสวนสัตว์จึงมีเพียง 1 นอและ 1 เขา แทนที่จะมี 1 นอกับอีก 2 ขา เหมือนอย่างบรรพบุรุษของพวกมัน—
ทางเลื่อนผ่านมาจนถึงห้องแสดงกำเนิดของไดโนเสาร์และตู้นิทรรศการใหญ่ตรงหน้าดึงความสนใจจากเด็กชายมากกว่าตู้อื่นใด ด้วยมีไข่ไดโนเสาร์สีเงินยวงขนาดใหญ่ที่จัดแสดงเอาไว้อยู่ตรงกลางตู้ แลเห็นเด่นเป็นสง่า ป้ายดิจิทัลที่มีตัวหนังสือเหนือกระจกบอกข้อมูลเพียงว่า เป็นไข่ไดโนเสาร์ที่ค้นพบกลางกรุงเทพมหานครเมื่อหลายปีก่อนโดยบังเอิญ ตอนที่เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่และเปลือกโลกดันเอาไข่ฟองยักษ์ให้โผล่ขึ้นมา—
 
 
และขณะที่เด็กชายกำลังยืนมองโน่นมองนี่ด้วยความสนใจอยู่นั่นเอง เขาก็รู้สึกเหมือนกับว่าไข่ยักษ์สีเงินยวงฟองนั้นกำลังสั่นไหว…แรกทีเดียวเด็กชายคิดว่าตัวเองตาฝาด ก้อนดินจึงหันมาจ้องไข่ไดโนเสาร์ใบนั้นอีกครั้งหนึ่ง แล้วก็พบว่า— มันขยับได้จริงๆ… ก้อนดินอ้าปากค้าง—
 
ไข่ยักษ์สูงราว 2 เมตร เปลือกสีเงินยวง กำลังสั่นสะเทือนมากขึ้นทุกขณะ ก่อนจะกลิ้งตกลงมาจากแท่นซึ่งตั้งอยู่— ไข่ใบนั้นกลิ้งหลุนๆลงมาจากแท่นวาง กระแทกเข้ากับกระจกหนาของตู้นิทรรศการ ก่อนจะเกิดเสียงดังแครก…และไข่ใบนั้นก็แตกออกเป็น 2 เสี่ยงพร้อมกับละไอขาวขุ่นฟุ้งกระจายออกมาจากใจกลางของไข่นั้น!
“กุหลาบ”
เสียงเรียกด้วยความตื่นตระหนกของชายหนุ่มร่างสูงสง่าที่เปิดประตูผลัวะเข้ามา ทำให้รอยและหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงต้องรีบผละออกจากกัน
 
“ไทตรอน”
โรสิตายกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ ไม่นึกว่าคนที่โผล่พรวดเข้ามาในห้องคนไข้จะเป็น 1 ใน 3 แอนดรอยด์พี่น้อง
 
“รอน”
ไทตรอนชะงักไปเช่นกัน โดยปกติแล้วแอนดรอยด์ทั้งหมดไม่เคยสนใจจดจำชื่อเสียงเรียงนามของมนุษย์เพราะเปรียบไปแล้วมนุษย์ก็คือเศษเถ้าธุลีที่ไม่มีความสำคัญ
แต่ในกรณีของรอยเป็นข้อยกเว้น
มนุษย์ผู้ชายคนนี้กับครอบครัวของเขาเคยก่อความเดือดร้อนให้กับสังคมแอนดรอยด์มาแล้วในอดีต ทั้งยังมีแนวโน้มว่าจะก่อซ้ำขึ้นอีกในอนาคต
ดังนั้นชื่อของเขาจึงเป็นชื่อที่แอนดรอยด์ทั้งหลายรู้จักกันดีโดยเฉพาะเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่โฮโมซาเปี้ยนเพศหญิงหนีออกไปจากพิพิธภัณฑ์และรอดเงื้อมมือหุ่นยนต์ล่าสังหารไปได้ รอยและครอบครัวของเขาก็เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีกครั้ง
 
“ไทตรอน”
รอยร้องคราง เขาตกใจจนหน้าซีดเหมือนกับโรสิตา ด้วยไม่คิดว่าแอนดรอยด์ผู้นำสูงสุดมีอำนาจระดับสองรองจากจักรพรรดิหุ่นยนต์จะโผล่มาที่โรงพยาบาลด้วยตนเองในเวลาวิกาลเช่นนี้
 
“กุหลาบ…เร็วเข้า เราต้องรีบไปกันเดี๋ยวนี้แล้ว”
ไทตรอนเก็บความสงสัยและคำถามทั้งหมดไว้ก่อน ด้วยเวลานี้มีเรื่องสำคัญยิ่งกว่า เขาไม่รอคำตอบจากหญิงสาวที่มีสีหน้างุนงง ไม่สนใจว่ามนุษย์ชื่อรอยจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เพราะทันทีที่พูดจบไทตรอนก็ตรงเข้ามาดึงแขนให้โรสิตาลุกขึ้นทันที
 
“ไม่ค่ะ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น…”
โรสิตารีบปฏิเสธ เธอพยายามผลักไสเขาให้ปล่อยมือ เป็นอีกครั้งที่เธอได้สัมผัสกับไทตรอนอย่างใกล้ชิด ถ้ารอยไม่ย้ำว่านี่คือแอนดรอยด์ไม่ใช่มนุษย์ โรสิตาจะไม่มีวันแยกได้เลย เพราะผิวหนังและสัมผัสของไทตรอนไม่ต่างอันใดกับชายหนุ่มที่มีเลือดเนื้อและชีวิต
กำไลโลหะ แหล่งพลังงานของแอนดรอยด์บนข้อมือของไทตรอนสะท้อนแสงนวลจากเพดานเป็นประกาย
 
“ปล่อยฉันนะ…แค่ก แค่ก…” หล่อนยังอ่อนเพลียและรู้สึกมึนศรีษะ
 
“ไม่ได้ เราต้องไปกันเดี๋ยวนี้” ไทตรอนย้ำเสียงเข้มพร้อมกับพยายามลากตัวโรสิตาลงจากเตียงคนไข้ให้ได้
 
“เดี๋ยวก่อน” รอยตรงเข้ามากระชากแขนของไทตรอนด้วยความตกใจ พวกมันคงจะรู้เรื่องหมดแล้ว “จะพาเธอไปไหน”
 
“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า” นัยน์ตาของไทตรอนที่มองมายังรอยเต็มไปด้วยความรังเกียจ
 
“กุหลาบคือน้องสาวของเรา เพราะฉะนั้นท่านจะพาเธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” รอยอ้าง
 
“เลิกโกหกได้แล้วรอย” คราวนี้ไทตรอนยอมปล่อยมือจากโรสิตา “ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่น้องสาวของท่าน ไม่ใช่น้องสาวของเมฆา ไม่มีความเกี่ยวดองอะไรกับพวกท่านด้วยซ้ำ”
ไทตรอนเป็นผู้ควบคุมระบบทะเบียนมนุษย์เขาได้ระดมหุ่นยนต์ทั้งแผนกให้มาช่วยกันตรวจสอบข้อมูลครอบครัวของรอยและเมฆาโดยละเอียด
 
“ไม่เคยมีมนุษย์ชื่อกุหลาบอยู่ในนิคม ไม่มีมนุษย์ชื่อกุหลาบในต่างจังหวัด ผู้หญิงคนนี้เป็นคนอื่นแต่มาสวมใช้ชื่อกุหลาบและใช้บัตรประจำตัวปลอม”
ไทตรอนย้ำช้าๆชัดๆ
 
 
รอยขยับเข้าใกล้หญิงสาว ท่าทางเขาเตรียมพร้อมป้องกันเธออย่างเต็มที่ หากไทตรอนกล้ายืนยันด้วยตัวเองเช่นนี้ นั่นหมายถึงแอนดรอยด์ผู้ควบคุมบัญชีมนุษย์ย่อมรู้หมดทุกอย่างแล้ว และเมื่อไทตรอนรู้ ก็หมายความว่าพี่ของเขาอีก 2 คนและจักรพรรดิแอนดรอยด์ย่อมต้องรู้เรื่องนี้เช่นกัน
 
“เราจะไม่ถามท่านล่ะนะว่าท่านทำให้ชื่อกุหลาบไปปรากฏในโปรแกรมรายชื่อมนุษย์ได้อย่างไร เรื่องนั้นเราจะมาสะสางกันภายหลัง แต่ตอนนี้กุหลาบต้องไปกับเราก่อน ขืนปล่อยกุหลาบไว้ที่นี่ เธอไม่รอดแน่”
 
“หมายความว่ายังไง” ประโยคของไทตรอนทำให้รอยถึงกับชะงักไป
 
“หมายความว่าผลตรวจเลือดของกุหลาบออกมาแล้ว” ไทตรอนว่า ดวงหน้าที่เคยเรียบเฉยปราศจากอารมณ์และความรู้สึก มีแววกังวลฉายขึ้นมาวูบหนึ่งให้โรสิตาสังเกตเห็นได้ นอกจากรอยกังวลในหน่วยตาที่เปล่งประกายได้ดุจดวงดาวแล้ว หญิงสาวยังเห็นเขาขมวดคิ้วมุ่นเหมือนมนุษย์อีกด้วย
ถึงจะหน้านิ่วคิ้วขมวด ไทตรอนก็ยังหล่ออยู่ดี ในปีพ.ศ. 2554 ที่โรสิตาจากมา หน้าตาท่าทางและบุคลิกแบบไทตรอนนี้ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม “หล่อขั้นเทพ”
 
แอนตรอน เตตรอน และไทตรอน 3พี่น้องแอนดรอยด์ถูกออกแบบให้มีคุณสมบัติที่ดีที่สุดในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหน้าตา รูปร่างที่ได้สัดส่วน กล้ามเนื้อส่วนอก เอวคอดกิ่ว หน้าท้องแบนราบ งดงามสมเป็นแอนดรอยด์เพศชาย รวมไปถึงสติปัญญาอันเฉลียวฉลาดและสมองกลที่ประมวลผลได้อย่างรวดเร็วว่องไว
 
“ดีเอ็นเอในเลือดบ่งบอกว่าเธอคนนี้คือ โฮโมซาเปี้ยน ไม่ใช่โฮโมฮิวมาเนี่ยน เหมือนอย่างพวกท่าน” ดวงตาของไทตรอนที่มองมายังรอยเต็มไปด้วยความรังเกียจ
 
“ตอนนี้จักรพรรดิได้รับรายงานจากเตตรอนและแอนตรอนเรียบร้อยแล้ว” ประโยคเรียบง่ายของไทตรอนทำให้เลือดในกายของรอยเย็นเฉียบขึ้นในทันใด
แต่โรสิตากลับไม่มีที่ท่าตกใจเท่าเขาอาจจะเพราะเธอไม่เคยรับรู้ถึงความโหดร้ายของพวกหุ่นยนต์ที่มีต่อพวกมนุษย์
 
“จักรพรรดิมีบัญชาให้แอนตรอนและเตตรอนพาลูกน้องมานำตัวผู้หญิงคนนี้ไป…เอ้อ…” ไทตรอนหันมาทางโรสิตา ประโยคถัดมาแผ่วเบาอยู่ในลำคอของเขา   “ทำลาย”
 
“ได้ยังไงกัน” รอยท้วง “ปกติการจะประหารมนุษย์สักคนต้องผ่านมติสภาแอนดรอยด์ก่อนนี่นา”
 
 
“โดยหลักการควรเป็นเช่นนั้น” ไทตรอนหน้าเครียด
“แต่กรณีของกุหลาบถือเป็นภัยอันตรายอย่างรุนแรงต่อความมั่นคงของอริยะนคร ดังนั้นจักรพรรดิแอนดรอยด์จึงใช้สิทธิ์พิเศษในการสั่งสังหารทันที”
 
“ท่านเลยมาที่นี่เพื่อนำตัวกุหลาบไปทำลายด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ” รอยยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับไทตรอนอย่างไร
 
 
“แต่เรามาที่นี่เพื่อช่วย…กุหลาบ”
 
“อะไรนะ” รอยร้องเสียงหลง ไทตรอนต้องประสาทกลับไปแล้ว แอนดรอยด์ทุกตัวถูกตั้งโปรแกรมให้ทำตามคำสั่งของจักรพรรดิ แอนดรอยด์ทุกตัวต่างมีหน้าที่
และหน้าที่ที่สำคัญที่สุดก็คือรับคำสั่งจากผู้ที่อยู่ในระดับเหนือขึ้นไป   จะมีก็แต่พวกมนุษย์เท่านั้นที่สามารถทำอะไรได้ตามชอบใจ แม้จะถูกสั่งก็ยังกล้าพอจะขัดคำสั่ง แล้วนี่เกิดอะไรขึ้นกับไทตรอน โปรแกรมของเขาลัดวงจรหรืออย่างไร แอนดรอยด์น้องสุดท้องจึงมาที่นี่เพื่อช่วย โร สิ ตา
 
 
“แต่พวกเขาก็จะจับตัวเราได้ในที่สุด” รอยยังเป็นกังวล
 
“แล้วจะนั่งอยู่เฉยๆรอให้ถูกจับตัวหรือยังไง” ไทตรอนเสียงเข้มขึ้นด้วยหงุดหงิดในความช่างคิดของพวกมนุษย์ สมองกลของเขาประมวลผลออกมาแล้วว่า หากหนีตอนนี้มีโอกาสรอดสูงถึง 80.75แต่ถ้ามัวแต่ชักช้ารอให้แอนตรอนและเตตรอนกับกองทัพหุ่นล่าสังหารเดินทางมาถึงล่ะก็ โอกาสหนีรอดจะมีไม่ถึง 1.25%
 
 
โชคดีที่เวลานี้เป็นยามวิกาล ภายในเมืองของแอนดรอยด์จึงมีแต่ความเงียบสงัดราวกับเป็นเมืองร้าง—
“เราจะไปไหนกันคะ รอย” โรสิตากระซิบถาม
 
“ผมก็ไม่รู้ แต่ท่าทางเขาอยากช่วยคุณจริงๆนะ” รอยส่ายหน้าอย่างจนปัญญา เดาไม่ออกว่าไทตรอนจะพาหนีไปที่ไหน
 
“ทำแบบนี้เขาก็เท่ากับเป็นกบฏสิคะ ถ้าถูกจับได้คงแย่แน่ๆ”
 
“ผมก็แปลกใจเหมือนกัน”
 
หากยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ไทตรอนก็พาพวกเขามาหยุดอยู่ที่หน้าอาคารสูงเสียดฟ้าแห่งหนึ่ง—
“บ้านของเราเอง พักอยู่ที่นี่น่าจะปลอดภัยกว่าหนีไปที่อื่น แอนตรอนและเตตรอนไม่กล้าบุกเข้ามาค้นแน่… อย่างน้อยก็ระยะหนึ่ง” น้ำเสียงของไทตรอนราบเรียบไม่แสดงความรู้สึกใดๆ หากดวงตาของเขากลับตรงกันข้าม
 
โรสิตารีบผละออกจากอ้อมอกของรอยอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นแววตาเจ็บปวดของไทตรอนที่มองจ้องมา
 
 
ก่อนไทตรอนจะออกไป เขากำชับให้รอยและโรสิตาซ่อนตัวอยู่ในบ้านอย่าออกไปนอกบริเวณจนกว่าเขาจะกลับมา
รอยสังเกตเห็นสายตาของไทตรอนที่มองโรสิตานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย แอนดรอยด์ไม่ควรมีความรู้สึกใดๆ…นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทุกอย่างถึงได้กลับตาลปัตรไปถึงเพียงนี้
 
…ไทตรอนกำลังหลงรักโรสิตาอย่างนั้นหรือ…
 
จะเป็นไปได้อย่างไร แอนดรอยด์ผู้สูงส่งจะเกิดมีความรักกับมนุษย์ผู้ต่ำต้อยด้อยค่าไร้ศักดิ์ศรียิ่งกว่าธุลีดิน
 
 
“ลองติดต่อเพื่อนมิครอยด์ของคุณให้ช่วยแปลงโฉมเราอีกครั้งได้ไหมคะ พวกแอนดรอยด์จะได้จำเราไม่ได้” โรสิตาพยายามนึกหาหนทางเอาตัวรอด
 
“เสี่ยงเกินไป เราไม่ควรใช้วิธีนี้บ่อย ยิ่งตอนนี้พวกแอนดรอยด์จับได้วาคุณคือโฮโมซาเปี้ยน…แอนตรอนและเตตรอนจะต้องตามล่ามิครอยด์มนุษย์แมลงเพื่อนของผมที่แปลงโฉมให้คุณกลายเป็นโฮโมฮิวมาเนี่ยนได้อย่างแนบเนียนแทบพลิกแผ่นดิน”
 
“เป็นเพราะฉันคนเดียว ทุกคนเลยพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
 
“ไม่ใช่เพราะคุณหรอก…โรสิตา” รอยเดินมานั่งข้างๆหญิงสาว…
“เป็นเรื่องขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับแอนดรอยด์ที่มีมานานหลายร้อยปีต่างหาก คุณเป็นเพียงคนกระตุ้นให้ระเบิดเวลาลูกนี้ปะทุเร็วขึ้นเท่านั้นเอง” น้ำเสียงของรอยเต็มไปด้วยความคับแค้น
เขาล้วงกระเป๋าเอากระดาษแผ่นเล็กที่ฉีกมาจากสมุดบันทึกของเมฆา ส่งให้โรสิตาดู
 
“มนุษย์รอเวลาที่จะปลดแอกตัวเองจากแอนดรอยด์มานานแล้ว นับแต่พวกมันครอบครองโลก กดให้มนุษย์กลายเป็นทาส พวกเราทุกรุ่นล้วนมีความพยายามจะลุกขึ้นมาต่อต้านหุ่นยนต์ หากไม่เคยมีผู้ใดทำได้สำเร็จ”
 
“คุณให้ฉันดูอะไรคะ”
 
“เป็นบันทึกจากการทดลองของเมฆา พี่เขยของผม เขาพยายามจะขยายพันธุ์ไวรัส และผสมไวรัสเข้าไปกับโลหะซึ่งเป็นสารให้พลังงานแก่พวกแอนดรอยด์
เพื่อให้พวกมันในโลกนี้ป่วยเหมือนกับเวลาที่พวกมนุษย์ติดหวัดยังไงยังงั้น — เมฆากับผม เรากำลังวางแผนที่ไม่เคยมีมนุษย์คนใดเคยคิดมาก่อน” น้ำเสียงของรอยฟังดูลึกลับ
 
“แต่ไวรัสเป็นอนุภาคที่มีชีวิตต ส่วนโลหะเป็นสารที่ไม่มีชีวิต คุณจะผสมของสองอย่างเข้าด้วยกันได้อย่างไร” วิชาวิทยาศาสตร์ที่เธอเคยเรียนมาสอนไว้อย่างนั้น
 
“ในปีพ.ศ. 2554 ของคุณทำอย่างนั้นไม่ได้ แต่ในยุคของผม สิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรง” 
“เพราะเหตุนี้แอนดรอยด์ถึงเอาตัวพี่เมฆาไปทำลาย และจ้องจับตามองพฤติกรรมของคุณมาโดยตลอด”
 
“น่าเสียดายที่การทดลองครั้งที่แล้วผิดพลาด รหัสไวรัสที่พวกผมถอดออกมาได้ไม่สามารถผสมกลมกลืนกับโลหะในลำธารได้เป็นหนึ่งเดียว เมื่อนำมาทดลองกับอาสาสมัครก็เลยเกิดเรื่องวุ่น การทดลองล้มเหลวมีอาสาสมัครล้มป่วยและตายไปเป็นจำนวนมาก แอนดรอยด์ก็เลยจับได้—”
 
“ฉันจะช่วยคุณ” โรสิตาบอกทั้งที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถช่วยอะไรเขาได้
 
“คุณได้ช่วยไปแล้วล่ะ” รอยยิ้มยินดี
 
“ยังไงคะ—“
 
“สูตรโครงสร้างที่เมฆาเขียนมีจุดผิดพลาดหลายแห่ง อย่างเช่นตรงนี้… แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าจะแก้ไขจุดบกพร่องเหล่านั้นอย่างไร ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณที่คุณมาปรากฏตัวพร้อมกับทามะ… ในกระพรวนที่ห้อยคอทามะ ใครบางคนซ่อนสูตรโครงสร้างไวรัส Anti Android-4 ที่สมบูรณ์เอาไว้”
 
“ดอกเตอร์วิจันทร์ ต้องเป็นเขาแน่ๆ” โรสิตาทำตาโต
 
“คนที่คุณเล่าว่าเป็นเจ้าของเครื่องแช่แข็งคุณมาใช่ไหม”
 
“แต่เขาทำเช่นนั้นไปทำไม เหมือนเขาจะรู้อนาคตว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นล่ะ” โรสิตาครางเสียงแผ่วในลำคอ
 
“นั่นสิครับ เขารู้อนาคตล่วงหน้าได้อย่างไร” รอยยังขบคิดปริศนาไม่ออก เหมือนกับมีอะไรบางอย่างที่ยังขาดหายไป
 
“ฮ้าด เช้ย…” โรสิตาจาม มีน้ำมูกใสๆไหลยืดออกมาจนเธอต้องยกชายเสื้อขึ้นซับ “ไม่ไหวเลย แบบนี้ต้องเรียกว่าหวัด 2,200 ปีนะคะ เพราะฉันเป็นมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2554 จนถึงปีนี้ พ.ศ. 4754 สองพันกว่าปีแล้วยังไม่หาย ไวรัสพวกนี้หัวดื้อจริงๆ”
 
“เดี๋ยวก่อน โรสิตา… คุณเป็นหวัด… หวัดปีพ.ศ.2554” รอยลุกพรวดขึ้นมาจับบ่าเธอด้วยมือสั่นระริก ท่าทางเขาดีใจมาก
 
“ค่ะ ฉันเป็นหวัด คงติดมาจากอีตาดอกเตอร์วิจันทร์นั่นล่ะค่ะ วันที่เขามาหาฉันจนเกิดเรื่องขึ้นนั้นเขากำลังเป็นหวัดอยู่พอดี” โรสิตามองเขาด้วยสายตางุนงง “มีอะไรหรือเปล่าคะ รอย”
 
“พระเจ้าช่วย ผมคิดว่า ดอกเตอร์วิจันทร์จะต้องรู้อะไรมากกว่าที่ผมและคุณรู้ เขาถึงทำให้คุณติดเชื้อหวัด จากนั้นก็แช่แข็งคุณ พร้อมกับตั้งเวลาให้มาฟื้นที่ปีพ.ศ. 4754 พร้อมกับทามะนี่ยังไงล่ะ”
 
“ไทตรอน” เสียงของเตตรอนที่ดังขึ้นทำให้ไทตรอนต้องละสายตาจากดวงดาวบนฟ้าแล้วหันกลับมามองพี่ชายคนรอง
 
“นั่นกำลังมองอะไรอยู่”ดวงหน้าคร้ามคมของเตตรอนยุ่งเหยิง เขาไม่เข้าใจว่าน้องชายคนเล็กมองหาอะไร
 
“มองดาว” เขาตอบพี่ชายด้วยน้ำเสียงกังวล กระแสไฟฟ้าในร่างเขามันสะดุดๆติดขัดอย่างไรไม่รู้ จะว่าลัดวงจรก็ไม่ใช่แต่มันไหลเวียนไม่เป็นปกติเหมือนเก่า ด้วยเหตุนี้เขาจึงเดินเลี่ยงออกมาหยุดอยู่ที่ริมระเบียง แหงนหน้ามองท้องฟ้า ดวงดาวในค่ำคืนนี้แตกต่างจากดวงดาวในคืนที่ผ่านๆมาโดยสิ้นเชิง
ก่อนหน้าที่จะรู้จักกับผู้หญิงที่รอยตั้งชื่อให้เธอใหม่ว่า “กุหลาบ”
ไทตรอนไม่เคยรู้สึกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าสวยงามได้ถึงขนาดนี้ แต่ไหนแต่ไรมาสำหรับเขา ดวงดาวก็คือเทหวัตถุบนฟากฟ้าซึ่งสามารถเคลื่อนที่ไปรอบๆจักรวาล มีขนาดแตกต่างกันไป ใหญ่บ้างเล็กบ้าง บางดวงเพิ่งเกิดได้ไม่กี่พันปี บางดวงเสื่อมสภาพและถูกหลุมดำดูดกลืนหายไป
จนกระทั่งได้พบกับกุหลาบ
เขาเพิ่งจะรู้สึกว่าประกายสุกสกาวของดวงดาวบนท้องฟ้ายามราตรีนั้นเปล่งแสงสว่างได้ไม่ต่างอันใดกับดวงตาคู่งามของโฮโมซาเปี้ยนสาวคนนั้น…
 
ตลอดเวลาที่เตตรอนและไทตรอนสนทนากันนั้น แอนตรอนพี่ชายคนโตไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่น้อย เขาเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของน้องชายคนเล็กด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ พร้อมกัน สมองกลของแอนดรอยด์พี่ใหญ่ก็ประมวลผลอะไรบางอย่างออกมาอย่างรวดเร็ว
Intimacy Rate – 35.325
Worrying Rate – 48.963
Jealous Rate – 1.007
Love Ratio – 100
Anger Ratio – 0
อัตราความรักของไทตรอนในขณะนี้พุ่งขึ้นสูงสุดเทียบเท่ากับมนุษย์ผู้ชายซึ่งตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก… ไม่น่าเชื่อว่าการทดลองของเขาได้ผลเกินคาด
 
 
เตตรอนละสายตาจากน้องชายของเขามายังพี่ใหญ่ พักหลังนี้ไทตรอนมีพฤติกรรมแปลกๆที่เข้าใจยาก อาจจะถึงเวลาที่จะต้องส่งน้องชายเข้าไปรับการตรวจเช็ควงจรการทำงานเสียแล้วกระมัง อาจมีสายไฟหรือชิพบางตัวเสื่อมก็เป็นได้ ไทตรอนจึงมีท่าทางเหม่อลอยราวกับมนุษย์เช่นนี้
 
 
มนุษย์…เตตรอนขยับริมฝีปากด้วยความหยามหยัน…จะอย่างไรก็คือมนุษย์…วันนี้รัก พรุ่งนี้เกลียด
ความรู้สึกของพวกมนุษย์แปรเปลี่ยนกลับกลายได้ง่ายดายยิ่งกว่าสายลม
แม้จะถูกแอนดรอยด์กำจัดไปจนเกือบสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ หากมนุษย์ก็ยังไม่รู้สึกสำนึก พวกเขายังมีความรัก โลภ โกรธ หลง อิจฉาริษยา รักใคร่เทิดทูน อย่างที่พี่ชายใหญ่ของเขาพยายามจะให้แอนดรอยด์มีความรู้สึกแบบนั้นบ้าง
 
ที่ใบไม้ยอมทรยศหักหลังพวกเดียวกันเองก็เพราะเธออยากเข้าโครงการเปลี่ยนมนุษย์เป็นแอนดรอยด์ การทดลองใหญ่อีกหนึ่งโปรเจคของแอนตรอน เมื่อการทดลองนี้ถูกประกาศออกไป มีมนุษย์จำนวนมากยอมละทิ้งอุดมการณ์และศักดิ์ศรี เพียงเพราะพวกเขาอยากเป็นหุ่นยนต์
 
เตตรอนเคยถามใบไม้ว่าเหตุใดเธอจึงอยากเป็นแอนดรอยด์ คำตอบที่ได้รับทำให้เขาถึงกับงุนงงไปชั่วขณะ
เพราะหญิงสาวคนนี้บอกว่า…เธอไม่อยากเจ็บไข้และไม่อยากตาย
 
 
อา…ในที่สุด การทดลองของเขา ที่ต้องการให้แอนดรอยด์มีอารมณ์และความรู้สึกของมนุษย์ก็ประสบความสำเร็จ ขั้นตอนขั้นต่อไปก็คือ เขาจะต้องนำเอาชิพที่ฝังอารมณ์และความรู้สึกลงไปในร่างกายของไทตรอนและเตตรอนออก
ก่อนที่น้องชายทั้งสองของเขาจะลุ่มหลงอยู่ในวังวนของอารมณ์รักและอารมณ์โกรธแบบมนุษย์จนกู่ไม่กลับ  เพียงเท่านี้ก็พอแล้วที่จะพิสูจน์ทฤษฏีของเขา
เอาชิพออกมา ไทตรอนและเตตรอนจะได้กลับมาเป็นแอนดรอยด์ที่ไร้ความรู้สึกไร้อารมณ์ดังเดิม
 
แต่… แอนตรอนก็มีเรื่องด่วนกว่าให้ต้องทำ อันนำมาซึ่งความผิดพลาดอย่างมหันต์ในเวลาต่อมา
 
ความผิดพลาดที่ว่านั้นเป็นอย่างไร เข้มข้นยอกย้อนซ้อนซับสนุกสนานน่าทึ่งน่าระทึกใจแค่ไหน
 ติดตามอ่านได้จาก “กัลปาวสาน” สุดยอดจินตนิยายวิทยาศาสตร์ของคนไทย 319 หน้า(ไม่จบไม่วาง)ของ คุณหมอพงศกร ค่ะ
ขอขอบคุณ
เจ้าของบทประพันธ์…นายแพทย์พงศกร จินดาวัฒนะ-
ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต-

Comments are closed.