septimus' blog

Posts under ‘ต่างประเทศ’

เพื่อนเดินทาง…เวจจีส์ชิพส์

 

ขนมขบเขี้ยว หรือ ขนมกินเล่น หรือของกินเล่น เมืองฝรั่งที่ได้ลิ้มลองคราวนี้เป็นอะไรที่น่าทึ่งกับภูมิปัญญาของชาวสวนอเมริกัน

 

 

ที่ไม่ยอมพ่ายแพ้แก่โชคชะตา(หรือคอยร้องขอแต่ความช่วยเหลือจากภาครัฐฯแต่เพียงอย่างเดียว)

 

 

…..

 

การปลูกไม้ผลที่มากมาย มีบางปีที่อาจได้ผลเกิดคาด…มากมายเสียจนไม่สามารถนำส่งถึงผู้บริโภคได้หมดทันเวลา

Veggie Chips / 3lb Bag

การถนอมอาหาร เป็นหนทางที่พวกเค้านำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ได้อย่างสูงสุดและงดงาม

 

เวจจีส์ ชิพ… ผักผลไม้อบกรอบ

 

ผักผลไม้อบกรอบคลุกเกลือเล็กน้อยพอได้รสเค็มปะแล่มๆเข้าแทรกรสหวานธรรมชาติด้วยตัวของผักหรือผลไม้เอง บรรจุอยู่ในถุงพลาสติค

รสชาติเอร็ดอร่อย กินเพลิน หมดถุงไม่รู้ตัว ยามที่รู้สึกเหงาปากอยากกินไรสักอย่างเล่นๆ

BBQ Veggie Chips

เมืองไทยจะทำได้มั้ยนะ สแนคส์ง่ายๆให้คุณแก่ร่างกายอย่างนี้

 

เกษตรอินทรีย์ลอยน้ำ

ที่อินเลย์

ที่ที่มีชนเชื้อสายมอญอาศัยอยู่มาก(ความจริงก็มากทุกหนแห่งที่เราได้ไปเยือน)

 
 

 

ที่ที่เค้ามองผู้มาเยือน… ใช่คนสยามญาติของเค้าฤาไม่
 
 

 

 

ที่นี่เราได้นั่งเรือไกลออกไปกลางทะเลสาปอันกว้างใหญ่ กับความลึกที่ไม่ต้องพูดถึง 10 เมตรอาจจะน้อยไป
 
 
เรามีโอกาสได้เห็นการพายเรือขาเดียวจับปลา…

 

 

 

 

การทอผ้าด้วยใยบัว
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่นั่นก็ยังไม่น่าทึ่งน่าประทับใจเท่าการปลูกข้าวแลพืชผักสวนครัวบนผิวน้ำเพื่อนำส่งเข้าเมืองใหญ่เช่นรางกูน มันฑะเลย์
 
 

 

 

(โคลนตมที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำ)

 

จะด้วยความผูกพันทางสายเลือดหรือทางภูมิศาสตร์หรืออะไรก็ตาม

 

 

 

 

สิ่งที่ได้รู้ได้เห็นครั้งนี้ชวนให้เราคิด… เกษตรกรรมลอยน้ำ ภูมิปัญญาที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ เมืองไทยเองก็เคยมีใช่หรือไม่
 
 
 
 
 

 

 

ฝรั่ง(ก็)กินข้าว

 

 

 

 

 

 

 
 
ที่หลุยส์เซียน่า
 
 
 
 
ยามรถขับผ่านนาข้าว เราบอกตนเอง “ข้าวสาลีไว้ทำขนมปัง”
 
 
 
 
เกือบครึ่งชั่วโมงต่อมา ในครัวบ้านชาวนาหลังงามท่านหนึ่ง ปรากฏมีหม้อหุงข้าวไฟฟ้าตั้งตระหง่านประกาศตนเป็นสมาชิกประจำห้องครัวแห่งนี้
เราบอกตนเอง “คงมีเพื่อนชาวเอเชียแวะมาเยี่ยมบ่อย”
 
 
 
 
กลางโต๊ะอาหารกลางวันตอนบ่ายแก่ๆวันนั้น ปรากฏข้าวสวยร้อนๆ 1 โถวางอยู่ท่ามกลางกับข้าวแนวฝรั่ง เราก็บอกตนเอง “ไม่น่าจะเพื่อเราคนเดียวหรอกน่ะ”
 
 
 
 

 

 

 

 

 
หม่ำกันไปคุยกันไป…
 
 
 
 
“พวกเราแถบนี้กินข้าวกันทุกบ้านทั้ง 3 มื้อ
เราปลูกข้าวไว้กินและขายมาช้านานแล้ว… สืบต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น
ของครอบครัวเราตอนนี้มีเพียง 68 เอเคอร์เท่านั้น เราได้ขายฟาร์มเกือบ 900 เอเคอร์ตอนที่คิดว่าต้องเกษียณซะที แล้วก็มาซื้อที่ตรงนี้ปลูกบ้านอยู่อาศัยกันไป
คุณเคยได้ยินไหม
You can get farmer out of the farm but you can not get farm out of the farmerนั่นล่ะ ถึงเราจะย้ายมาอยู่ที่นี่บนเนื้อที่ที่มีขนาดเล็กกว่ามาก
แต่เราก็ยังปลูกข้าวกินเอง เนื้อที่เหลือหรือหลังจากปลูกข้าวเสร็จเราก็ปลูกหญ้าขาย…
พวกเราขาดข้าวไม่ได้หรอก”
 
 
 
 
“โอ้โห ตั้ง 68 เอเคอร์
แล้วท่านปลูกข้าวกันอย่างไรบนที่ดินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาออกอย่างนี้คะ
และยังมีเมื่อก่อนนี้อีก…  เดี๊ยนไม่อยากคิดเลยค่ะ (ความจริงคิดไม่ออกมากกว่า)”
 
 
 
 
“เราใช้เฮลิคอปเตอร์ปลูกกัน มีบางทีก็ใช้รถไถหว่านแต่มันช้า”
 
 
 
“แว๊ก… ใช้เฮลิคอปเตอร์ปลูก! เมืองไทยบ้านเดี๊ยนใช้แรงคน… ค่อยๆจิ้มทีละต้นล่ะคร่า”
 
 
 
 
“ฮ่าฮ่า เรารู้ เรารู้ทุกอย่างว่าทางโน้นปลูกข้าวกันอย่างไร
งานหนักนะนั่น สายตัวแทบขาดเลยล่ะกว่าจะเสร็จกว่าจะได้ข้าว”
ท่านชาวนาคุยไปส่ายหน้าระอาใจไปด้วยไม่เข้าใจแนวคิดชาวนาเพื่อนร่วมอาชีพฝั่งเอเชีย(อาคเนย์)…
 
 
เสร็จแล้วก็ถามเราว่า…
 
 
“ทำไมเค้าไม่คิดใช้เฮลิคอปเตอร์อย่างเราล่ะ?

 

 

..
.

 

 

 

 

 

 

Landlord ในต่างแดน

 

 

“การตัดต้นไม้ใหญ่ๆในบ้านทิ้ง เป็นอาชญากรรมขั้นร้ายแรงในสายตาของชาวญี่ปุ่น ถ้าเราจะซื้อที่ดินในประเทศญี่ปุ่น
เจ้าของที่ดินเขาจะถามเราว่า
ซื้อแต่ที่ดินเปล่า หรือ จะซื้อต้นไม้ด้วย
เพราะราคาไม่เหมือนกัน ราคาที่ดินเท่านั้น ราคาต้นไม้อีกเท่านี้ ถ้าเราบอกว่าต้องการซื้อแต่ที่ดินไม่ต้องการต้นไม้ เขาจะขุดเอาไปหมด ยิ่งต้นไม้ใหญ่โตขนาดอายุ 100 ปี ยิ่งจะต้องการขุดกัน
ต้นไม้ไม่ใช่ทรัพย์ติดที่ดิน การซื้อที่ดินไม่ได้หมายความว่าซื้อต้นไม้ด้วย ถ้าจะซื้อต้นไม้ด้วยก็ต้องบอกกันให้แน่นอน”
[“ตามรอยคิดจากนวนิยายของหลวงวิจิตรวาทการ” เรียบเรียงโดย วิจิตรา รังสิยานนท์]
อ่านจบได้พาร์ทตรึงใจแล้วให้พอดีได้เวลาเหินฟ้าสู่ประเทศมหาอำนาจอีกแห่งอันเป็นต้นแบบกลายๆในการกู้ชาติของลูกพระอาทิตย์หลังสงครามโลกครั้งที่ 2
 
 

 

ช่วงหนึ่งในการเดินทางไกลนับหมื่นกิโลเมตร เราสังเกตเห็นตัวโรบอทอะไรสักอย่างโยกหัวขึ้นลงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
อันที่จริงก็สังเกตเห็นตั้งแต่นั่งรถเข้าเมืองจากสนามบินเอลเอสู่ย่านฮอลิวูดแล้วว่ามีตัวอะไรดำมะเมื่อมก้มๆเงยๆนับร้อยตัวอยู่สองข้างทาง
คนขับรถอพยพมาจากลังกาก็ตอบไม่ได้

 

 

 
โดยเฉพาะพบอย่างหนาแน่นก็ที่รัฐโลนลี่สตาร์…เท็กซัส
 
ในลักษณะกระจายกันไปไม่เป็นระเบียบ ตรงโน้นบ้างตรงนี้บ้าง หนาแน่นเป็นหย่อมๆ บางแห่งก็ตั้งอยู่ข้างๆบ่อพักทรงกระบอกขนาดใหญ่ บางแห่งก็เหมือนมีมานานแล้ว และบางแห่งก็อยู่หลังบ้านติดรั้วซะเลย
 
 
 
การไม่ซักถามอะไรเลยนั้นไม่ใช่เรา “นั่นอะไรคะ ก้มๆเงยๆอยู่ตรงนั้น”
“เครื่องเจาะน้ำมันไงคะ” ไกด์สาวเลือดผสมตอบ
 
 
อาการหูผึ่งของเราเกิดขึ้นทันที… ได้คนเล่าแระ
“น้ำมันที่นี่ขุดแล้วเป็นของใคร พวกคุณมีวิธีจัดการอย่างไรกันเหรอ”
 
 
“ก็ขุดในที่ดินของใครก็เป็นของคนนั้นสิคะ”
 
 
“ว้าว แล้วพวกคุณขุดเจาะกันเองเลยเหรอ แล้วรู้ได้ยังไงว่ามีน้ำมันอยู่ใต้ดิน” 
คำถามไร้เดียงสาถูกถามออกไปโดยไม่ยั้งคิดว่าอันที่จริงทุกรัฐในประเทศนี้ต่างก็มีน้ำมันและทรัพย์ในดินสินเป็นแร่ธาตุด้วยกันทั้งสิ้น
แต่ไกด์สาวก็ดีใจหายค่อยๆอธิบาย ย่อได้ว่า…
“พวกเราไม่ขุดกันเองค่ะ ใครที่ต้องการให้ขุดก็ติดต่อไปยังบริษัทน้ำมัน แล้วทางบริษัทฯก็จะจัดส่งชุดเฉพาะกิจมาติดตั้งเครื่องหน้าตาประหลาดนี้ให้อย่างรวดเร็วในทันทีที่ตีราคาคุณภาพน้ำมันและทั้งสองฝ่ายตกลงพอใจกับค่าตอบแทนแล้วค่ะ
 
 
 
นานมาแล้วนะคะคุณพ่อเดี้ยนก็เคยเรียกเค้ามาตกลงราคาที่ฟาร์มของเราค่ะ
แต่คุณพ่อไม่เดินหน้าต่อเพราะได้แค่ 7 เหรียญ(ฟังเพลินจนไม่ได้ซักว่าต่อบาเรลรึเปล่า) ท่านว่าไม่คุ้ม สู้ปลูกอะไรขายเหมือนเดิม หรือไม่ก็ไปทำงานกินเงินเดือนดีกว่า ว่าแล้วคุณพ่อก็เลยไปสมัครเป็นครูมีรายได้ต่อเดือนที่แน่นอนมาเลี้ยงดูเดี้ยนกับพี่มาจนโตเนี่ยแหละค่ะ”
 
 
 
 
มิน่าล่ะ มีบางช่วงในเส้นทางเราจึงได้เห็นป้ายเบ้อเริ่มปักไว้(เสี้ยดายถ่ายรูปไม่ทัน)ว่า…
 
 
 
 
“ถ้าในที่ดินของท่านมีน้ำมัน กรุณาให้โอกาสแก่เราด้วยเถอะ”
 
 

 

 

 

 

 

..
0
ขอขอบคุณทีมงานMblogทุกท่านค่ะ

ขั้นเทพ

เอโดะ… โชกุน… ซามูไร… อิ๊กคิว…
นึกถึงแล้วก็ต้องคว้าหนังสือประจำบ้านสองเล่มมาอ่านอีกครั้งพร้อมๆกัน… อาทิตย์อัสดง และ ฉากญี่ปุ่น
 

“คนญี่ปุ่นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ยากจะมีชนชาติใดเสมอเหมือน นิสัยประจำชาติของชาวญี่ปุ่นได้นำความเจริญมาสู่ประเทศชาติ จนสามารถทำให้ญี่ปุ่นอยู่ในฐานะเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งเอเชีย—

สำหรับคุณสมบัติด้านดีนั้นเห็นจะต้องยอมรับว่า ความอดทนและความมานะพยายาม ไม่มีชนชาติใดแข็งแกร่งเหมือนญี่ปุ่น เรื่องความสามัคคีพร้อมเพรียงกันไม่มีใครสู้เขา ทำอะไรทำเหมือนกัน พูดอะไรพูดเหมือนกัน

ดูเหมือนว่าชาวญี่ปุ่นจะได้รับการอบรมคุณธรรม 2 ชนิดให้เข้าอยู่ในสายเลือดตั้งแต่เกิดจนตาย

อย่าง 1 คือความอดทน อีกอย่าง 1 คือความสามัคคีพร้อมเพรียงในระหว่างพวกเขาเอง

ถ้ากรรมกรญี่ปุ่น 10 คนขุดดินอยู่ด้วยกัน เขาจะยกจอบพร้อมกัน ลงจอบพร้อมกัน หยุดงานพร้อมกัน เริ่มงานพร้อมกัน ทุกหนทุกแห่ง

ผู้ที่ได้พบเห็นอาจจะคิดว่า เขาอวดความพร้อมเพรียงแต่ต่อหน้าคนมากๆ

แต่ไม่ว่าที่ไหน ไม่ว่างานจะเล็กใหญ่โตเพียงใด ความพร้อมเพรียงความมีวินัยในการทำงานร่วมกัน ก็จะมีปรากฏให้เห็นเสมอ—“

 

 

 

 

 

 

อีกสักตัวอย่างหนึ่งอันเป็นเรื่องจริงที่เกิดกับนักเรียนไทยสมัยครั้งกระโน้น…

 

นักเรียนไทยสามสี่คนซึ่งพูดภาษาญี่ปุ่นได้ดี ออกไปเที่ยวเล่นในชนบทของญี่ปุ่น

แล้วก็ไปพบไร่ข้าวโพด มีฝักข้าวโพดที่กำลังโตพอดีรับประทานกำลังอร่อยสำหรับคนไทย

แต่ญี่ปุ่นไม่รับประทานจนกว่าจะแก่จัด ซึ่งคนไทยไม่ชอบเพราะแข็งเกินไป

นักเรียนไทยจึงขอซื้อข้าวโพดนั้นจากเจ้าของไร่ท่านหนึ่งเพื่อเอามาแบ่งกันรับประทาน

“ยังขายไม่ได้ ยังไม่แก่พอที่จะรับประทานได้”

นักเรียนไทยทราบดี ชาวญี่ปุ่นจะรับประทานข้าวโพดเมื่อแก่มากเท่านั้น จึงพยายามชี้แจงแก่เขาว่าไทยเราชอบรับประทานขนาดนี้ ถ้าแก่มากไปกว่านี้เราก็ไม่ชอบรับประทาน

“ยังขายไม่ได้ ยังไม่แก่พอ”

“ราคาข้าวโพดของท่านขายเท่าไหร่”

“นี่ยังขายไม่ได้เพราะยังไม่แก่”

 

“ถ้าเป็นข้าวโพดที่แก่แล้ว ท่านขายเท่าไหร่”

“สองฝักต่อ 1 เยน”

“ฉันให้ฝักละ 1 เยน ขอซื้อขนาดที่เป็นอยู่นี่”

“ขายไม่ได้”

“ทำไมจึงขายไม่ได้”

“เพราะยังไม่แก่”

 

แล้วเขาก็ไม่ยอมขายจริงๆ ให้สักเท่าไหร่ก็ไม่ยอมขาย ด้วยเหตุผลอย่างเดียวกัน คือข้าวโพดของเขายังไม่แก่

 

 

Photobucket
ขอขอบคุณ
ทายาทหลวงวิจิตรวาทการ อดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศญี่ปุ่นในสมัยสงครามโลกครั้งที่2
ภาพ เชอรี่บลอสส่อม จากอินเตอร์เน็ต
 
 
 

Updated “ขั้นเทพ”

กอ.รมน. สวนรื่นฤดี
23 July 2013

 
ญี่ปุ่น..ประเทศที่ทำให้โลกต้องทึ่ง
และ ต้องหันมาดูเป็นตัวอย่างว่า..
เขาสร้างคนในชาติกันอย่างไร???..ที่เมืองไซตะมะ ญี่ปุ่น ผู้โดยสารรถไฟพร้อมใจกันลงรถ
ร่วมกันผลักดันรถไฟ เพื่อช่วยหญิงบาดเจ็บขาติด
รถไฟเสียเวลาเพียงแค่ 8 นาที
ส่วนผู้หญิงรอดปลอดภัย!!

ที่มา https://www.facebook.com/195039450574297/photos/a.228606590550916.55136.195039450574297/495804227164483/?type=1&theater
..
.
.
..
และจากบล็อก “เบื้องหลังการมีวินัยของคนญี่ปุ่น”  http://mblog.manager.co.th/septimus/th-111025/ เคยบันทึกความเป็น “ขั้นเทพ” ไว้เช่นกัน…
  1. ชาวเน็ตฯ จีน ยกย่องวินัยฯ ญี่ปุ่นในยามวิกฤติ

    โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 15 มีนาคม 2554 13:00 น.

    Photobucket
    หลังจากรถไฟหลายขบวนระงับการให้บริการ ประชาชนจำนวนมากต้องอดทนยืนรออย่างเป็นระเบียบ และอาการสงบ (ภาพเอเยนซี)

    เอเยนซี – ทั่วโลกได้เห็นภาพชีวิตหลังแผ่นดินไหวของชาวญี่ปุ่น เช่นเดียวกับชาวเน็ตฯจีน ซึ่งได้ส่งต่อแพร่หลาย ชื่นชมวินัย และท่าทีอันสงบของผู้คนในประเทศ ด้านผู้นำจีนสนทนาทางโทรศัพท์แสดงความเสียใจต่อองค์จักรพรรดิอากิฮิโตะ พร้อมส่งมอบความช่วยเหลือฯ ให้ญี่ปุ่นฝ่าวิกฤติ

    ขณะที่ชาวญี่ปุ่นในหลายจังหวัดทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ กำลังเผชิญผลกระทบหลังจากแผ่นดินไหว และคลื่นยักษ์สึนามิครั้งร้ายแรงในวันศุกร์ที่ 11 มี.ค. ที่ผ่านมา วิกฤตด้านนิวเคลียร์ยังไม่มีทีท่าจะสิ้นสุดและดูว่าจะเลวร้ายขึ้น พร้อมกับความกังวลเกี่ยวกับภาวะการขาดแคลนอาหาร และพลังงาน การคมนาคมเป็นอัมพาต รถไฟโดยสารมากกว่า 100 สายในกรุงโตเกียวปิดให้บริการเป็นบางส่วน หรือทั้งหมด ซ้ำบรรยากาศยังเลวร้ายยิ่งขึ้น เมื่อมีรายงานข่าว ซึ่งอ้างผู้เชี่ยวชาญที่ระบุว่า มีโอกาสมากที่จะเกิดแผ่นดินไหวอีกครั้ง
    Photobucket
    ชาวญึ่ปุ่นที่ยืนเข้าคิวเพื่อใช้โทรศัพท์สาธารณะ (ภาพเอเยนซี)

    นายกรัฐมนตรี นาโอโตะ คัง ของญี่ปุ่นกล่าวในวันอาทิตย์ที่ 13 มี.ค. ที่ผ่านมาว่า ภัยพิบัติครั้งนี้นับว่าเป็นวิกฤตร้ายแรงที่สุดของประเทศนับตั้งแต่ สงครามโลกครั้งที่ 2

    แต่กระนั้น ภาพที่โลกได้เห็นคือ ผู้คนที่มีสีหน้าสงบนิ่ง และมีสติพอที่จะอยู่ในระเบียบวินัย ไม่มีข่าวคราวความวุ่นวายโกลาหล ลักขโมย หรือฉกฉวยโอกาสซ้ำเติมเอาเปรียบจากเคราะห์กรรมของเพื่อนมนุษย์

    ชาวเน็ตฯ จีนส่วนใหญ่ ได้เห็นภาพเหล่านี้ ต่างส่งต่อแสดงความเห็นในทางชื่นชม ว่าแม้สองชาติจะมีประวัติศาสตร์ที่ร้าวฉานกันอย่างถึงที่สุด แต่เราชาวจีนก็คงได้เรียนรู้ และยอมรับในบุคลิกลักษณะนิสัยอันน่ายกย่องโดยเฉพาะจิตสำนึกสาธารณะของคนญี่ปุ่น

    ชาวเน็ตฯ จีนจำนวนมาก พบว่าความสงบนิ่งในยามวิกฤติใหญ่นี้ สะท้อนคุณภาพจิตใจที่พัฒนามาอย่างดี พร้อมกันนี้ ต่างพิมพ์ข้อความให้กำลังใจ และขอให้ชาวญี่ปุ่นได้ผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปด้วยดี ในเร็ววัน

    ด้านรัฐบาลจีน หลังจากเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาได้ส่งทีมกู้ภัยชุดแรกไปให้การช่วยเหลือญี่ปุ่น จำนวน 15 คนแล้ว ล่าสุด รัฐบาลส่งมอบเงินให้ญี่ปุ่น 30 ล้านหยวน เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยฯ ในเบื้องต้น และเริ่มจัดส่งวัสดุบรรเทาทุกข์ อาหาร เต็นท์ ผ้าห่มต่างๆ จากสนามบินนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตงไปยังญี่ปุ่นแล้วเช่นกัน

    นอกจากนี้ เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา (14 มี.ค.) ประธานาธิบดีหู จิ่นเทา ยังได้สนทนาทางโทรศัพท์กับองค์จักรพรรดิอากิฮิโตะ เพื่อแสดงความห่วงใย และเสียใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พร้อมกล่าวว่า จีนขอร่วมมือกับญี่ปุ่นในทุกทางเพื่อให้ผ่านพ้นวิกฤตินี้
    Photobucket
    ภาพเด็กนักเรียนประถมในโรงเรียนแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น ขณะเกิดเหตุแผ่นดินไหว ซึ่งได้ทำตามขั้นตอนที่ฝึกซ้อมฯ (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    ประชาชนที่ตกค้างพลัดที่อยู่ กำลังเฝ้ารอคำแนะนำของทางการฯ โดยต่างไว้วางใจในรัฐบาลและพร้อมให้ความร่วมมือ ในการเผชิญวิกฤติ ขณะเจ้าหน้าที่ฯ เร่งส่งความช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว และทั่วถึง (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    กลุ่มประชาชนที่ถูกจัดให้ไปอยู่อาศัยชั่วคราวในโรงเรียนแห่งหนึ่ง (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    ท่ามกลางความยุ่งยาก แต่กลับไม่พบความวุ่นวาย และเด็กกับสตรีจะได้รับความช่วยเหลือก่อนเสมอ (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    ประชาชนเหล่านี้ต้องเดินเท้ากลับบ้าน ซึ่งบางคนอยู่ไกลออกไปถึงเกือบ 20 กิโลเมตร หลังถนนหลายสายถูกตัดขาด และบริการขนส่งสาธารณะเป็นอัมพาตเกือบหมด (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    แม้จะเหน็ดเหนื่อยอยากนอนเหยียดเท้า แต่ทุกคนยังคงมีสติพอที่จะเบียดตัวนั่งชิดขอบราวบันได เพื่อไม่ให้กีดขวางทางขึ้น-ลง แม้ว่าจะไม่มีคนเดินในขณะนั้นเลยก็ตาม (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    ภาพจากวงจรปิด เผยให้เห็น กลุ่มครูในสถานเลี้ยงเด็กเล็กช่วยกันห้อมล้อม คร่อมตัวป้องกันเด็กๆ ในตอนแผ่นดินไหว (ภาพเอเยนซี)

     

     

  1. septimus

    นี่คือจดหมายของ ฮา มินห์ ตัน เป็นตำรวจที่ฟูกุชิม่า เขาเป็นชาวเวียดนาม เขียนถึงเพื่อนที่เวียดนาม ถูกพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ New America Midia เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2554 แสดงให้เห็นถึงหัวจิต หัวใจของชาวญี่ปุ่น เศษเสี้ยวของชีวิตกลางวิกฤติ ณ โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ฟูกุชิม่า

    ==========

    พี่ครับ
    พี่และครอบครัวสบายดีนะครับ? สองสองวันมานี้อะไรต่ออะไรสับสนอลหม่านไปหมด หลับตาผมก็ มองเห็นแต่ซากศพ ลืมตาก็เห็นแต่ซากศพ พวกเราทำงานกันวันละ 20 ชม. ผมอยากให้วันหนึ่งมี 48 ชม. พวกเราจะได้มีเวลาช่วยเหลือพวกเขาได้มากขึ้นอีก เราไม่มีน้ำไม่มีไฟ อาหารปันส่วนก็เกือบจะ เกลี้ยงแล้ว การอพยพผู้คนเป็นไปอย่างยากลำบาก จากที่นี่ไปที่โน่น ตอนนี้ผมอยู่ในฟูกุชิม่า ห่างจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ประมาณ 25 กม.

    ถ้าจะให้ผมเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ นิสัยใจคอของพวกเขามันคงได้เป็นหนังสือเล่มใหญ่ พวกเขายังคงอยู่ในความสงบ พวกเขามีศักดิ์ศรีและทำตัวเรียบร้อยเหลือเกิน นั่นทำให้สถานการณ์ไม่เลวร้ายลงไปอีก แต่ผมรับประกันไม่ได้ว่าอีกสักอาทิตย์หนึ่งเราดูแลสถานการณ์ให้เรียบร้อยอย่างนี้ได้ต่อไป

    พวกเขาก็เป็นมนุษย์ธรรมดาเมื่อความหิวกระหายถึงขีดที่อยู่เหนือความทระนง แม้ว่ารัฐบาลพยายามส่งเสบียงอาหารและยาให้ทางอากาศ แต่มันก็เหมือนโปรยเกลือเล็กๆ น้อยๆ ลงในมหาสมุทร
    มีเรื่องประทับใจเกี่ยวกับเด็กชายญี่ปุ่นคนหนึ่งที่ให้บทเรียนกับผมว่าศักดิ์ศรีของการเกิดเป็นมนุษย์คนหนึ่งควรจะเป็นยังไง
    คืนก่อนผมถูกส่งไปที่รร.สอนภาษาแห่งหนึ่งเพื่อช่วยองค์กรการกุศลจัดตั้งหน่วยแจกอาหารให้ผู้ประสบภัย พวกเขาเข้าคิวเป็นแถวเคี้ยวคดยาวอย่างกับงูเลื้อย แล้วผมก็พบเด็กผู้ชายอายุราวๆ 9 ขวบคนหนึ่ง เขาสวมแค่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเท่านั้น มันหนาวมากและเขาก็อยู่ท้ายๆ แถวโน่น ผมกลัวว่ากว่าจะถึงคิวของเขาอาหารที่แจกก็อาจจะหมดเสียก่อน ผมก็เลยพูดคุยกับเขา
    เขาเล่าว่าเขาอยู่ที่ รร. ตอนเกิดเหตุแผ่นดินไหว พ่อของเขาทำงานอยู่ใกล้ๆ กำลังขับรถมารับเขา ขณะนั้นเขาอยู่บนระเบียงชั้น 3 ของ รร. เห็นรถของพ่อถูกคลื่นสึนามิกวาดไปต่อหน้าต่อตา ผมถามถึงแม่ของเขา เขาบอกว่าบ้านของเขาอยู่ใกล้ๆ ชายหาด คิดว่าแม่กับน้องสาวก็คงไม่อยู่แล้ว เขาสั่นหน้าและป้ายน้ำตาเมื่อผมถามถึงญาติๆ

    เขาหนาวจนตัวสั่นผมเลยเอาแจ็กเก็ตเครื่องแบบของผมห่มให้เขา ห่ออาหารปันส่วนของผมก็เลยหล่นออกมา ผมเก็บขึ้นมาและส่งให้เขาพร้อมกับบอกว่า “กว่าจะถึงคิวหนูอาหารอาจจะหมดแล้วก็ได้ เอานี่ไปกินเสียก่อนนะ ผมกินอิ่มแล้ว” เด็กชายรับอาหารไปพร้อมกับโค้ง ผมคิดว่าเขาจะกินมันทันทีแต่ไม่ใช่ เขาเอาห่ออาหารเดินไปวางรวมกับกองอาหารที่กำลังแจกอยู่
    ผมอึ้งไปเลย ผมถามว่าเอาไปไว้ตรงนั้นทำไม ทำไมไม่กินเสีย เขาตอบว่า “ก็ผมเห็นมีคนอีกตั้งเยอะที่หิวกว่าผม ผมเอาไปรวมไว้จะได้แบ่งกันได้ทั่วถึง” ผมเบือนหน้าหนีเพื่อจะได้ไม่มีใครเห็นน้ำตาของผม

    สังคมไหนนะที่ผลิตเยาวชนอายุ 9 ขวบ ให้เข้าใจถึงการเสียสละอันยิ่งใหญ่เช่นนี้…ต้องเป็นสังคมที่ ยิ่งใหญ่…เป็นประชาคมที่ยิ่งใหญ่

    ครับพี่ ผมก็เขียนมาด้วยความคิดถึงพี่และครอบครัวนิดหน่อย ถึงเวลาทำงานกะของผมแล้วครับ…

    ฮา มินห์ ตัน

    ==========

    ถอดความมาฝาก…ด้วยใจคารวะ

     

    1. septimus

      First pictures emerge of the Fukushima Fifty as steam starts pouring from all four reactors at the stricken nuclear power plant
      By Matt Blake and Richard Shears
      Last updated at 8:42 AM on 24th March 2011

      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket

      Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-1369216/Japan-nuclear-crisis-Fukushima-Fifty-pictures-inside-nuclear-power-plant.html#ixzz1HWGQjDPM

      Thank you very much dailymail of UK

       

       

      Photobucket

       

       

       

Repeat: เรามิใช่คนป่า

เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงประชวรด้วยพระโรคไข้ป่าอันเนื่องมาจากการเสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรสุริยุปราคาที่ต.หว้ากอ จ.ประจวบคีรีขันธ์ จนเหลือที่กำลังแพทย์หลวงจะเยียวยาพระอาการแล้วก็ทรงมีรับสั่งให้เจ้าพระยามหาศรีสุริยวงศ์เข้าเฝ้าเพื่อทรงมีพระราชดำรัสสั่งเป็นครั้งสุดท้ายว่า

“ขอท่านเจ้าคุณได้ดูแลรักษาพระราชโอรสของฉันผู้จะสืบสันตติวงศ์ต่อไปให้ดีด้วย การใดที่ควรไม่ควรขอให้ช่วยตักเตือนและว่าราชการแทนไปจนกว่าจะถึงเวลาอันควร”

เมื่อเจ้าพระยามหาศรีสุริยวงศ์ได้ถวายสัตย์ปฏิญานเบื้องพระพักตร์แล้วถวายบังคมลา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ให้อาลักษณ์เข้าไปจดคำขอขมากรรมต่อพระรัตนตรัยและปัจฉิมโอวาทเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นได้ทรงบรรทมหลับพระเนตรในลักษณะการเข้าฌานแล้วสิ้นสุดอัสสาสะปัสสาสะลงแต่บัดนั้น

 

เจ้าชายจุฬาลงกรณ์สยามมกุฏราชกุมารได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นผู้สืบสันตติวงศ์เมื่อวันที่ ๑ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๔๑๑ พระชนม์มายุได้ ๑๕ พระชันษาในขณะที่ก็ทรงประชวรด้วยพระโรคไข้ป่าดุจเดียวกับสมเด็จพระบรมชนก พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ได้แต่เพียงในพระนาม โดยมีเจ้าพระยามหาศรีสุริยวงศ์(ช่วง บุนนาค)ว่าราชการต่างพระเนตรพระกรรณ

เมื่อทรงหายจากพระอาการประชวรแล้วก็เสด็จไปทรงศึกษาวิชาการกับฝรั่งที่เป็นครูสอนพิเศษที่สมเด็จพระบรมชนกทรงจ้างมาเพื่อถวายพระอักษรโดยเฉพาะ

ทรงเป็นยุวกษัตริย์ที่ต้องอยู่ภายใต้ความกดดันหลายด้าน ไหนจะต้องระวังพระองค์เองเพราะในขณะที่มีคนรักก็มีคนชัง และยังต้องระวังพระองค์ในข้อวัตรปฏิบัติในฐานะของพระผู้ที่เป็นเจ้าชีวิตของคนทั้งประเทศ

นอกจากระเบียบประเพณีและกฏมณเฑียรบาลจะตีกรอบไว้แล้ว ยังจะต้องทรงเรียนรู้ถึงเรื่องการปกครองและการบริหารงานบ้านเมืองไปทีละน้อยๆโดยพระวิริยะอุตสาหะอย่างเต็มกำลัง

ระหว่างที่ยุวกษัตริย์ทรงเล่าเรียนอักษรศาสตร์กับพระอาจารย์ที่เป็นชาวตะวันตกนั้นได้ทรงซักถามถึงความคิดเห็นที่ชาวตะวันตกมีต่อประเทศสยามและชาวสยาม ครูฝรั่งได้กราบทูลว่า

 

“ประเทศสยามนั้นชาวตะวันตกเรียกว่าประเทศด้อยพัฒนา เป็นบ้านป่าเมืองเถื่อน มีที่ดินและทรัพยากรมากแต่ไม่ได้ใช้ให้เป็นประโยชน์ ความเจริญทั้งหลายในโลกตะวันตกไม่เคยเข้ามาถึงประเทศสยาม

ระบบศักดินาขุนนางของสยามยังคงล้าสมัย ขุนนางมีข้าทาสบริวารมากมาย มีแต่คอรัปชั่น การกอบโกยผลประโยชน์ของขุนนางที่แบ่งกันเป็นส่วนๆ ความเจริญส่วนใหญ่จึงอยู่แต่ในพระบรมมหาราชวังและในบ้านของบรรดาขุนนาง คนในชนบทไม่เคยได้รับการศึกษามีแต่ถูกกดขี่ข่มเหงอยู่ตลอดมา

การเข้าเฝ้าพระมหากษัตริย์ยังคงมีการหมอบคลาน มองไปทางใดในยามค่ำคืนมีแต่ความมืด ถนนหนทางก็ไม่มี มีแต่ไต้และโคม กฏหมายก็มิได้ทันสมัย ชาวตะวันตกจึงมองเห็นว่าชาวสยามคือคนป่าที่ยังไม่ได้พัฒนา”

 

เมื่อทรงได้ฟังความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมาจากพระอาจารย์ชาวตะวันตกแล้วก็ทรงครุ่นคิดถึงวิธีการที่จะทำให้ประเทศสยามได้รับการยอมรับจากนานาอารยะประเทศในสมาคมโลก

ดังนั้นเมื่อทรงเสด็จขึ้นครองราชย์อย่างแท้จริง(เป็นครั้งที่สองเมื่อวันที่ ๑๖ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๔๑๖)แล้ว

สิ่งแรกที่พระราชทานแก่ขุนนางข้าราชการและทูตานุทูตต่างประเทศคือ ทรงประกาศเลิกประเพณีการหมอบเฝ้าทั้งหมด ให้เข้าเฝ้าได้ด้วยการยืนเฝ้าและนั่งเก้าอี้ ยกเว้นในกรณีการถวายราชกิจอย่างเป็นทางการตอนออกท้องพระโรงจึงจะมีการกราบถวายบังคมแล้วเข้านั่งในที่นั่งเฝ้าต่อไป

บรรดาทูตานุทูตและชาวต่างประเทศต่างมีความยินดีและเขียนสดุดีในพระราชวินิจฉัยให้ยกเลิกการหมอบเฝ้ากันอย่างขนานใหญ่

 

พระองค์เองก็ได้ทรงเล่าเรียนภาษาอังกฤษอย่างเอาเป็นเอาตายและสามารถใช้ภาษาอังกฤษได้ดีเท่ากับเจ้าของภาษาเป็นที่ยอมรับในหมู่ชาวต่างชาติและเมื่อทรงเสด็จประพาสยุโรปครั้งแรกนั้น พระปรีชาสามารถในด้านภาษาต่างประเทศ(กับทั้งทรงเข้าใจวิธีคิดวิธีจัดการของชาวต่างประเทศอย่างลึกซึ้ง)จึงเป็นที่ยอมรับของชาวตะวันตกอย่างแท้จริง

ทรงว่าจ้างชาวต่างประเทศโดยมิจำกัดเชื้อชาติศาสนาให้เข้าทำงานในกิจการราชการต่างๆเช่นกิจการตำรวจหลวง และพลตระเวน(ตำรวจภายนอกพระราชฐาน)

ทรงปรับปรุงกฏหมายว่าด้วยลักษณะอาญาและแพ่งให้ทันสมัยขึ้น ตราพระราชบัญญัติการพิจารณาความอาญาและการศาลให้เป็นระบบแบบเดียวกับต่างประเทศ ทั้งนี้เพราะในเวลานั้นบรรดากงสุลของประเทศต่างๆไม่ยอมขึ้นศาลไทยโดยตั้งข้อรังเกียจเรื่องแนวทางการพิจารณาคดีและระบบการสอบสวนผู้ต้องหาที่เรียกว่าจารีตนครบาล อันได้แก่การลงทัณฑ์ทรมานแก่นักโทษเพื่อให้สารภาพด้วยวิธีการอันทารุณเช่น ตอกเล็บ บีบขมับ เป็นต้น เมื่อเกิดกรณีพิพาทระหว่างชาวต่างชาติกับชาวไทย การพิจารณาโทษจะต้องไปพิจารณากันในศาลกงศุลของชาตินั้นๆ ทำให้ฝ่ายไทยเสียเปรียบมาโดยตลอด ในที่สุดก็ทรงโปรดเกล้าให้ยกเลิกจารีตนครบาลอย่างสิ้นเชิงและปรับขบวนการสอบสวนให้เป็นระบบสากลนิยม เพื่อให้เป็นที่ยอมรับจากชาวต่างชาติยอมมาขึ้นศาลไทยเมื่อถึงคราวที่ต้องมีการพิจารณาคดีกับคนสยาม

 

พระราชโอรสทุกพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น ทรงส่งเสด็จไปเรียนวิชาการในประเทศยุโรปในสาขาต่างๆเช่นการแพทย์ การทหาร การวิศวกรรม ทรงส่งไปทั้งอังกฤษ เยอรมัน และรัสเซีย เพื่อเล่าเรียนวิชาการแล้วนำกลับมาใช้งานในราชการบ้านเมือง พระราชโอรสของพระองค์เมื่อเสด็จกลับมาได้สร้างความเจริญให้แก่ประเทศชาติเป็นอันมาก

 

ไม่เพียงแต่เท่านั้น พระองค์ยังได้ทรงขยายการศึกษาออกไปนอกพระบรมมหาราชวังให้ประชาชนทั้งหลายได้มีโอกาสเล่าเรียนเขียนอ่านศึกษาอย่างเป็นระบบ มิต้องไปขอเรียนจากบรรดาพระในวัดเหมือนเช่นที่เคยมีมาในอดีต โดยตั้งโรงเรียนแห่งแรกขึ้นที่พระตำหนักสวนกุหลาบ ให้การศึกษาแก่เจ้านายในวัง ทรงมีพระราชดำรัสแสดงให้เห็นถึงน้ำพระหฤทัยห่วงใยในการศึกษาของบรรดาลูกขุนนางและลูกราษฎรธรรมดาว่า

 

“เมื่อได้กล่าวถึงโรงเรียนนี้ว่าจะเป็นการสงเคราะห์แด่ตระกูลเจ้านายดังนี้ใช่ว่าจะลืมตระกูลข้าราชการและราษฎรเสียเมื่อไร โรงเรียนนี้ที่มีอยู่แล้วและที่จะตั้งขึ้นต่อไปในภายหน้า ได้คิดจัดการโดยอุตส่าห์เต็มกำลังที่จะให้เป็นการเรียบร้อยพร้อมเพรียงเหมือนกับที่โรงเรียนนี้และคิดจะให้แพร่หลายออกไปโดยกว้างขวาง มีคนที่ได้เรียนมากกว่าแต่ก่อน ทั้งจะมีโรงเรียนวิชาการชั้นสูงขึ้นไปอีก ซึ่งได้กำลังคิดจัดอยู่บัดนี้

เจ้านายราชตระกูลตั้งแต่ลูกฉันเป็นต้น ลงไปถึงราษฎรที่ต่ำสุด จะให้มีโอกาสได้เล่าเรียนเสมอกันไม่ว่าเจ้าไม่ว่าไพร่ เพราะฉะนั้นจึงขอบอกได้ว่าการเล่าเรียนในบ้านเมืองเรานี้จะเป็นข้อสำคัญที่หนึ่ง ซึ่งฉันจะอุตส่าห์จัดให้เจริญขึ้นให้จงได้”

¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬
คาถาบูชาพระสยามเทวาธิราช
สยามะเทวาธิราชาเทวาติเทวา มหิทธิกา เทยยรัฏฐัง อนุรักขันตุ อาโรคะเยนะ สุเขนะ จะ
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ สุวัตถิ โหตุ สัพพะทา สยามะเทวานุภาเวนะ สยามะเทวะเตชะสา
ทุกขะโรคะภะยะ เวรา โสกาสัตตุ จุปัททะวา อเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโต
ชะยะสิทธิ ธะนัง ลาภัง โสตถิภาคะยัง สุขัง พะลัง สิริ อายุ จะ วัณโณ จะ โภคัง วุฑฒิ จะ
ยะสะวา สะตะวัสสา จะ อายุ จะ ชีวะสิทธี ภะวันตุ เม
¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬

Tag: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

เขียนโดย septimus ที่ 2008-10-11 14:05:36 น. 17 ความคิดเห็น
..
.
.
ความคิดเห็นที่ 6, เว็บไซต์ :
ทั้งล้นเกล้ารัชกาลที่ ๕ และรัชกาลที่ ๖
ต่างทรงมีพระราชประสงค์ให้ประเทศไทย
เป็นประเทศประชาธิปไตยแต่เนื่องด้วยชาวไทย การศึกษาไม่สูงนัก
จึงทรงเกรงว่า เมื่อเปลี่ยนการปกครองแล้ว
แทนที่จะเป็นประโยชน์ต่อบ้านเมือง
กลับจะเป็นโทษแทนดังนั้น ทั้งสองพระองค์ จึงได้วางรากฐานการศึกษา
และปรับปรุงระบบการศึกษาให้เข้มแข็ง
เพื่อปูพื้นฐานระบอบประชาธิปไตย

เสียดาย … ที่ประเทศไทยชิงสุกก่อนห่าม
จึงได้แต่เพียงประชาธิปไตย wanna be

^_^

 | nelumbo | 11 ตุลาคม 2551 | 23:21:00

ความคิดเห็นที่ 7, เว็บไซต์ :ใช่ค่ะคุณnelumboคะน่าเสียดายเหลือเกิน
แล้วพวกชิงสุกก่อนห่ามก็ไม่เห็นตายดีสักคนแต่ยังไงก็ไม่คุ้มไม่สาสมเลยกับผลกรรมที่ตกทอดมาถึงพวกเราในปัจจุบันนะคะคุณบัว…ตามล้างตามเช็ดกันไม่หวัดไม่ไหว

 | septimus | 12 ตุลาคม 2551 | 11:52:10

 

 

 

 

 

 

 

ที่มา http://septimustidbits.blogspot.com.au/2012/08/blog-post_3898.html

 

 

 

 

[ขอบคุณ ไทยทีวีสีช่อง 3 และ ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์]

 

 

 

 

ครบหนึ่งเดือน

 

 

 

“ประเดี๋ยวถึงหน้าปากซอยแล้วอาจจะได้ยินประกาศปฏิวัตินะครับ”

“อ้าว ประกาศแล้วเหรอคะ”

เราทั้งสองฝ่ายที่ไม่เคยรู้จักกันต่างส่งยิ้มแห่งความปลื้มปิติให้แก่ประเทศชาติอันเป็นที่รักของเราระหว่างเดินสวนกันตรงบันไดของตึกใหญ่กลางซอยคดเคี้ยวที่ติดต่อถึงกันไหนต่อไหน

“ครับ เค้าเพิ่งประกาศเมื่อสี่โมงครึ่งนี่เอง รถคงจะติดหน่อย ยังไงก็เดินทางปลอดภัยนะครับ”

เรายิ้มให้เขาอย่างที่คนไทยพึงยิ้มต่อกัน “ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ บ้านเราจะได้สงบสุขอย่างที่เคยเป็นมาเสียทีนะคะ”

“ก็หวังเช่นนั้นเหมือนกันครับ”

 

สายลมเอื่อยๆเย็นนั้นช่างนุ่มนวล เราเดินลอยชายเพื่อออกปากซอยสู่ถนนใหญ่ ไม่หวั่นสักนิดถึงความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมา

มีแวะถามเส้นทางเพื่อความแน่ใจกับสาวนางหนึ่งที่กำลังก้มๆเงยๆเหมือนหาอะไรสักอย่างตรงกำแพงบ้านหลังหนึ่ง

“เป็นคนไทยรึเปล่า” เราถามระหว่างที่คุยด้วยแล้วรู้สึกเธอไม่ใช่พวกเรา

“คนไทย เป็งคนไทยละ” ฮ่าฮ่า ชัดซ้า

“มินกะลาบา” เราร่ำลาเธอเมื่อแฮ็กข้อมูลเสร็จ

“เอ๊อะ!” เธอตะลึงแล้วหัวร่องอหายอย่างใสซื่อ

 

 

 

 

 

ที่หน้าปากซอย ภาพตรงหน้าเรา รถติดขัดจอดแทบนิ่งสนิททุกทิศทาง รถแท็กซี่เต็มทุกคัน

เท้าไวกว่าความคิด ก้าวขึ้นรถปรับอากาศที่ขยับมาตรงหน้าพอดี เห็นป้ายแว่บๆว่าผ่านจุดหมายที่เราต้องการจะไปแต่ไปเส้นไหนไม่รู้

บนรถ คนแน่นมากมาย แต่เราก็ยังสู้ได้ที่นั่งหลังจากยืนเป็นชาวกทม.ได้ไม่นาน

เราได้นั่งข้างสาวงามนางหนึ่ง เธอกำลังแชทกับเพื่อนวุ่นวายบนไอโฟน

ข้างเราอีกด้านหนึ่งเป็นหนุ่มออฟฟิศที่เพิ่งเลิกงานกำลังฟังประกาศฯ

เราตัดสินใจคุยกับคนนั่งข้างเรา เธอเป็นคนนิ่งๆเย็นๆดี

“น้องคะ ไปถึงไหนแล้วคะ”

เธอยิ้มให้แบบคนไทยยิ้มให้แก่กัน มิตรภาพและความเป็นไทยที่หายไปเริ่มกลับมาแล้วทันที เราคิด

“ตอนนี้ — — แล้วค่ะ แต่รถก็ติดจังเลยนะคะ”

“คงเพราะทุกคนเร่งกลับให้ถึงบ้านก่อนสี่ทุ่มกันเนอะ น้องว่าป่ะ” —

เราและคนที่ยืนข้างๆเรา ต่างพูดคุยถึงความเป็นไปในห้วงเวลานั้นด้วยความสุขใจ สีหน้าทุกคนไม่วิตกอะไรเลย หากเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังว่า บ้านเรากำลังจะดีขึ้น ทุกสิ่งอันเป็นความงามของแผ่นดินและเป็นความสุขของเรากำลังจะกลับคืนมา

และ…

ขอให้ท่านผู้กล้าทั้งหมดอยู่กับเราไปนานๆ

 

 

 

 

สองทุ่มแล้ว พวกเราที่เหลือในรถต้องลงจากรถเพื่อรอรถคันใหม่

ความร้อนแล้งจากอากาศภายนอกบวกความร้อนของเครื่องยนต์ที่ต้องทำงานหนักมาทั้งวัน ทำให้รถปรับอากาศคันนั้นตัดสินใจหยุดฉลองฯซะกลางทางนั่นเอง

หากก็มิเป็นไร พวกเราที่เหลือลงมารอรถคันใหม่ด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มแม้นว่าเหลือเวลาแห่งความร่วมมือร่วมใจอีกไม่ถึงสองชั่วโมงดี

หลายคนตัดสินใจต่อรถสายอื่นหรือรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างแทน

ที่สุดก็เหลือเรากับน้องนักศึกษาสองคนบนถนนที่ไม่เคยหลับไหลมาก่อนยกเว้นค่ำคืนนี้ 22 พ.ค. 2557

เราจึงชวนให้เดินทางต่อร่วมกัน

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ท่ามกลางรถแท็กซี่ทุกคันที่แล่นผ่านพร้อมกับปิดป้ายรับบริการ

พลันมีรถแท็กซี่เก่าคร่ำคันหนึ่ง แล่นเข้ามาจอดรับเราสองคนอย่างช้าๆ

เสียงเครื่องยนต์บอกให้รู้ว่าเค้าวิ่งมาแล้วทั่วกทม.เป็นเวลาช้านานนนน และหากมีฝนตกตอนนั้นก็ไม่แน่ว่าคนขับต้องยื่นมือออกไปปัดน้ำฝนด้วยหรือไม่… แถ่ด แถ่ด แถ่ด…

 

คุณลุงคนขับผู้มีผมยาวสยายขาวโพลนทั้งศีรษะ ไม่พูดอะไรสักคำ ค่อยๆออกรถไปอย่างช้าๆหลังจากที่เราขอให้ไปส่งน้องนักศึกษาก่อน

เราสามคนฟังเพลงรักเมืองไทย ต้นตระกูลไทย หนักแผ่นดิน และเพลงอื่นๆอีกหลายเพลงจากวิทยุเก่าๆมีเสียงคลื่นแทรกเล็กๆเป็นระยะๆ

ไม่ต้องบอกก็รู้กันเองว่า สุขใจ

 

 

 

 

“น้องรู้จักเพลงพวกนี้มั้ยคะ”

“เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรกในชีวิตค่ะพี่”

“ฟังแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง โบฯป่ะ เนอะ”

“เปล่าค่ะ รู้สึกภูมิใจในชาติของเรามากๆค่ะ”

ส่วนคุณลุงแท็กซี่ไม่พูดอะไรเร่งเสียงเพลงขึ้นอีกนิดแล้วบรรจงขับรถให้พวกเรามากขึ้น

 

“ขอบคุณมากค่ะพี่ กลับบ้านดีๆนะคะ” น้องนักศึกษายกมือไหว้และโบกมือลาเมื่อเราส่งเธอถึงที่หมายแล้ว

“เช่นกันค่ะน้อง เรียนจบไวๆได้งานดีๆทำนะคะ”

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณมากนะคะลุง ลุงก็กลับบ้านดีๆนะคะ ใกล้สี่ทุ่มแล้ว ลุงต้องไปอีกไกลมั้ย” เรากล่าวพร้อมกับยื่นค่ารถเป็นสองเท่าของตัวเลขบนมิเตอร์ปัดเศษเป็นหลักร้อยให้คุณลุงแท็กซี่เมื่อถึงที่หมายของเรา

 

“ครับ ขอบคุณครับ ไม่ไกลครับ แป๊บเดียวก็ถึง ก่อนสี่ทุ่มครับ” คุณลุงแท็กซี่กล่าวกับเราเป็นครั้งแรกแล้วค่อยๆออกรถจากไป… แถ่ด แถ่ด แถ่ด…

เรายืนมองตามเสียงครางของรถคุณลุงจนลับตา…

 

 

 

คนไทยเคยอยู่อย่างไทยๆด้วยความสุขสงบมาช้านาน ทุกอณูของแผ่นดินมีเทพเทวาอารักษ์ปกปักรักษา แผ่นดินนี้มีความศักดิ์สิทธิ์ ที่ใดมีธรรมที่นั่นย่อมมีชัย

 

 

[เพลง คืนความสุขให้ประเทศไทย Returning happiness to the Thai kingdomขับร้องโดยกองดุริยางค์ กองทัพบก Eng subtitleโดยหมอวิภู]

 

 

 

ขอขอบคุณ

-ภาพงามจากคุณนกบล็อกเกอร์คนเก่งค่ะ

-เพลงจากอินเตอร์เน็ต

ขนมกล้วย(แม่เอ้ย)

มีบางครั้งที่กินกล้วยไม่ทันเพราะซื้อมามากเกิน จะทิ้งไปก็เสียดาย
เนื่องจากกล้วยเมืองนอกมีราคาแพงเหลื้ออออรับประทาน
 
 
 
และแล้วภาพขนมหวานคุณยายแม่ค้าย้ายมาจากเพชรบุรีก็แว่บเข้ามาในห้วงคำนึง
ขนมคุณยายท่านนี้อร่อยหมดทุกอย่าง
มีหลายอย่างที่เราชอบเดินเลี้ยวเข้าตลาดไปอุดหนุนทุกวันหยุดตอนบ่ายสามโมง
ขนมกล้วยหน้ามะพร้าวขูดก็เป็น 1 ในนั้น
ว่าแต่เคยแต่ซื้อกิน ไม่เคยทำเลย จะทำอย่างไร
 
 
 
ไม่ยาก สำหรับบัดเดี๋ยวนี้
เราเปิดหาข้อมูลทางอินเตอร์เน็ต แล้วก็ลองทำตาม
ครั้งแรก … ไม่ผ่าน
ตามสูตรเขากำหนดให้ใช้แป้งข้าวเจ้ามากเกินไป เนื้อขนมออกมาจึงแข็ง
ครั้งที่สอง … เราปรับสูตรเอง และใช่เลย อย่างนี้แหละที่เหมาะกับเรา
 
 
 
ส่วนผสม  

1. กล้วยสุกงอม 2 ผล

2. แป้งข้าวเจ้า ครึ่งถ้วย

3. แป้งมัน ครึ่งถ้วย

4. น้ำกะทิกลิ่นใบเตย 1 ถ้วย

5. น้ำตาลทราย 1 ใน 4 ถ้วย

6. เกลือป่น ครึ่งชช.

7. มะพร้าวขูด เล็กน้อย

 
 
 
 
วิธีทำ
1. บดกล้วยให้ละเอียด
2. จากนั้นจึงผสมกับส่วนผสมทั้งหมด(ยกเว้นมะพร้าวขูด) … นวดหรือคนให้เข้ากัน

3. ตักส่วนผสมที่ได้ที่แล้วลงในถ้วยตะไล โรยหน้าด้วยมะพร้าวขูด

4. จัดเรียงถ้วยตะไลนี้ลงในลังถึง

5. นึ่งไฟกลางๆประมาณ 15 นาที

 

 

หมายเหตุ  
ถ้าใช้กระทงใบตอง ก็จะได้กลิ่นหอมของใบตองผสมกลิ่นใบเตยและกลิ่นกล้วย ซึ่งเป็นกลิ่นไทยๆที่คุ้นเคยกันดี
 
 
 

 

มหาศิวาราตรี

มหาศิวราตรี (Mahā Shivarātri) คือวันสำคัญทางศาสนาของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู

ศิวราตรี แปลว่า ราตรีหรือค่ำคืนแห่ง (การบูชา) พระศิวะเจ้า
ศิวราตรีเป็นเทศกาลสำคัญยิ่งวันหนึ่งในรอบปีของชาวฮินดู

 

 

วันนี้วันแรม14ค่ำเดือน3

คืนนี้เป็นคืนศิวาราตรี

มีคติเชื่อว่าพระศิวะเป็นเจ้าเสด็จออกตรวจโลก กำจัดพาลอภิบาลประทานพรแก่สาธุชน

พระเป็นเจ้าจะเสด็จมาจากทิศหรดีเวลา21.18นาฬิกาโดยทักษิณาวัตไปทางทิศอีสานแล้ววนทักษิณาวัตต่อไปจนถึงเขายุคลธร

ขอสาธุชนพึงผินหน้าไปทิศหรดี(ทิศตะวันตกเฉียงใต้) เปล่ง “โอม นะมะศิวะ” ให้เสียงก้องในห้วงหูด้วยโทนเสียงที่ต่ำที่สุดในยามพระเป็นเจ้าเสด็จเถิด [Credit: https://www.facebook.com/Paisal.Fanpage]

 

 

 

 

 

มหาศิวาราตรี..!

คนฮินดูในประเทศอินเดียจะเริ่มจัดงาน จัดพิธีบูชามหาเทพล่วงหน้าแล้วหลายวัน

หากวันที่สำคัญสุดจะเป็นวันแรม 14 ค่ำเดือน 3 ซึ่งจะเป็นช่วงที่เรียกว่า ‘ปักษ์ขาด’ หมายถึงจะไม่มีแรม 15 ค่ำนั่นเอง

และช่วงเวลาที่สำคัญสุด ก็จะเป็นช่วงเวลาเที่ยงคืนของวันแรม 14 ค่ำ เพราะเชื่อกันว่ามหาศิวะเจ้าจะเสด็จลงประทับบนแผ่นดินโลก เพื่ออวยพรแก่ผู้บูชาพระองค์..

และเชื่อว่าจะประสบผลได้ในทุกเรื่อง

นั่นคือความเชื่อทางเทวศาสตร์ แบบฮินดู..!

[Credit: Prasong Songthong]
..
.
.
อ่านตำนานพิธีมหาศิวราตรีต่อได้ที่ th.wikipedia.org/wiki/มหาศิวราตรี

เดินดงที่ Kalaw

ในโปรแกรมเที่ยวเมียนมาร์ของเรา มีช่วงหนึ่งไกด์นำเราไปเดินป่าทางตอนเหนือของประเทศ ณ.หมู่บ้านที่เคยเป็นสถานที่หนีร้อนเอ้ยตากอากาศของชาวเกรทบริทเทนสมัยล่าเมืองขึ้น

โดยอาศัยไกด์ท้องถิ่นอีกคนหนึ่งช่วยนำทางและเล่าอะไรต่อมิอะไรให้ฟัง

 

 

[ดีใจเจอไม้ประดับป่า เพื่อนร่วมทางจากอังกฤษบอกดีใจทำไม อยากได้ก็ไปซื้อเอาที่ตลาด]
 
[ไม้งามหอมสดชื่น]

ก่อนถึงวันเดินป่า ไกด์ก็บอกเราแล้วว่าจะได้พบคนฉาน ซึ่งสามารถเข้าใจภาษาไทยตลอดจนความเป็นไทย เพราะมาจากพื้นเพเดียวกัน

[เหมือนผักสวนครัวรั้วกินได้]
[ข้าวโพด]
[สวนส้ม มั้ง]
[หน้าตาแบบนี้ก็กินได้ เค้าบอกเอามาต้มกับน้ำซุปไก่]
[ไร่ขิง]

เราฟังแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรแต่ก็ตื่นเต้นเล็กน้อยตรงที่จะได้พูดภาษาไทยบ้าง และก็ไม่คิดไปไกลว่าพื้นเพที่เขาว่านั้นหมายถึงรากเหง้าเดียวกันมาแต่อดีตกาลอันไกลโพ้นนนนนับพันปี (สนใจอ่านThe Thai Family Tree ที่ http://septimustidbits.blogspot.com.au/2014/02/blog-post.html )

[ไกด์บอกดอกไม้ป่าขึ้นตามธรรมชาติ กินได้]

เมื่อเริ่มต้นเดิน พวกเราก็ยังไม่คุ้นกันเท่าไหร่ 

[ฝรั่งพากันทึ่ง สงสัยกันมากมายที่น้ำกลื้งได้เหมือนปรอท]
[ต้นไมยราพ ไกด์กำลังเล่นกลให้ฝรั่งดู]

เขาก็อ่อนน้อมถ่อมตน พูดจาภาษาอังกฤษเป็นไฟ แต่ดั้นฝากเนื้อฝากตัวว่าความรู้น้อย ทั้งชีวิตมีโอกาสได้ร่ำได้เรียนแค่ 7 ปี 

[โรงเรียนที่พาพวกเขาให้รู้จักโลกภายนอก]

 

[บล็อกหินปูนที่พวกเขาเพิ่งรู้จักวิธีทำเมื่อ 15 ปีมานี้เองเพราะได้ไปเรียนหนังสือ]

 

[เขาบอกเพิ่งจะมารู้ ทั้งๆที่อยู่กับภูเขาหินปูนมาตั้งนานนนน
พอรู้แล้วก็เลยสร้างบ้านสร้างรั้วด้วยหินปูนกันใหญ่]
ภาษงภาษาอาจจะกระท่อนกระแท่นไปบ้าง ถ้าอย่างไรช่วยต่อหรือแปลให้ด้วย โดยเฉพาะเราเป็นเอเชี่ยนเหมือนเขาย่อมต้องเข้าใจเขามากกว่าใคร 
[ต้องขอบคุณไม้งามต้นนี้เมื่อเราเริ่มซักว่าทางนี้กินอย่างไรเพราะที่เวียดนามเค้ารอกินตอนเหลืองแล้วเท่านั้น… เขาก็บอกว่าคนที่นี่จะกินตอนสุกแล้ว เราจึงบอกว่ากินตอนยังเขียวอร่อยกว่าอีก เขาดีใจสุดๆบอกว่าใช่ๆ เราก็เลยถามว่าท่านทำอย่างไรกิน เขาบอกก็สับเป็นเส้นๆ ใช้ครกตำกับพริกขี้หนู กระเทียม น้ำมะนาว น้ำปลา ปลาร้า รสชาติออกเปรี้ยวๆเผ็ด แซ่บๆ ถ้าไปฉานจะเห็นทุกบ้านทำกินแบบนี้… 
เราจึงซักต่อถึงความเป็นฉานกับสยามเพราะเขาบอกว่าคือสิ่งเดียวกัน เพียงแต่ตอนนี้สยามเรียกตนเองว่าไทยด้วยเหตุผลทางการเมือง  ปรากฏ…ไหว้เหมือนกัน กินส้มตำเหมือนกัน นับหนึ่งถึงสิบเหมือนกัน… โอ้ย อะไรกันเนีย]

ฝ่ายเราก็ฟังไปเรื่อยๆว่าเขาเล่าอะไรต่อมิอะไรให้รู้จักบ้าง ส่วนมากก็เป็นเรื่องราวต้นไม้ใบหญ้าพืชผักที่ขึ้นในบริเวณนั้น และพวกเขานำมาทำประโยชน์อะไรได้

[ต้นคิวคัมเบอร์ แตงจิ้มน้ำพริก]
[มะเขือ]
[มะเขือเทศ]

เรา คนในเมืองก็จึงได้มีโอกาสรู้จักและเรียนรู้การอยู่ด้วยกันอย่างเกื้อกูลกันของบรรดาพืชผักทั้งหลายในธรรมชาติ…

[หน่วยปราบศัตรูพืช]

และความเข้าใจของการไม่จำเป็นอย่างสิ้นเชิงในการใช้สารเคมีเพื่อการเพาะปลูกให้ได้ผลสูงสุดของเราตอนนั้นก็สูงปรี๊ดทีเดียวเมื่อเห็นหน่วยปราบศัตรูพืชนานาชนิดอย่างนั้น… เหมือนๆกับไม้แต่ละคู่เกิดมาเพื่อกันและกัน

 

[เกษตรอินทรีย์ที่กำลังจะโดนแทนที่ด้วยเกษตรเคมีอย่างช้าๆด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์กับเหตุผลที่ว่าที่เมืองไทยและเวียดนามเค้าใช้กัน]

แล้วก็ยังบอกเขาว่า เมียนมาร์ต้องตัดสินใจ… 

[สัญญลักษณ์ทุนนิยมเบื้องต้น]

จะเดินตามไทยในเรื่องการใช้สารเคมีช่วยในการเพาะปลูก หรือ จะดำรงวิถีชีวิตตามธรรมชาติที่ยังบริสุทธิ์อยู่ต่อไปตามเดิม…

[อโวคาโด เค้าบอกปลูกง่ายมาก โยนๆเมล็ดออกไปที่ไหนก็ขึ้น]

ซึ่งอันนี้ก็ไม่เรียกว่า เมียนมาร์จะยังคงล้าสมัยไปได้ เพราะเมืองฝรั่งอย่างออสเตรียเขาทำได้สำเร็จอย่างยอดเยี่ยมมาแล้ว นั่นคือเขาสามารถประกาศต่อชาวโลกว่าอาหารการกินของบ้านเมืองเขาเป็นเกษตรอินทรีย์ และไม่ส่งออกขายไปทั่วโลก ใครอยากกินของดีบริสุทธิ์ตามธรรมชาติปลอดสารเคมี ต้องไปกินที่บ้านเขา… 

[ส้ม มั้ง]
[การเก็บพืชผลของชาวบ้าน]
[พืชผลเตรียมส่งขายเข้าแรงกูน]

และนั่น ก็ทำให้เขามีนักท่องเที่ยวเข้าไปเยี่ยมเยียนในแต่ละปีไม่ขาดสาย รวมแล้วเป็นจำนวนที่มากกว่าพลเมืองอันเป็นเจ้าบ้าน

 

[พวกเค้าไม่ได้ใช้วิธิลงแขก]

ไกด์ทั้งสองได้ฟัง เก้าะ หูผึ่ง!

[อากาศกำลังเย็นสบาย]

ฝรั่งในขบวนก็พยักหน้าหงึกๆเห็นด้วยว่าเป็นความจริง

 
 

 

 

 
[ไม้งามสวยแข็งแรงกลิ่นหอมเย็นๆแบบป่าๆ]

 

 

 

[เดินๆอยู่เจอเจดีย์ที่เค้าสร้างขึ้นเพื่อบูชาพระพุทธเจ้า ชาวบ้านจะนำข้าวปลาอาหารมาถวายที่นี่ในวันนักขัตฤกษ์]

 

[กองถ่านหินข้างทางเดินที่เค้าบอกอย่างไม่สนใจใยดีว่าขนมาจากหลังภูเขาลูกข้างหน้า…
ที่นี่มีเยอะแยะ จำเป็นต้องใช้ก็ไปสกัดเอามา ไกด์บอก]

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
😀
สวัสดีค่าคุณน้านูลิเกบ้านหาด
เหมือนสวรรค์ที่เราเคยอยู่กันรึเปล่าคะคุณน้าฯ
แล้วมานหายไปไหนหายไปได้ยังไงเนาะคุณน้าฯเนาะ  LOL…
~~~~~~~~~~~~~~~~
ขอบคุณทีมงาน Mblog ค่ะ

 

หุงข้าวใต้ผืนทราย

 

 

 
บางทีการได้นั่งดูทีวีเป็นเรื่องเป็นราวรวดเดียว 6 ชั่วโมงโดยไม่ลุกไม่ทำอะไรอื่นก็เป็นการดีเหมือนกัน
 
ดังเช่นเมื่อวันก่อนที่ต้องขอบใจตัวเองที่ได้ทำอย่างนั้นเพราะได้เห็นของแปลกที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลย


 

 
 
 
เป็นการหุงข้าวหอมมะลิใต้ผืนทรายด้วยผ้าขาวม้าที่เมืองขแมร์… คิดค้นโดยชนขแมร์รุ่นสงครามล้างเผ่าพันธุ์เมื่อหลายปีก่อนโน้นนนน
 
อันข้าวหอมมะลิเราเคยเข้าใจว่าเป็นพันธุ์ข้าวจดลิขสิทธิ์แล้วของไทย
 
แต่เมื่อเห็นเพื่อนบ้านพูดถึงด้วยความคุ้นเคย เราก็…
 
ก็ควรจะเข้าใจเป็นอีกอย่างโดยอัตโนมัติ
 
ไปจดฯใหม่เป็น pandan rice ข้าวหอมใบเตยซะสิ้นเรื่องสิ้นราว
 

 

 

 
วิธีทำ
1 ติดเตาถ่านจนไฟลุกโชนรอ
 

 

2 ล้างข้าวหอมมะลิ
3 ขุดหลุมทรายให้กว้างพอประมาณและลึกราว 1 ฝ่ามือเรา




 
 
 

 

4 นำผ้าขาวม้าไปชุบน้ำให้ชุ่ม แล้วทบครึ่ง 2 ครั้ง หรือทบก่อนแล้วชุบน้ำก็ได้เหมือนกัน
 
 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
 
 




5 ล้างใบตองที่มีขนาดพอกันกับผ้าขาวม้าที่พับทบแล้วนั้น แล้ววางซ้อนลงบนผ้า




 
 

 

6 วางข้าวที่ล้างแล้วลงบนใบตอง
 
..
 
 
..
 
 
 
 

 

7 ห่อหรือพับใบตองโดยให้ข้าวอยู่ตรงกลาง




 
..
 
 
 

 

8 ห่อหรือทบผ้าขาวม้า… ให้ใบตองห่อข้าวอยู่ตรงกลาง




 
..
 
 
 

 

9 วางห่อผ้าขาวม้าลงในหลุมทรายที่ขุดไว้ แล้วกลบทรายให้ทั่ว 


 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
 
 

 

10 คีบถ่านแดงๆที่เตรียมไว้ วางลงบนผืนทรายตรงตำแหน่งที่ฝังห่อผ้าขาวม้านั้น (อันนี้อาจปรับเป็นก่อกองไฟแทนก็น่าจะได้เหมือนกัน)
 

 
..
 
 
..
 
 
 
 

 

11 เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง คีบถ่านออกให้หมด


 
 
 

 

12 โกยทรายที่คลุมผ้าขาวม้าไว้ออก (โปรดระวังมือพอง)
 
 
 
13 ยกห่อผ้าข้าวม้าร้อนๆควันฉุยทีเดียวขึ้นมา


 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
 
14 คลี่ผ้าขาวม้าต่อด้วยคลี่ใบตองออกอย่างระมัดระวัง(เพราะร้อน) 
 
 
 
 
..
 
 
 
 





จะได้ข้าวสุกแล้วพร้อมรับประทานอยู่ข้างใน




 
 
 
 
 

วันยุทธหัตถี

                
[พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมราชินีนาถ จะเสด็จพระราชดำเนินไปยังพระบรมราชานุสรณ์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช อำเภอดอนเจดีย์ จ.สุพรรณบุรี ในวันที่ 25 มกราคม ของทุกปี]
 
 
 
เมื่อได้พบเมียนมาร์เชื้อสายรามัญ เรายินดีราวกับได้พบเครือญาติ พวกเขาเหล่านั้นก็เช่นกัน ต่างถามไถ่ทุกข์สุขราวกับไม่ได้พบกันมานานแสนนาน
 
ครั้นมีเวลาเป็นของตัวเอง หวลนึกถึงภาพเหล่านั้นคราใด ก็อดไม่ได้ที่จะบอกตนเองว่า เกือบไป…
เกือบไปแล้วที่เราจะได้เป็นเมียนมาร์เชื้อสายสยามไทย…
ที่ยามหายใจแต่ละทีต้องคอยเหลือบตามองผู้เป็น นาย และ พวกพ้องของนาย
 
ถ้าไม่ด้วยพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ที่ทรงกอบกู้เอกราช นำอิสรภาพกลับคืนสู่ทุกชีวิตชาวสยาม เมื่อสองครั้งกระโน้น
 
 
 
เจ้าพี่จะยืนอยู่ใยในร่มไม้เล่า ขอเชิญออกมาทำยุทธหัตถีด้วยกันให้เป็นเกียรติยศไว้ในแผ่นดินเถิด
ด้วยภายหน้าต่อไปจักไม่มีพระเจ้าแผ่นดินที่จะกระทำยุทธหัตถีแล้ว
 
 
ตราบจนถึงปัจจุบัน พระร่มฉัตรและพระบารมีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชก็ยังคงแผ่ปกคลุมไปทั่ว กินบริเวณกว้างใหญ่ไพศาลข้ามเทือกเขาไปถึงฝั่งโน้น
 
สังเกตได้ชัดเจนจากความหวั่นเกรงปนชื่นชมในแววตาของชาวเมียนมาร์เมื่อได้ยินเพียงคำว่า ไทย…
พวกเขาจะนึกย้อนกลับไปถึงสมเด็จพระองค์ดำผู้ทรงมีพระสติปัญญาเฉลียวฉลาดเก่งกาจกล้าหาญและมีน้ำใจ
 
ทหารไทยใหญ่หรือฉานอันเป็นชนกลุ่มน้อยของเมียนมาร์ ยามออกศึกยังคงต้องทำพิธีขอพระบารมีของพระองค์ดำเป็นที่พึ่ง…
ตั้งสมาธิให้มั่นกำหนดจิตรำลึกถึงพระองค์เพื่อให้จิตใจเข้มแข็งเด็ดขาดห้าวหาญ… ทุกครั้งไป
 
 
กับสยามไทยเอง พงศาวดารฉบับหนึ่งเล่าว่า เมื่อคราวเสียกรุงฯครั้งที่สอง พระบรมรูปสมเด็จพระนเรศวรซึ่งประดิษฐานอยู่ในวังได้ส่งเสียงกระทืบพระบาทดังสนั่นไปทั่วทั้ง 4 ทิศ คาดว่าพระองค์คงทรงพิโรธสุดประมาณ
 
พระองค์ไม่ทรงเสด็จละทิ้งแผ่นดินสยามไปไหน พระองค์ยังคงคอยปกปักรักษาดูแลแผ่นดินด้วยความห่วงใยตลอดมา…
ในยามศึกสงคราม พระวิญญานของพระองค์ประทับอยู่ในสายเลือดทหารไทยทุกคน… พร้อมรบอย่างไม่กลัวตายดุจเดียวกับเหล่าทหารกล้าในสมัยอยุธยาของพระองค์
หมายเหตุ
วันจันทร์ แรม 2 ค่ำ เดือนยี่ ปีมะโรง สมัยก่อนเคยคำนวณว่าตรงกับวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2135 ทางราชการได้กำหนดให้วันที่ 25 มกราคมเป็นวันกองทัพไทย
แต่จากการคำนวณใหม่ตามแบบปฏิทินเกรกอเรี่ยนเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ได้ทราบว่าแท้จริงแล้วตรงกับวันที่ 18 มกราคม ทางราชการจึงมีประกาศใหม่ให้วันที่ 18 มกราคมเป็นวันกองทัพไทย
ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

 

 

ตักบาตร

เมื่อฟ้าเริ่มสาง

ตาจะรีบประคองขันใบใหญ่ปากกว้างเกือบฟุตทำด้วยทองเหลืองขัดมัน ที่ชาวทุ่งเรียกกันว่า ขันลงหิน บรรจุข้าวสวยร้อนๆที่ยายเพิ่งหุงเสร็จใหม่ๆเกือบเต็มขัน เดินลงสะพานไปนั่งอยู่ที่แพท่าหน้าบ้านทุกเช้า

พอสักพัก กับข้าวร้อนๆฝีมือยาย 1 อย่างก็จะถูกยกตามลงมาวางเคียงขันข้าว

ข้าวสวยที่ตานำลงไปใส่บาตรนั้น ชาวทุ่งเรียกว่า ข้าวปากหม้อ ซึ่งสวยเป็นตัว มีรสชาติหอมอร่อยกว่าข้าวส่วนอื่นๆ เมื่อหุงข้าวสุกระอุดีแล้ว ยายจะใช้ทัพพีขูดตะล่อมข้าวสวยด้านบนสุดให้ร่วนแล้วตักใส่ขันลงหินของตา

 

หลวงตาเพ็ง เป็นพระวัยเดียวกับตา ทันทีที่ฟ้าสางพอมองเห็นลายมือ ท่านจะเข็นเรือออกบิณฑบาตก่อนพระอื่นทั้งหมด

เรือของท่านคล้ายเรือสำปั้นแต่สั้นและเรียวกว่า จึงนั่งได้เพียงองค์เดียว กระดานพื้นเรือด้านหน้าเจาะเป็นวงกลมสำหรับวางบาตรลงไปได้ถึงช่วงที่บาตรป่องกลางพอดี

ถัดจากบาตรไปจนถึงหัวเรือปูกระดานเรียบเต็ม มีโอสังกะสีเคลือบวางเรียงกันอยู่หลายใบ

หลวงตาเพ็งท่านเป็นคนขยัน พูดจริงทำจริง จึงพายเรือในลักษณะที่ชาวบ้านเรียกว่า จ้ำ คือสาวไม้พายสลับกราบซ้ายขวาไม่หยุดมือ

เรือของท่านที่มีขนาดเล็กจึงแล่นได้เร็วมาก

ท่านพายเรือทวนน้ำผ่านบ้านญาติโยมใกล้วัดเรื่อยมาตามลำดับในแม่น้ำน้อย

หากบ้านไหนลงมานั่งรอใส่บาตรอยู่ปลายสะพานแล้ว ท่านก็วาดหัวเรือชะลอเข้าจอดรับบาตร

บ้านไหนยังไม่ลงมา ท่านก็พายผ่านไป

“ท่านเพ็งมีเจตนาปฏิบัติกิจของสงฆ์ คือการบิณฑบาต พวกเราชาวบ้านก็ควรส่งเสริมท่านด้วยการลงไปนั่งรอใส่บาตรให้ทัน”

มีบางวันที่ยายยังทำกับข้าวไม่เสร็จ ตาก็จะบอกกับหลวงตาเพ็งว่า “เที่ยวล่องนิมนต์ท่านแวะบ้านนี้อีกสักครั้งโยมผู้หญิงเขาจะใส่บาตรเพิ่ม”

เพราะหากไม่นิมนต์ไว้ล่วงหน้า เมื่อหลวงตาเพ็งท่านพายขึ้นไปรับบาตรจนถึงหมู่บ้านคนจีนเหนือบ้านแล้ว ขาล่องท่านจะพายเรือกลับวัดอยู่กลางแม่น้ำไม่แวะรับบาตรซ้ำอีก จนบางครั้งยายต้องร้องตะโกนเสียงแจ๋วก้องแม่น้ำว่า “นิมนต์แวะรับบาตรก่อนเจ้าข้า”

กับข้าวของยายที่ทำใส่บาตรด้วยเสมอนั้นบางทีก็เป็นแกงเข้ากะทิที่ปรุงยากจึงทำเป็นกับข้าวมื้อเย็นเมื่อวานแต่ตักแบ่งเอาไว้ต่างหากยังไม่ใส่ผัก เมื่อเช้าจึงนำมาอุ่นแล้วใส่ผักลงไป จากนั้นก็ตักใส่ถ้วย เพื่อความสะดวกในการถวายพระ ตอนที่ท่านหยิบโอของท่านที่เรียงไว้ที่หัวเรือขึ้นมา… เทกับข้าวในถ้วยลงในโอ… แล้วยกขึ้นประเคน

นอกจากแกงแล้ว บางทียายต้มฟักหรือหัวไช้เท้ากับหมูใส่กุ้งแห้งหรือปลาหมึกแห้ง บางวันก็เป็นแกงเลียง แกงร้อน หรือต้มปลาร้าหน่อไม้ บางครั้งก็ผัดบวบ ผัดแตงกวา ผัดไชโป้หวานกับไข่ บางคราวก็มีขนมพื้นบ้านง่ายๆ หมุนเวียนกันไป

ขนมและกับข้าวเหล่านี้ นอกจากแกงเข้ากะทิแล้ว ยายปรุงใหม่ร้อนๆ ทุกชนิด

 

 

ภาพของตาใส่บาตรอย่างสม่ำเสมอจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต แล้วยายจึงรับช่วงทำหน้าที่แทนนั้นประทับอยู่ในความทรงจำ

ด้วยมีสาเหตุเบื้องหลัง… ตามีความเป็นห่วงหลวงตาเพ็ง…

ทั้งๆที่ตามีอายุมากกว่าไม่กี่ปี แต่ตาก็เคยสอนหนังสือหลวงตาเพ็งในสมัยที่ยังเป็นฆราวาส

ดังนั้นตาจึงเป็นห่วงลูกศิษย์เกรงว่าจะบิณฑบาตได้ไม่พอฉัน

 
 
ขอบคุณแรงบันดาลใจ…ประเพณีตักบาตรที่เมียนมาร์ และ ลาว

ขอขอบคุณเจ้าของเรื่อง… คุณหนานคำ

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

มวลมหาประชาชนไทย 9.12.13

 

วันนี้เมื่อเวลาประเทศไทย 9:39 น.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตามดูภาพบบางส่วนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และก่อนหน้านี้ไม่กี่วันก็มีประมาณนี้…อันเป็นที่ประทับอกประทับใจมวลมหาประชาชนพลโลกมาแล้ว…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ติดตามภาพมวลมหาทายาทรับมอบพระราชอำนาจจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่7ใส่เกล้าใส่กระหม่อม ต่อได้ที่นี่ค่ะ …

 

http://www.facebook.com/hashtag/thaiuprising

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณภาพทุกภาพจากอินเตอร์เน็ต

 

 

httpv://new.livestream.com/fmtv-live/24live

 

 

 

 

ขอขอบคุณทีมงานเอ็มบล็อกทุกท่านมากค่ะ

 

 

 

 

 

 

ท่าเรือทวาย

เมื่อมีโอกาสได้พูดคุยกับชาวเมียนมาร์ เราถามคำเดียว:
โปรเจคยักษ์โปรเจคนี้จะเกิดผลกระทบต่อเมืองไทยบ้านฉันอย่างไร


 

 

 

 

 


 

 

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

 

 คำตอบ:

 

 

 

 

-ธุรกิจการค้าที่เกิดขึ้นอย่างคับคั่งในท่าเรือต่างๆในเอเชียจะถูกย้ายมาคับคั่งที่ท่าเรือทวายแทนเพราะเป็นจุดศูนย์กลางทางการเดินเรือมากกว่า ไปมาสะดวกกว่า
-แรงงานพม่าในไทยทั้งหมดจะถูกดูดกลับโดยอัตโนมัติ
(ค่าแรงวันละ300บาทที่เกิดขึ้นก็เพื่อสกัดการไหลกลับนี้- เค้ารู้ด้วยนะว่าทางเมืองไทยเกิดอะไรขึ้นบ้าง)
-ศูนย์กลางเศรษฐกิจของภูมิภาคจะย้ายมาเฟื่องฟูที่เมียนมาร์แทน
(จึงไม่ต้องแปลกใจที่เห็นพวกเกิดมาก็มีกินไม่หมดวิ่งกันเท้าพลิก- อันนี้เค้าก็รู้อีก)
….
..
undefined
::::
::
undefined
[หมาก 3 คำ 100 จ๊าค วันหนึ่งๆชาวพม่าจะเคี้ยวหมากประมาณ 20 กว่าคำ]
.
:
น่าสนใจมากๆค่ะคุณ Zuzu No
::::
::
 
[มังคุดลูกละ 200 จ๊าค]
.
:

 

Why not? if you could na ka khun Hongsaraj Rodreung.

 

 

 

::::
::
[สันกำแพงเมืองพม่า]
.
:
ชวนให้คิดนิดนึงนะคะคุณ Boonji Ji
ว่า เพื่อนที่แสนดีของทางนั้นไม่ว่าจะเป็น ชาวญี่ปุ่น  ชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ตลอดจนชาวเกาหลีใต้
 พวกเค้าให้ความสำคัญกับเงื่อนไขนี้มากน้อยแค่ไหนตอนตัดสินใจทุ่มการลงทุนก้อนมหึมาที่นั่นค่ะ
::::
::
 undefined
.
:

 

 

Oudom Hongkham,   I reject your comment.

 

 

 

::::
::
.
:
ขอบคุณคุณ Hirun Tanodom สำหรับข้อชี้แนะอันทรงคุณค่าทั้งหมดค่ะ
หวังว่าคนไทยเจ้าของภาษีจะได้รับรายงานให้ชื่นนนนนนนนนใจในเร็ววันนี้นะคะ
::::
::
undefined
::::
::

Pmusic Midcomp · Employer at Self Employed (Business)
*-* น่าสงสาร ยังจะเลวได้อีก น่าสงสัยว่าจะวางไพ่ใบสุดท้าย.หรือเปล่าตามที่คาดเดาไว้ฤาจะเป็นตามคำทำนายดวงเมือง +คนสูงอ่อนแอ.+คนรุ่นเด็กจะนำพาแก้ไขบ้านเมืองกันเอง ตามนี้นั้นฉะไหนฤาเป็นจริงดังจะปรากฏอันใกล้นี้…แต่หวงอย่างจะมีกองกำลังรับจ้างเป็นไพ่ใบสุดท้าย คงไม่อยากคาดเดาว่า ใครกันจะจ้าง*-*.
undefined
[ภาพพุทธทำนายพบที่เมียนมาร์ จากคำบรรยายใต้ภาพ ไกด์แปลให้ฟังว่า …
ในอนาคตเมื่อผู้คนไร้ศีลธรรม บรรดาผู้ที่ไม่ค่อยจะมีกินทั้งหลายต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือหมั่นเติมเต็มขุมสมบัติของบรรดาเศรษฐีผู้มั่งมีเหลือกินเหลือใช้แล้วอย่างขมีขมัน ประดุจดังคอยเติมน้ำลงในตุ่มที่เต็มจนล้นแล้ว
ให้ล้นแล้วล้นอีก]
::
::::
::
อ้าวไวจริง นี่มาถึง บททดสอบภูมิปัญญาลับคมสมองสังคมร่วมชาติ บทสุดท้ายกันแล้วหรือคะคุณPmusic Midcomp
ว่าแต่ ไพ่ใบนี้จะเป็นหน้าอะไรนะคะ   LOL…
::
::

Hội An ฮวยอัน

 

 

เชื่อหรือไม่ รอยอดีตที่ใหม่สดจากเวียดนามที่ยังตรึงจิตตรึงใจอยู่จนทุกวันนี้กลับเป็นหมู่บ้านเล็กๆนาม ฮวยอัน
 

 

 

เสน่ห์ที่รัดรึงของฮวยอันมีมนต์ขลังที่ประมาทไม่ได้เลย

 

ก่อนไปเวียดนาม…
เราไม่รู้จักอะไรมากไปกว่า ประเทศเพื่อนบ้านที่ห่างออกไปและแสบสันต์ในประวัติศาสตร์ชาติไทยในแง่ไม่รู้จะช่วยเหลือเป็นหลักพักพิงให้ไปทำไม และถ้าให้นึกใกล้เข้ามาอีกมากหน่อยก็เห็นจะหนีไม่พ้น สงคราม ที่ชาวเวียดสังหารกันเองให้เป็นที่ระทึกขวัญเพื่อนบ้านใกล้เคียง กระทั่งปัจจุบันฝรั่งประเทศก็ยังต้องมีการรำลึกถึงกันทุกปี
 
 
แต่นั่นคือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว เราบอกตัวเองก่อนจะไปตลุยเอ้ยทำความรู้จักแผ่นดินของเขา
 
[มังคุดที่ฮวยอัน เขาบอกว่ากิโลกรัมละ 5 หมื่นด่อง หรือ 5 ลูก 1 หมื่นด่อง]
พร้อมกับมีภาพชาวเวียดนามจากแถบนี้อยู่ในใจ…
ตัวเล็กๆขาวๆ บอบบางสู้ชีวิตหนักเอาเบาสู้ทั้งหญิงทั้งชาย แล้วก็เจ้าเล่ห์ถือตัวกับถือเงินเป็นพระเจ้าหน่อยๆ…
ประมาณนี้
 
 
ปรากฏ เมื่อไปถึง… ฮ่าฮ่า ผิดหมด!

 

 

 

เหมือนๆเราไปพบเห็นคนบ้านนอกหน้าตาใสซื่อที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ มีความอ่อนน้อมถ่อมตน มีน้ำจิตน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และติดไอโฟน
เหมือนๆเราไปพบเห็นคนจีนที่ขยันทำมาหากินไม่สนใจเวล่ำเวลาแต่เก้าะไม่พูดจีนไม่ดำเนินชีวิตตามรอยบรรพบุรุษจีนอย่างที่เราเคยเห็นจนเจนตา 
เหมือนๆเราไปพบเห็นบ้านเมืองที่สงบไม่วุ่นวายนักยกเว้นมอเตอร์ไซค์นับล้านคันเหล่านั้นในบางเวลา

 

เหมือนๆเราไปพบเห็นผู้คนที่เย่อหยิ่งปฏิเสธสินจ้างรางวัลที่เรียกกันว่าทิป
 

 

เหมือนๆเราไปพบเห็นผู้คนที่เย่อหยิ่งปฏิเสธสินจ้างรางวัลที่เรียกกันว่าทิป
 

 

แล้วก็…อื่นๆอีกที่น่าประทับใจ… เกรงว่าถ้าบรรยายออกมามากไปอาจเดือดร้อนต้องตีตั๋วกลับไปอีกที

 

หากในบรรดาท้องถิ่นที่เราได้แวะเยือนทั้งหมด กลับมาแล้วก็นั่งคิดนอนคิดถึงยามว่างเสมอ กลับเป็น 2 เมืองคือ เว้ กับ ฮวยอัน
 
 

 

และเมื่อนึกๆไป แท้จริงแล้วเป็น 2 เมืองที่ลูกหลานเวียดกงผู้เป็นไกด์ประจำกรุ๊ปเราแทบจะไม่คุยอะไรให้ฟังสักเท่าไหร่เลย

 

สันนิษฐานว่าน่าจะเนื่องมาจากรอยต่อเชิงประวัติศาสตร์ที่กุดด้วนลงดุจคนละเวียดเดียวกัน
แต่…

 

ก็ไม่ได้ส่งผลให้เราได้รับความสนุกสุขใจและความอิ่มใจน้อยลงสักเท่าใดไม่
 

 

ในเมื่อสิ่งที่หลงเหลือติดแผ่นดินยังสามารถบอกเล่าเรื่องราวเองได้
 
 

 

และที่ฮวยอัน ทุกสิ่งเหล่านั้นก็ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด… ดีเสียจนเราไม่อยากลืม(เธอ)เลย
 
 

 

ตามประวัติ
ฮวยอันเคยเป็นเมืองท่าที่คึกคักแห่งหนึ่งของโลก
อุ่นหนาฝาคั่งด้วยบรรดาพ่อค้าที่เดินทางมาจากแดนใกล้และแดนไกลเพื่อนำสินค้ามาแลกเปลี่ยนซื้อขายกัน
 

 

ในบรรดากลุ่มพ่อค้าเหล่านี้
มีพ่อค้าชาวญี่ปุ่นกับชาวจีนที่ทิ้งหลักปักฐานไว้ให้เป็นที่รำลึกถึงตราบจนทุกวันนี้

 

จากสิ่งละอันพันละน้อยที่ละเอียดอ่อนของขนบประเพณีของแต่ละชนเผ่า
เมื่อนำมาจัดวางอยู่ในละแวกเดียวกัน ทำให้ ฮวยอัน ถึงกับงดงามมีเสน่ห์อันลึกล้ำ
ในท่ามกลางความเป็นไปของบรรยากาศของสังคมโลกในปัจจุบันที่รีบเร่งไปซะทุกเรื่องราว
 

 

ความสงบ… 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

การเคลื่อนไปของชีวิตที่ขนานไปกับกาลเวลาอย่างเรียบเรื่อยมั่นคง… 

 

 

 

 

 

สมบัติอันเป็นพัสถานจากบรรพกาลได้รับการถนอมรักษาให้ดำรงอยู่ราวตราบชั่วดินฟ้า…
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ส่งให้ผู้ที่ได้มีโอกาสมาสัมผัส ถึงกับลืมโลกแห่งความเป็นจริงของตนเองสิ้น

 

 

 

 

 

นี่คือเธอ… ฮวยอัน
[ร้านนี้ตกแต่งสวยถูกใจจนต้องก้าวเข้าไปลองชิมฝีมือ]
[Cao Lau ออกเสียงว่า ข้าวลาว]

 

[อาหารชาวฮวยอัน]

 

[วิวนอกร้าน]
 [ตลาดสดฮวยอัน]
[ฮวยอันยามแดดร่มลมตก]

 

 

[ชาวฮวยอันเลิกงานกลับบ้าน]

 

 

 

 

ชมเสน่ห์ฮวยอันยามไร้แสงตะวันต่อได้ที่นี่ค่ะ http://septimustidbits.blogspot.com.au/2013/07/hoi.html

 

 

:::
.

 

Nuno Banhat ·  Top Commenter · สำนักวายุคีรี

http://mblog.manager.co.th/nunohatyai

ไฮ! ฮวยอัน
เปิดเพลงรักสมหวังฟังบ้าง,ไม่เสียหาย
แล้วความรักจะว๊าวววน่าดู ♫ ♪ ☻.
:::
.

 

septimus~
เจ้าค่ะคุณน้านูณ.บ้านหาด
คุณน้าฯก็ใช้เพลงนี้กล่อม..ทุกวันเหรอเจ้าคะ LOL…
สุขสันต์วันเข้าพรรษาค่า
:::
.

Mat Sriphontong · Follow

ยังสวยงามไม่เปลี่ยน น่าเที่ยวมากค่า แต่ไม่ชอบอาหารบ้านเขา อร่อยสู้บ้านเราไม่ได้vbvb
:::
.

 

septimus~
lol… มัทจังได้ลองชิมข้าวลาวป่าว อร่อยดีนา กลมกล่อมเหมือนกินผัดซีอิ้วขลุกขลิกด้วยพะโล้เลย
แล้วก็จานนี้ก็อร่อย ไส้กุ้งสับ … กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนล่ะ  xxxxx
:)))

:::
.

 

septimus~
ขอบคุณคุณครูอนันต์ นาควิจิตร มากค่ะ
คำชมของคุณครูทำให้ข้าเจ้าหึกเหิมอยากเล่าเรื่องเที่ยวที่อื่นอีกค่ะ
^_^

:::
.

 

septimus~

สวัสดีค่ะท่านป๋าบล 

ข้าเจ้าจะรอท่านป๋าบลกลับมาเล่าให้ฟังบ้างนะค้า

:::
.

 

septimus~

เธองามจริงๆเนาะคะคุณCharlie  

:::
.

 

septimus~

ความทรงจำดีๆทั้งนั้นด้วยจิคะคุณพี่  LOL…

คุณพี่ทั้งสองถ้าพอว่างพอมีเวลา รีบเกี่ยวก้อยกันไปฮันนีมูนอีกรอบทีนั่นนะคะ … สงบงามเหลื้อออเกินค่ะ

:::
.

Roong Normally · วสส.ชบ.48

can i comment ?

 

:::
.
septimus~
 
of course you can and please do so ka tarn Norm LOL….
 

 

 

 

 

:::
.

 

 

Benja Watcharapaha · ว.พ.

มาช้าไปหน่อยแต่เนื้อหาและรูปภาพสวยด้วยฝีมือคนพาเที่ยวชม ยังงามและอยู่ครบถ้วน..สงบ น่าไปเที่ยวจริงๆ คุณเซ็ปทำให้เกิดความอยากไปเที่ยวชม..ยั่วยวนนะเนี่ยะ 555.

 

:::
.

 

septimus~

 5555 ขออำภัยค่าท่านผอ. แต่เมืองเค้าน่าไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจจริงๆนะคะ แล้วก็อยู่ใกล้บ้านเรามั่กๆด้วยค่ะ บินชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้ว 

:::
.

 

แท้หรือคือสยาม

 

 
อ่าน “สยามประเทศคือยูโทเปีย” ของคุณสุภาพิมพ์แล้วอดรู้สึกภาคภูมิใจในบ้านเกิดเมืองนอนขึ้นมาไม่ได้
ต้องขอบคุณคุณสุภาพิมพ์ที่นำมาเล่าสู่กันฟังทำให้รับทราบกันว่าฝรั่งมังค่ายามนี้ก็ยังมีการตีความอยู่เนืองๆถึงความเป็นไปได้ว่า ยูโทเปีย แท้จริงแล้วมีจริง ใช่สิ่งเพ้อฝัน หรือเป็นเพียงเกาะเป็นเพียงสังคมอันแสนสมบูรณ์พูนสุขในอุดมคติเท่านั้น
ที่สำคัญ ก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากพวกเรา … สยามประเทศ
โดยมีกรุงศรีอยุธยาเป็นเมืองหลวง Amaurote ตามท้องเรื่อง
 
 
โธมัส มัวร์ เจ้าของวรรณกรรม ยูโทเปีย เป็นนักกฏหมาย เป็น 1 ในอัครมหาเสนาบดี ของพระเจ้าเฮนรี่ที่แปดแห่งราชวงศ์ทุดอร์ ที่ต้องถูกบั่นคอในที่สุดเมื่อทำตัวเป็นจระเข้ขวางพระราชประสงค์…
-ไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามเห็นดีเห็นงามด้วยในเรื่องที่พระองค์จะทรงหย่าขาดจากพระมเหสีพระองค์แรก… พระนางแคทเธอรีนออฟอาราก้อน… แล้วหันมายกย่องแต่งงานกับพระนางแอนน์โบลีนแทน 1
– ไม่เห็นด้วยกับการแยกตัวออกจากวาติกันเพื่อตั้งนิกายใหม่ขึ้นในอังกฤษ…Church of England 1

ก่อนจะถึงวาระสุดท้ายของ โธมัส มัวร์ นักบุญในคริสตศาสนานิกายโรมันคาธอลิค เขาได้รังสรรค์วรรณกรรมชิ้นเยี่ยม “ยูโทเปีย” ขึ้นในปี 1516 ด้วยการเขียนในสิ่งที่อยู่ตรงกันข้ามกับสภาพความเป็นอยู่ของสังคมในสมัยนั้นในภาษาละตินมีแทรกภาษากรีกเป็นระยะๆ… ที่หากจะโยกมุมมองก็จะเห็นเป็นการวิจารณ์ความชั่วช้าเลวทรามของสังคมสมัยเขาอย่างแยบยลนั่นเอง

 

 

“ที่นั่นเป็นเมืองที่ทุกคนอยู่อาศัยอย่างเท่าเทียมกัน
มีเพียงกฎหมายไม่กี่ข้อเพราะประชาชนอยู่ในศีลธรรมอันดี
เงินทองไม่ใช่สิ่งจำเป็น ไม่มีใครต้องทำงานหนัก
สมาชิกทุกคนมีอิสระเต็มที่ในการนับถือศาสนา
พวกเขาไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตและสงครามไม่ใช่สิ่งที่ปรารถนา
ชีวิตของพวกเขาเปิดเผยและมีเกียรติ”

 

 

ฟรองซัวส์ มองเซล สมาชิกชมรม โธมัส มัวร์ หลังจากทุ่มเทศึกษาตามรอย “ยูโทเปีย” แล้วได้เขียนบทความขึ้นมา 2 ชิ้น

-ชิ้นแรกเป็นการตีความเล่นคำในภาษากรีกและเกรโก-ละตินที่ปรากฏในเรื่อง “ยูโทเปีย”

-ชิ้นที่สอง เป็นชิ้นที่อ่านไปอมยิ้มไปเพราะคุณมองเซลพยายามให้ความกระจ่างแก่ความลึกลับ 500 ปีของ 2 เรื่องคือ ราฟาเอล อิโตเดล คือใคร และเกาะในเรื่อง ยูโทเปีย นั้นมีจริงไหม โดยสรุปได้ว่า ราฟาเอล อิโตเดล นั้นเป็นนักบวชผู้นำกระแส humanism และยังเป็นนักเดินเรือชาวโปรตุเกสด้วยผู้หนึ่ง ส่วนเมืองหลวง Amaurote และสภาพของเกาะนั้นก็ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับ สยามประเทศในศตวรรษที่ 16 ซะนี่กระไร

 

 

 

 

การจับต้นชนปลายของฟรองซัวส์ มองเซล

จากบทสนทนาของราฟาเอล อิโตเดล คู่สนทนาในเรื่องของ โธมัส มัวร์ ที่เขาบรรยายว่าเป็นนักเดินทางชาวโปรตุเกสนั้น ปรากฏว่าเป็นการสะท้อนตัวตนและความคิดอ่านของ นักบวชเอราสมุส ซึ่งเคยสอนภาษากรีกที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในอังกฤษ และเอราสมุสเองก็เป็นนักเดินทาง(ภายในยุโรป) ที่เคยพบปะและคุ้นเคยกับโธมัส มัวร์ มาก่อน

ยูโทเปียของโธมัส มัวร์ ผู้อ่านหลายคนจะเข้าใจว่าคืออินเดีย ซึ่งก็อาจเป็นไปได้เพราะนักเดินเรือชาวโปรตุเกสได้เดินทางไป Kerala ที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้และบางส่วนยังปักหลักอยู่ที่นั่น ภูมิประเทศของยูโทเปียจะละม้าย Kerala นอกจากนั้น ยูโทเปีย ยังกล่าวถึงคำว่า gymnosophon ถึง 2 ครั้งซึ่งน่าจะหมายถึง พวกชีเปลือยในอินเดีย(gymnosophon แปลว่า ชีเปลือย)

และเมื่อเอ่ยถึงอินเดีย ก็อาจหมายถึง อินเดีย-ชมพูทวีป หรือ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก็ได้ด้วยเหตุผล ยูโทเปีย ของโธมัส มัวร์ นั้นตั้งอยู่ระหว่างทวีปอเมริกาและเกาะซีลอน ดังนั้นน้ำหนักแห่งความเป็นไปได้จึงควรเป็นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แทนที่จะเป็นอินเดีย แม้ว่าประเพณีของอินเดียจะเป็นส่วนหนึ่งของประเพณีในท้องเรื่องก็ตาม อีกทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็ได้รับวัฒนธรรมจากอินเดียเข้าไปมาก มีตำนานเล่าว่าวัดของโซโลมอนที่เยรูซาเล็มนั้นสร้างด้วยหินจาก Ophir ซึ่งก็คือมะละกาหรือดินแดนที่อยู่ใกล้เคียง(แผ่นดินทองหรือสุวรรณภูมิ?)

แต่เดิมชาวยุโรปไม่รู้จักเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ยกเว้นมีการกล่าวถึงในแผนที่ของปโตเลมีเพราะรู้จักแต่จีนและอินเดียเท่านั้น กระนั้นเมื่อมาร์โคโปโลเดินทางกลับจากพุกามและจีน ก็ได้แวะอาณาจักรจัมปา(เวียดนามในปัจจุบัน)และเกาะสุมาตรา ทั้งยังได้กล่าวถึง Locac ดินแดนที่เขาไม่ได้ไปเยือน

ในยุคสมัยของโธมัส มัวร์ นักเดินเรือชาวโปรตุเกสจำนวนมากเดินทางมายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในหนังสือของเขา Duarte Barbosa และ Tomé Pires ได้กล่าวถึงประเทศที่ทั้งสองไม่เคยไปได้แต่ฟังเรื่องเล่าขานกันมาเท่านั้น โดย Duarte Barbosa เอ่ยถึง Ansiam และ Tomé Pires เรียก Siam ทว่านักเดินเรือชาวโปรตุเกสส่วนใหญ่เรียก Sião

ว่ากันตามทางภูมิศาสตร์แล้วยูโทเปียน่าจะเป็นประเทศสยาม ด้วยเหตุผลที่ยังไม่เคยมีใครเดินทางไปถึง(Utopia แปลว่า nowhere) สำหรับชาวยุโรปแล้วคือสยามนั่นเอง สยามได้ชื่อว่าเป็นประเทศที่วิเศษสุด ได้รับการขนานนามว่าเป็นแผ่นดินทอง หรือ สุวรรณภูมิในภาษาสันสกฤต

 

 

ประเพณีต่างๆที่กล่าวถึงในยูโทเปียละม้ายคล้ายกับประเพณีของชาวสยาม ประเพณีบางอย่างเชื่อมโยงกับพระพุทธศาสนาและปฏิทินจันทรคติเช่นประเพณีสงกรานต์ซึ่งถือเป็นปีใหม่ หรือวันพระในศาสนาพุทธที่เน้นการสวดมนต์และมีเครื่องบูชาที่ประกอบด้วยธูปและเทียน ไม่ใช่การนำสัตว์มาเซ่นสรวงบูชา

การกล่าวถึงบรรพบุรุษผู้บำเพ็ญบารมีได้รับการเทิดทูนบูชาประดุจพระผู้เป็นเจ้า ถือเป็นพระเจ้าสูงสุด ซึ่งก็คือพระพุทธเจ้านั่นเอง

โบสถ์ที่ภายในมืดทึมแต่มีแสงที่ลอดเข้ามาก็คือสถาปัตยกรรมของอยุธยา กล่าวคือยุคก่อนที่ชาวโปรตุเกสจะเดินทางมาถึง

การฟ้องร้องในยูโทเปียไม่มีทนายความเช่นเดียวกับในสยามที่ผู้ร้องทุกข์จะไปยื่นร้องทุกข์กับจ่าศาลโดยตรง ซึ่งเป็นสิ่งที่เอราสมุสนำเสนอในหนังสือของเขาชื่อ Institutation du prince chrẻtien

การที่ผู้หญิงติดตามสามีออกไปรบ การกล่าวถึงกระโถนทองคำ (Tomẻ Pires และ Mendes Pinto เล่าว่าช้างเผือกในกษัตริย์สยามอุจจาระในอ่างทองคำ)

Amaurote เมืองหลวงของยูโทเปีย มีบางส่วนเหมือนกรุงลอนดอน แต่เมื่อคำนึงถึงพื้นที่ของตัวเมืองแล้วใกล้เคียงกับอยุธยามากกว่า อีกทั้งสะพานอยุธยาก็อยู่เหนือแม่น้ำเช่นเดียวกับสะพานในยูโทเปีย(สะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยากว้างใกล้เคียงกับสะพานในยูโทเปีย)

ราฟาเอล อิโตเดล เล่าว่าอยู่ใน Amaurote 5 ปี เมื่อคำนึงว่า ยูโทเปีย พิมพ์ในปี 1516 หมายความว่าเขาเดินทางไปถึงเมืองหลวงของยูโทเปียในปี 1511 เหมือนกับที่นักเดินเรือชาวโปรตุเกสเดินทางไปถึงสยามในเดือนสิงหาคม 1511 (Americo Vespucci เดินทางจากมะละกามาอยุธยาซึ่งราฟาเอล อิโตเดล น่าจะเป็น 1 ในผู้ร่วมทาง)

ชาวโปรตุเกสเดินทางมาอยุธยา 4 ครั้งด้วยกัน …

Duarte Fernandes เดือนสิงหาคม 1511 
Antonio Miranda de Azevedo มกราคม 1512 
Manoel Fragoso 1513 และ 1514 ซึ่งได้รับบัญชาจากกษัตริย์โปรตุเกสให้เขียนรายงานเกี่ยวกับสยาม 
และ Duarte Coelho ในปี 1516 ซึ่งเป็นผู้ลงนามในสัญญามิตรภาพไทย-โปรตุเกสสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 
 
 
 
 

 

แล้วนักเดินเรือชาวโปรตุเกสคนไหนที่เป็น ราฟาเอล อิโตเดล

คุณมองเซลคิดว่าน่าจะเป็น Duarte Barboso ผู้ซึ่งเดินทางไป Kerala ของอินเดียและ Pegou ของอาณาจักรมอญทางตอนใต้ของพม่า เขาชื่นชอบวิถีชีวิต ภาษาและศาสนาของอินเดีย พูดภาษาของชาว Kerala และภาษาสันสกฤตได้ เขาเดินทางกลับยุโรปในปี 1515 ผ่านไปยังเมืองอองแวรส์(Anvers) ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางการค้ากับต่างประเทศของโปรตุเกส และได้พบกับโธมัส มัวร์ ที่นั่น

นอกจากคำบอกเล่าของ Duarte Barboso แล้วโธมัส มัวร์คงได้อ่านหนังสือของ Tomẻ Pires และรายงานเกี่ยวกับสยามของ Manoel Fragoso ที่ถวายต่อกษัตริย์โปรตุเกสด้วย

คนแรกที่คิดว่าราฟาเอล อิโตเดล คือ Duarte Barboso คือนักประวัติศาสตร์ชาวโปรตุเกสLuis de Matos

 

 

 

บทสรุป

ในตอนท้ายของบทความ คุณมองเซลมั่นใจว่า สยาม ที่เรียกอีกชื่อหนึ่งว่าสุวรรณภูมิคือยูโทเปีย

และ Amaurote ก็คือ อยุธยา โดยมีบางส่วนของลอนดอนด้วย

 

 

ขอขอบคุณ
คุณฟรองซัวส์ มองเซล เจ้าของบทความ ราฟาเอล อิโตเดล และเมืองเทวดา
คุณสุภาพิมพ์ ผู้แปล
และ ข้อมูลเพิ่มเติมจากอินเตอร์เน็ต

 
 
ป.ล.

-ติดตามอ่านเรื่อง ยูโทเปีย ได้ที่ http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=ende&month=10-2007&date=04&group=8&gblog=1

-เรื่องย่อ ยูโทเปีย…

ยูโทเปีย เป็นหนังสือที่ประพันธ์โดยเซอร์โทมัส มอร์ เมื่อปี 1516 ในยุคสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่แปดแห่งราชวงศ์ทิวดอร์ เซอร์โทมัส มอร์ขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นตัวแทนจากรัฐไปเจรจาการค้าที่แฟลนเดอร์ส หลังจากที่พระเจ้าชาร์ลสแห่งเนเธอร์แลนด์ขึ้นภาษีนำเข้าขนสัตว์จากอังกฤษในอัตราสูง ระหว่างการเดินทางเพื่อการค้าและพบปะผู้คนนี้เอง เซอร์โทมัส มอร์เกิดแรงบันดาลใจให้นึกถึงหนังสือ Republic ของเพลโตที่ว่าด้วยวิถีแห่งการปกครองที่ดี และเมื่อย้อนมานึกถึงความทุกข์ยากของอังกฤษในเวลานั้น มอร์จึงเขียนสังคมในอุดมคติอย่างเกาะยูโทเปีย เกาะในฝันที่อาจจะไม่มีอยู่จริงในโลกนี้

มอร์เขียนหนังสือเล่มนี้เป็นภาษาละติน ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษในปี 1551 โดยราล์ฟ โรบินสัน ดังนั้นหากใครไม่อยากอ่านภาษาอังกฤษโบราณให้ลำบากใจแบบคนอ่าน ขอแนะนำให้อ่านฉบับแปลอื่นๆ ที่อ่านง่ายกว่า หนังสือเล่มนี้ได้รับการกล่าวขานและนำไปตีความนับครั้งไม่ถ้วน แล้วแต่ว่าใครจะเป็นคนอ่าน เช่น หากเป็นฝ่ายซ้ายอย่างคาร์ล เคาทสกี้ เลขาธิการของคาร์ล มากซ์ ยูโทเปียก็กลายเป็นคัมภีร์ของระบอบคอมมิวนิสต์ไปในทันที

ในยูโทเปีย ผู้เขียนตั้งใจเขียนเป็นวรรณกรรมเสียดสี ซึ่งล้อเลียนความโง่เขลาและความเลวร้ายของสังคมในสมัยนั้น สังเกตได้จากการตั้งชื่อต่างๆ เช่น ยูโทเปีย มาจากภาษากรีก หมายถึงเมืองที่ดีหรือเมืองที่ไม่มี ณ แห่งหนใด หรือเมืองอามอรอท (Amaurote) เมืองศูนย์กลางแห่งยูโทเปีย แปลว่าเมืองแห่งความมืดมัว ตัวละครที่เป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องราวของยูโทเปีย ราฟาเอล ไฮโธลเดย์ (Hythloday) แปลจากกรีกได้ว่า ผู้ที่พูดแต่เรื่องไร้สาระ หรือประเทศข้างเคียงอย่างชาวโพลีเลอไรท์ส (Polylerites) แปลว่าคนเหลวไหล ดังนี้เป็นต้น เหล่านี้ต่างบอกถึงเจตนาของผู้เขียนที่ต้องการเตือนนักอ่านว่าหนังสือนี้เป็นเพียงเรื่องแต่ง อย่าได้ถือเป็นจริงเป็นจังแต่อย่างใด

ยูโทเปียแบ่งออกเป็น 2 ภาค ภาคแรกเป็นการถกความป่วยไข้ของอังกฤษ ระหว่างไฮโธลเดย์,ไกส์ และมอร์ ขณะเดินทางโดยสารเรือไปเมืองแอนต์เวิร์ป สาระสำคัญของความเลวร้ายในสังคมคือเรื่องความยากจนของประชากร การที่ประชากรกลายเป็นขอทานหรือขโมยเพราะสถานภาพบังคับ เช่นทหารที่กลับจากสงคราม ตกยากและไม่มีงานทำ หรือชาวไร่ชาวนาที่ถูกขูดรีดภาษีจากผู้ครองที่ดิน และกลายเป็นผู้เร่ร่อนต้องปล้นกินผู้อื่น การจัดการของรัฐและการลงโทษด้วยการประหารซึ่งไม่เอื้อประโยชน์ให้ใคร นอกจากความมั่งคั่งของผู้มีอำนาจ ไฮโธลเดย์กล่าวตอนหนึ่งว่าความเลื่อมล้ำในสังคมและความโลภทำให้สังคมเกิดอาการป่วย และทางแก้คือต้องกำจัดทรัพย์สินส่วนตัว

Thus I do fully persuade myself, that no equal and just distribution of things can be made, nor that perfect wealth shall ever be among men, unless this propriety be exiled and banished. But so long as it shall continue, so long shall remain among the most and best part of men the heavy and inevitable burden of poverty and wretchedness.

นี่น่าจะเป็นแก่นสารสำคัญที่ทำให้มอร์วาดฝันถึงสังคมในอุดมคติ ในภาคสองไฮโธลเดย์เล่าถึงเกาะยูโทเปียที่เขาเคยไปอยู่มาห้าปีให้ฟัง ยูโทเปียเป็นประเทศตั้งบนเกาะกลางน้ำขนาดใหญ่ ส่วนกว้างที่สุดยาวถึงสามร้อยยี่สิบกิโลเมตร มีแม่น้ำล้อมรอบ และมีแผ่นดินล้อมรอบอีกชั้นเพื่อกันพายุและการบุกรุก มีทางเข้าทางเดียวตรงหน้าเกาะที่มีป้อมซึ่งเป็นคุกสูงตั้งอยู่ คนไม่ชำนาญก็เข้าไม่ถูกทางเพราะจะหลงกระแสน้ำ ยูโทเปียมีการปกครองแบบสาธารณรัฐ ประกอบด้วย 54 เมือง โดยเมืองหนึ่งเดินทางไม่เกินหนึ่งวันเดินเท้า

มอร์เล่ายูโทเปียออกเป็นบทๆ ในด้านต่างๆ ซึ่งเขียนได้น่าสนใจอ่านสนุกเพลินดี หากจินตนาการตามไปว่าเรื่องนี้เขียนเมื่อเกือบ 500 ปีที่แล้ว และมอร์ได้จินตนาการผังเมืองอย่างกับแฟลตหรือทาวน์เฮาส์ในสมัยใหม่ อามอรอทเป็นเมืองหลวงเพราะอยู่ตรงกลางของเกาะ ด้วยความที่ติดแม่น้ำจึงเดินทางสะดวกสบายทั้งทางบกและทางน้ำ บ้านสร้างด้วยหินสกัด ปลูกขึ้นในลักษณะหนึ่งชั้นไปจนถึงสามชั้นเป็นแถวยาว ไม่มีกำแพงมาขวางกั้น หน้าต่างติดกระจก(สมัยนั้นหน้าต่างบ้านขึงด้วยผ้าลินินชุบน้ำมันเพื่อกันลมและฝุ่น) ด้านหน้าเป็นถนนกว้างหกเมตร ด้านหลังของทุกบ้านเป็นสวนปลูกดอกไม้ ผลไม้หรือผืชผัก และมีถนนวิ่งหลังสวน ประตูบ้านมีสองทางโดยที่เปิดปิดตัวเองง่ายดายปราศจากกลอน เนื่องจากชาวยูโทเปียไม่ต้องการ เพราะทรัพย์สินนั้นเป็นของคนทุกคน จึงไม่มีอะไรต้องปิดบังหรือปิดกั้นไม่ให้คนอื่นใช้

นอกเมืองมีฟาร์มจำนวนมาก ชาวยูโทเปียจะคัดเลือกชาวเมืองปีละสามสิบครอบครัวไปอยู่ที่ฟาร์มหรือสวนเพื่อทำงานสร้างผลผลิตให้เมืองเป็นเวลาสองปี คนที่กลับมาก็จะสอนชาวเมืองอื่นๆ ให้ทำฟาร์มเป็น แล้วพอถึงเวลาก็ไปผลัดเปลี่ยน ทุกสามสิบฟาร์มจะมีผู้ดูแลปกครองหนึ่งคนที่คัดเลือกขึ้นกันเอง เรียกว่า ไซโฟแกรนท์ (ประมาณสมาชิกสภา) เหนือขึ้นไปเป็นทาร์นิบอร์ ตำแหน่งที่ดูแลไซโฟรแกรนท์สิบแห่งรวมกัน ที่บอกไซโฟแกรนท์เป็นสมาชิกสภา เนื่องจากเขาเหล่านี้ต้องทำหน้าที่เข้าสภาและเลือกตั้งเจ้าผู้ปกครองนคร ส่วนทานิบอร์นั้นน่าจะเป็นรัฐมนตรีเพราะติดตามเจ้าครองนคร เจ้าครองนครและทาร์นิบอร์ไม่มีสิทธิ์ออกกฎหมายโดยไม่ผ่านสภา และกฎหมายใดต้องผ่านการถกเถียงในสภาไม่ต่ำกว่าสามครั้ง การเปลี่ยนแปลงสิ่งใดในรัฐจึงทำได้ยากหากคนส่วนใหญ่ในเมืองไม่เห็นด้วยว่าเป็นไปเพื่อประโยชน์ของคนส่วนใหญ่

ชาวยูโทเปีย อยู่ดีกินดีมาก มีการแบ่งสันปันส่วนเป็นระบบ ไม่จำเป็นต้องแย่งกันเพราะสิ่งจำเป็นในชีวิตมีพร้อมพูน (ต้องเก็บในโกดังทั้งเกาะให้ได้เหลือกินอย่างน้อยสองปี ที่เกินนำไปแจกประเทศยากจนส่วนหนึ่งและขายที่เหลือในราคาพอควร ขายโดยเขียนไว้หน้าลานประจำเมืองว่าเป็นเจ้าหนี้ใครอยู่เท่าไร เวลาจำเป็นจึงจะเรียกขอเก็บสักครั้ง) คติประจำชาวเมืองคือทำงานตามหน้าที่ ไม่ใช้เวลาว่างไปในทางขี้เกียจ แต่พวกเขามิได้ทำงานแบบเอาเป็นเอาตาย วันๆ หนึ่งทำงานสามชั่วโมงตอนเช้า พักกินข้าวเที่ยง ทำงานสามชั่วโมงตอนบ่าย เข้านอนตอนสองทุ่มโดยนอนไม่ต่ำกว่าแปดชั่วโมง (อ่านข้อนี้แล้วชอบมาก) ความที่ที่นี้ไม่มีผับ ร้านเหล้า การพนัน หรือสิ่งยั่วยุอื่นๆ พวกเขาจึงแสวงหาแต่ความรู้หรือเพิ่มความชำนาญต่างๆ การอ่านและการถกเพื่อความรู้เป็นเรื่องปกติของชาวยูโทเปีย พวกเขาสนใจในหลากหลายวิชา แต่ที่นิยมเป็นพิเศษคือฟิสิกส์ ส่วนเกมการละเล่นที่ถนัดคือเกมคณิตศาสตร์ห้ำหั่นกันด้วยตัวเลข เกมต่อสู้ระหว่างคุณธรรมกับความเลวร้าย หรือการฟังดนตรี

เมืองนี้ยังให้ความสำคัญกับคนสูงอายุ เพราะคนสูงอายุมีส่วนขับปัญญาให้คนอ่อนวัย ทั้งยังมีโรงพยาบาลสี่แห่งในแต่ละเมือง ใครทุกข์ทรมานเพราะไม่สามารถทนความเจ็บปวดจากโรคร้ายได้ เจ้าของนครจะออกใบอนุญาตให้ผู้ป่วยนอนหลับตามประสงค์ หากจะเดินทางข้ามเมือง ขอรับใบอนุญาตหรือพาสปอร์ตจากผู้ปกครอง โดยบอกรายละเอียดว่าเดินทางวันใดกลับเมื่อไร มีคนบริการเป็นทาสให้เสร็จสรรพ (ทาสมาจากผู้ทำผิดหรือผู้บุกรุก คนพวกนี้ใช้ชีวิตเท่าเทียมกับคนส่วนใหญ่เพียงแต่ทำงานใช้แรงงานเพิ่มขึ้น) ของก็ไม่ต้องพกไปใช้ ทุกอย่างไปใช้ฟรีเอาดาบหน้า และเมื่อเจอคนทำงานก็ต้องช่วยทำงานตามเวลาด้วย

หากว่ายูโทเปียเป็นสังคมในฝันนี้ได้ คงเพราะการสร้างค่านิยมในเรื่องการรักษาคุณธรรมและความพึงใจในการใช้ชีวิต มอร์เขียนบทนี้อย่างละเอียดเกี่ยวกับคุณธรรม และให้ตัวอย่างไว้หลากหลาย เช่นการที่พวกเขาไม่ให้ความสำคัญกับวัตถุ เงินและทองเป็นสิ่งหยาบช้าไม่มีค่า เอาไว้ทำโซ่สำหรับทาส หรือจ้างคนชั่วไปทำสงครามแทน (เป็นการกำจัดสิ่งชั่วร้ายสองต่อในนัดเดียว) ยูโทเปียไม่มีกฎหมายบีบบังคับประชากรมาก พวกเขาอยู่กันด้วยการให้เกียรติซึ่งกันและกัน ใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายคล้ายคลึงกัน ชุดหนึ่งใช้ทนทานนานเจ็ดปี (เรื่องเสื้อผ้านี่น่าสนใจเพราะชุดที่สวมใส่ออกแบบให้ใช้ได้ในหน้าร้อนและหน้าหนาว) โดยที่ผู้คนในระดับปกครองก็ไม่มีสิ่งบ่งบอกด้วยวัตถุใดใดว่าต่างจากพลเมืองอื่น เซอร์โทมัส มอร์ยังแสดงแนวความคิดอีกหลายด้านที่น่าสนใจในหนังสือ ทั้งการศาสนา สงคราม ความสัมพันธ์ของครอบครัว สังคม และการจัดการต่างๆ ของรัฐ (จาก http://www.faylicity.com)

 
 
 

 

:::
.
:::
.
ที่นี่เป็นเมืองที่ทุกคนอยู่แบบสองลิตรร้อยอย่างเท่าเทียมกัน ^^
:::
.
septimus~ 
hahahaha…..erks!
จุ๊จุ๊ คุณน้านูลิเกบ้านหาดเจ้าของวาทะอมตะ “ความห่วงใยแผ่นดินปลุกให้กูลุกขึ้นมาทุกวัน” ค้า อย่าเอ็ดไปค่ะ เดี๊ยวคุณฟรองซัวส์ มองเซล ได้ข้อมูลใหม่จะรีบอัพเดทบทความชิ้นที่ 3 เป็นการด่วน
สยามเราเป็นอดได้ปลื้มกันคะ
ขอบคุณคุณน้านูมากค่ะ การเดินเป็นการออกกำลังที่ให้ผลดีต่อสุขภาพมากที่สุดคะ  :)))
:)))
:::
.
Sir Thomas More ท่านเพียงรจนา ตามจินตนาการ.
แต่ Siam ประเทศ นั้น คือ The reality Uthopia ขอรับ.
:::
.

 

septimus~
ขอบคุณท่านVเทพบุตรฯมากค่ะที่กรุณาช่วยยืนยันอีกเสียงหนึ่ง
ว่าแต่บ่ะเดี่ยวนี้ความชั่วร้ายส่วนตนที่หนักข้อขึ้นเรื่อยๆอย่างมั่นคงนั่นมันเริ่มมีมาตั้งแต่ครั้งไหนเนอะคะท่าน lol..
:::
.

ฟุตบอลพรีเมียร์ลีกอังกฤษ

ขอบคุณครับ ชอบบล็อกนี้จริงๆ
:::
.
undefined

 

septimus~
ขอบคุณท่านพรีเมียร์ฯเช่นกันค่ะ
:::
.

Mrsa Holmes

thank you :)
:::
.

 

septimus~

thank you for your thank you ka khun Mrsa   :)
:::
.

Benben Ja · ว.พ.

^^

 

septimus~

^^ (วันนี้ท่านผอ.หญิงแกร่งมาอมยิ้มมมมอย่างเดียวคะ)
:::
.

Sombat Thavorn · Université catholique de Louvain

เมือง Anvers ไม่ใช่เมืองในเบลเยี่ยมเหรอครับ.
:::
.
undefined

 

septimus~
ใช่แล้วค่ะท่านสมบัติคะ เป็นเมืองที่มีมนต์ขลังอีกเมืองหนึ่งของเบลเยี่ยมค่ะ
:::
.

วันโชค บูรณเขตต์ · มศว. พิษณุโลก

เมืองที่สวยงาม ละเมียดละมัย กลายเป็นแบ่งฝ่ายฆ่ากันเอง ทุ่งสีทองกลายเป็นแหล่งสะสมยาฆ่าแมลง ข้าวเน่า ผู้คนมีแต่ตีหน้ายักษ์ ไร้รอยยิ้มแบบอดีต เพราะอสูรย์ทักษิณคนเดียว.
:::
.
septimus~
เรียนท่าน V วันโชคคะ  ข้าเจ้าทุกวันนี้คารวะท่านผู้กล้าฯหัวใจดิจิตอลทุกท่านค่ะ
พวกเรากำลังทวงคืนความงดงามของบ้านเมืองเรากันอย่างไม่ครนา ไม่ว่า มัน จะเป็น อสูรย์ หรือ ตัวเอเลี่ยน หรือ ตัวมอนสเตอร์!
ขอบคุณท่านV วันโชคที่แวะมาเยือนค่ะ
:::
.

 

Athenaz Athenaz · Follow ·  Top Commenter · London, United Kingdom

Miss u ka… luv this blog.. thanks for your wonderful entry ka sept/ how is your day ka.. hope all are well even we haven’t talk much recently ka XXX.
:::
.

 

 

 

septimus~
^^ miss you as well ka khun P’ xxxxxxxxxxxx
ข้าเจ้าสบายดีค่ะคุณพี่คะ ปีนี้สปริงไทม์อินวินเท่อร์ค่ะ ค่อยยังชั่ว ฮา..
:::
.

 

Athenaz Athenaz · Follow ·  Top Commenter · London, United Kingdom

ยูโทเปียฤาสยามประเทศ?
การฟ้องร้องในยูโทเปียไม่มีทนายความเช่นเดียวกับในสยาม ที่ผู้ร้องทุกข์จะไปยื่นร้องทุกข์กับจ่าศาลโดยตรง ซึ่งเป็นสิ่งที่เอราสมุสนำเสนอในหนังสือของเขาชื่อ Institutation du prince chrẻtien… หากเรื่องได้บันทึกในยุคหลังปี 2000 จะต้องมีจ่าศาลรับเรื่องร้องทุกข์ถึงกี่คนจึงจะพอเพียงกับชาวสยามหลังยุคยูโทเปียแบบวันนี้นะ..
การเดินทางไกลอันแสนยากลำบากในอดีต ข้ามมหาสมุทรและทะเลน้อยใหญ่..น่าสนใจที่เชื่อมโยงได้ว่าอารยธรรมบางอย่างได้นำมาฝากไว้ยังดินแดนสุวรรณภูมิตั้งแต่ต้นศควรรษที่ 16 และยังดำรงอยู่… noted: athenaz.Cr: ขอขอบคุณ คุณฟรองซัวส์ มองเซล เจ้าของบทความ “ราฟาเอล อิโตเดล และเมืองเทวดา”, แปลโดย คุณสุภาพิมพ์ และ คุณ septimus ผู้ค้นคว้ารวบรวมเพิ่มเติมมาเขียนบล็อกให้ตามรอยประวัตศาสตร์ค่ะ.

 

:::
.

 

 

 

septimus~

 แค่หลับตานึกภาพก็ดูไม่จืดเรยคะคุณพี่ จ่าศาลคงโบกมือลางานกันเป็นแถ๊ววคะ 55555

แต่นี่ข้าเจ้าเพิ่งเห็นแว๊บบๆมีพูดถึงว่า เดี๋ยวนี้ชาวสยามถ้าเข้าชื่อกันแค่ 10,000คน ก็สามารถเสนอใช้กฏหมายได้เลยคะ ยกตัวอย่างเช่น เสนอบทลงโทษประหารชีวิตพวกโกงบ้านกินเมืองคอรัปชั่นทุกรูปแบบ โดยไม่มีอุทรณ์ … อะไรประมาณนี้อะค่ะ… 

… ต้องขอบคุณท่านโธมัส มัวร์ เหลือเกินเนอะคุณพี่ที่บันทึกความมีอยู่จริงของยุคทองแห่งสยาม และยังเป็นโมเดลที่ท่านปรารถนาจะให้ชาวยุโรปได้มีชีวิตความเป็นอยู่แบบเรา ………. ปลื้มมมมมมมากค่ะ พวกเราเคยศิวิไลซ์กว่าเขา ฮา..

ขอบคุณคุณพี่มากค่ะที่แวะมาแอ่ว จุ๊บจุ๊บ..

:)))

:::
.

Chantawan Dubay

เป็นเมืองที่น่าอยู่มาก
:::
.

 

 

ใช่ค่ะคุณChantawan และถ้าได้กลับคืนมา… ภูฏานก็ภูฏานเถอะนะคะ ^^
:::
.

หึหึ แน่ใจหรือว่าสยามคือ ยูโทเปีย?
เมืองที่มีแต่คนไม่ดี ครองเมือง, มีน้ำมันส่งออกมากมายแต่คนไทยก็ยังยากจนทั่วประเทศ พวกนักการเมืองรวยและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่รวย อยู่หยิบมือเดียว.กำนันเปาะ ทำผิด ก็ไม่ติดคุก, ทักษิณโกงชาติ ก็มีคนช่วยโกง

:::
.

 

 

septimus~
LOL… มันก็ชวนให้น่าสงสัยเหมือนกันนะคะคุณKittichai  
ว่ามันเป็นที่เดียวกันได้อย่างไร ศีลธรรมทำไม๊ทำไมจึงได้เสื่อมลง เสื่อมลง…
รึพวกไม่รักดีจะเป็นพวกเดรัจฉานมาเกิดอย่างที่หลวงปู่แหวนท่านได้เคยอรรถธิบายไว้นะคะ…
เมืองใดไร้ธรรมอำไพ เมืองนั้นบรรลัยแน่นอน!
ขอบคุณคุณKittichai มากค่ะ 
:::
.

 

 

 

 

Chumphon Unmanit

ส่วนตัวยังอยากให้กลับไปใช้ชื่อ สยาม ประเทศอีกครั้ง ผมว่าฟังแล้วมันเพราะหูดีชอบ.
:::
.

 

 

septimus~
คิดเหมือนกันค่ะคุณChumphonคะ
สยาม… ฟังดูมีราก มีความหนักแน่นมั่นคงกว่ากันเยอะนะคะ
อีกอย่างข้าเจ้าเคยอ่านจากเว็บฯชาวลาวท่านหนึ่ง ท่านบอกว่าสยามมาจากคำว่าสยมภูแปลว่าผู้เป็นใหญ่ค่ะ…
อันนี้ก็ดูจากแผนที่สยามก็พอจะทราบคะว่ายิ่งใหญ่จริงเพียงใด
ขอบคุณคุณChumphonมากค่ะ และสวัสดีเทศกาลเข้าพรรษานะคะ

หีบหนังสือ

อย่างที่ทราบกัน การอ่านหนังสือเป็นกิจกรรมที่บรรดาฝรั่งทุกชาติที่เจริญแล้วถือเป็นกิจวัตรอย่างหนึ่ง
ที่ว่างเมื่อไหร่เป็นต้องอ่านหนังสือ
และถึงแม้ไม่ว่างกระทั่งกำลังอยู่ในระหว่างการท่องเที่ยว พวกเขาก็ต้องเจียดเวลาชะแว๊บบบบบไปอ่านหนังสือ
อันนี้ก็โปรดอย่าสงสัยว่าเขาทำได้อย่างไร …
เพราะคนเราลงว่ามีความตั้งใจแล้ว สิ่งใดๆก็ทำได้สำเร็จเอง
เป็นเวลานานนับปีแล้วที่เราเฝ้าสังเกตพัฒนาการอย่างหนึ่งในชุมชนของคนอเมริกัน
“ตั้งหีบหนังสือไว้หน้าบ้าน”
ในหีบจะบรรจุหนังสือต่างๆที่เจ้าของอ่านแล้วและต้องการให้เพื่อนบ้านหรือผู้ที่เดินทางผ่านไปมาได้อ่านบ้าง
นับเป็นการแบ่งปันช่วยเหลือกันอย่างน่าชื่นชม
และยังได้ผูกมิตรสนิทใจขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง
ฉะนั้น…ใครใคร่อ่านหนังสือเล่มใดก็หยิบไปอ่านได้
อ่านเสร็จแล้วก็นำมาคืน
หรือจะนำหนังสือของตนเองมาวางแลกเปลี่ยนเพื่อให้ผู้อื่นได้อ่านบ้างก็มี
(กรณีที่หน้าบ้านตนเองยังไม่ได้ติดตั้งหีบหนังสือให้เป็นเรื่องเป็นราว)
ก็นับเป็นความคิดที่สร้างสรรค์จรรโลงโลกสำหรับผู้คนที่ฝักใฝ่แต่พัฒนาตนเอง
** ขอบคุณแนวคิดและรูปภาพจาก Little Free Library **
 
 

 

:::
.
:::
.
Nuno Banhat ·  Top Commenter · สำนักวายุคีรี
http://mblog.manager.co.th/nunohatyai
เป็นอะไรทื่จำเริญๆ สร้างสรรค์จรรโลงโลกโดยแท้
☺ชื่นชมๆ จ่ะ
:::
.
septimus ~
Thank you so much ka khun naNu
^__^
:::
.
:::
.
Nuno Banhat ·  Top Commenter · สำนักวายุคีรี
http://mblog.manager.co.th/nunohatyai
แต่ก่อน เคยอ่านหนังสือเฉลี่ยปีละแปดบรรทัด
ตอนนี้ เหลือเพียงสี่บรรทัดเท่านั้น ฮ่า.
:::
.
septimus ~
5555  สิ่งแวดล้อมมักส่งแรงจูงใจเสมอเลยนะคะคุณน้านู
แต่ไม่อ่านก็ ฟัง ก็ ดู แทนเนอะคะ
ขอบคุณคุณน้านูมากค่ะที่เมตตาหมั่นแวะมาดูแลบ้านหลังนี้ให้ข้าเจ้าเสมอ ข้าเจ้าความจริงจะเข้ามาคุยกับคุณน้าตั้งแต่วันวาน
แต่บังเอิ๊ญทางนี้มีเรื่องน่าตื่นเต้นค่ะ..
เป็นโหวตนายกฯหญิงคนแรกให้ออกจากงาน
เป็นอะไรที่พัฒนามากค่ะคุณน้า
ฝรั่งเค้าทำกันอย่างเป็นระบบที่มีประสิทธิภาพเป็นเยี่ยมเรยค่ะ..
ทุกคนเดินตามระบบ ไม่ยักโชว์ออฟแหกคอกให้เป็นที่น่าหมั่นไส้กันซ้ากกะคน
คุณน้าว่ามันประหลาดดีป่ะคะ 5555….
.
:)))
:::
.
:::
.

Mat Sriphontong

พึ่งรู้ว่าที่นี้ เขาเปิดโครงการใหม่ สวย น่าอยู่ น่าเข้ามานั่งพักเล่น ฟังเพลงเย็นๆ เบาๆ สหวัดดีค่า สบายดีใช่ไหมค่า ^_____@.
:::
.
septimus ~
xxx เอ้ มัทจัง พี่สบายดีจ้า น้องสาวหลานสาวก็เหมือนกันน๊า
ช่ายๆ ที่นี่เค้าเปิดโครงการใหม่ น้องสาวจะกลับมาเล่าไรต่อไรให้ฟังมั่งป่ะคะ คิดถึงจังค่ะ
สุขสันต์ทุกวันนะคะน้องสาว 
^__^
:::
.
:::
.
undefined
ช่ายค่ะท่านผอ. จมูกเราเองก็มี เราก็หายใจเองจินุ
จะมัวรอยืมจมูกคนอื่นหายใจอยู่ทำไม 55555
:)))

 

 

บางคล้าที่เดียวเองเหรอคะคุณพี่ขา

ประเทศไทยออกกว้างใหญ่ อุอุ  ^^   xxxxxx

 

 

 

55555 เอิ๊กส์ คุณนกค้า ถ้าเป็นงั้นวัยรุ่นส์ในภาพนี้จะว่าไงน้อ
:::
.
:::
.

 

คุณพรทิพย์คะ อย่าได้สงสัยเลยค่ะ

พอดีข้าเจ้าได้เห็นว่าเมืองไหนๆก็เป็นเมืองแห่งการอ่านทั้งสิ้นค่ะ ไม่ว่าทางนี้หรือทางยุโรป

ใช่ว่าจะเป็นที่กทม.แห่งเดียวในโลกก็หาไม่ค่า  ^_^

:::
.
:::
.

น่าวัดใจม้ากกกกกค่ะคุณพี่ ถ้าเรากล้าตั้ง ใครจะกล้าหยิบไปอ่านบ้าง

ขึ้นชื่อว่า คนไทย มักไม่ชอบให้ใครมาลบหลู่ซ้าาาาด้วย     5555

.

.

ท่านป๋าบลค้า สวัสดีค่า ท่านป๋าบลสบายดีนะคะ
ไอเดียดีๆ มักไม่เป็นข่าวค่ะท่านป๋าบล เกรงโลกจะสวยเกินไปค่า
55555….
.
.
งั้นตั้งเลยคะคุณพี่ ให้ครบทุกเขตไปเลยค่ะ  จะได้เป็นอินดิเคเตอร์วัดน้ำ อุบส์…
:)))
.
.
ไม่หนีจิคะท่านVเทพบุตรบัวธรรม
บัวใหญ่ก็ตั้งด้วยค่ะ   lol…
:)))
.
.

 Athenaz Athenaz · Follow ·  Top Commenter · London, United Kingdom

ท่านตั้งสักตู้ หรือจะใช้ตู้กับข้าวกระท่อมเถึยงนา เดี๋ยวจะหาหนังสือธรรมะกับเกษตรพอเพียงไปใส่ตู้ .. จะดีไหมหนอ ..

 

:::

.

That’s a very good idea ka khun P’ ^^ xxxxxxx

(ขอประทานโทษคุณพี่นะคะ ไม่รู้ทำไมเม้นท์นี้ของคุณพี่จึงคลาดไปได้ค่ะ   ;p)

:::

.

undefined

Mat Sriphontong · Follow

ชีวิตเปลี่ยนไปแล้ว ความรับผิดชอบมีทุกฝีก้าวเหมือนเงาตามตัว คงได้แค่แวะมาทักทายบ้างค่า งานล้นมือ เลี้ยงลูกเอง งานที่บ้าน งานที่ร้าน ก็หมดวันแล้วค่าพี่สาว

:::

.

::

.

T_T   พี่โดนทิ้ง!!

.

ฮ่า ล้อเล่นจ้า มัทยุ่งมวากกกก พี่รู้ แล้ว… แล้วหลานคนที่สองมายังอะน้องสาว ^^

..ถึงยุ่งยังไงก็อย่าลืมเจียดเวลาดูแลตัวเองด้วยน๊า แต๊งส์หลายๆที่แวะมาหาพี่อีกครั้งวันนี้ค่ะ จู๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ… คิดถึงนะคะ 

.

.

^______________________*

 

 

หน้ากาก

ความหมายตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน “หน้ากาก” คือ เครื่องบังใบหน้าทั้งหมดหรือบางส่วน สวมใส่เพื่อป้องกันสิ่งต่างๆ ใส่เพื่อปกปิดใบหน้า ใส่เพื่อเป็นการแสดง หรือเพื่อความบันเทิง หน้ากากมีมาตั้งแต่สมัยโบราณทั้งเพื่อประกอบพิธีกรรมและไว้ใช้งาน

 

 

 

 

ญี่ปุ่นเองก็มีประวัติการใช้หน้ากากมาอย่างยาวนาน โดยมีจุดประสงค์ที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการใช้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนา พิธีกรรมตามความเชื่อของท้องถิ่น ได้แก่พิธีกรรมเพื่อการรักษาคนป่วย หรือ พิธีกรรมการเผาศพ

 

 

 

 

โดยหน้ากากญี่ปุ่นก็จะมีลักษณะ ประเภท ความหมาย และความเป็นมาที่แตกต่างกันออกไป

 

 

 

หน้ากากบางส่วนนั้นมีพัฒนาการมาจากความเชื่อที่สืบต่อกันมา อันได้แก่ความเชื่อในสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ

 

 

Ghost Spirit (Onryo-Kei) หมายถึง “วิญญาณ”  

หน้ากากที่มีรูปร่างน่ากลัวดังข้างต้นนี้สื่อถึงวิญญาณที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นซึ่งเชื่อว่ามาจากนรก

หน้ากาก Onryo-Kei จึงมีความหมายถึงสิ่งชั่วร้ายหรือเป็นตัวแทนของความชั่วร้ายที่เข้ามาสร้างความเดือดร้อนให้แก่ชาวบ้าน หรือสร้างความเสียหายให้แก่พืชผลของชาวบ้านในสมัยก่อน 

 

 

 

Fierce God Style (Kijin-kei) หมายถึงเทพเจ้าซึ่งมีใบหน้าอันโหดเหี้ยม

โดยในวันก่อนปีใหม่ชาวญี่ปุ่นเชื่อว่าจะมีฟ้าฝนคะนอง สภาพอากาศมีการเปลี่ยนแปลงที่โหดร้าย ดังนั้นจึงได้จัดให้มีพิธีกรรมขับไล่ภูตผีปิศาจร้ายจนกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติสืบต่อกันมาตราบจนถึงปัจจุบัน และในตอนเย็นของวันปีใหม่ชาวญี่ปุ่นในอดีตก็จะมีการไปร้องเพลงที่วัด เพื่อเป็นการขับไล่วิญญาณร้าย ซึ่งในขณะที่ร้องเพลงก็มักจะมีการโรยถั่วเพื่อเป็นการต้อนรับฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาถึงไปด้วย ดังนั้นหน้ากาก Kijin-Kei จึงเป็นสัญลักษณ์แห่งการปกป้องของชาวญี่ปุ่น

 

ตรั้นต่อมาในศตวรรษที่ 15 ก็มีการสร้างหน้ากากเพื่อความบันเทิงมากขึ้น เรียกหน้ากากประเภทนี้ว่า Kyogen Mask 

ซึ่งหน้ากากประเภทนี้มีหลายลักษณะ เลียนแบบทั้งหน้าคนและหน้าสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นลิงหรือสุนัขจิ้งจอก

หน้ากากเหล่านี้จะถูกนำไปใช้ในการแสดง Noh อันเป็นนาฎศิลป์ชั้นสูงเพื่อความบันเทิง

 

หน้ากากมนุษย์ผู้หญิงและหน้ากากมนุษย์ผู้ชาย มีขึ้นเพื่อเป็นการเสริมบทบาทบนเวทีการแสดงให้ใกล้เคียงกับโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น นอกเหนือจากที่มีหน้ากากวิญญาณทั้งฝ่ายปกป้อง ฝ่ายทำลาย และฝ่ายตัวตลกแล้ว

 

 

 

 

Noh  หรือละครโน เป็นศิลปะการแสดงชั้นสูงของชาวญี่ปุ่นที่มีประวัติยาวนานย้อนกลับไปได้ไกลถึงศตวรรษที่ 14

 

 

นับเป็นอีกหนึ่งวัฒนธรรมที่มีความเก่าแก่และได้รับการอนุรักษ์สืบทอดเอาไว้อย่างต่อเนื่องมาช้านาน จนในปี 2001 องค์การ UNESCO ได้ประกาศให้ละครโน เป็น Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity

 

 

 

 

ละครโนใช้นักแสดงเป็นผู้ชายทั้งหมด ประกอบด้วยดนตรีที่มีความสลับซับซ้อนเกินจะคาดเดา และฉากรูปต้นไม้แบบเรียบง่าย การแสดงท่าทางต่างๆ ล้วนมีความหมายต่อบทบาท อารมณ์ และบุคลิกของตัวละครทั้งสิ้น ในการแสดง ตัวละครจะเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ และมักแสดงให้เห็นถึงแนวรูปเรขาคณิตอย่างชัดเจน

 

 

 

 

 

จุดเด่นสำคัญอย่างหนึ่งของละครโน ก็คือหน้ากาก โดยผู้แสดงบทบาทสำคัญของแต่ละเรื่องจะต้องสวมหน้ากากซึ่งแกะสลักจากไม้อยู่ตลอดเวลา และไม่เปิดเผยใบหน้าจริงโดยเด็ดขาด

 

 

 

 


หน้ากากเหล่านี้จะแสดงให้เห็นถึงเพศ อายุ ประเภทของตัวละคร และสีหน้าของตัวละครนั้นๆ เช่น ผู้หญิง คนแก่ คนหนุ่ม ปิศาจ นางฟ้า ฯลฯ

 

 

 

 

หากแต่ชมเพียงหน้ากากอย่างเดียวนั้นก็ไม่อาจบอกบอกเล่าเรื่องราวของตัวละครได้หมด ต้องอาศัยสิ่งอื่นๆ เป็นส่วนประกอบด้วย เช่น

 

 

เครื่องแต่งกาย

 

 

 

เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของละครโน เรียกว่า Noh shozoku ประกอบด้วยเสื้อผ้ามากมายหลายประเภท

ทั้งเสื้อชั้นใน เสื้อชั้นนอก และเสื้อคลุมแบบต่างๆ

เสื้อผ้าเหล่านี้มีส่วนสำคัญต่อการแสดงละครอย่างมาก เนื่องจากรูปแบบและของเสื้อผ้าจะช่วยบ่งบอกถึงฐานะ อารมณ์ และบุคลิกของตัวละครได้เป็นอย่างดี

ในการแสดงแต่ละครั้ง ผู้แสดงอาจต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหลายชุด โดยทำการเปลี่ยนต่อหน้าผู้ชมขณะอยู่บนเวทีแสดง

ตัวอย่างเสื้อผ้าที่ใช้ในการแสดงละครโน

 

Kariginu  สวมใส่โดยบทของปิศาจ เทพ จักรพรรดิ ชนชั้นสูง หรือนักบวช มักทอยกดอกสีเงินหรือทอง

 

Karaori  สวมใส่โดยตัวละครฝ่ายหญิง หรือชายหนุ่มเจ้าสำอางหรูหรา เป็นกิโมโนปักยกดอกหลายสี มีลวดลายที่ดูนุ่มนวลอ่อนโยน

 

 

Choken  เสื้อคลุมสำหรับบทหญิงสาวพรหมจรรย์หรือผีสาวในฉากเต้นรำ หรือบทของนักรบหนุ่มรูปงามและข้าราชสำนัก ทำจากผ้าที่มีความบางเบาเป็นพิเศษ และมีการปักลวดลายตราประจำตระกูลไว้บนชุด

 

 

Atsuita สวมใส่โดยตัวละครฝ่ายชาย สำหรับสวมใส่ใต้เสื้อคลุมอีกชั้นหนึ่ง มักทอเป็นลวดลายเรขาคณิต หรือลายอาวุธต่างๆ ให้ความรู้สึกแข็งแกร่ง

 

สี

 

 

ตัวอย่างสีที่บอกสถานะของตัวละคร

 

 


สีขาว หมายถึง ชนชั้นสูง
สีแดง หมายถึง หญิงสาว
สีฟ้าอ่อน หมายถึง อารมณ์ที่หุนหันพลันแล่น
สีน้ำเงินเข้ม หมายถึง คนที่มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น
สีเขียวอ่อน หมายถึง ข้าทาส บริวาร
สีน้ำตาล หมายถึง คนรับใช้ หรือชาวไร่ชาวนา

 

 

 

 

 

 

 

ขอขอบคุณข้อมูลเพิ่มเติมจาก www.arthousegroups.com

::::

::::

undefined

.

Nuno Banhat · สำนักวายุคีรี

นึกว่าจะได้เห็นหน้ากากผีเร่ร่อนจรจัดเผ่าดูไบตนนั้นซะอีก
แต่ยังไงซะที่นี่ยังคงคงปริ่มไปด้วยสาระความรู้สบู่นกแก้วมากมายเสมอ

:) จะหมั่นคิดถึงจ่ะ

:::
.
:::
.
septimus~
ขอบคุณท่านน้านูเจ้าค่ะ
เกรงว่าหน้ากากเผ่านั้นหายากถึงไม่มีค่ะคุณน้าค้า
เก้าะ แนวไหนๆ ก็ดั๊นนนนกลายเป็นแนวร่วมด้วยช่วยกันไปซ้าหมดค่า ฮาฮาฮา….
ว่าแต่ตอนนี้บ้านเราไม่มี เพลงจนตรอก เหรอคะคุณน้า
:::
.
:::
.
Benben Ja · ว.พ.

^^ นานาหน้ากาก
:::
.
:::
.
septimus ~
^^ เลือกไม่ถูกเลยเนอะคุณนก
:::
.
:::
.
Nuno Banhat ·  Top Commenter · สำนักวายุคีรี

เพลงจนตรอกซอกซอยน้าไม่เคยไม่รู้จักจ่ะ แต่ตอนนี้อยากกินข้าวซอยใส่น่องไก่มากกว่า
อื่นๆ ซิดนีย์สบายดีน้าาา
:::
.
:::
.
septimus ~

 555 ขอบคุณคุณน้ามากมายค่ะ

คุณน้าเมตตาร้องเพลงสามัคคีชุมนุมก็ได้คะระหว่างนี้ กินข้าวซอยใส่น่องไก่ไปร้องไป เพราะดีค่ะ

เห็นทางซิดนีย์เค้าก็จะร้องคะ

 

 

 

กำแพงเซรามิคที่ฮานอย

 

 

เมื่อแรกเข้ากรุงฮานอย สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือสิ่งที่ไกด์ไม่พูดถึงเลย…Hanoi Ceramic Mosaic Mural

 

 

 

 

มาทราบทีหลังว่าเป็นปฏิมากรรมที่กินเนสบุ๊คได้บันทึกไว้เมื่อปี 2010 ว่าเป็นกำแพงเซรามิคที่ยาวที่สุดในโลก..

 

 

 

 

นั่นคือพวกเขาและเพื่อนร่วมโลกได้ช่วยกันเนรมิตขึ้นมา ได้ความยาวทั้งสิ้น 4 กิโลเมตร

 

 

 

เพื่อให้เป็นที่ระลึกถึงวันครบรอบฮานอยได้เป็นอิสระปลดแอกออกจากจีนครบ 1 พันปี

 

 

 

หลังจากที่ได้ตกเป็นไก่รองบ่อน เอ้ย เป็นเมืองขึ้นของจีนมานานตั้ง 1 พันปี

 

 

 

 

ก็ทำให้เกิดความสงสัยจนเป็นคำถามออกมาทางสายตาว่า ทำไมตลอดเวลา 1 พันปีที่โดนยึดครองนั้น  เวียดนามยังคงดำรงตนยืนหยัดเป็นเวียดนามอยู่ได้ ทำไมไม่ถูกกลืนชาติไปเสียสิ้น

 

 

 

 

ไกด์ก็ดูเหมือนจะรู้ว่าเราสงสัยอะไร จึงเล่าซะเอง…

 

 

 

 


เหตุที่พวกเรายังคงความเป็นเวียดนาม ภาษาขนบธรรมเนียมยังคงดำรงอยู่มาจนถึงปัจจุบันเพราะบรรพบุรุษของเรามีความเฉลียวฉลาดและรักพวกพ้อง ..

 

 


Hano 1010-2010




ในกาลนั้นพวกท่านได้ออกแบบให้หมู่บ้านแต่ละหมู่บ้านล้อมกรอบรอบนอกด้วยกอไผ่ที่หนาทึบจนใครไม่สามารถเล็ดลอดเข้าไปได้ แล้วภายในหมู่บ้านก็ให้มีถนนเส้นหลักตัดผ่านกลางหมู่บ้านเพียงเส้นเดียว ..





 


ที่หัวและท้ายถนนเส้นนี้จะมีประตูหมู่บ้านที่มีเวลาปิดเปิดที่แน่นอนในแต่ละวัน ทั้งนี้เพื่อให้สมาชิกของหมู่บ้านได้ออกไปทำไร่ไถนากันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ..




 


จากถนนเส้นใหญ่ของหมู่บ้านก็จะมีซอยแยกย่อยกันออกไปราวกับกิ่งก้านไม้ใหญ่ ..


โดยแต่ละซอยก็กำหนดให้เป็นที่อยู่อาศัยของแต่ละสกุล ..

 

http://youtu.be/Cb8j72kOL8U


สกุลหนึ่งๆก็จะมีหัวหน้าสกุลที่ดูแลความเป็นไปของสมาชิกร่วมสกุลเดียวกัน .. 

และจากนั้นในแต่ละบ้านของแต่ละสกุลก็จะมีพ่อแม่ปู่ย่าตายายทำหน้าที่เลี้ยงดูอบรมบุตรหลานของตนพร้อมถ่ายทอดความรู้ความชำนาญความรักสายสกุลตลอดจนความรักชาติรักแผ่นดินให้สืบต่อกันไปมิให้ขาดตอน ..



http://youtu.be/5z0sEuarO-o

 


หัวหน้าสกุลของทุกสกุลจะร่วมกันเป็นสมาชิกสภาหมู่บ้าน โดยมีหัวหน้าหมู่บ้านรับผิดชอบความเป็นความตายของลูกบ้านทั้งหมด ตลอดจนมีหน้าที่ติดต่อกับโลกภายนอก ว่ากันว่าหัวหน้าหมู่บ้านบางคนมีอิทธิพลมากกว่าจักรพรรดิ์เวียดนามในเวลานั้นเสียอีก ..




http://youtu.be/GoE_nHt-aSk

 


ยามใดที่มีคนแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้าน(ส่วนใหญ่จะเป็นขุนนางจีนที่ถูกส่งมารีดนาทาเร้นภาษีและยึดทรัพย์สมบัติกลับไปถวายแด่องค์ฮ่องเต้จีน) บรรดาเด็กเล็กและสตรีจะพากันเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้านกันหมดทันที จะมีก็แต่หัวหน้าหมู่บ้านและทีมงานสองสามคนเท่านั้นที่ให้การต้อนรับขับสู้คนแปลกหน้าเหล่านั้น ..


เคยมีคราวหนึ่ง ขุนนางจีนคิดร้ายหมายทำลายบอนด์ความกลมเกลียวที่เหนียวแน่นในหมู่บ้านลงเสีย จึงส่งกำลังทหารเข้ายึดหมู่บ้านบางหมู่บ้าน(หมายให้เห็นเป็นตัวอย่าง)แล้วสังหารบรรดาผู้ชายในหมู่บ้านจนหมดสิ้น แต่ สุดท้ายแล้ว บรรดาลูกบ้านซึ่งเป็นเด็กหญิงและสตรีที่เหลือรอดตลอดจนบรรดาสมาชิกสายเลือดจีนที่เกิดใหม่ในเวลาต่อมาก็ยังคงสำแดงตนเป็นเวียดนามอยู่ดี ..


ทั้งนี้เพราะเหล่าสตรีเวียดนามไม่ยอมเปลี่ยนตัวเอง กินนั่งยืนนอนย่อมเป็นเวียดนาม แล้วยังสอนสั่งส่งต่อไปยังสายเลือดอย่างเข้มข้น




http://youtu.be/2VYB7MoB74A

 



ไกด์บอก เพราะเรามีสตรีเวียดนามที่มีจิตใจหนักแน่นเช่นนี้ เราจึงได้รับชัยชนะในคราวป้องกันประเทศให้พ้นจากเงื้อมมือพวกฝรั่งมังค่าได้สำเร็จ ขณะที่อาวุธยุทโธปกรณ์ที่พอมีนั้นล้าสมัยอย่างสิ้นเชิง… ซึ่งก็เมื่อไม่นานมานี้..


ทั้งในช่วงสงครามเดียนเบียนฟูหรือในช่วงสงครามเวียดนาม เหล่านายทหารทั้งเวียดกงและเวียดมินห์เมื่ออยู่ในสนามรบจะยอมรบอย่างไม่เห็นแก่ชีวิตตนเองทั้งนี้ก็เนื่องจากพวกเขารู้อยู่แก่ใจดี พวกเขามีความรักที่ไม่เปลี่ยนแปลงจากแม่จากเมียจากน้องสาวจากพี่สาวแล้ว.. พวกเขาจะอยู่รึตายนั้นไม่สำคัญ.. พวกเขาจะอยู่ในใจของพวกนางเสมอตราบชั่วนิรันดร์




http://youtu.be/001TaPG4iig

 

 


ส่วนบรรดาคนเป็นแม่นั้นเล่า ลูกชายตายเพื่อเวียดนาม ไม่เป็นไร พวกเธอยังสามารถมีลูกได้อีกนับสิบคน


ขณะที่สตรีม่ายเวียดนามที่ส่วนมากยังคงครองตัวเป็นโสดตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิตก็จะได้รับการยกย่องเชิดชูจากสังคมเป็นที่สุด



และนี่ก็คือเคล็ดลับหนึ่งเดียวของเวียดนามที่ใช้ต่อสู้กับอริราชศัตรูที่มีพลานุภาพที่เหนือกว่า

 

 

 

 

A souvenir of King Rama the 7th’s first visit to Indo-China

 

ที่ฝั่งตรงข้ามหน้าพิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์

 

 

เราที่กำลังเดินชมสวนชมคนเวียดนามเพลินอยู่ถึงกับหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรูปปั้นช้างสัมฤทธิ์เข้า

 

 

 

ด้วยสัญชาตญาน บอกตนเองว่า ช้างไทย!

 

 

 

 

 

 

แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ …

 

 

 

ให้ชาวเวียดนามได้ชื่นชม …

 

 

 

 

ได้ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นสิริมงคลด้วยความยินดีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

 

 

แต่พอเข้าไปพิจารณาใกล้ๆ

 

 

 

 

ความอบอุ่น ความปิติเป็นล้นพ้น ก็ไหลบ่าท่วมขึ้นในใจในทันที  …

 

 

 

 

โดยที่ไม่ทราบว่ามาจากไหน

 

 

รู้สึกราวกับตนเองได้เข้าเฝ้าแทบเบื้องพระยุคลบาทฯก็ไม่ปาน

 

 

 

 

Benben Ja · ว.พ.

อ่านแล้วรู้สึกเช่นเดียวกันค่ะคุณเซ็ป
::
.
septimus ~
สวัสดีค่ะคุณนก 😀
พระเมตตาของพระองค์ช่างกว้างใหญ่ไพศาลเนอะคุณนก พวกเราที่เกิดไม่ทันยังสามารถสัมผัสได้ พูดแล้วขนแขนสแตนด์อัพค่ะ ฮาฮาฮา…

พ่อฟ้าทรงพระปรีชา ต่างประเทศล้วนแซ่ซ้องสรรเสริญ

 

 

 

 

 

 

นับเป็นความจริงที่ยิ่งใหญ่มหัศจรรย์

เวลาไปประเทศไหนๆ ชาวต่างประเทศล้วนชื่นชมพระปรีชาสามารถของพ่อฟ้าของพวกเราให้เราฟัง

 

 

 

พร้อมกันก็ต้องยิ้มรับกับความริษยาที่พวกเขาปิดไว้ไม่มิด

พวกเขาริษยาที่ไม่มีโอกาสได้อยู่ใต้ร่มพระบารมีเฉกเช่นพวกเราชาวไทย

 

 

ทองที่พ่อฟ้าทรงเพียรปิดหลังองค์พระปฏิมา บัดนี้ได้ล้นออกมาหน้าองค์พระฯมากมายเหลือเกิน

 

 

 ::::

::::

::::

Benben Ja · ว.พ.

ทรงพระปรีชายิ่ง ขอพระองค์ทรงพระเจริญ บุญแล้วที่ได้เกิดใต้พระบารมี

.

septimus ~

พวกเราต้องนับว่ามีบุญจริงๆนะคะคุณนก  ยิ่งเมื่อได้ฟังชาวต่างชาติพูดถึงพระองค์ยิ่งขนลุกค่ะ พระองค์ทรงงานมากมายเพื่อพวกเราได้อยู่ดีมีสุขเทียมหน้าเทียมตาชาวโลกเท่านั้นเอง

.

Nuno Banhat · สำนักวายุคีรี

เวลาพาโลกเปลี่ยนไป พ่อเรายิ่งใหญ่เหนือกาลเวลา

.

septimus ~

พ่อเรายิ่งใหญ่ตลอดกาลค่ะคุณน้านู ^^

Noise Noise Noise · รุ่น 7 มสธ.

♥♥ ♥♥ ทรงพระเจริญ ♥♥ ♥♥.
♥♥ ♥♥ ทรงพระเจริญ ♥♥ ♥♥.
♥♥ ♥♥ ทรงพระเจริญ ♥♥ ♥♥.
.
septimus ~ 
ขอบคุณคุณ Noise Noise Noise มากค่ะที่แวะมาร่วมเปล่งเสียงถวายพระพรแด่พ่อฟ้าของพวกเรา ^^
.
ขอพระองค์ทรงพระเจริญ
สวัสดีค่ะพี่ลัฟ ว้าววว อัพหลายบล็อกแล้วหรือคะ ตั้งแต่เปลี่ยนเวอร์ชั่นใหม่ ลัฟยังไม่ได้ลองเลย ใกล้มิถุนายน ลุ้นผลประกวดเรื่องสั้น บ้านหลังสุดท้ายจะเข้ารอบหรือเปล่าน๊อ.
.
septimus ~
G’morning luv xxx คิดถึงน้องคิดถึง … เข้าดิ่ ทำไมจะไม่เข้าล่ะคะ เรื่องราวยิ่งแปลกไม่เหมือนใคร ออกแนวกระตุกสำนึกสังคมอีกตั่งหากอย่างนี้  พี่ว่าถ้าไม่เข้าเนี่ยะจิ แปลกประหลาดเลยล่ะเลิฟ ฮาฮาฮา ลุ้นกันเอง หนุกดีเนาะ … ส่วนเอ็มบล็อกเวอร์ชั่นนี้ พี่ลองอัพดูจ้า ปรากฏลอจิคเค้ายังไม่ค่อยใช่เท่าไหร่ เพราะเจ้าของบล็อกล็อคอินแล้วยังไม่มีไพรออริตี้ที่จะคุยกับเพื่อนๆที่แวะมาเม้นท์โดยตรงเลยอะ ยังต้องข้ามไปล็อคเฟสบุ๊คหรืออื่นๆด้วยให้วุ่นวายแล้วจึงจะมีสิทธิ์คุย มันก็แปลกๆอะตอนนี้(พี่เลยแก้ไขเป็นยกมาตอบทางนี้คะ)  แต่พี่หวังว่าทางทีมงานมือโปรจะแก้ไขให้เร็วๆนี้คะ… เลิฟสบายดีน๊า ตอนนี้ทางโน้นเป็นไงบ้างคะ หนาวหรือร้อน แต่น่าจะร้อน(ระห่ำ)เนาะ ข่าวจากทางโน้นถึงได้แรงส์ 5555  …  เทคกู๊ดแคร์คะเลิฟ จว๊วววฟฟฟฟฟฟ วันนี้ยังต้องทำงานเป่า… 
หากว่าใส่รูปในเนื้อเรื่อง แล้ว ไม่ไป Feature image รูปจะไม่ไปแสดงที่หน้าแรกของ mblog ค่ะ การใสรูปให้อยู่หน้าแรกของ mblog ดูตาม linkนี้ค่ะ.
คลิ๊ก “Feature Image”.http://mblog.manager.co.th/blog/feature_image/
.
septimus ~
ขอบคุณมากค่ะคุณS Ooy Ooy ^^ เช้านี้ข้าเจ้าลองตามที่แนะทันทีค่ะ แต่ก็อย่างที่เห็นจากบล็อกใหม่ “ปริศนาของชายกลาง” เอ้ย “ปริศนาของเวตาล” … คงต้องใช้เวลาอีกสักระยะในการปรับปรุงทั้งสองฝ่ายนะคะ ที่สำคัญคือพวกเราชาวบล็อกน่าจะได้รับโอกาสข้ามไปคุยกันได้โดยที่ไม่ต้องล็อคอินเข้าไปจากเจ้าอื่นเค้าค่ะ ม่ายงั้นข้าเจ้าอดเข้าไปคุยกับคุณออยและเพื่อนๆท่านอื่นหมดเรยคะ ขอบคุณคุณออยอีกครั้งที่กรุณาแวะมาชี้แนะค่ะ สุขสันต์วันอาทิตย์ค่ะคุณออย

ลานพระรูปล้น!!!!! ชนเผ่าพื้นเมือง 40 ชนเผ่าทั่วประเทศร่วมถวายพระพรพ่อหลวงของแผ่นดิน ระหว่างพิธีเกิดปรากฏการณ์เมฆฝนครึ้มเป็นทางยาว ผู้ที่เข้าร่วมต่างพูดกันว่าเป็…น “นิมิตหมายที่ดี”

วันนี้ ( 5 พ.ค.) ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ที่ลานพระรูป ชนเผ่าพื้นเมือง 40 ชนเผ่าทั่วทั้งภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันตก และ ภาคใต้ เปิดสวนอัมพรเป็นเวทีกลางประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ของแต่ละชนเผ่า เพื่อถวายพระพรให้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระพลานามัยแข็งแรง โดยได้รับการสนับสนุนจากหลายหน่วยงาน อาทิ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ สมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ (สรส.) และองค์กรภาคประชาชน ระหว่างที่ทำพิธีได้เกิดปรากฎการณ์เมฆฝนครึ้มเป็นทางยาว จนทำให้ผู้ที่เข้าร่วมพิธีต่างพูดกันว่าเป็นนิมิตหมายที่ดี

Legend of Lu Zhen

 

หรือ Female Prime Minister  เป็นซีรีย์จีนชุด ลู่เจินฉวนฉี(陆贞传奇) ที่อยากดูหลังจากที่ได้อ่านเรื่องย่อ…

 

“ลู่เจินฉวนฉี เป็นตำนานเกี่ยวกับ ลู่ เจิน อัครเสนาบดีหญิงคนแรกและคนเดียวของแผ่นดินจีนในสมัยราชวงศ์เหนือใต้

โดย ลู่ เจิน เดิมมาจากครอบครัวคหบดี ภายหลังจากบิดาเสียชีวิต มารดาเลี้ยงจ้างวานนักฆ่ามาสังหาร นางจึงต้องหลบหนีเข้าไปเป็นนางกำนัลในวัง

และด้วยความสามารถที่โดดเด่นทำให้มีโอกาสได้เข้ารับราชการในสมัยจักรพรรดิเกาเหยี่ยน(เสี้ยวเจา)

ลู่ เจิน ตกหลุมรักกับองค์รัชทายาท เกา จั้น แต่ความรักครั้งนี้เต็มไปด้วยอุปสรรคนานัปการ ทั้งยศฐาบรรดาศักดิ์ และความอิจฉาริษยาของผู้คนที่รายล้อม

แม้ในท้ายที่สุด ลู่ เจิน จะใช้ความสามารถและสติปัญญาสนับสนุนให้องค์รัชทายาทเกา จั้น ขึ้นครองราชย์ได้สำเร็จ

แต่ด้วยเหตุผลนานัปการ ทั้งคู่ไม่อาจครองคู่กันได้

ลู่ เจิน จึงหันไปทุ่มเทชีวิตให้กับหน้าที่การงาน

โดยตำแหน่งสุดท้ายของนางคือ อัครเสนาบดีในองค์จักรพรรดิเกา เหว่ย (บุตรของเกา จั้น)”

 

 

 

“เจินซี(珍惜)”
ทำนอง:ถาน เสวี้ยน(谭旋)
คำร้อง:อี๋ว์ เจิ้ง(于正)
ขับร้อง:หลี่ อี่ว์ชุน(李宇春)

 

 

谢谢天谢谢地,遇见了你,
xie4 xie4 tian1 xie4 xxie4 di4 yu4 jian4 le ni3
เซี่ยเซี่ยเทียน เซี่ยเซี่ยตี้ อี้วืเจี้ยนเลอหนี่
ขอบคุณฟ้าดิน ดลให้ได้มาพบเธอ这一生的美好,唯你而已,
zhe4 yi1 sheng1 de mei3 hao3 wei2 ni3 er2 yi3
เจ้ออี้เซิงเตอเหมยเห่า เหวยหนี่เอ๋อร์อี่
ความงดงามทั้งหมดในชีวิต มอบให้เพียงเธอผู้เดียว风里来雨里去,多么感激,
feng1 li3 lai2 yu2 li3 qu4 duo1 me gan3 ji1
เฟิงหลี่ไหล อี๋ว์หลี่ชี่ว์ ตัวเมอก่านจี
มากับลมจากไปในสายฝน แสนซึ้งกำซาบทรวง手相握眼相看,温暖栖息。
shou3 xiang1 wo4 yan3 xiang1 kan4 wen1 nuan3 qi1 xi1
โส่วเซียงวั่ว เหยี่ยนเซียงคั่น เวินหน่วนชีซี
มือเกาะกุม ตามองตา แอบอิงอย่างอบอุ่น*多么想窥探你,心底的谜,
duo1 me xiang3kui1 tan4 ni3 xin1 di3 de mi2
ตัวเมอเสี่ยงคุยทั่นหนี่ ซินตี่เตอหมี
อยากไขความลับในเงื่อนหัวใจเธอเหลือเกิน多么想捕捉你,温柔气息,
duo1 me xiang3 bu3 zhuo1 ni3 wen1 rou2 qi4 xi1
ตัวเมอเสี่ยงปู่จัวหนี่ เวินโหรวชี่ซี
อยากคว้าลมหายใจแสนอ่อนโยนของเธอเอาไว้一千次轮回里,要找到你,
yi1 qian1 ci4 lun2 hui2 li3 yao4 zhao3 dao4 ni3
อี้เชียนชื่อหลุนหุยหลี่ เย่าเจ่าเต้าหนี่
เวียนว่ายตายเกิดสักพันครั้ง ยังต้องเสาะหาให้พบเธอ手相握眼相看,潮来潮去。
shou3 xiang1 wo4 yan3 xiang1 kan4 chao2 lai2 chao2 qu4
โส่วเซียงวั่ว เหยี่ยนเซียงคั่น เฉาไหลเฉาชี่ว์
มือเกาะกุม ตามองตา ผ่านเข้ามาแล้วจากไป**多少的结局,都随风散去,
duo1 shao3 de jie2 ju2 dou1 sui2 feng1 san4 qu4
ตัวเส่าเตอเจี๋ยจี๋ว์ โตวสุยเฟิงซั่นชี่ว์
กี่บทตอนอวสาน ล้วนเลือนหายไปกับสายลม我和你,天和地,
wo3 he2 ni3 tian1 he2 di4
หวั่วเหอหนี่ เทียนเหอตี้
ฉันและเธอ ดั่งฟ้าและดิน生死在一起,哪怕会分离,也要努力。
sheng1 si3 zai4 yi4 qi3 na3 pa4 hui4 fen1 li2 ye3 yao4 nu3 li4
เซิงสื่อไจ้อี้ฉี่ หน่าผ้าฮุ่ยเฟินหลี เหยี่ยเย่าหนู่ลี่
เคียงข้างกันแม้เป็นหรือตาย แม้นสุดท้ายต้องไกลห่าง ยังคงเพียรพยายาม多少的期许,刻在石碑里,
duo1 shao3 de qi1 xu3 ke4 zai4 shi2 bei1 li3
ตัวเส่าเตอชีสี่ว์ เค่อไจ้สือเปยหลี่
กี่ความหวังที่เฝ้ารอ จดจารไว้บนหลักศิลา我和你,天和地,
wo3 he2 ni3 tian1 he2 di4
หวั่วเหอหนี่ เทียนเหอตี้
ฉันและเธอ ดั่งฟ้าและดิน注定的相遇,哪怕要放弃,也要珍惜。
zhu4 ding4 de xiang1 yu4 na3 pa4 yao4 fang4 qi4 ye3 yao4 zhen1 xi1
จู้ติ้งเตอเซียงอี้ว์ หน่าผ้าเย่าฟั่งชี่ เหยี่ยเย่าเจินซี
สวรรค์กำหนดให้พบพาน แม้นสุดท้ายต้องปล่อยวาง ยังคงเฝ้าถนอมรักษา

ซ้ำ * 1 รอบ
ซ้ำ ** 2 รอบ

อธิบายศัพท์
栖息 (qi1 xi1) แปลว่า หยุดลง พักพิง เกาะ
窥探( kui1 tan4 ) แปลว่า สอดส่อง สอดแนม สืบเสาะ.
捕捉(bu3 zhuo1) แปลว่า คว้า จับ
轮回(lun2 hui2) แปลว่า วัฏสงสาร

 

ที่มา

http://manager.co.th/China/ViewNews.aspx?NewsID=9560000058830

::::

::::

::::

Benben Ja · ว.พ.  เหอๆๆๆๆๆ มันเกิดการเปรียบเทียบยังไงก็ไม่รู้ค่ะคุณเซ็ป^^

septimus ~    

^^ คุณนกพูดงี้แปลว่า พวกฟองน้ำหมดอายุทั้งซีกซ้ายซีกขวา เป็นไม่ยอมปล่อยให้เข้ามาฉายในบ้านเราเด็ดๆดิ่คะ ชักเดือดร้อนแระข้าเจ้า อยากดูมั่กๆค่ะ  หนังสวย สีสวย เรื่องราวยิ่งสวยคะ    ฮาฮาฮา……     xxx

::::

::::

Athenaz Athenaz · Follow ·  Top Commenter · London, United Kingdom

บทเพลงไพเราะกินใจค่ะ… “…สวรรค์กำหนดให้พบพาน แม้นสุดท้ายต้องปล่อยวาง ยังคงเฝ้าถนอมรักษา”
septimus~
กินใจจริงๆค่ะคุณพี่ ทำให้รู้สึกอยากลุ้นให้พวกเค้าอย่าได้ต้องพลัดพรากกันอีกเลยค่ะ ^^
อรุณสวัสดิ์คะคุณพี่ สุขสันต์เทศกาลบุญใหญ่ค่า  xxx

วันว่างในซิดนีย์

 

::::

 

http://septimustidbits.blogspot.com.au/2013/04/blog-post.html

 

 

 

 

(ป.ล. 1ชม.ผ่านไปยังใส่ภาพไม่ได้ —  ยอมแพ้ค่ะวันนี้)

พระพุทธเจ้า

Photobucket

 

บุพกรรมของพระพุทธองค์ครั้งยังดำรงอยู่ในอัตภาพของพระโพธิสัตว์ (ขุททกนิกาย อปทาน พุทธาปาทาน) อันเป็นสาเหตุทำให้ต้องทรงใช้ระยะเวลานานกว่าจะบรรลุพระอรหันตสัมมาสัมโพธิญาณได้นั้นกล่าวไว้ดังนี้

 

 

ในสมัยพระกัสสปะพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์เกิดเป็นพราหมณ์ชื่อโชติปาละ ไม่มีความเลื่อมใสในพุทธศาสนา ทราบว่าพระกัสสปะทรงตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้กล่าวว่า “การตรัสรู้ของสมณะโล้นจักมีมาแต่ที่ไหน

 

 

ด้วยวิบากแห่งกรรมนั้น พระโพธิสัตว์ต้องเสวยทุกข์ในอบายเป็นเวลานาน แม้ในภพสุดท้ายก่อนจะตรัสรู้ ด้วยเศษที่ยังเหลืออยู่ พระองค์ยังต้องหลงเดินทางผิด บำเพ็ญทุกรกิริยาทรมานพระองค์เองด้วยวิธีต่างๆ อันเป็นวัตรของเดียรถีย์ มีการอดอาหารเป็นต้น จนสรีระผอมเหลือแต่กระดูก ได้รับทุกขเวทนาอันเกิดจากความเพียรเป็นเวลานานถึง ๖ ปี กว่าจะได้ตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณ

Click here to read more

ซุปฝรั่ง

Photobucket

 

 

ช่วงคริสมาสต์ที่ผ่านมา

 

มีซุปฝรั่งที่กินแล้วติดใจรสชาติจนต้องกลับมาขวนขวายหาส่วนผสมเพื่อทดลองทำเอง

 

หลังจากนั้นก็ทำติดตู้เย็นไว้ เพื่อที่หิวเมื่อไหร่ก็กินเมื่อนั้นกับขนมปังปิ้งกรอบทาเนย

 

ซุปที่ว่านี้เรียก ซุปแคพสิคั่ม

 

ภาษาไทยก็น่าจะประมาณซุปพริกหวานอ่ะนะ

 

 

 

Click here to read more

มุมงาม

Photobucket

 

เมืองนอก..

 

 

Click here to read more

นิทาน: มรดกอันล้ำค่า

Photobucket

 

… ถ้าจิตสำนึกใฝ่ดีถูกปล่อยให้อ่อนแรงลงไปเรื่อยๆ ไม่แน่ว่าคุณธรรมนี้จะพบอยู่แต่เพียงในนิทานเท่านั้น …

 

Click here to read more

ตำนานพื้นบ้าน…กำเนิดแม่น้ำของ

 

เรื่องเล่าปรัมปราที่อ่านไปก็บอกตัวเองไปสัปดนวันละนิดจิตแจ่มใส

 

 

Photobucket

 

ยักษ์สะลึคึดั๋งแด๋ง นอนตะแคงคุงฟ้า เด็กน้อยเข้าไปหลิ่นหมากบ้าในฮูดั๋งมัน ได้เป็นพันเป็นหมื่น ยามมันพลิกคิงตื่น เด็กน้อยเป็นหมื่นแตกตื่นออกมา” 

 

ข้างต้นเป็นการบรรยายภาพร่างกายที่ใหญ่โตของยักษ์เพศผู้พระเอกของเรื่อง ผู้ให้กำเนิดแม่น้ำของ หรือ  แม่น้ำโขง นามสะลึคึ 

 

ที่มีเรื่องเล่าเค้าส่งผ่านกันมาปากต่อปากตามเส้นทางแห่งกาลเวลาว่า

 

 

 

Click here to read more

บ้าบิ่น

Photobucket

 

 

 

วันนี้เป็นมือสมัครเล่นทำบ้าบิ่นสักวันแก้เครียด  

 

เปล่าไม่ใช่หรอก รีแลกซ์ แก้เหนื่อยจากการงานต่างหาก  

 

แล้วก็ถือเป็นการฆ่าเวลา  รอโทรฯคอนเฟิร์มจากเอเจนท์ไปด้วย

 

 

Click here to read more

Oil Painting by Unknown Artist

 

Photobucket

 

 

ท่ามกลางหมอกเหมยรอบตัว เราจิบกาแฟหอมกรุ่นไปฟังภาพเล่าเรื่องชาวลาวเงียบๆไป

งดงามเรียบง่ายเหลือเกิน…คือสิ่งที่เราบอกได้เท่านั้น

 

เสียดายที่ไม่รู้จักศิลปินว่าท่านคือใคร

ในใจท่านคงสงบงามดุจภาพที่ท่านบรรจงวาดฝากไว้ในแผ่นดินสยาม

 

 

Click here to read more

An impress cultivation วัฒนธรรมนาข้าวขั้นบันได

 

Photobucket

 

ทัศนียภาพบนขุนเขาน้อยใหญ่นับหมื่นที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาที่แม้จิตรกรเอกของโลกหากได้มาเห็นก็คงได้กลุ้มจิตว่าจะจำลองลงบนผืนผ้ายังไงดี…

นาข้าวขั้นบันไดที่เคยเห็นที่บาหลี เทียบแล้วมีขนาดเล็กด้อยลงไปถนัดใจ…

ที่นี่ บนบรรดาขุนเขาที่มีความสูงราว ๒ พันเมตรจากระดับน้ำทะเล…เป็นแหล่งทำนาขั้นบันไดที่เก่าแก่ที่สุดในโลก!

Click here to read more

ส.ค.ส. ๒๕๕๓

 

Photobucket

Click here to read more

การทำความดีที่ได้ความวิบัติตอบแทน

 

 

 

ปรัชญาเล่นลิ้นที่ว่า…

 

 

ทำดีได้ดี มีที่ไหน ทำชั่วได้ดี มีถมไป

 

 

ในบางขณะ หลายคนอาจยึดถือเป็นจริงเป็นจังเอาได้…

 

 

อาจเพื่อประชดชีวิตในยามไม่สมประสงค์

 

 

อาจเพื่อปลอบใจตัวเองที่กำลังตกเรี่ยราด

 

 

และอาจเพื่อการอื่นอีกมากมาย… แล้วแต่ กาละ และ เทศะ ของคนผู้นั้น

 

 

 

Click here to read more

การพูดคุย

 

คำพูดที่มากมายบางครั้งอาจไม่เพียงพอ

 

แม้คำเงียบที่อึงคนึงก็เช่นกัน

 

 

ลางทีการพูดคุย ในปรัชญาชีวิต ของคาริล ยิบราน หน้า ๔๒-๔๓ ที่ท่านศาสตราจารย์ระวี ภาวิไลได้เมตตาแปลไว้ อาจช่วยฉุดสติยั้งความปรารถนาในส่วนลึกผู้คนได้บ้าง

 

 

Click here to read more

Ca ñ o Cristales

       

 Photobucket

 

 

Ca ñ o Cristales หรือที่คนนิยมเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ” the river of the five colors” in Columbia

ได้รับการยกย่องว่าเป็นแม่น้ำที่สวยที่สุดในโลก 

Click here to read more

ฝันเฟื่อง

 Photobucket

 

 

อาทิตย์ก่อนโน้นได้อ่านเรื่องราวของคนจิตใจแปรปรวนผิดปกติในประวัติศาสตร์จีนที่พยายามเอาพระชนม์ชีพขององค์ฮ่องเต้มาเป็นบันไดไต่หนีโชคชะตาอันเลวร้ายของตน

 

 

แล้วก็รู้สึกช่างคลับคล้ายคลับคลา…เหลือเกิน แต่เราไม่บอกว่าเรื่องอะไรที่ไหน หากอยากทราบโปรดพิจารณาเรื่องย่อต่อไปนี้กันดู

Click here to read more

จำใจห้ามเด็ดขาด

 Photobucket

 

 

รู้ทั้งรู้ ทำอย่างนี้เรียก… คนใจแคบ… หรือหนักหน่อยก็… คนไม่มีใจ

 

 

แต่เราจำเป็นต้องทำอย่างนี้

 

 

เพราะเราก็รักเพื่อนเรา และเพื่อนเราดีๆก็มีไม่กี่คน เอง

 

 

เรื่องของเรื่องคือเวลาเพื่อนๆไปเที่ยวเมืองไทยก็มักจะมีพ่วงออกไปเที่ยวบ้านใกล้เรือนเคียงด้วยเสมอ

 

 

หากเที่ยวนี้เราจำใจต้องห้ามเพื่อนเด็ดขาด

 

 

ห้ามเที่ยวที่นั่น! 

 

 

ที่ๆผู้คนทั้งบ้านทั้งเมืองไ่ม่มีปากไม่มีเสียง

 

 

ที่ๆผู้คนมีผู้นำพีเฮชดีเมดทูออร์เดอร์พ่วงชื่อเป็นสิบแต่ถ่อยเถื่อนดิบยังอยู่ครบ… วันดีคืนดี พิษสุนัขบ้ากำเริบ ก็งับเอาคนต่างชาติไปขังแก้เซ็ง

 

 

เพราะฉะนั้น ไอโนว์ยูก็รักชีวิตที่สวยงามมีค่ามากมายของยู… ขอจงอย่าคิดไปที่นั่น เด็ดขาด!

 

 

Click here to read more

ยางพารา

Photobucket

 

 

เคยเรียนเมื่อสมัยเด็กๆเรื่องยางพาราว่ามีปลูกกันมากมายในภาคใต้ แต่ก็จดจำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้และยังรู้สึกอีกด้วยว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องไกลตัว

 

 

ครั้นมาอยู่ที่นี่ก็เคยได้ยินชาวอีสานมักเล่าให้ฟังถึงชีวิตลำเค็ญ(ที่เราไม่ค่อยอยากเชื่อนัก)ว่าพอหมดฤดูทำนาบางคนต้องเดินทางลงใต้เพื่อไปรับจ้างกรีดยาง

Click here to read more

การปฏิบัติธรรมของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

Photobucket

 

 

ฑีฆายุโก โหตุ มหาราชา

 

 

น้อมประนตบาทบงสุ์องค์ขวัญเจ้า                ขอน้อมเกล้าในองค์พระทรงศรี

 

พระยิ่งใหญ่เกริกไกรทั่วธานี                                สถิตที่กลางดวงใจไทยทุกคน

 

 

ขอพระองค์บรมจอมบดินทร์                      นครินทร์มไหศวรรย์โกศล

 

ห้าธันวาเจริญชันษาองค์ภูมิพลฯ                           เหล่าปวงชนขอถวายพระพรชัย                 

 

 

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ

 

ข้าพระพุทธเจ้าseptimus

 

 

Click here to read more

Tea break

Photobucket 

Click here to read more

civilization ที่มีมาหลายร้อยปีแล้วในเมืองไทย

 

 

Photobucket

 

 

 

 

 

 

เมื่อได้อ่านบทความ “เศรษฐกิจพอเพียง คิดให้ได้ ทำให้ดี” ของท่านดร. เสรี พงศ์พิศ ที่

 

 http://phongphit.com/index.php?option=com_content&task=view&id=312&Itemid=2

 

 

แล้วรู้สึกอยากให้กำลังใจแก่ทุกท่านที่พยายามปรับตัวเข้าสู่วิถีชีวิตแบบพอเพียงว่า…มีสิทธิ์เป็นไปได้มาก…ขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

 

และประกอบกับจดจำได้ว่าเคยอ่านพบชีวิตความเป็นอยู่อย่างมั่งคั่งมาแล้วของคนไทยโบราณ (ในความรู้สึกเรา)คือ…ผู้คนมีที่อยู่และมีที่ทำมาหากินพอกัน ไม่มีใครอดอยาก ทุกคนทำงานทั้งชายหญิง ไม่มีคนสำรวยอยู่ไปวันๆหรือเที่ยวขอทานใครกิน ไม่มีเศรษฐีไม่มียาจก และไม่มีโจรผู้ร้ายเพราะมีความสุขสบายเสมอกันหมดแล้ว

 

 

 ใน นิทานโบราณคดี ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งพระองค์ทรงเล่าไว้ในตอน สมาคมไทยอย่างโบราณ ว่า…

 

 

 

Click here to read more

หลักจักรวาลสองประการ

 Photobucket

 

 

ภายใต้กฏสวรรค์แลแผ่นดินไร้ผู้สามารถหลบลี้

 

 

 

 

หนึ่งนั้นเป็นแบบแผนโดยธรรมชาติ อีกหนึ่งนั้นเป็นหน้าืที่

 

 

บุตรนั้นต้องรักบิดามารดาของตัว นี่เป็นธรรมชาติมิอาจลบล้างออกจากหัวใจใครได้แลมันย่อมเป็นหน้าที่

 

 

สำหรับคนผู้หนึ่งพึงรับใช้พระเจ้าแผ่นดินของตัวไม่ว่าจะไปอยู่ ณ.ที่ใดต้องมีพระเจ้าแผ่นดินอยู่เพียงองค์เดียวของเขา

 

 

 

 

แลการเป็็นข้าช่วงใช้ของพระเจ้าแผ่นดินนั้นต้องด้วยน้ำใสใจจริงของคนผู้นั้นโดยมิคำนึงว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น นี่ย่อมเป็นความซื่อสัตย์ที่สมบูรณ์เีพียบพร้อมแล้ว

 

 

การรับใช้ด้วยจิตใจแืืืท้ๆของคนผู้หนึ่่ง มิอาจหวั่นไหวได้ด้วยความเศร้าแลความยินดี ยอมรับมิว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น นี่ย่อมเป็นคุณธรรมที่แท้

 

 

 

 

 

จงกระทำในสิ่งที่ต้องกระทำ แลไม่ต้องให้ความคิดใดๆแก่ตัว-เอง แล้วดังนี้-จะมิมีเวลามาคิดในเรื่องรักชีวิตหรือกลัวความตาย

 

Click here to read more

ลำดับความสำคัญ

Photobucket

 

 

ชายคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุอย่างรุนแรง

Click here to read more

ฝูงนกบนฟ้า

 

Photobucket 

 

ยามที่ฝูงนกบิน

 

 

ย่อมอยู่ในแนวหัวธนูเสมอ

 

 

Click here to read more

สันดานเก่า

 

Photobucket

 

 

อ่านบทความ ๒ บทนี้แล้วให้ข้อคิดอย่างหนึ่งว่า ยังไง้ยังไงในจิตใต้สำนึกของผีป่าเอ้ยเพื่อนบ้านอย่างเขมรก็มองเห็นเราเป็นมหาอำนาจเก่่งกาจกว่าอยู่ดี

 

ไม่งั้นไม่เล่นฟอร์มเดิมนี้หรอก…ลอบกัด ซ้ำเติม

 

 

Click here to read more

Gold

ใต้เข่าผู้ชายมีทองคำ

 

อาหมวยสมัยขงจื๊อได้รับการปลูกฝังกันมาเช่นนี้

 

แต่สมัยนี้

 

ใต้เข่าอาตี๋อาหมวยต่างก็มีทองคำเหมือนกัน

 

 

 

 

 Photobucket

Click here to read more

ลูกชาย : Healthy looking big baby

 

Photobucket 

 

 

เห็นข่าวลูกชายโตวันโตคืนในท่ามกลางความรักความเอาใจใส่เป็นอย่างดีโดยทีมงานสวนสัตว์ทารองก้าแล้วเราปลื้มจริงๆ  

 

 

นับเป็นโชคดีของลูกชายเหลือเกิน…ได้อยู่ใกล้ชิดได้รับความรักความอบอุ่นจากแม่แล้วยังไม่พอ ยังมีความรักความห่วงใยที่มากมายจากชาวออสซี่ีอีกด้วย

 

 

Click here to read more

วันเพ็ญเดือนสิบสอง

 

 

 

 

Photobucket  

 

 

วันเพ็ญเดือนสิบสอง 

 

 

 

Click here to read more

In the real world

 

Photobucket

 

 

เมื่อ Joy ฟอร์เวิร์ดเมลล์นี้มาให้ เราไม่ได้อ่านในทันทีเพราะคิดว่ายาวเกินไปไม่มีเวลาพอและอาจเป็นเรื่องไร้สาระ…

 

 

 

Dear All,

Perhaps some of our students would benefit from adopting these principles?

Regards,

Joy



 

 

แต่พอได้มาอ่านทีหลัง ก็ต้องขอบคุณทั้ง Joy ทั้งคุณ Bill Gates ที่ทำให้เราแน่ใจว่าเรามิได้มองโลกในแง่ร้ายมาก่อน หากแต่เรามองโลกในแง่แห่งความเป็นจริงเสมอมา

 

 

ข้อความในฟอร์เวิร์ดเมลล์นั้นมีว่า…

 

 

Love him or hate him, he sure hits the nail on the head with this! 

Click here to read more