septimus' blog

Posts under ‘สิ่งแวดล้อม’

เพื่อนเดินทาง…เวจจีส์ชิพส์

 

ขนมขบเขี้ยว หรือ ขนมกินเล่น หรือของกินเล่น เมืองฝรั่งที่ได้ลิ้มลองคราวนี้เป็นอะไรที่น่าทึ่งกับภูมิปัญญาของชาวสวนอเมริกัน

 

 

ที่ไม่ยอมพ่ายแพ้แก่โชคชะตา(หรือคอยร้องขอแต่ความช่วยเหลือจากภาครัฐฯแต่เพียงอย่างเดียว)

 

 

…..

 

การปลูกไม้ผลที่มากมาย มีบางปีที่อาจได้ผลเกิดคาด…มากมายเสียจนไม่สามารถนำส่งถึงผู้บริโภคได้หมดทันเวลา

Veggie Chips / 3lb Bag

การถนอมอาหาร เป็นหนทางที่พวกเค้านำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ได้อย่างสูงสุดและงดงาม

 

เวจจีส์ ชิพ… ผักผลไม้อบกรอบ

 

ผักผลไม้อบกรอบคลุกเกลือเล็กน้อยพอได้รสเค็มปะแล่มๆเข้าแทรกรสหวานธรรมชาติด้วยตัวของผักหรือผลไม้เอง บรรจุอยู่ในถุงพลาสติค

รสชาติเอร็ดอร่อย กินเพลิน หมดถุงไม่รู้ตัว ยามที่รู้สึกเหงาปากอยากกินไรสักอย่างเล่นๆ

BBQ Veggie Chips

เมืองไทยจะทำได้มั้ยนะ สแนคส์ง่ายๆให้คุณแก่ร่างกายอย่างนี้

 

เกษตรอินทรีย์ลอยน้ำ

ที่อินเลย์

ที่ที่มีชนเชื้อสายมอญอาศัยอยู่มาก(ความจริงก็มากทุกหนแห่งที่เราได้ไปเยือน)

 
 

 

ที่ที่เค้ามองผู้มาเยือน… ใช่คนสยามญาติของเค้าฤาไม่
 
 

 

 

ที่นี่เราได้นั่งเรือไกลออกไปกลางทะเลสาปอันกว้างใหญ่ กับความลึกที่ไม่ต้องพูดถึง 10 เมตรอาจจะน้อยไป
 
 
เรามีโอกาสได้เห็นการพายเรือขาเดียวจับปลา…

 

 

 

 

การทอผ้าด้วยใยบัว
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่นั่นก็ยังไม่น่าทึ่งน่าประทับใจเท่าการปลูกข้าวแลพืชผักสวนครัวบนผิวน้ำเพื่อนำส่งเข้าเมืองใหญ่เช่นรางกูน มันฑะเลย์
 
 

 

 

(โคลนตมที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำ)

 

จะด้วยความผูกพันทางสายเลือดหรือทางภูมิศาสตร์หรืออะไรก็ตาม

 

 

 

 

สิ่งที่ได้รู้ได้เห็นครั้งนี้ชวนให้เราคิด… เกษตรกรรมลอยน้ำ ภูมิปัญญาที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ เมืองไทยเองก็เคยมีใช่หรือไม่
 
 
 
 
 

 

 

ฝรั่ง(ก็)กินข้าว

 

 

 

 

 

 

 
 
ที่หลุยส์เซียน่า
 
 
 
 
ยามรถขับผ่านนาข้าว เราบอกตนเอง “ข้าวสาลีไว้ทำขนมปัง”
 
 
 
 
เกือบครึ่งชั่วโมงต่อมา ในครัวบ้านชาวนาหลังงามท่านหนึ่ง ปรากฏมีหม้อหุงข้าวไฟฟ้าตั้งตระหง่านประกาศตนเป็นสมาชิกประจำห้องครัวแห่งนี้
เราบอกตนเอง “คงมีเพื่อนชาวเอเชียแวะมาเยี่ยมบ่อย”
 
 
 
 
กลางโต๊ะอาหารกลางวันตอนบ่ายแก่ๆวันนั้น ปรากฏข้าวสวยร้อนๆ 1 โถวางอยู่ท่ามกลางกับข้าวแนวฝรั่ง เราก็บอกตนเอง “ไม่น่าจะเพื่อเราคนเดียวหรอกน่ะ”
 
 
 
 

 

 

 

 

 
หม่ำกันไปคุยกันไป…
 
 
 
 
“พวกเราแถบนี้กินข้าวกันทุกบ้านทั้ง 3 มื้อ
เราปลูกข้าวไว้กินและขายมาช้านานแล้ว… สืบต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น
ของครอบครัวเราตอนนี้มีเพียง 68 เอเคอร์เท่านั้น เราได้ขายฟาร์มเกือบ 900 เอเคอร์ตอนที่คิดว่าต้องเกษียณซะที แล้วก็มาซื้อที่ตรงนี้ปลูกบ้านอยู่อาศัยกันไป
คุณเคยได้ยินไหม
You can get farmer out of the farm but you can not get farm out of the farmerนั่นล่ะ ถึงเราจะย้ายมาอยู่ที่นี่บนเนื้อที่ที่มีขนาดเล็กกว่ามาก
แต่เราก็ยังปลูกข้าวกินเอง เนื้อที่เหลือหรือหลังจากปลูกข้าวเสร็จเราก็ปลูกหญ้าขาย…
พวกเราขาดข้าวไม่ได้หรอก”
 
 
 
 
“โอ้โห ตั้ง 68 เอเคอร์
แล้วท่านปลูกข้าวกันอย่างไรบนที่ดินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาออกอย่างนี้คะ
และยังมีเมื่อก่อนนี้อีก…  เดี๊ยนไม่อยากคิดเลยค่ะ (ความจริงคิดไม่ออกมากกว่า)”
 
 
 
 
“เราใช้เฮลิคอปเตอร์ปลูกกัน มีบางทีก็ใช้รถไถหว่านแต่มันช้า”
 
 
 
“แว๊ก… ใช้เฮลิคอปเตอร์ปลูก! เมืองไทยบ้านเดี๊ยนใช้แรงคน… ค่อยๆจิ้มทีละต้นล่ะคร่า”
 
 
 
 
“ฮ่าฮ่า เรารู้ เรารู้ทุกอย่างว่าทางโน้นปลูกข้าวกันอย่างไร
งานหนักนะนั่น สายตัวแทบขาดเลยล่ะกว่าจะเสร็จกว่าจะได้ข้าว”
ท่านชาวนาคุยไปส่ายหน้าระอาใจไปด้วยไม่เข้าใจแนวคิดชาวนาเพื่อนร่วมอาชีพฝั่งเอเชีย(อาคเนย์)…
 
 
เสร็จแล้วก็ถามเราว่า…
 
 
“ทำไมเค้าไม่คิดใช้เฮลิคอปเตอร์อย่างเราล่ะ?

 

 

..
.

 

 

 

 

 

 

Landlord ในต่างแดน

 

 

“การตัดต้นไม้ใหญ่ๆในบ้านทิ้ง เป็นอาชญากรรมขั้นร้ายแรงในสายตาของชาวญี่ปุ่น ถ้าเราจะซื้อที่ดินในประเทศญี่ปุ่น
เจ้าของที่ดินเขาจะถามเราว่า
ซื้อแต่ที่ดินเปล่า หรือ จะซื้อต้นไม้ด้วย
เพราะราคาไม่เหมือนกัน ราคาที่ดินเท่านั้น ราคาต้นไม้อีกเท่านี้ ถ้าเราบอกว่าต้องการซื้อแต่ที่ดินไม่ต้องการต้นไม้ เขาจะขุดเอาไปหมด ยิ่งต้นไม้ใหญ่โตขนาดอายุ 100 ปี ยิ่งจะต้องการขุดกัน
ต้นไม้ไม่ใช่ทรัพย์ติดที่ดิน การซื้อที่ดินไม่ได้หมายความว่าซื้อต้นไม้ด้วย ถ้าจะซื้อต้นไม้ด้วยก็ต้องบอกกันให้แน่นอน”
[“ตามรอยคิดจากนวนิยายของหลวงวิจิตรวาทการ” เรียบเรียงโดย วิจิตรา รังสิยานนท์]
อ่านจบได้พาร์ทตรึงใจแล้วให้พอดีได้เวลาเหินฟ้าสู่ประเทศมหาอำนาจอีกแห่งอันเป็นต้นแบบกลายๆในการกู้ชาติของลูกพระอาทิตย์หลังสงครามโลกครั้งที่ 2
 
 

 

ช่วงหนึ่งในการเดินทางไกลนับหมื่นกิโลเมตร เราสังเกตเห็นตัวโรบอทอะไรสักอย่างโยกหัวขึ้นลงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
อันที่จริงก็สังเกตเห็นตั้งแต่นั่งรถเข้าเมืองจากสนามบินเอลเอสู่ย่านฮอลิวูดแล้วว่ามีตัวอะไรดำมะเมื่อมก้มๆเงยๆนับร้อยตัวอยู่สองข้างทาง
คนขับรถอพยพมาจากลังกาก็ตอบไม่ได้

 

 

 
โดยเฉพาะพบอย่างหนาแน่นก็ที่รัฐโลนลี่สตาร์…เท็กซัส
 
ในลักษณะกระจายกันไปไม่เป็นระเบียบ ตรงโน้นบ้างตรงนี้บ้าง หนาแน่นเป็นหย่อมๆ บางแห่งก็ตั้งอยู่ข้างๆบ่อพักทรงกระบอกขนาดใหญ่ บางแห่งก็เหมือนมีมานานแล้ว และบางแห่งก็อยู่หลังบ้านติดรั้วซะเลย
 
 
 
การไม่ซักถามอะไรเลยนั้นไม่ใช่เรา “นั่นอะไรคะ ก้มๆเงยๆอยู่ตรงนั้น”
“เครื่องเจาะน้ำมันไงคะ” ไกด์สาวเลือดผสมตอบ
 
 
อาการหูผึ่งของเราเกิดขึ้นทันที… ได้คนเล่าแระ
“น้ำมันที่นี่ขุดแล้วเป็นของใคร พวกคุณมีวิธีจัดการอย่างไรกันเหรอ”
 
 
“ก็ขุดในที่ดินของใครก็เป็นของคนนั้นสิคะ”
 
 
“ว้าว แล้วพวกคุณขุดเจาะกันเองเลยเหรอ แล้วรู้ได้ยังไงว่ามีน้ำมันอยู่ใต้ดิน” 
คำถามไร้เดียงสาถูกถามออกไปโดยไม่ยั้งคิดว่าอันที่จริงทุกรัฐในประเทศนี้ต่างก็มีน้ำมันและทรัพย์ในดินสินเป็นแร่ธาตุด้วยกันทั้งสิ้น
แต่ไกด์สาวก็ดีใจหายค่อยๆอธิบาย ย่อได้ว่า…
“พวกเราไม่ขุดกันเองค่ะ ใครที่ต้องการให้ขุดก็ติดต่อไปยังบริษัทน้ำมัน แล้วทางบริษัทฯก็จะจัดส่งชุดเฉพาะกิจมาติดตั้งเครื่องหน้าตาประหลาดนี้ให้อย่างรวดเร็วในทันทีที่ตีราคาคุณภาพน้ำมันและทั้งสองฝ่ายตกลงพอใจกับค่าตอบแทนแล้วค่ะ
 
 
 
นานมาแล้วนะคะคุณพ่อเดี้ยนก็เคยเรียกเค้ามาตกลงราคาที่ฟาร์มของเราค่ะ
แต่คุณพ่อไม่เดินหน้าต่อเพราะได้แค่ 7 เหรียญ(ฟังเพลินจนไม่ได้ซักว่าต่อบาเรลรึเปล่า) ท่านว่าไม่คุ้ม สู้ปลูกอะไรขายเหมือนเดิม หรือไม่ก็ไปทำงานกินเงินเดือนดีกว่า ว่าแล้วคุณพ่อก็เลยไปสมัครเป็นครูมีรายได้ต่อเดือนที่แน่นอนมาเลี้ยงดูเดี้ยนกับพี่มาจนโตเนี่ยแหละค่ะ”
 
 
 
 
มิน่าล่ะ มีบางช่วงในเส้นทางเราจึงได้เห็นป้ายเบ้อเริ่มปักไว้(เสี้ยดายถ่ายรูปไม่ทัน)ว่า…
 
 
 
 
“ถ้าในที่ดินของท่านมีน้ำมัน กรุณาให้โอกาสแก่เราด้วยเถอะ”
 
 

 

 

 

 

 

..
0
ขอขอบคุณทีมงานMblogทุกท่านค่ะ

ขั้นเทพ

เอโดะ… โชกุน… ซามูไร… อิ๊กคิว…
นึกถึงแล้วก็ต้องคว้าหนังสือประจำบ้านสองเล่มมาอ่านอีกครั้งพร้อมๆกัน… อาทิตย์อัสดง และ ฉากญี่ปุ่น
 

“คนญี่ปุ่นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ยากจะมีชนชาติใดเสมอเหมือน นิสัยประจำชาติของชาวญี่ปุ่นได้นำความเจริญมาสู่ประเทศชาติ จนสามารถทำให้ญี่ปุ่นอยู่ในฐานะเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งเอเชีย—

สำหรับคุณสมบัติด้านดีนั้นเห็นจะต้องยอมรับว่า ความอดทนและความมานะพยายาม ไม่มีชนชาติใดแข็งแกร่งเหมือนญี่ปุ่น เรื่องความสามัคคีพร้อมเพรียงกันไม่มีใครสู้เขา ทำอะไรทำเหมือนกัน พูดอะไรพูดเหมือนกัน

ดูเหมือนว่าชาวญี่ปุ่นจะได้รับการอบรมคุณธรรม 2 ชนิดให้เข้าอยู่ในสายเลือดตั้งแต่เกิดจนตาย

อย่าง 1 คือความอดทน อีกอย่าง 1 คือความสามัคคีพร้อมเพรียงในระหว่างพวกเขาเอง

ถ้ากรรมกรญี่ปุ่น 10 คนขุดดินอยู่ด้วยกัน เขาจะยกจอบพร้อมกัน ลงจอบพร้อมกัน หยุดงานพร้อมกัน เริ่มงานพร้อมกัน ทุกหนทุกแห่ง

ผู้ที่ได้พบเห็นอาจจะคิดว่า เขาอวดความพร้อมเพรียงแต่ต่อหน้าคนมากๆ

แต่ไม่ว่าที่ไหน ไม่ว่างานจะเล็กใหญ่โตเพียงใด ความพร้อมเพรียงความมีวินัยในการทำงานร่วมกัน ก็จะมีปรากฏให้เห็นเสมอ—“

 

 

 

 

 

 

อีกสักตัวอย่างหนึ่งอันเป็นเรื่องจริงที่เกิดกับนักเรียนไทยสมัยครั้งกระโน้น…

 

นักเรียนไทยสามสี่คนซึ่งพูดภาษาญี่ปุ่นได้ดี ออกไปเที่ยวเล่นในชนบทของญี่ปุ่น

แล้วก็ไปพบไร่ข้าวโพด มีฝักข้าวโพดที่กำลังโตพอดีรับประทานกำลังอร่อยสำหรับคนไทย

แต่ญี่ปุ่นไม่รับประทานจนกว่าจะแก่จัด ซึ่งคนไทยไม่ชอบเพราะแข็งเกินไป

นักเรียนไทยจึงขอซื้อข้าวโพดนั้นจากเจ้าของไร่ท่านหนึ่งเพื่อเอามาแบ่งกันรับประทาน

“ยังขายไม่ได้ ยังไม่แก่พอที่จะรับประทานได้”

นักเรียนไทยทราบดี ชาวญี่ปุ่นจะรับประทานข้าวโพดเมื่อแก่มากเท่านั้น จึงพยายามชี้แจงแก่เขาว่าไทยเราชอบรับประทานขนาดนี้ ถ้าแก่มากไปกว่านี้เราก็ไม่ชอบรับประทาน

“ยังขายไม่ได้ ยังไม่แก่พอ”

“ราคาข้าวโพดของท่านขายเท่าไหร่”

“นี่ยังขายไม่ได้เพราะยังไม่แก่”

 

“ถ้าเป็นข้าวโพดที่แก่แล้ว ท่านขายเท่าไหร่”

“สองฝักต่อ 1 เยน”

“ฉันให้ฝักละ 1 เยน ขอซื้อขนาดที่เป็นอยู่นี่”

“ขายไม่ได้”

“ทำไมจึงขายไม่ได้”

“เพราะยังไม่แก่”

 

แล้วเขาก็ไม่ยอมขายจริงๆ ให้สักเท่าไหร่ก็ไม่ยอมขาย ด้วยเหตุผลอย่างเดียวกัน คือข้าวโพดของเขายังไม่แก่

 

 

Photobucket
ขอขอบคุณ
ทายาทหลวงวิจิตรวาทการ อดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศญี่ปุ่นในสมัยสงครามโลกครั้งที่2
ภาพ เชอรี่บลอสส่อม จากอินเตอร์เน็ต
 
 
 

Updated “ขั้นเทพ”

กอ.รมน. สวนรื่นฤดี
23 July 2013

 
ญี่ปุ่น..ประเทศที่ทำให้โลกต้องทึ่ง
และ ต้องหันมาดูเป็นตัวอย่างว่า..
เขาสร้างคนในชาติกันอย่างไร???..ที่เมืองไซตะมะ ญี่ปุ่น ผู้โดยสารรถไฟพร้อมใจกันลงรถ
ร่วมกันผลักดันรถไฟ เพื่อช่วยหญิงบาดเจ็บขาติด
รถไฟเสียเวลาเพียงแค่ 8 นาที
ส่วนผู้หญิงรอดปลอดภัย!!

ที่มา https://www.facebook.com/195039450574297/photos/a.228606590550916.55136.195039450574297/495804227164483/?type=1&theater
..
.
.
..
และจากบล็อก “เบื้องหลังการมีวินัยของคนญี่ปุ่น”  http://mblog.manager.co.th/septimus/th-111025/ เคยบันทึกความเป็น “ขั้นเทพ” ไว้เช่นกัน…
  1. ชาวเน็ตฯ จีน ยกย่องวินัยฯ ญี่ปุ่นในยามวิกฤติ

    โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 15 มีนาคม 2554 13:00 น.

    Photobucket
    หลังจากรถไฟหลายขบวนระงับการให้บริการ ประชาชนจำนวนมากต้องอดทนยืนรออย่างเป็นระเบียบ และอาการสงบ (ภาพเอเยนซี)

    เอเยนซี – ทั่วโลกได้เห็นภาพชีวิตหลังแผ่นดินไหวของชาวญี่ปุ่น เช่นเดียวกับชาวเน็ตฯจีน ซึ่งได้ส่งต่อแพร่หลาย ชื่นชมวินัย และท่าทีอันสงบของผู้คนในประเทศ ด้านผู้นำจีนสนทนาทางโทรศัพท์แสดงความเสียใจต่อองค์จักรพรรดิอากิฮิโตะ พร้อมส่งมอบความช่วยเหลือฯ ให้ญี่ปุ่นฝ่าวิกฤติ

    ขณะที่ชาวญี่ปุ่นในหลายจังหวัดทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ กำลังเผชิญผลกระทบหลังจากแผ่นดินไหว และคลื่นยักษ์สึนามิครั้งร้ายแรงในวันศุกร์ที่ 11 มี.ค. ที่ผ่านมา วิกฤตด้านนิวเคลียร์ยังไม่มีทีท่าจะสิ้นสุดและดูว่าจะเลวร้ายขึ้น พร้อมกับความกังวลเกี่ยวกับภาวะการขาดแคลนอาหาร และพลังงาน การคมนาคมเป็นอัมพาต รถไฟโดยสารมากกว่า 100 สายในกรุงโตเกียวปิดให้บริการเป็นบางส่วน หรือทั้งหมด ซ้ำบรรยากาศยังเลวร้ายยิ่งขึ้น เมื่อมีรายงานข่าว ซึ่งอ้างผู้เชี่ยวชาญที่ระบุว่า มีโอกาสมากที่จะเกิดแผ่นดินไหวอีกครั้ง
    Photobucket
    ชาวญึ่ปุ่นที่ยืนเข้าคิวเพื่อใช้โทรศัพท์สาธารณะ (ภาพเอเยนซี)

    นายกรัฐมนตรี นาโอโตะ คัง ของญี่ปุ่นกล่าวในวันอาทิตย์ที่ 13 มี.ค. ที่ผ่านมาว่า ภัยพิบัติครั้งนี้นับว่าเป็นวิกฤตร้ายแรงที่สุดของประเทศนับตั้งแต่ สงครามโลกครั้งที่ 2

    แต่กระนั้น ภาพที่โลกได้เห็นคือ ผู้คนที่มีสีหน้าสงบนิ่ง และมีสติพอที่จะอยู่ในระเบียบวินัย ไม่มีข่าวคราวความวุ่นวายโกลาหล ลักขโมย หรือฉกฉวยโอกาสซ้ำเติมเอาเปรียบจากเคราะห์กรรมของเพื่อนมนุษย์

    ชาวเน็ตฯ จีนส่วนใหญ่ ได้เห็นภาพเหล่านี้ ต่างส่งต่อแสดงความเห็นในทางชื่นชม ว่าแม้สองชาติจะมีประวัติศาสตร์ที่ร้าวฉานกันอย่างถึงที่สุด แต่เราชาวจีนก็คงได้เรียนรู้ และยอมรับในบุคลิกลักษณะนิสัยอันน่ายกย่องโดยเฉพาะจิตสำนึกสาธารณะของคนญี่ปุ่น

    ชาวเน็ตฯ จีนจำนวนมาก พบว่าความสงบนิ่งในยามวิกฤติใหญ่นี้ สะท้อนคุณภาพจิตใจที่พัฒนามาอย่างดี พร้อมกันนี้ ต่างพิมพ์ข้อความให้กำลังใจ และขอให้ชาวญี่ปุ่นได้ผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปด้วยดี ในเร็ววัน

    ด้านรัฐบาลจีน หลังจากเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาได้ส่งทีมกู้ภัยชุดแรกไปให้การช่วยเหลือญี่ปุ่น จำนวน 15 คนแล้ว ล่าสุด รัฐบาลส่งมอบเงินให้ญี่ปุ่น 30 ล้านหยวน เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยฯ ในเบื้องต้น และเริ่มจัดส่งวัสดุบรรเทาทุกข์ อาหาร เต็นท์ ผ้าห่มต่างๆ จากสนามบินนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตงไปยังญี่ปุ่นแล้วเช่นกัน

    นอกจากนี้ เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา (14 มี.ค.) ประธานาธิบดีหู จิ่นเทา ยังได้สนทนาทางโทรศัพท์กับองค์จักรพรรดิอากิฮิโตะ เพื่อแสดงความห่วงใย และเสียใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พร้อมกล่าวว่า จีนขอร่วมมือกับญี่ปุ่นในทุกทางเพื่อให้ผ่านพ้นวิกฤตินี้
    Photobucket
    ภาพเด็กนักเรียนประถมในโรงเรียนแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น ขณะเกิดเหตุแผ่นดินไหว ซึ่งได้ทำตามขั้นตอนที่ฝึกซ้อมฯ (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    ประชาชนที่ตกค้างพลัดที่อยู่ กำลังเฝ้ารอคำแนะนำของทางการฯ โดยต่างไว้วางใจในรัฐบาลและพร้อมให้ความร่วมมือ ในการเผชิญวิกฤติ ขณะเจ้าหน้าที่ฯ เร่งส่งความช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว และทั่วถึง (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    กลุ่มประชาชนที่ถูกจัดให้ไปอยู่อาศัยชั่วคราวในโรงเรียนแห่งหนึ่ง (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    ท่ามกลางความยุ่งยาก แต่กลับไม่พบความวุ่นวาย และเด็กกับสตรีจะได้รับความช่วยเหลือก่อนเสมอ (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    ประชาชนเหล่านี้ต้องเดินเท้ากลับบ้าน ซึ่งบางคนอยู่ไกลออกไปถึงเกือบ 20 กิโลเมตร หลังถนนหลายสายถูกตัดขาด และบริการขนส่งสาธารณะเป็นอัมพาตเกือบหมด (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    แม้จะเหน็ดเหนื่อยอยากนอนเหยียดเท้า แต่ทุกคนยังคงมีสติพอที่จะเบียดตัวนั่งชิดขอบราวบันได เพื่อไม่ให้กีดขวางทางขึ้น-ลง แม้ว่าจะไม่มีคนเดินในขณะนั้นเลยก็ตาม (ภาพเอเยนซี)

    Photobucket
    ภาพจากวงจรปิด เผยให้เห็น กลุ่มครูในสถานเลี้ยงเด็กเล็กช่วยกันห้อมล้อม คร่อมตัวป้องกันเด็กๆ ในตอนแผ่นดินไหว (ภาพเอเยนซี)

     

     

  1. septimus

    นี่คือจดหมายของ ฮา มินห์ ตัน เป็นตำรวจที่ฟูกุชิม่า เขาเป็นชาวเวียดนาม เขียนถึงเพื่อนที่เวียดนาม ถูกพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ New America Midia เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2554 แสดงให้เห็นถึงหัวจิต หัวใจของชาวญี่ปุ่น เศษเสี้ยวของชีวิตกลางวิกฤติ ณ โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ฟูกุชิม่า

    ==========

    พี่ครับ
    พี่และครอบครัวสบายดีนะครับ? สองสองวันมานี้อะไรต่ออะไรสับสนอลหม่านไปหมด หลับตาผมก็ มองเห็นแต่ซากศพ ลืมตาก็เห็นแต่ซากศพ พวกเราทำงานกันวันละ 20 ชม. ผมอยากให้วันหนึ่งมี 48 ชม. พวกเราจะได้มีเวลาช่วยเหลือพวกเขาได้มากขึ้นอีก เราไม่มีน้ำไม่มีไฟ อาหารปันส่วนก็เกือบจะ เกลี้ยงแล้ว การอพยพผู้คนเป็นไปอย่างยากลำบาก จากที่นี่ไปที่โน่น ตอนนี้ผมอยู่ในฟูกุชิม่า ห่างจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ประมาณ 25 กม.

    ถ้าจะให้ผมเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ นิสัยใจคอของพวกเขามันคงได้เป็นหนังสือเล่มใหญ่ พวกเขายังคงอยู่ในความสงบ พวกเขามีศักดิ์ศรีและทำตัวเรียบร้อยเหลือเกิน นั่นทำให้สถานการณ์ไม่เลวร้ายลงไปอีก แต่ผมรับประกันไม่ได้ว่าอีกสักอาทิตย์หนึ่งเราดูแลสถานการณ์ให้เรียบร้อยอย่างนี้ได้ต่อไป

    พวกเขาก็เป็นมนุษย์ธรรมดาเมื่อความหิวกระหายถึงขีดที่อยู่เหนือความทระนง แม้ว่ารัฐบาลพยายามส่งเสบียงอาหารและยาให้ทางอากาศ แต่มันก็เหมือนโปรยเกลือเล็กๆ น้อยๆ ลงในมหาสมุทร
    มีเรื่องประทับใจเกี่ยวกับเด็กชายญี่ปุ่นคนหนึ่งที่ให้บทเรียนกับผมว่าศักดิ์ศรีของการเกิดเป็นมนุษย์คนหนึ่งควรจะเป็นยังไง
    คืนก่อนผมถูกส่งไปที่รร.สอนภาษาแห่งหนึ่งเพื่อช่วยองค์กรการกุศลจัดตั้งหน่วยแจกอาหารให้ผู้ประสบภัย พวกเขาเข้าคิวเป็นแถวเคี้ยวคดยาวอย่างกับงูเลื้อย แล้วผมก็พบเด็กผู้ชายอายุราวๆ 9 ขวบคนหนึ่ง เขาสวมแค่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเท่านั้น มันหนาวมากและเขาก็อยู่ท้ายๆ แถวโน่น ผมกลัวว่ากว่าจะถึงคิวของเขาอาหารที่แจกก็อาจจะหมดเสียก่อน ผมก็เลยพูดคุยกับเขา
    เขาเล่าว่าเขาอยู่ที่ รร. ตอนเกิดเหตุแผ่นดินไหว พ่อของเขาทำงานอยู่ใกล้ๆ กำลังขับรถมารับเขา ขณะนั้นเขาอยู่บนระเบียงชั้น 3 ของ รร. เห็นรถของพ่อถูกคลื่นสึนามิกวาดไปต่อหน้าต่อตา ผมถามถึงแม่ของเขา เขาบอกว่าบ้านของเขาอยู่ใกล้ๆ ชายหาด คิดว่าแม่กับน้องสาวก็คงไม่อยู่แล้ว เขาสั่นหน้าและป้ายน้ำตาเมื่อผมถามถึงญาติๆ

    เขาหนาวจนตัวสั่นผมเลยเอาแจ็กเก็ตเครื่องแบบของผมห่มให้เขา ห่ออาหารปันส่วนของผมก็เลยหล่นออกมา ผมเก็บขึ้นมาและส่งให้เขาพร้อมกับบอกว่า “กว่าจะถึงคิวหนูอาหารอาจจะหมดแล้วก็ได้ เอานี่ไปกินเสียก่อนนะ ผมกินอิ่มแล้ว” เด็กชายรับอาหารไปพร้อมกับโค้ง ผมคิดว่าเขาจะกินมันทันทีแต่ไม่ใช่ เขาเอาห่ออาหารเดินไปวางรวมกับกองอาหารที่กำลังแจกอยู่
    ผมอึ้งไปเลย ผมถามว่าเอาไปไว้ตรงนั้นทำไม ทำไมไม่กินเสีย เขาตอบว่า “ก็ผมเห็นมีคนอีกตั้งเยอะที่หิวกว่าผม ผมเอาไปรวมไว้จะได้แบ่งกันได้ทั่วถึง” ผมเบือนหน้าหนีเพื่อจะได้ไม่มีใครเห็นน้ำตาของผม

    สังคมไหนนะที่ผลิตเยาวชนอายุ 9 ขวบ ให้เข้าใจถึงการเสียสละอันยิ่งใหญ่เช่นนี้…ต้องเป็นสังคมที่ ยิ่งใหญ่…เป็นประชาคมที่ยิ่งใหญ่

    ครับพี่ ผมก็เขียนมาด้วยความคิดถึงพี่และครอบครัวนิดหน่อย ถึงเวลาทำงานกะของผมแล้วครับ…

    ฮา มินห์ ตัน

    ==========

    ถอดความมาฝาก…ด้วยใจคารวะ

     

    1. septimus

      First pictures emerge of the Fukushima Fifty as steam starts pouring from all four reactors at the stricken nuclear power plant
      By Matt Blake and Richard Shears
      Last updated at 8:42 AM on 24th March 2011

      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket
      Photobucket

      Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-1369216/Japan-nuclear-crisis-Fukushima-Fifty-pictures-inside-nuclear-power-plant.html#ixzz1HWGQjDPM

      Thank you very much dailymail of UK

       

       

      Photobucket

       

       

       

Repeat: เรามิใช่คนป่า

เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงประชวรด้วยพระโรคไข้ป่าอันเนื่องมาจากการเสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรสุริยุปราคาที่ต.หว้ากอ จ.ประจวบคีรีขันธ์ จนเหลือที่กำลังแพทย์หลวงจะเยียวยาพระอาการแล้วก็ทรงมีรับสั่งให้เจ้าพระยามหาศรีสุริยวงศ์เข้าเฝ้าเพื่อทรงมีพระราชดำรัสสั่งเป็นครั้งสุดท้ายว่า

“ขอท่านเจ้าคุณได้ดูแลรักษาพระราชโอรสของฉันผู้จะสืบสันตติวงศ์ต่อไปให้ดีด้วย การใดที่ควรไม่ควรขอให้ช่วยตักเตือนและว่าราชการแทนไปจนกว่าจะถึงเวลาอันควร”

เมื่อเจ้าพระยามหาศรีสุริยวงศ์ได้ถวายสัตย์ปฏิญานเบื้องพระพักตร์แล้วถวายบังคมลา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ให้อาลักษณ์เข้าไปจดคำขอขมากรรมต่อพระรัตนตรัยและปัจฉิมโอวาทเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นได้ทรงบรรทมหลับพระเนตรในลักษณะการเข้าฌานแล้วสิ้นสุดอัสสาสะปัสสาสะลงแต่บัดนั้น

 

เจ้าชายจุฬาลงกรณ์สยามมกุฏราชกุมารได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นผู้สืบสันตติวงศ์เมื่อวันที่ ๑ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๔๑๑ พระชนม์มายุได้ ๑๕ พระชันษาในขณะที่ก็ทรงประชวรด้วยพระโรคไข้ป่าดุจเดียวกับสมเด็จพระบรมชนก พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ได้แต่เพียงในพระนาม โดยมีเจ้าพระยามหาศรีสุริยวงศ์(ช่วง บุนนาค)ว่าราชการต่างพระเนตรพระกรรณ

เมื่อทรงหายจากพระอาการประชวรแล้วก็เสด็จไปทรงศึกษาวิชาการกับฝรั่งที่เป็นครูสอนพิเศษที่สมเด็จพระบรมชนกทรงจ้างมาเพื่อถวายพระอักษรโดยเฉพาะ

ทรงเป็นยุวกษัตริย์ที่ต้องอยู่ภายใต้ความกดดันหลายด้าน ไหนจะต้องระวังพระองค์เองเพราะในขณะที่มีคนรักก็มีคนชัง และยังต้องระวังพระองค์ในข้อวัตรปฏิบัติในฐานะของพระผู้ที่เป็นเจ้าชีวิตของคนทั้งประเทศ

นอกจากระเบียบประเพณีและกฏมณเฑียรบาลจะตีกรอบไว้แล้ว ยังจะต้องทรงเรียนรู้ถึงเรื่องการปกครองและการบริหารงานบ้านเมืองไปทีละน้อยๆโดยพระวิริยะอุตสาหะอย่างเต็มกำลัง

ระหว่างที่ยุวกษัตริย์ทรงเล่าเรียนอักษรศาสตร์กับพระอาจารย์ที่เป็นชาวตะวันตกนั้นได้ทรงซักถามถึงความคิดเห็นที่ชาวตะวันตกมีต่อประเทศสยามและชาวสยาม ครูฝรั่งได้กราบทูลว่า

 

“ประเทศสยามนั้นชาวตะวันตกเรียกว่าประเทศด้อยพัฒนา เป็นบ้านป่าเมืองเถื่อน มีที่ดินและทรัพยากรมากแต่ไม่ได้ใช้ให้เป็นประโยชน์ ความเจริญทั้งหลายในโลกตะวันตกไม่เคยเข้ามาถึงประเทศสยาม

ระบบศักดินาขุนนางของสยามยังคงล้าสมัย ขุนนางมีข้าทาสบริวารมากมาย มีแต่คอรัปชั่น การกอบโกยผลประโยชน์ของขุนนางที่แบ่งกันเป็นส่วนๆ ความเจริญส่วนใหญ่จึงอยู่แต่ในพระบรมมหาราชวังและในบ้านของบรรดาขุนนาง คนในชนบทไม่เคยได้รับการศึกษามีแต่ถูกกดขี่ข่มเหงอยู่ตลอดมา

การเข้าเฝ้าพระมหากษัตริย์ยังคงมีการหมอบคลาน มองไปทางใดในยามค่ำคืนมีแต่ความมืด ถนนหนทางก็ไม่มี มีแต่ไต้และโคม กฏหมายก็มิได้ทันสมัย ชาวตะวันตกจึงมองเห็นว่าชาวสยามคือคนป่าที่ยังไม่ได้พัฒนา”

 

เมื่อทรงได้ฟังความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมาจากพระอาจารย์ชาวตะวันตกแล้วก็ทรงครุ่นคิดถึงวิธีการที่จะทำให้ประเทศสยามได้รับการยอมรับจากนานาอารยะประเทศในสมาคมโลก

ดังนั้นเมื่อทรงเสด็จขึ้นครองราชย์อย่างแท้จริง(เป็นครั้งที่สองเมื่อวันที่ ๑๖ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๔๑๖)แล้ว

สิ่งแรกที่พระราชทานแก่ขุนนางข้าราชการและทูตานุทูตต่างประเทศคือ ทรงประกาศเลิกประเพณีการหมอบเฝ้าทั้งหมด ให้เข้าเฝ้าได้ด้วยการยืนเฝ้าและนั่งเก้าอี้ ยกเว้นในกรณีการถวายราชกิจอย่างเป็นทางการตอนออกท้องพระโรงจึงจะมีการกราบถวายบังคมแล้วเข้านั่งในที่นั่งเฝ้าต่อไป

บรรดาทูตานุทูตและชาวต่างประเทศต่างมีความยินดีและเขียนสดุดีในพระราชวินิจฉัยให้ยกเลิกการหมอบเฝ้ากันอย่างขนานใหญ่

 

พระองค์เองก็ได้ทรงเล่าเรียนภาษาอังกฤษอย่างเอาเป็นเอาตายและสามารถใช้ภาษาอังกฤษได้ดีเท่ากับเจ้าของภาษาเป็นที่ยอมรับในหมู่ชาวต่างชาติและเมื่อทรงเสด็จประพาสยุโรปครั้งแรกนั้น พระปรีชาสามารถในด้านภาษาต่างประเทศ(กับทั้งทรงเข้าใจวิธีคิดวิธีจัดการของชาวต่างประเทศอย่างลึกซึ้ง)จึงเป็นที่ยอมรับของชาวตะวันตกอย่างแท้จริง

ทรงว่าจ้างชาวต่างประเทศโดยมิจำกัดเชื้อชาติศาสนาให้เข้าทำงานในกิจการราชการต่างๆเช่นกิจการตำรวจหลวง และพลตระเวน(ตำรวจภายนอกพระราชฐาน)

ทรงปรับปรุงกฏหมายว่าด้วยลักษณะอาญาและแพ่งให้ทันสมัยขึ้น ตราพระราชบัญญัติการพิจารณาความอาญาและการศาลให้เป็นระบบแบบเดียวกับต่างประเทศ ทั้งนี้เพราะในเวลานั้นบรรดากงสุลของประเทศต่างๆไม่ยอมขึ้นศาลไทยโดยตั้งข้อรังเกียจเรื่องแนวทางการพิจารณาคดีและระบบการสอบสวนผู้ต้องหาที่เรียกว่าจารีตนครบาล อันได้แก่การลงทัณฑ์ทรมานแก่นักโทษเพื่อให้สารภาพด้วยวิธีการอันทารุณเช่น ตอกเล็บ บีบขมับ เป็นต้น เมื่อเกิดกรณีพิพาทระหว่างชาวต่างชาติกับชาวไทย การพิจารณาโทษจะต้องไปพิจารณากันในศาลกงศุลของชาตินั้นๆ ทำให้ฝ่ายไทยเสียเปรียบมาโดยตลอด ในที่สุดก็ทรงโปรดเกล้าให้ยกเลิกจารีตนครบาลอย่างสิ้นเชิงและปรับขบวนการสอบสวนให้เป็นระบบสากลนิยม เพื่อให้เป็นที่ยอมรับจากชาวต่างชาติยอมมาขึ้นศาลไทยเมื่อถึงคราวที่ต้องมีการพิจารณาคดีกับคนสยาม

 

พระราชโอรสทุกพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น ทรงส่งเสด็จไปเรียนวิชาการในประเทศยุโรปในสาขาต่างๆเช่นการแพทย์ การทหาร การวิศวกรรม ทรงส่งไปทั้งอังกฤษ เยอรมัน และรัสเซีย เพื่อเล่าเรียนวิชาการแล้วนำกลับมาใช้งานในราชการบ้านเมือง พระราชโอรสของพระองค์เมื่อเสด็จกลับมาได้สร้างความเจริญให้แก่ประเทศชาติเป็นอันมาก

 

ไม่เพียงแต่เท่านั้น พระองค์ยังได้ทรงขยายการศึกษาออกไปนอกพระบรมมหาราชวังให้ประชาชนทั้งหลายได้มีโอกาสเล่าเรียนเขียนอ่านศึกษาอย่างเป็นระบบ มิต้องไปขอเรียนจากบรรดาพระในวัดเหมือนเช่นที่เคยมีมาในอดีต โดยตั้งโรงเรียนแห่งแรกขึ้นที่พระตำหนักสวนกุหลาบ ให้การศึกษาแก่เจ้านายในวัง ทรงมีพระราชดำรัสแสดงให้เห็นถึงน้ำพระหฤทัยห่วงใยในการศึกษาของบรรดาลูกขุนนางและลูกราษฎรธรรมดาว่า

 

“เมื่อได้กล่าวถึงโรงเรียนนี้ว่าจะเป็นการสงเคราะห์แด่ตระกูลเจ้านายดังนี้ใช่ว่าจะลืมตระกูลข้าราชการและราษฎรเสียเมื่อไร โรงเรียนนี้ที่มีอยู่แล้วและที่จะตั้งขึ้นต่อไปในภายหน้า ได้คิดจัดการโดยอุตส่าห์เต็มกำลังที่จะให้เป็นการเรียบร้อยพร้อมเพรียงเหมือนกับที่โรงเรียนนี้และคิดจะให้แพร่หลายออกไปโดยกว้างขวาง มีคนที่ได้เรียนมากกว่าแต่ก่อน ทั้งจะมีโรงเรียนวิชาการชั้นสูงขึ้นไปอีก ซึ่งได้กำลังคิดจัดอยู่บัดนี้

เจ้านายราชตระกูลตั้งแต่ลูกฉันเป็นต้น ลงไปถึงราษฎรที่ต่ำสุด จะให้มีโอกาสได้เล่าเรียนเสมอกันไม่ว่าเจ้าไม่ว่าไพร่ เพราะฉะนั้นจึงขอบอกได้ว่าการเล่าเรียนในบ้านเมืองเรานี้จะเป็นข้อสำคัญที่หนึ่ง ซึ่งฉันจะอุตส่าห์จัดให้เจริญขึ้นให้จงได้”

¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬
คาถาบูชาพระสยามเทวาธิราช
สยามะเทวาธิราชาเทวาติเทวา มหิทธิกา เทยยรัฏฐัง อนุรักขันตุ อาโรคะเยนะ สุเขนะ จะ
เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ สุวัตถิ โหตุ สัพพะทา สยามะเทวานุภาเวนะ สยามะเทวะเตชะสา
ทุกขะโรคะภะยะ เวรา โสกาสัตตุ จุปัททะวา อเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโต
ชะยะสิทธิ ธะนัง ลาภัง โสตถิภาคะยัง สุขัง พะลัง สิริ อายุ จะ วัณโณ จะ โภคัง วุฑฒิ จะ
ยะสะวา สะตะวัสสา จะ อายุ จะ ชีวะสิทธี ภะวันตุ เม
¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬

Tag: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

เขียนโดย septimus ที่ 2008-10-11 14:05:36 น. 17 ความคิดเห็น
..
.
.
ความคิดเห็นที่ 6, เว็บไซต์ :
ทั้งล้นเกล้ารัชกาลที่ ๕ และรัชกาลที่ ๖
ต่างทรงมีพระราชประสงค์ให้ประเทศไทย
เป็นประเทศประชาธิปไตยแต่เนื่องด้วยชาวไทย การศึกษาไม่สูงนัก
จึงทรงเกรงว่า เมื่อเปลี่ยนการปกครองแล้ว
แทนที่จะเป็นประโยชน์ต่อบ้านเมือง
กลับจะเป็นโทษแทนดังนั้น ทั้งสองพระองค์ จึงได้วางรากฐานการศึกษา
และปรับปรุงระบบการศึกษาให้เข้มแข็ง
เพื่อปูพื้นฐานระบอบประชาธิปไตย

เสียดาย … ที่ประเทศไทยชิงสุกก่อนห่าม
จึงได้แต่เพียงประชาธิปไตย wanna be

^_^

 | nelumbo | 11 ตุลาคม 2551 | 23:21:00

ความคิดเห็นที่ 7, เว็บไซต์ :ใช่ค่ะคุณnelumboคะน่าเสียดายเหลือเกิน
แล้วพวกชิงสุกก่อนห่ามก็ไม่เห็นตายดีสักคนแต่ยังไงก็ไม่คุ้มไม่สาสมเลยกับผลกรรมที่ตกทอดมาถึงพวกเราในปัจจุบันนะคะคุณบัว…ตามล้างตามเช็ดกันไม่หวัดไม่ไหว

 | septimus | 12 ตุลาคม 2551 | 11:52:10

 

 

 

 

 

 

 

ที่มา http://septimustidbits.blogspot.com.au/2012/08/blog-post_3898.html

 

 

 

 

[ขอบคุณ ไทยทีวีสีช่อง 3 และ ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์]

 

 

 

 

ครบหนึ่งเดือน

 

 

 

“ประเดี๋ยวถึงหน้าปากซอยแล้วอาจจะได้ยินประกาศปฏิวัตินะครับ”

“อ้าว ประกาศแล้วเหรอคะ”

เราทั้งสองฝ่ายที่ไม่เคยรู้จักกันต่างส่งยิ้มแห่งความปลื้มปิติให้แก่ประเทศชาติอันเป็นที่รักของเราระหว่างเดินสวนกันตรงบันไดของตึกใหญ่กลางซอยคดเคี้ยวที่ติดต่อถึงกันไหนต่อไหน

“ครับ เค้าเพิ่งประกาศเมื่อสี่โมงครึ่งนี่เอง รถคงจะติดหน่อย ยังไงก็เดินทางปลอดภัยนะครับ”

เรายิ้มให้เขาอย่างที่คนไทยพึงยิ้มต่อกัน “ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ บ้านเราจะได้สงบสุขอย่างที่เคยเป็นมาเสียทีนะคะ”

“ก็หวังเช่นนั้นเหมือนกันครับ”

 

สายลมเอื่อยๆเย็นนั้นช่างนุ่มนวล เราเดินลอยชายเพื่อออกปากซอยสู่ถนนใหญ่ ไม่หวั่นสักนิดถึงความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมา

มีแวะถามเส้นทางเพื่อความแน่ใจกับสาวนางหนึ่งที่กำลังก้มๆเงยๆเหมือนหาอะไรสักอย่างตรงกำแพงบ้านหลังหนึ่ง

“เป็นคนไทยรึเปล่า” เราถามระหว่างที่คุยด้วยแล้วรู้สึกเธอไม่ใช่พวกเรา

“คนไทย เป็งคนไทยละ” ฮ่าฮ่า ชัดซ้า

“มินกะลาบา” เราร่ำลาเธอเมื่อแฮ็กข้อมูลเสร็จ

“เอ๊อะ!” เธอตะลึงแล้วหัวร่องอหายอย่างใสซื่อ

 

 

 

 

 

ที่หน้าปากซอย ภาพตรงหน้าเรา รถติดขัดจอดแทบนิ่งสนิททุกทิศทาง รถแท็กซี่เต็มทุกคัน

เท้าไวกว่าความคิด ก้าวขึ้นรถปรับอากาศที่ขยับมาตรงหน้าพอดี เห็นป้ายแว่บๆว่าผ่านจุดหมายที่เราต้องการจะไปแต่ไปเส้นไหนไม่รู้

บนรถ คนแน่นมากมาย แต่เราก็ยังสู้ได้ที่นั่งหลังจากยืนเป็นชาวกทม.ได้ไม่นาน

เราได้นั่งข้างสาวงามนางหนึ่ง เธอกำลังแชทกับเพื่อนวุ่นวายบนไอโฟน

ข้างเราอีกด้านหนึ่งเป็นหนุ่มออฟฟิศที่เพิ่งเลิกงานกำลังฟังประกาศฯ

เราตัดสินใจคุยกับคนนั่งข้างเรา เธอเป็นคนนิ่งๆเย็นๆดี

“น้องคะ ไปถึงไหนแล้วคะ”

เธอยิ้มให้แบบคนไทยยิ้มให้แก่กัน มิตรภาพและความเป็นไทยที่หายไปเริ่มกลับมาแล้วทันที เราคิด

“ตอนนี้ — — แล้วค่ะ แต่รถก็ติดจังเลยนะคะ”

“คงเพราะทุกคนเร่งกลับให้ถึงบ้านก่อนสี่ทุ่มกันเนอะ น้องว่าป่ะ” —

เราและคนที่ยืนข้างๆเรา ต่างพูดคุยถึงความเป็นไปในห้วงเวลานั้นด้วยความสุขใจ สีหน้าทุกคนไม่วิตกอะไรเลย หากเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังว่า บ้านเรากำลังจะดีขึ้น ทุกสิ่งอันเป็นความงามของแผ่นดินและเป็นความสุขของเรากำลังจะกลับคืนมา

และ…

ขอให้ท่านผู้กล้าทั้งหมดอยู่กับเราไปนานๆ

 

 

 

 

สองทุ่มแล้ว พวกเราที่เหลือในรถต้องลงจากรถเพื่อรอรถคันใหม่

ความร้อนแล้งจากอากาศภายนอกบวกความร้อนของเครื่องยนต์ที่ต้องทำงานหนักมาทั้งวัน ทำให้รถปรับอากาศคันนั้นตัดสินใจหยุดฉลองฯซะกลางทางนั่นเอง

หากก็มิเป็นไร พวกเราที่เหลือลงมารอรถคันใหม่ด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มแม้นว่าเหลือเวลาแห่งความร่วมมือร่วมใจอีกไม่ถึงสองชั่วโมงดี

หลายคนตัดสินใจต่อรถสายอื่นหรือรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างแทน

ที่สุดก็เหลือเรากับน้องนักศึกษาสองคนบนถนนที่ไม่เคยหลับไหลมาก่อนยกเว้นค่ำคืนนี้ 22 พ.ค. 2557

เราจึงชวนให้เดินทางต่อร่วมกัน

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ท่ามกลางรถแท็กซี่ทุกคันที่แล่นผ่านพร้อมกับปิดป้ายรับบริการ

พลันมีรถแท็กซี่เก่าคร่ำคันหนึ่ง แล่นเข้ามาจอดรับเราสองคนอย่างช้าๆ

เสียงเครื่องยนต์บอกให้รู้ว่าเค้าวิ่งมาแล้วทั่วกทม.เป็นเวลาช้านานนนน และหากมีฝนตกตอนนั้นก็ไม่แน่ว่าคนขับต้องยื่นมือออกไปปัดน้ำฝนด้วยหรือไม่… แถ่ด แถ่ด แถ่ด…

 

คุณลุงคนขับผู้มีผมยาวสยายขาวโพลนทั้งศีรษะ ไม่พูดอะไรสักคำ ค่อยๆออกรถไปอย่างช้าๆหลังจากที่เราขอให้ไปส่งน้องนักศึกษาก่อน

เราสามคนฟังเพลงรักเมืองไทย ต้นตระกูลไทย หนักแผ่นดิน และเพลงอื่นๆอีกหลายเพลงจากวิทยุเก่าๆมีเสียงคลื่นแทรกเล็กๆเป็นระยะๆ

ไม่ต้องบอกก็รู้กันเองว่า สุขใจ

 

 

 

 

“น้องรู้จักเพลงพวกนี้มั้ยคะ”

“เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรกในชีวิตค่ะพี่”

“ฟังแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง โบฯป่ะ เนอะ”

“เปล่าค่ะ รู้สึกภูมิใจในชาติของเรามากๆค่ะ”

ส่วนคุณลุงแท็กซี่ไม่พูดอะไรเร่งเสียงเพลงขึ้นอีกนิดแล้วบรรจงขับรถให้พวกเรามากขึ้น

 

“ขอบคุณมากค่ะพี่ กลับบ้านดีๆนะคะ” น้องนักศึกษายกมือไหว้และโบกมือลาเมื่อเราส่งเธอถึงที่หมายแล้ว

“เช่นกันค่ะน้อง เรียนจบไวๆได้งานดีๆทำนะคะ”

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณมากนะคะลุง ลุงก็กลับบ้านดีๆนะคะ ใกล้สี่ทุ่มแล้ว ลุงต้องไปอีกไกลมั้ย” เรากล่าวพร้อมกับยื่นค่ารถเป็นสองเท่าของตัวเลขบนมิเตอร์ปัดเศษเป็นหลักร้อยให้คุณลุงแท็กซี่เมื่อถึงที่หมายของเรา

 

“ครับ ขอบคุณครับ ไม่ไกลครับ แป๊บเดียวก็ถึง ก่อนสี่ทุ่มครับ” คุณลุงแท็กซี่กล่าวกับเราเป็นครั้งแรกแล้วค่อยๆออกรถจากไป… แถ่ด แถ่ด แถ่ด…

เรายืนมองตามเสียงครางของรถคุณลุงจนลับตา…

 

 

 

คนไทยเคยอยู่อย่างไทยๆด้วยความสุขสงบมาช้านาน ทุกอณูของแผ่นดินมีเทพเทวาอารักษ์ปกปักรักษา แผ่นดินนี้มีความศักดิ์สิทธิ์ ที่ใดมีธรรมที่นั่นย่อมมีชัย

 

 

[เพลง คืนความสุขให้ประเทศไทย Returning happiness to the Thai kingdomขับร้องโดยกองดุริยางค์ กองทัพบก Eng subtitleโดยหมอวิภู]

 

 

 

ขอขอบคุณ

-ภาพงามจากคุณนกบล็อกเกอร์คนเก่งค่ะ

-เพลงจากอินเตอร์เน็ต

ปกครองแบบพระองค์ดำ

 

 

 
ความร่มเย็นแห่งสยาม

หลังจากสงครามยุทธหัตถี พม่าก็ครั่นคร้ามไม่กล้าล่วงล้ำเข้ามาตีกรุงศรีอยุธยาอีกต่อไป

เป็นเวลาถึง 150 ปีที่ไม่มีทัพของเมืองใดกล้าประกาศสงครามเชิงรุกกับกรุงศรีอยุธยาอีกเลย

พระบารมีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงอยู่เหนือกาลเวลา อาณาจักรกรุงศรีอยุธยายิ่งใหญ่สืบเนื่องต่อจากรัชสมัยของพระองค์อีกเกือบสองร้อยปี ต่างจากพระเจ้าบุเรงนองซึ่งเมื่อสวรรคตแล้ว บ้านเมืองพม่าก็แตกสลายเป็นส่วนๆทันที

เช่นเดียวกับกษัตริย์ยอดนักรบเจงกิสข่าน หลังสิ้นพระชนม์ลง ความยิ่งใหญ่ของจักรวรรดิมองโกลก็ดำรงอยู่ไปอีกถึง 150 ปีเช่นกัน

มหาราชแห่งเอเชียทั้งสองได้รับการจารึกไว้ในประวัติศาสตร์โลก และสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเป็นกษัตริย์พระองค์แรกของไทยที่ต่างชาติยกย่องว่าเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่แห่งเอเชียเช่นเดียวกับเจงกิสข่าน จิ๋นซีฮ่องเต้ ฯลฯ

 

ราชอาณาไทยกว้างใหญ่ไพศาลจวบจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ซึ่งมีการแบ่งเขตแดนประเทศตามหลักสากล ถ้าไม่มีสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงกู้ชาติเอาไว้ แผนที่โลกก็คงไม่มีประเทศไทย ดั่งเช่นที่มอญควรจะมีผืนดินเป็นของตนเองอย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่งของพม่าในปัจจุบันแต่กลับสูญหายไปเป็นของชาวพม่าเชื้อสายมอญแทน

 
 
 
 

เช่นเดียวกัน เราก็จะเป็นชาวพม่าเชื้อสายไทย หากมหาราชทั้งสองพระองค์ไม่สามารถกู้เอกราชกลับคืนมาได้!

 

พระบารมีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชยังคงแผ่ปกคลุมมาจนถึงทุกวันนี้ ทหารไทยใหญ่ชนกลุ่มน้อยในพม่าปัจจุบัน ก่อนออกรบทุกครั้งต้องทำพิธีสมาธิจิตระลึกถึงสมเด็จพระนเรศวรมหาราช แม้พม่าเองก็ยังคงมีความเกรงกลัวฝังอยู่ในจิตใต้สำนึก(เชื่อว่าท่านที่เคยไปเยือนเมียนมาร์จะสัมผัสได้ไม่ยากนัก-septimus)และเชื่อว่าแม้จะเกิดสงครามขึ้นมาจริงๆ พระวิญญาณของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชที่ประทับในสายเลือดทหารไทยทุกคนก็พร้อมจะรบอย่างไม่กลัวความตายดั่งที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วในสมัยกรุงศรีอยุธยาของพระองค์

 
 
 
 
 
 

การปกครองในสมัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช

กรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเป็นเมืองสงบ ปราศจากโจรผู้ร้าย ประชาชนดำเนินชีวิตอย่างมีความสุข ตั้งมั่นในศีลธรรมและเคารพกฏหมาย

สมเด็จพระนเรศวรมหาราชแม้จะทรงเป็นนักรบแต่ก็ไม่โปรดให้มีนักเลงหัวไม้ ยิ่งทำตัวกร่างใหญ่โตเอะอะโวยวาย ทำตัวเป็นผู้มีอิทธิพล จะถูกสั่งสำเร็จโทษทันที

พระองค์เสด็จฯทอดพระเนตรความเป็นอยู่ของประชาชนด้วยการปลอมพระองค์เป็นชาวบ้านอยู่เสมอ

แม้ในยามดึกดื่นค่ำคืน พระองค์ก็ทรงออกล่องเรือไปตามลำน้ำพร้อมด้วยองครักษ์ไม่กี่คน … ไปตามที่ต่างๆ เพื่อทรงดูแลสภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้านที่อยู่ในการปกครองของพระองค์

ก่อนที่พระองค์จะเสด็จขึ้นครองราชย์ มีโจรลักเล็กขโมยน้อยในกรุงศรีอยุธยาอยู่เต็มไปหมด เนื่องจากกำลังตกอยู่ในภาวะแพ้สงคราม … พระองค์ทรงลองใจด้วยการให้ทหารนำทองคำไปหย่อนไว้ตามที่ต่างๆแล้วแอบเฝ้าดู ใครที่เก็บเอาไปเป็นของตัวเองจะถูกนำมาประหารชีวิต … ว่ากันว่ากรุงศรีอยุธยาเวลานั้น ถ้าใครทำทองตกไว้บนท้องถนน อีก 1 ชั่วยามกลับมาดู ทองนั้นก็ยังคงอยู่ที่เดิม

ในช่วงเวลาเข้าพรรษา พระองค์ทรงมีรับสั่งห้ามราษฏรทุกคนดื่มสุรา ทรงกำหนดให้ประชาชนทุกคนอยู่ในศีลห้า ศึกษาแก่นธรรม

สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงได้รับการฝึกวิปัสสนากรรมฐานจากพระมหาเถรคันฉ่องและศึกษาการใช้หลักพระพุทธศาสนาปกครองบ้านเมือง ทรงชี้แจงให้ชาวบ้านเลิกเชื่องมงายเรื่องผีสาง เทวดา เทพารักษ์ การบูชายันต์ และให้หันมาเชื่อในความมานะพยายามของตนเอง —

พระองค์ทรงโปรดให้วัดใหญ่ชัยมงคลเป็นวัดสำหรับปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานโดยเฉพาะ และสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงมีรับสั่งให้คัดลอกพระไตรปิฏก 84,000 พระธรรมขันธ์ใหม่ทั้งหมด

ส่วนเรื่องการสานสัมพันธ์กับบรรดามิตรประเทศ พระองค์ก็ไม่ทรงละเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศที่เคยช่วยเหลือไทยในยามยากเช่นลาว สมัยพระไชยเชษฐาครองเมืองเวียงจันทน์ได้ยกทัพมาช่วยไทยอย่างไม่เกรงกลัวพม่าอยู่หลายครั้ง และเมื่อราชบุตรพระไชยเชษฐาต้องการให้เมืองเชียงใหม่คืนเชลยชาวล้านช้างที่กักตัวไว้ทั้งหมด สมเด็จพระนเรศวรมหาราชก็ทรงแผ่พระบารมีไปยังเจ้าเมืองเชียงใหม่ให้ปล่อยเชลยกลับคืนล้านช้างทั้งหมด—

สมัยกรุงศรีอยุธยา จีนเคยส่งปืนใหญ่ทองแดงอานุภาพสูงมาให้ไทยต่อสู้กับพม่า ครั้นจีนเกิดสงครามบ้าง สมเด็จพระนเรศวรมหาราชเสนอจีนว่าจะช่วยยกทัพไปรบกับญี่ปุ่นซึ่งขณะนั้นกำลังก่อศึกอยู่กับจีนสมัยราชวงศ์หมิง นอกจากนี้พระองค์ยังช่วยจีนปราบโจรสลัดที่กวางตุ้งจนได้รับพระราชสาส์นขอบพระทัยจากจักรพรรดิจีน

ไทยกับจีนเป็นพันธมิตรกันทั้งด้านการสงครามและเศรษฐกิจมาจวบจนปัจจุบัน ความผูกพันระหว่างไทย-จีนเช่นเดียวกับความผูกพันระหว่างไทย-ลาว นั่นคือเปรียบเสมือนพี่น้องครอบครัวเดียวกัน เมื่อใครมีปัญหา ต่างฝ่ายต่างคอยช่วยเหลือกันอยู่เสมอ

สำหรับชาวตะวันตก พระองค์ทรงโปรดชาวฮอลันดาเป็นพิเศษ(คาดว่าน่าจะเกิดจากการที่พระองค์ทรงเห็นฤทธิ์เดชที่สามารถปกป้องยะไข่อันเป็นบ้านเมืองของชาวอาระกันจนพระเจ้าบุเรงนองไม่สามารถทำอะไรได้เลย-septimus) ทรงส่งคณะทูตานุทูตเดินทางไปถวายพระราชสาส์นแก่กษัตริย์ฮอลันดา รัชสมัยของพระองค์เป็นรัชกาลแรกที่ติดต่อทำการค้ากับฮอลันดา —

อีกสิ่งหนึ่งที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงใช้เป็นเครื่องมือในการปกครองมาโดยตลอดคือ พระราชพิธี

ทหารส่วนใหญ่เชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นเวลารบทัพจับศึกพระองค์จะทรงทำพิธีที่จำเป็นทุกครั้ง เช่นเมื่อครั้งพระยาพิชัย พระยาสวรรคโลกเป็นกบฏเพราะความเกรงกลัวพม่า พระองค์ทรงดำริว่าจะจัดพระราชพิธีตักน้ำกระพังโพยศรี ซึ่งเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่สมัยสุโขทัย แล้วให้แม่ทัพนายกองไพร่พลถือสัตย์ฏิญาณว่าจะร่วมแรงร่วมใจกันต่อสู้กับพม่าจนกว่าจะได้รับชัยชนะ หลังพิธีเสร็จสิ้นลง แม่ทัพนายกองพลทหารทุกคนต่างรวมใจเป็นหนึ่งเดียว ฮึกเหิม พร้อมที่จะต่อสู้อย่างไม่กลัวเกรง —

พระราชพิธีในรัชสมัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม มีพิธีการศักดิ์สิทธิ์น่าเคารพเกรงขาม พิธีกรรมที่สามารถโน้มน้าวหัวใจทุกดวงให้มารวมกันได้ย่อมสร้างพลังและพุทธานุภาพขึ้นมาได้โดยอัศจรรย์

ตามประวัติศาสตร์โลก ไม่ว่าพระมหากษัตริย์ประเทศใด ถ้าไม่ทรงยึดติดกับพิธีรีตอง ปฏิบัติพระองค์เยี่ยงคนสามัญ เล่นสนุกกับคนทั้งหลาย แม้ในเบื้องต้นประชาชนจะรักใคร่ว่าไม่ถือพระองค์แต่ในที่สุดก็จะขาดความเคารพยำเกรง หลังจากนั้นก็จะกลายเป็นการดูหมิ่นและท้าทายพระราชอำนาจในที่สุด นี่คงเป็นสาเหตุหนึ่งที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงจำเป็นต้องรับสั่งประหารชีวิตด้วยการเผาฝีพายเรือพระที่นั่งทั้งหมดทั้งเป็นเมื่อได้ทำการประมาทเลินเล่อนำเรือพระที่นั่งเข้าเทียบท่าผิดในพระราชพิธีราชาภิเษก ซึ่งเป็นมหาวโรกาสที่สำคัญที่สุด มิเช่นนั้นพิธีการทั้งหลายที่จะมีขึ้นหลังจากพระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์จะขาดความน่าเชื่อถือศรัทธา ขาดความศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นอันตรายอย่างยิ่งในการปกครองประเทศ—

พงศาวดารทุกฉบับไม่ว่าของไทย พม่า มอญ ฮอลันดา โปรตุเกส จีน ญี่ปุ่น ฯลฯ ระบุไว้ตรงกันว่า สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงเป็นกษัตริย์ที่เฉียบขาดมากที่สุด ทรงเคร่งครัดในระเบียบวินัย ผู้ใดขาดวินัยจะถูกลงพระอาญาทันที ยิ่งถ้าเป็นการละเมิดกฏหมายจะถูกนำไปเผาทั้งเป็น

รัชสมัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช กรุงศรีอยุธยาจึงสงบร่มเย็นที่สุด ปราศจากโจรผู้ร้าย นักเลงหัวไม้ มีแต่ข้าราชการที่ซื่อสัตย์ ประชาชนดำรงชีวิตอย่างเป็นสุข

ช่วงระหว่างที่กรุงศรีอยุธยาตกเป็นเมืองขึ้นของพม่า จวบจนประกาศเอกราชและอยู่ในสภาวะสงครามตลอดรัชสมัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ขณะนั้นทรัพยากรในบ้านเมืองมีอย่างจำกัดเพราะต้องนำไปใช้ในการรบ การเกษตรก็ทำได้ไม่เต็มที่เนื่องจากชายฉกรรจ์ต้องทำหน้าที่ปกป้องบ้านเมือง ถ้าพระองค์ปกครองแบบพ่อปกครองลูกเหมือนครั้งสุโขทัยก็จะควบคุมบ้านเมืองไม่ได้เลย เพราะต้องยอมรับว่าคนไทยส่วนหนึ่งไม่มีความรักชาติเท่าที่ควรพร้อมที่จะเป็นเมืองขึ้นของพม่าเพียงแต่ขอให้ตัวเองอยู่รอดไม่ต้องวุ่นวายไปรบกับใครก็พอ และก็มีคนไทยอีกส่วนหนึ่งซึ่งไม่น้อยเช่นกันที่มีนิสัยชอบลักเล็กขโมยน้อย ยิ่งช่วงเศรษฐกิจฝืดเคืองพฤติกรรมนี้ยิ่งเด่นชัด

ยังไม่นับพฤติกรรมปกติทั่วไปของคนไทยเช่นการดื่มสุรา เล่นการพนัน เป็นกิจวัตร ถ้าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชไม่ทรงปกครองบ้านเมืองอย่างเฉียบขาด เชื่อได้เลยว่าการห้ามประชาชนดื่มสุราในช่วงเข้าพรรษาทำไม่ได้แน่นอน

เป็นที่ทราบกันแล้วว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงประทับตามค่ายทหารมากกว่าในพระราชวังหลวงที่กรุงศรีอยุธยา ตลอดช่วงการปกครองบ้านเมืองประมาณ 20 ปี(นับจากวันประกาศอิสรภาพ) รวมเวลาทั้งหมดที่ประทับในพระราชวังได้ประมาณ 2 ปีเท่านั้น—

แม้จะทรงปกครองกองทัพด้วยความเข้มงวดแต่ก็ทรงร่วมทุกข์ร่วมสุขเดียวกันกับทหารหาญทั้งหลาย พระองค์ไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกสบายเหนือทหารคนอื่น ไม่มีนางสนมติดตามทัพแบบกษัตริย์เมืองอื่น เวลาออกรบก็ทรงนำหน้า และพร้อมที่จะต่อสู้อย่างไม่หวั่นเกรงความตาย

พระองค์ทรงออกกฏให้ประชาชนเข้าวัดทุกวันพระ ในขณะที่พระองค์เองยามว่างจากการศึกการเมืองก็ทรงเข้าวัดปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานเป็นกิจวัตรเช่นกัน พระองค์มีรับสั่งว่า คนไทยอย่าเกียจคร้าน และก็ทรงมีพระจริยาวัตรที่เป็นแบบอย่างถึงความวิริยอุตสาหะ และถึงแม้บางกรณีพระองค์จะตัดสินประหารชีวิตประชาชนก็เชื่อว่าพระองค์ทรงเสียพระทัยอยู่ไม่น้อยแต่พระองค์ก็ตรัสว่า คนแบบนี้สมควรตาย

แม้ในปัจจุบันประเทศที่กฏหมายศักดิ์สิทธิ์ โทษหนักขั้นประหารชีวิตทันทีก็ยังเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับความสงบสุขของบ้านเมือง ดังจะเห็นได้ว่าประเทศสิงคโปร์ มาเลเซีย ไม่ค่อยมีคดีอาชญากรรมร้ายแรงเหมือนประเทศไทย

ความเด็ดขาดในการปกครองของพระองค์ ทำให้หลังจากเสด็จสวรรคต กรุงศรีอยุธยาได้กลายเป็นเมืองที่สงบปราศจากโจรผู้ร้าย มีการค้าขายคับคั่ง และเป็นศูนย์กลางของสุวรรณภูมิต่อมาอีกเป็นเวลานับร้อยปี

 
 
 
 
คัดจาก
“เจาะตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช” หน้า101-113, 183-184
โดยทันตแพทย์สม สุจีรา ผู้เจาะลึกเบื้องหลังพลังจิตที่คุณไม่เคยรู้ให้อ่านสนุก
(และช่วยเพิ่มอรรถรสในการชมอภิมหาภาพยนตร์ ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช)
 
 
 
 
Photo: วันนี้ - 30 มิถุนายน ซื้อ 1 ที่นั่ง รับฟรีอีก 1 ที่นั่ง เมื่อชม ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ยุทธหัตถี ที่โรงภาพยนตร์ทั่วประเทศ
 
 
 
 
ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

 

 
 

ขนมกล้วย(แม่เอ้ย)

มีบางครั้งที่กินกล้วยไม่ทันเพราะซื้อมามากเกิน จะทิ้งไปก็เสียดาย
เนื่องจากกล้วยเมืองนอกมีราคาแพงเหลื้ออออรับประทาน
 
 
 
และแล้วภาพขนมหวานคุณยายแม่ค้าย้ายมาจากเพชรบุรีก็แว่บเข้ามาในห้วงคำนึง
ขนมคุณยายท่านนี้อร่อยหมดทุกอย่าง
มีหลายอย่างที่เราชอบเดินเลี้ยวเข้าตลาดไปอุดหนุนทุกวันหยุดตอนบ่ายสามโมง
ขนมกล้วยหน้ามะพร้าวขูดก็เป็น 1 ในนั้น
ว่าแต่เคยแต่ซื้อกิน ไม่เคยทำเลย จะทำอย่างไร
 
 
 
ไม่ยาก สำหรับบัดเดี๋ยวนี้
เราเปิดหาข้อมูลทางอินเตอร์เน็ต แล้วก็ลองทำตาม
ครั้งแรก … ไม่ผ่าน
ตามสูตรเขากำหนดให้ใช้แป้งข้าวเจ้ามากเกินไป เนื้อขนมออกมาจึงแข็ง
ครั้งที่สอง … เราปรับสูตรเอง และใช่เลย อย่างนี้แหละที่เหมาะกับเรา
 
 
 
ส่วนผสม  

1. กล้วยสุกงอม 2 ผล

2. แป้งข้าวเจ้า ครึ่งถ้วย

3. แป้งมัน ครึ่งถ้วย

4. น้ำกะทิกลิ่นใบเตย 1 ถ้วย

5. น้ำตาลทราย 1 ใน 4 ถ้วย

6. เกลือป่น ครึ่งชช.

7. มะพร้าวขูด เล็กน้อย

 
 
 
 
วิธีทำ
1. บดกล้วยให้ละเอียด
2. จากนั้นจึงผสมกับส่วนผสมทั้งหมด(ยกเว้นมะพร้าวขูด) … นวดหรือคนให้เข้ากัน

3. ตักส่วนผสมที่ได้ที่แล้วลงในถ้วยตะไล โรยหน้าด้วยมะพร้าวขูด

4. จัดเรียงถ้วยตะไลนี้ลงในลังถึง

5. นึ่งไฟกลางๆประมาณ 15 นาที

 

 

หมายเหตุ  
ถ้าใช้กระทงใบตอง ก็จะได้กลิ่นหอมของใบตองผสมกลิ่นใบเตยและกลิ่นกล้วย ซึ่งเป็นกลิ่นไทยๆที่คุ้นเคยกันดี
 
 
 

 

มหาศิวาราตรี

มหาศิวราตรี (Mahā Shivarātri) คือวันสำคัญทางศาสนาของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู

ศิวราตรี แปลว่า ราตรีหรือค่ำคืนแห่ง (การบูชา) พระศิวะเจ้า
ศิวราตรีเป็นเทศกาลสำคัญยิ่งวันหนึ่งในรอบปีของชาวฮินดู

 

 

วันนี้วันแรม14ค่ำเดือน3

คืนนี้เป็นคืนศิวาราตรี

มีคติเชื่อว่าพระศิวะเป็นเจ้าเสด็จออกตรวจโลก กำจัดพาลอภิบาลประทานพรแก่สาธุชน

พระเป็นเจ้าจะเสด็จมาจากทิศหรดีเวลา21.18นาฬิกาโดยทักษิณาวัตไปทางทิศอีสานแล้ววนทักษิณาวัตต่อไปจนถึงเขายุคลธร

ขอสาธุชนพึงผินหน้าไปทิศหรดี(ทิศตะวันตกเฉียงใต้) เปล่ง “โอม นะมะศิวะ” ให้เสียงก้องในห้วงหูด้วยโทนเสียงที่ต่ำที่สุดในยามพระเป็นเจ้าเสด็จเถิด [Credit: https://www.facebook.com/Paisal.Fanpage]

 

 

 

 

 

มหาศิวาราตรี..!

คนฮินดูในประเทศอินเดียจะเริ่มจัดงาน จัดพิธีบูชามหาเทพล่วงหน้าแล้วหลายวัน

หากวันที่สำคัญสุดจะเป็นวันแรม 14 ค่ำเดือน 3 ซึ่งจะเป็นช่วงที่เรียกว่า ‘ปักษ์ขาด’ หมายถึงจะไม่มีแรม 15 ค่ำนั่นเอง

และช่วงเวลาที่สำคัญสุด ก็จะเป็นช่วงเวลาเที่ยงคืนของวันแรม 14 ค่ำ เพราะเชื่อกันว่ามหาศิวะเจ้าจะเสด็จลงประทับบนแผ่นดินโลก เพื่ออวยพรแก่ผู้บูชาพระองค์..

และเชื่อว่าจะประสบผลได้ในทุกเรื่อง

นั่นคือความเชื่อทางเทวศาสตร์ แบบฮินดู..!

[Credit: Prasong Songthong]
..
.
.
อ่านตำนานพิธีมหาศิวราตรีต่อได้ที่ th.wikipedia.org/wiki/มหาศิวราตรี

เดินดงที่ Kalaw

ในโปรแกรมเที่ยวเมียนมาร์ของเรา มีช่วงหนึ่งไกด์นำเราไปเดินป่าทางตอนเหนือของประเทศ ณ.หมู่บ้านที่เคยเป็นสถานที่หนีร้อนเอ้ยตากอากาศของชาวเกรทบริทเทนสมัยล่าเมืองขึ้น

โดยอาศัยไกด์ท้องถิ่นอีกคนหนึ่งช่วยนำทางและเล่าอะไรต่อมิอะไรให้ฟัง

 

 

[ดีใจเจอไม้ประดับป่า เพื่อนร่วมทางจากอังกฤษบอกดีใจทำไม อยากได้ก็ไปซื้อเอาที่ตลาด]
 
[ไม้งามหอมสดชื่น]

ก่อนถึงวันเดินป่า ไกด์ก็บอกเราแล้วว่าจะได้พบคนฉาน ซึ่งสามารถเข้าใจภาษาไทยตลอดจนความเป็นไทย เพราะมาจากพื้นเพเดียวกัน

[เหมือนผักสวนครัวรั้วกินได้]
[ข้าวโพด]
[สวนส้ม มั้ง]
[หน้าตาแบบนี้ก็กินได้ เค้าบอกเอามาต้มกับน้ำซุปไก่]
[ไร่ขิง]

เราฟังแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรแต่ก็ตื่นเต้นเล็กน้อยตรงที่จะได้พูดภาษาไทยบ้าง และก็ไม่คิดไปไกลว่าพื้นเพที่เขาว่านั้นหมายถึงรากเหง้าเดียวกันมาแต่อดีตกาลอันไกลโพ้นนนนนับพันปี (สนใจอ่านThe Thai Family Tree ที่ http://septimustidbits.blogspot.com.au/2014/02/blog-post.html )

[ไกด์บอกดอกไม้ป่าขึ้นตามธรรมชาติ กินได้]

เมื่อเริ่มต้นเดิน พวกเราก็ยังไม่คุ้นกันเท่าไหร่ 

[ฝรั่งพากันทึ่ง สงสัยกันมากมายที่น้ำกลื้งได้เหมือนปรอท]
[ต้นไมยราพ ไกด์กำลังเล่นกลให้ฝรั่งดู]

เขาก็อ่อนน้อมถ่อมตน พูดจาภาษาอังกฤษเป็นไฟ แต่ดั้นฝากเนื้อฝากตัวว่าความรู้น้อย ทั้งชีวิตมีโอกาสได้ร่ำได้เรียนแค่ 7 ปี 

[โรงเรียนที่พาพวกเขาให้รู้จักโลกภายนอก]

 

[บล็อกหินปูนที่พวกเขาเพิ่งรู้จักวิธีทำเมื่อ 15 ปีมานี้เองเพราะได้ไปเรียนหนังสือ]

 

[เขาบอกเพิ่งจะมารู้ ทั้งๆที่อยู่กับภูเขาหินปูนมาตั้งนานนนน
พอรู้แล้วก็เลยสร้างบ้านสร้างรั้วด้วยหินปูนกันใหญ่]
ภาษงภาษาอาจจะกระท่อนกระแท่นไปบ้าง ถ้าอย่างไรช่วยต่อหรือแปลให้ด้วย โดยเฉพาะเราเป็นเอเชี่ยนเหมือนเขาย่อมต้องเข้าใจเขามากกว่าใคร 
[ต้องขอบคุณไม้งามต้นนี้เมื่อเราเริ่มซักว่าทางนี้กินอย่างไรเพราะที่เวียดนามเค้ารอกินตอนเหลืองแล้วเท่านั้น… เขาก็บอกว่าคนที่นี่จะกินตอนสุกแล้ว เราจึงบอกว่ากินตอนยังเขียวอร่อยกว่าอีก เขาดีใจสุดๆบอกว่าใช่ๆ เราก็เลยถามว่าท่านทำอย่างไรกิน เขาบอกก็สับเป็นเส้นๆ ใช้ครกตำกับพริกขี้หนู กระเทียม น้ำมะนาว น้ำปลา ปลาร้า รสชาติออกเปรี้ยวๆเผ็ด แซ่บๆ ถ้าไปฉานจะเห็นทุกบ้านทำกินแบบนี้… 
เราจึงซักต่อถึงความเป็นฉานกับสยามเพราะเขาบอกว่าคือสิ่งเดียวกัน เพียงแต่ตอนนี้สยามเรียกตนเองว่าไทยด้วยเหตุผลทางการเมือง  ปรากฏ…ไหว้เหมือนกัน กินส้มตำเหมือนกัน นับหนึ่งถึงสิบเหมือนกัน… โอ้ย อะไรกันเนีย]

ฝ่ายเราก็ฟังไปเรื่อยๆว่าเขาเล่าอะไรต่อมิอะไรให้รู้จักบ้าง ส่วนมากก็เป็นเรื่องราวต้นไม้ใบหญ้าพืชผักที่ขึ้นในบริเวณนั้น และพวกเขานำมาทำประโยชน์อะไรได้

[ต้นคิวคัมเบอร์ แตงจิ้มน้ำพริก]
[มะเขือ]
[มะเขือเทศ]

เรา คนในเมืองก็จึงได้มีโอกาสรู้จักและเรียนรู้การอยู่ด้วยกันอย่างเกื้อกูลกันของบรรดาพืชผักทั้งหลายในธรรมชาติ…

[หน่วยปราบศัตรูพืช]

และความเข้าใจของการไม่จำเป็นอย่างสิ้นเชิงในการใช้สารเคมีเพื่อการเพาะปลูกให้ได้ผลสูงสุดของเราตอนนั้นก็สูงปรี๊ดทีเดียวเมื่อเห็นหน่วยปราบศัตรูพืชนานาชนิดอย่างนั้น… เหมือนๆกับไม้แต่ละคู่เกิดมาเพื่อกันและกัน

 

[เกษตรอินทรีย์ที่กำลังจะโดนแทนที่ด้วยเกษตรเคมีอย่างช้าๆด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์กับเหตุผลที่ว่าที่เมืองไทยและเวียดนามเค้าใช้กัน]

แล้วก็ยังบอกเขาว่า เมียนมาร์ต้องตัดสินใจ… 

[สัญญลักษณ์ทุนนิยมเบื้องต้น]

จะเดินตามไทยในเรื่องการใช้สารเคมีช่วยในการเพาะปลูก หรือ จะดำรงวิถีชีวิตตามธรรมชาติที่ยังบริสุทธิ์อยู่ต่อไปตามเดิม…

[อโวคาโด เค้าบอกปลูกง่ายมาก โยนๆเมล็ดออกไปที่ไหนก็ขึ้น]

ซึ่งอันนี้ก็ไม่เรียกว่า เมียนมาร์จะยังคงล้าสมัยไปได้ เพราะเมืองฝรั่งอย่างออสเตรียเขาทำได้สำเร็จอย่างยอดเยี่ยมมาแล้ว นั่นคือเขาสามารถประกาศต่อชาวโลกว่าอาหารการกินของบ้านเมืองเขาเป็นเกษตรอินทรีย์ และไม่ส่งออกขายไปทั่วโลก ใครอยากกินของดีบริสุทธิ์ตามธรรมชาติปลอดสารเคมี ต้องไปกินที่บ้านเขา… 

[ส้ม มั้ง]
[การเก็บพืชผลของชาวบ้าน]
[พืชผลเตรียมส่งขายเข้าแรงกูน]

และนั่น ก็ทำให้เขามีนักท่องเที่ยวเข้าไปเยี่ยมเยียนในแต่ละปีไม่ขาดสาย รวมแล้วเป็นจำนวนที่มากกว่าพลเมืองอันเป็นเจ้าบ้าน

 

[พวกเค้าไม่ได้ใช้วิธิลงแขก]

ไกด์ทั้งสองได้ฟัง เก้าะ หูผึ่ง!

[อากาศกำลังเย็นสบาย]

ฝรั่งในขบวนก็พยักหน้าหงึกๆเห็นด้วยว่าเป็นความจริง

 
 

 

 

 
[ไม้งามสวยแข็งแรงกลิ่นหอมเย็นๆแบบป่าๆ]

 

 

 

[เดินๆอยู่เจอเจดีย์ที่เค้าสร้างขึ้นเพื่อบูชาพระพุทธเจ้า ชาวบ้านจะนำข้าวปลาอาหารมาถวายที่นี่ในวันนักขัตฤกษ์]

 

[กองถ่านหินข้างทางเดินที่เค้าบอกอย่างไม่สนใจใยดีว่าขนมาจากหลังภูเขาลูกข้างหน้า…
ที่นี่มีเยอะแยะ จำเป็นต้องใช้ก็ไปสกัดเอามา ไกด์บอก]

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
😀
สวัสดีค่าคุณน้านูลิเกบ้านหาด
เหมือนสวรรค์ที่เราเคยอยู่กันรึเปล่าคะคุณน้าฯ
แล้วมานหายไปไหนหายไปได้ยังไงเนาะคุณน้าฯเนาะ  LOL…
~~~~~~~~~~~~~~~~
ขอบคุณทีมงาน Mblog ค่ะ

 

หุงข้าวใต้ผืนทราย

 

 

 
บางทีการได้นั่งดูทีวีเป็นเรื่องเป็นราวรวดเดียว 6 ชั่วโมงโดยไม่ลุกไม่ทำอะไรอื่นก็เป็นการดีเหมือนกัน
 
ดังเช่นเมื่อวันก่อนที่ต้องขอบใจตัวเองที่ได้ทำอย่างนั้นเพราะได้เห็นของแปลกที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลย


 

 
 
 
เป็นการหุงข้าวหอมมะลิใต้ผืนทรายด้วยผ้าขาวม้าที่เมืองขแมร์… คิดค้นโดยชนขแมร์รุ่นสงครามล้างเผ่าพันธุ์เมื่อหลายปีก่อนโน้นนนน
 
อันข้าวหอมมะลิเราเคยเข้าใจว่าเป็นพันธุ์ข้าวจดลิขสิทธิ์แล้วของไทย
 
แต่เมื่อเห็นเพื่อนบ้านพูดถึงด้วยความคุ้นเคย เราก็…
 
ก็ควรจะเข้าใจเป็นอีกอย่างโดยอัตโนมัติ
 
ไปจดฯใหม่เป็น pandan rice ข้าวหอมใบเตยซะสิ้นเรื่องสิ้นราว
 

 

 

 
วิธีทำ
1 ติดเตาถ่านจนไฟลุกโชนรอ
 

 

2 ล้างข้าวหอมมะลิ
3 ขุดหลุมทรายให้กว้างพอประมาณและลึกราว 1 ฝ่ามือเรา




 
 
 

 

4 นำผ้าขาวม้าไปชุบน้ำให้ชุ่ม แล้วทบครึ่ง 2 ครั้ง หรือทบก่อนแล้วชุบน้ำก็ได้เหมือนกัน
 
 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
 
 




5 ล้างใบตองที่มีขนาดพอกันกับผ้าขาวม้าที่พับทบแล้วนั้น แล้ววางซ้อนลงบนผ้า




 
 

 

6 วางข้าวที่ล้างแล้วลงบนใบตอง
 
..
 
 
..
 
 
 
 

 

7 ห่อหรือพับใบตองโดยให้ข้าวอยู่ตรงกลาง




 
..
 
 
 

 

8 ห่อหรือทบผ้าขาวม้า… ให้ใบตองห่อข้าวอยู่ตรงกลาง




 
..
 
 
 

 

9 วางห่อผ้าขาวม้าลงในหลุมทรายที่ขุดไว้ แล้วกลบทรายให้ทั่ว 


 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
 
 

 

10 คีบถ่านแดงๆที่เตรียมไว้ วางลงบนผืนทรายตรงตำแหน่งที่ฝังห่อผ้าขาวม้านั้น (อันนี้อาจปรับเป็นก่อกองไฟแทนก็น่าจะได้เหมือนกัน)
 

 
..
 
 
..
 
 
 
 

 

11 เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง คีบถ่านออกให้หมด


 
 
 

 

12 โกยทรายที่คลุมผ้าขาวม้าไว้ออก (โปรดระวังมือพอง)
 
 
 
13 ยกห่อผ้าข้าวม้าร้อนๆควันฉุยทีเดียวขึ้นมา


 
..
 
 
..
 
 
..
 
 
 
14 คลี่ผ้าขาวม้าต่อด้วยคลี่ใบตองออกอย่างระมัดระวัง(เพราะร้อน) 
 
 
 
 
..
 
 
 
 





จะได้ข้าวสุกแล้วพร้อมรับประทานอยู่ข้างใน




 
 
 
 
 

วันยุทธหัตถี

                
[พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมราชินีนาถ จะเสด็จพระราชดำเนินไปยังพระบรมราชานุสรณ์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช อำเภอดอนเจดีย์ จ.สุพรรณบุรี ในวันที่ 25 มกราคม ของทุกปี]
 
 
 
เมื่อได้พบเมียนมาร์เชื้อสายรามัญ เรายินดีราวกับได้พบเครือญาติ พวกเขาเหล่านั้นก็เช่นกัน ต่างถามไถ่ทุกข์สุขราวกับไม่ได้พบกันมานานแสนนาน
 
ครั้นมีเวลาเป็นของตัวเอง หวลนึกถึงภาพเหล่านั้นคราใด ก็อดไม่ได้ที่จะบอกตนเองว่า เกือบไป…
เกือบไปแล้วที่เราจะได้เป็นเมียนมาร์เชื้อสายสยามไทย…
ที่ยามหายใจแต่ละทีต้องคอยเหลือบตามองผู้เป็น นาย และ พวกพ้องของนาย
 
ถ้าไม่ด้วยพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ที่ทรงกอบกู้เอกราช นำอิสรภาพกลับคืนสู่ทุกชีวิตชาวสยาม เมื่อสองครั้งกระโน้น
 
 
 
เจ้าพี่จะยืนอยู่ใยในร่มไม้เล่า ขอเชิญออกมาทำยุทธหัตถีด้วยกันให้เป็นเกียรติยศไว้ในแผ่นดินเถิด
ด้วยภายหน้าต่อไปจักไม่มีพระเจ้าแผ่นดินที่จะกระทำยุทธหัตถีแล้ว
 
 
ตราบจนถึงปัจจุบัน พระร่มฉัตรและพระบารมีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชก็ยังคงแผ่ปกคลุมไปทั่ว กินบริเวณกว้างใหญ่ไพศาลข้ามเทือกเขาไปถึงฝั่งโน้น
 
สังเกตได้ชัดเจนจากความหวั่นเกรงปนชื่นชมในแววตาของชาวเมียนมาร์เมื่อได้ยินเพียงคำว่า ไทย…
พวกเขาจะนึกย้อนกลับไปถึงสมเด็จพระองค์ดำผู้ทรงมีพระสติปัญญาเฉลียวฉลาดเก่งกาจกล้าหาญและมีน้ำใจ
 
ทหารไทยใหญ่หรือฉานอันเป็นชนกลุ่มน้อยของเมียนมาร์ ยามออกศึกยังคงต้องทำพิธีขอพระบารมีของพระองค์ดำเป็นที่พึ่ง…
ตั้งสมาธิให้มั่นกำหนดจิตรำลึกถึงพระองค์เพื่อให้จิตใจเข้มแข็งเด็ดขาดห้าวหาญ… ทุกครั้งไป
 
 
กับสยามไทยเอง พงศาวดารฉบับหนึ่งเล่าว่า เมื่อคราวเสียกรุงฯครั้งที่สอง พระบรมรูปสมเด็จพระนเรศวรซึ่งประดิษฐานอยู่ในวังได้ส่งเสียงกระทืบพระบาทดังสนั่นไปทั่วทั้ง 4 ทิศ คาดว่าพระองค์คงทรงพิโรธสุดประมาณ
 
พระองค์ไม่ทรงเสด็จละทิ้งแผ่นดินสยามไปไหน พระองค์ยังคงคอยปกปักรักษาดูแลแผ่นดินด้วยความห่วงใยตลอดมา…
ในยามศึกสงคราม พระวิญญานของพระองค์ประทับอยู่ในสายเลือดทหารไทยทุกคน… พร้อมรบอย่างไม่กลัวตายดุจเดียวกับเหล่าทหารกล้าในสมัยอยุธยาของพระองค์
หมายเหตุ
วันจันทร์ แรม 2 ค่ำ เดือนยี่ ปีมะโรง สมัยก่อนเคยคำนวณว่าตรงกับวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2135 ทางราชการได้กำหนดให้วันที่ 25 มกราคมเป็นวันกองทัพไทย
แต่จากการคำนวณใหม่ตามแบบปฏิทินเกรกอเรี่ยนเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ได้ทราบว่าแท้จริงแล้วตรงกับวันที่ 18 มกราคม ทางราชการจึงมีประกาศใหม่ให้วันที่ 18 มกราคมเป็นวันกองทัพไทย
ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

 

 

ตักบาตร

เมื่อฟ้าเริ่มสาง

ตาจะรีบประคองขันใบใหญ่ปากกว้างเกือบฟุตทำด้วยทองเหลืองขัดมัน ที่ชาวทุ่งเรียกกันว่า ขันลงหิน บรรจุข้าวสวยร้อนๆที่ยายเพิ่งหุงเสร็จใหม่ๆเกือบเต็มขัน เดินลงสะพานไปนั่งอยู่ที่แพท่าหน้าบ้านทุกเช้า

พอสักพัก กับข้าวร้อนๆฝีมือยาย 1 อย่างก็จะถูกยกตามลงมาวางเคียงขันข้าว

ข้าวสวยที่ตานำลงไปใส่บาตรนั้น ชาวทุ่งเรียกว่า ข้าวปากหม้อ ซึ่งสวยเป็นตัว มีรสชาติหอมอร่อยกว่าข้าวส่วนอื่นๆ เมื่อหุงข้าวสุกระอุดีแล้ว ยายจะใช้ทัพพีขูดตะล่อมข้าวสวยด้านบนสุดให้ร่วนแล้วตักใส่ขันลงหินของตา

 

หลวงตาเพ็ง เป็นพระวัยเดียวกับตา ทันทีที่ฟ้าสางพอมองเห็นลายมือ ท่านจะเข็นเรือออกบิณฑบาตก่อนพระอื่นทั้งหมด

เรือของท่านคล้ายเรือสำปั้นแต่สั้นและเรียวกว่า จึงนั่งได้เพียงองค์เดียว กระดานพื้นเรือด้านหน้าเจาะเป็นวงกลมสำหรับวางบาตรลงไปได้ถึงช่วงที่บาตรป่องกลางพอดี

ถัดจากบาตรไปจนถึงหัวเรือปูกระดานเรียบเต็ม มีโอสังกะสีเคลือบวางเรียงกันอยู่หลายใบ

หลวงตาเพ็งท่านเป็นคนขยัน พูดจริงทำจริง จึงพายเรือในลักษณะที่ชาวบ้านเรียกว่า จ้ำ คือสาวไม้พายสลับกราบซ้ายขวาไม่หยุดมือ

เรือของท่านที่มีขนาดเล็กจึงแล่นได้เร็วมาก

ท่านพายเรือทวนน้ำผ่านบ้านญาติโยมใกล้วัดเรื่อยมาตามลำดับในแม่น้ำน้อย

หากบ้านไหนลงมานั่งรอใส่บาตรอยู่ปลายสะพานแล้ว ท่านก็วาดหัวเรือชะลอเข้าจอดรับบาตร

บ้านไหนยังไม่ลงมา ท่านก็พายผ่านไป

“ท่านเพ็งมีเจตนาปฏิบัติกิจของสงฆ์ คือการบิณฑบาต พวกเราชาวบ้านก็ควรส่งเสริมท่านด้วยการลงไปนั่งรอใส่บาตรให้ทัน”

มีบางวันที่ยายยังทำกับข้าวไม่เสร็จ ตาก็จะบอกกับหลวงตาเพ็งว่า “เที่ยวล่องนิมนต์ท่านแวะบ้านนี้อีกสักครั้งโยมผู้หญิงเขาจะใส่บาตรเพิ่ม”

เพราะหากไม่นิมนต์ไว้ล่วงหน้า เมื่อหลวงตาเพ็งท่านพายขึ้นไปรับบาตรจนถึงหมู่บ้านคนจีนเหนือบ้านแล้ว ขาล่องท่านจะพายเรือกลับวัดอยู่กลางแม่น้ำไม่แวะรับบาตรซ้ำอีก จนบางครั้งยายต้องร้องตะโกนเสียงแจ๋วก้องแม่น้ำว่า “นิมนต์แวะรับบาตรก่อนเจ้าข้า”

กับข้าวของยายที่ทำใส่บาตรด้วยเสมอนั้นบางทีก็เป็นแกงเข้ากะทิที่ปรุงยากจึงทำเป็นกับข้าวมื้อเย็นเมื่อวานแต่ตักแบ่งเอาไว้ต่างหากยังไม่ใส่ผัก เมื่อเช้าจึงนำมาอุ่นแล้วใส่ผักลงไป จากนั้นก็ตักใส่ถ้วย เพื่อความสะดวกในการถวายพระ ตอนที่ท่านหยิบโอของท่านที่เรียงไว้ที่หัวเรือขึ้นมา… เทกับข้าวในถ้วยลงในโอ… แล้วยกขึ้นประเคน

นอกจากแกงแล้ว บางทียายต้มฟักหรือหัวไช้เท้ากับหมูใส่กุ้งแห้งหรือปลาหมึกแห้ง บางวันก็เป็นแกงเลียง แกงร้อน หรือต้มปลาร้าหน่อไม้ บางครั้งก็ผัดบวบ ผัดแตงกวา ผัดไชโป้หวานกับไข่ บางคราวก็มีขนมพื้นบ้านง่ายๆ หมุนเวียนกันไป

ขนมและกับข้าวเหล่านี้ นอกจากแกงเข้ากะทิแล้ว ยายปรุงใหม่ร้อนๆ ทุกชนิด

 

 

ภาพของตาใส่บาตรอย่างสม่ำเสมอจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต แล้วยายจึงรับช่วงทำหน้าที่แทนนั้นประทับอยู่ในความทรงจำ

ด้วยมีสาเหตุเบื้องหลัง… ตามีความเป็นห่วงหลวงตาเพ็ง…

ทั้งๆที่ตามีอายุมากกว่าไม่กี่ปี แต่ตาก็เคยสอนหนังสือหลวงตาเพ็งในสมัยที่ยังเป็นฆราวาส

ดังนั้นตาจึงเป็นห่วงลูกศิษย์เกรงว่าจะบิณฑบาตได้ไม่พอฉัน

 
 
ขอบคุณแรงบันดาลใจ…ประเพณีตักบาตรที่เมียนมาร์ และ ลาว

ขอขอบคุณเจ้าของเรื่อง… คุณหนานคำ

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

มวลมหาประชาชนไทย 9.12.13

 

วันนี้เมื่อเวลาประเทศไทย 9:39 น.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตามดูภาพบบางส่วนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และก่อนหน้านี้ไม่กี่วันก็มีประมาณนี้…อันเป็นที่ประทับอกประทับใจมวลมหาประชาชนพลโลกมาแล้ว…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ติดตามภาพมวลมหาทายาทรับมอบพระราชอำนาจจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่7ใส่เกล้าใส่กระหม่อม ต่อได้ที่นี่ค่ะ …

 

http://www.facebook.com/hashtag/thaiuprising

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณภาพทุกภาพจากอินเตอร์เน็ต

 

 

httpv://new.livestream.com/fmtv-live/24live

 

 

 

 

ขอขอบคุณทีมงานเอ็มบล็อกทุกท่านมากค่ะ

 

 

 

 

 

 

ล่องอียาวดี

 

สุริยันลาวันลับ แต่จันทร์และดวงดาราน้อยใหญ่ก็ไม่ปล่อยให้พวกเราในเรือลำเดียวกันเงียบเหงาเกินไปกับเสียงกบเขียดอึ่งอ่างและอื่นๆที่เราไม่รู้จัก
เสียงสวบสาบบนท้องทุ่งจากหนุ่มๆพม่าเปลี่ยนเป็นเสียงเฮเมื่อแทงกบ เอ้ย
ปักหลักให้เรือเรายึดไม่ลอยคว้างไปไหนในค่ำคืนนั้นได้สำเร็จ
ท่ามกลางเสียงระงมของบรรดาสรรพชีวิตทั้งในน้ำ บนบก อากาศ และครึ่งบกครึ่งน้ำ…
พวกเราหยุดผจญภัยนั่งล้อมวงหม่ำมื้อเย็นใต้แสงเทียนฝีมือแม่ครัวที่แอบดูกี่ทีก็พ่อครัวมากกว่า อย่างเอร็ดอร่อยราวกับหิวโหยกันมากมายทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลยมาทั้งวันนอกจากนั่งนอนยืนเดินกินลมชมธรรมชาติฟังเสียงวิหกนกเค้าคูขันกันสนั่นเจื้อยแจ้วมาตลอดสองฟากฝั่งแม่น้ำอียาวดี
 
 
 
นกเค้าเยอะเจงๆ ไม่รู้นกอะไรต่อนกอะไร
 
“รังนกพวกนี้อยู่ที่ไหนเนาะ” เสียงถามแหวกขึ้นมาท่ามกลางเสียงบรรเลงเซ็งแซ่ของเหล่าวิหค
 
 
 
และไม่ต้องรอให้ใครตอบ กัปตันเหมือนจะได้ยินซะเอง ก็เลยวาดหัวเรือเข้าใกล้ฝั่งให้เห็นกันจะๆ…
 
“วู้ววว ถามโง่ๆ” เสียงเดียวกันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
 
 
 

 

 

[เรือใหญ่บรรทุกท่อนซุงที่ประมูลได้ไปขายต่อที่ย่างกุ้ง]

 

[บรรดาเรือกำลังร่อนหาทองคำในแม่น้ำ]
อาหารคาวที่ไม่เคยกินที่ไหนมาก่อนถูกกวาดเรียบลงกระเพาะของทุกคนภายในเวลาที่สมควร
ผลไม้ถูกจัดเสิร์ฟตามมาติดๆชนิดไม่มีช่องไฟเว้นวรรค
พวกเราเริ่มคุยเริ่มแลกเปลี่ยนประสพการณ์การเดินทางในที่ต่างๆและตามด้วยเรื่องเล่าส่วนตัวที่ปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร…
 
 


[ตรงนี้ถ้าไม่ใช่ลานสาวกอดเมียนมาร์ ก็น่าจะเป็นบริเวณที่กำลังทำพิธีทางศาสนาพุทธ]


[หนูน้อยเมียนมาร์ลุกขึ้นยืนโบกมือทักทายชาวต่างชาติ]
 
 
“คุณแม่คุณหมอท่านเป็นสุภาพสตรียุควิคตอเรี่ยน ท่านกับคุณพ่อพบกันโดยบังเอิญบนเรือที่มุ่งหน้าสู่อินเดีย
สมัยนั้นสุภาพสตรีอังกฤษถ้าอายุเลยยี่สิบห้าแล้วยังไม่มีคู่ โดยมากจะลงเรือไปหาคู่กันที่นั่น
ตอนนั้นเค้าเรียกค่ายทหารที่นั่นว่า เว็ดดิ้งมาร์เก็ต
แต่ก่อนไปก็จะมีนายหน้าเอ้ยแม่สื่อแม่ชักแนะนำให้ติดต่อรู้จักกันซะก่อนทางจดหมาย และญาติผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่ของคุณแม่คุณหมอก็ได้ใช้บริการนี้จนพอใจกันทั้งสองฝ่าย จึงตกลงรับหมั้นกับว่าที่สามีซึ่งกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ทางโน้น
หลังจากหมั้นกันแล้ว คุณแม่คุณหมอก็ออกเดินทางเพื่อไปเข้าพิธีแต่งงาน
แต่ก็นะ…
บุพเพสันนิวาสของท่านเพิ่งออกตัว ช่างชักช้าซะเหลือเกิน
ระหว่างที่คุณแม่กำลังจะลงเรือ ก็พอดีได้รับความช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆจากคุณพ่อซึ่งกำลังจะเดินทางไปรับตำแหน่งใหม่เป็นหมอประจำค่ายทหารที่อินเดียเหมือนกัน
ทั้งคู่ก็เลยได้เริ่มรู้จักกันนับแต่นั้น และได้คบหาเรียนรู้ซึ่งกันและกันไปอย่างไม่ตั้งใจตลอดการเดินทางที่ยาวนานนับเดือนบนเรือลำนั้น
ครั้นถึงอินเดีย คุณแม่ก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว… ยกเลิกการหมั้นหมายและการแต่งงานกับคู่หมั้น ทันที”
 
 

 

[เรือคู่ชีพใช้ตก เอ้ย ร่อนหาทองคำในแม่น้ำ]

 

[เหมือนชนบทที่เมืองไทย]

 

[กิจกรรมยามสายของชาวบ้านเมียนมาร์]

 

[อาบน้ำกันข้างสุสานที่คล้ายกับของชาวโรมันมากๆ]

 

[พาหนะชาวบ้าน สวยดี]

 

 

[สัตว์เลี้ยงของชาวบ้าน เพิ่งเห็นว่าที่นี่เค้าเลี้ยงแกะด้วย]

 

 

 

[กำลังหาทองคำ]

 

[ชาวบ้านสานเสื่อเป็นฝาบ้าน]

 

[ท่อนซุงไม้สักลอยน้ำจำนวนมากลากลงมาจากในป่า กำลังรอให้เรือใหญ่มาประมูลแข่งราคากัน]

 

 

[ก่อนเปิดประเทศ บรรดาเจดีย์น้อยใหญ่ทั่วประเทศล้วนมีสีขาว]

 

[แล้ววันหนึ่งท่านผู้นำก็สั่งให้ทาสีทองให้หมด]

 

[หมู่บ้านปั้นหม้อที่มีความสำคัญเพราะเป็นหมู่บ้านที่กองทัพอังฤษใช้เป็นที่ประกาศชัยชนะเหนือกองทัพพระเจ้าสีป่อ]

 

[เห็นแล้วทำให้คิดว่าพวกเค้าอาจมีความเกี่ยวพันกับกลุ่มช่างปั้นหม้อที่เมืองไทย]

 

 

 
เรื่องจริงไม่อิงนิยายฉบับไหนที่ได้ยินด้วยตัวเองคราวนี้ เราถึงกับฟินนนนซ้า…
ช่างเป็นเรื่องที่ช่วยส่งเสริมเรื่องราวในวรรณกรรมใหม่เล่มหนึ่งที่เราเพิ่งชอบเป็นนักหนา… 
 
 
 
[เครื่องมือหาทองคำของชาวบ้าน]

 

[ถ้าเจ้าของยังไม่เดือดร้อนต้องใช้เงิน เครื่องมือเหล่านี้ก็จะจอดทิ้งไว้เฉยๆ]

 

 
แล้วเราก็ค่อยๆหันหน้าไปมองคุณหมอที่กำลังออกอาการง่วงอย่างชื่นชม 
และก่อนที่ท่านจะขอตัวไปพักผ่อนก่อนใคร ท่านก็กรุณาเล่าเสริมถึงชีวิตในวัยเด็กของท่านกับพี่ชายภายใต้การฟูมฟักของคุณแม่ระหว่างที่คุณพ่อต้องไปรับราชการยามสงครามโลกณ.แดนไกลโพ้นให้ฟัง
ท่านคงคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่ของท่านขึ้นมาในตอนนั้นอย่างจับใจเหมือนกัน
 
 
[อุตสาหกรรมป่าไม้ที่ถูกต้องตามกฏหมายของเมียนมาร์]
 
หลังจากนั้น เราเอง ท่ามกลางความมืดสนิทที่มีเพียงแสงดาวเคล้าแสงจันทร์ สัมผัสสายลมแม่น้ำพัดมาเอื่อยๆเย็นๆ  เสียงระงมแข่งกันร้องบรรเลงขับกล่อมของกบเขียดอึ่งอ่างค้างคาวแหวกเวหา ก็หาได้หลับลงไปง่ายๆไม่ 
 
 
[สงสัยจังว่าคณะศรัทธาจากที่ไหนหนอที่ดั้นด้นมาถึงที่นี่]
 
ด้วยคิดอยากจะอ่านหนังสือก่อนนอน อันเป็นตอนท้ายเล่มของวรรณกรรม “บูรพา”
จำได้ว่าท่านว.วินิจฉัยกุล ได้เล่าถึง ”ชีวิตชาววิคตอเรี่ยน“ อย่างย่อๆแทรกไว้ให้เป็นความรู้ประดับสติปัญญาและใช้ประกอบการอ่านเพื่อความเข้าใจวรรณกรรมสุดยอดเล่มนี้ของท่าน
 
 
 
[แม่น้ำที่อุดมด้วยสายแร่ทองคำ แม่น้ำที่นำส่งความมั่งคั่งแก่เกรทบริทเทนในอดีต แม่น้ำที่เมียนมาร์เป็นเจ้าของแต่ผู้เดียว… Ayeyarwady river]
::
::
::
::
:
เรื่องย่อ ชีวิตชาววิคตอเรี่ยน   http://septimustidbits.blogspot.com.au/2013/10/blog-post_26.html

 

 

 

 
[ยามเช้าราว 6 โมงของตะละแม่ LOL..]

ขอบคุณท่านมาสเตอร์เทพบุตรฯเจ้าค่ะ เพลงเปิ้นก็ม่วนหลายนะคะ ฟังแล้วฮึกเหิม(เอ๊ะ ยังไง) ตะละแม่กุสุมาต้องปลื้มมมมใจมวากเรยค่ะ ฮาฮาฮา…

อ่ะอ่ะอ่ะ ท่านพูดแล้วไม่คืนคำนะคะ สัญญาต้องเป็นสัญญาาาาาา…

ขอบคุณคุณTanetpol มากค่ะ ข้าเจ้ามีกำลังใจโม้ได้อีกเยอะเลยค่ะ ^^

เรามารื่นอภิรมย์ด้วยกันคะคุณนก สุขแบบพอเพียงเป็นอย่างนี้นี่เองนะคะ LOL..

SAM_3656

^^   xxx

ขอบพระคุณคุณพี่…สมาร์ทเลดี้ตัวจริงแห่งสยามไทย…สำหรับ River of Life มากๆๆๆๆค่ะ จุ๊บจุ๊บ..

 

Kasem Patomsakuldee

ชอบ อยากไป
คงต้องรีบนิดนึงคะคุณเกษม ก่อนที่ความงามอันบริสุทธิ์จะถูกแทนที่ด้วยเครื่องจักรเครื่องยนต์หมดคะ
ขอขอบคุณทีมงานเอ็มบล็อกมากค่ะ

Dam! … nobody wants it!

 

undefined

[ขอบคุณทีวีไทยพับบลิคช่อง7สี]

 

 

 

 

 ที่มา https://www.facebook.com/photo.php?fbid=439634269487579&set=a.270601686390839.61458.270599246391083&type=1&theater

 

 

undefined

ร่วมชื่นชมและให้กำลังใจคุณศศิน เฉลิมลาภ นักสู้ผู้เดินเท้าไม่เอาเขื่อน

https://www.facebook.com/sasin.chalermlarp.9

 

 

 

 

 ย้อนอดีต ที่ เคยค้านสร้างเขื่อนแม่วงก์

                                                                                 http://www.thairath.co.th/content/pol/371635

 

 

 

 

เจาะข่าวตื้น เฉพาะเขื่อนแม่วงศ์

hahahahaha……good moring ka khun P’ xxxxx  ^^

 “ถ้ามึงจะทำร้ายผืนป่า ทำร้ายธรรมชาติ ทำร้ายบ้านเกิดเมืองนอนอยู่อย่างนี้ สัตว์นรกจะมารอรับมึงแน่ แต่มึงคงไม่ตกใจ เพราะมึงเห็นในกระจกอยู่ทุกวัน คิดทำสิ่งสร้างสรรค์บ้างได้มั้ย” Cr ฉัตรชัย mr_plengpanich ( อินสตาแกรม )

.

..

.

ขออนุญาติเรียนขอบคุณท่านฉัตรชัยด้วยคนคะคุณพี่ LOL….

ส่วนรายการค.คน ข้าเจ้าขอยกลิงค์มาทางนี้นะค้า 5555…..

..

.

.

นอกจากนี้ยังมีอีกเทปที่น่าฟังเช่นกันค่ะ

เริ่มที่นาทีที่ 23.14 คะ

ลองฟังดูสักนิดนะคะว่า Health ใน EHIA มีผลถึงสุขภาพพวกเราชาวไทยอย่างไรค่ะ

 

.

..

.

 “ความเห็นต่อโครงการระบบการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำอย่างยั่งยืนฯ วงเงิน350,000 ล้านบาท

เมื่อวันจันทร์ที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ณ ห้องประชุมอาคาร วสท.

ตามที่ วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ (วสท.) ได้ทักท้วงในการดําเนินการโครงการ
บริหารจัดการทรัพยากรน้ํา 350,000 ล้านบาทมาเป็นลําดับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นการดําเนินงานที่ผิดหลัก
ขั้นตอนที่ถูกต้องตามมาตรฐาน และตามหลักวิชาการวิศวกรรม ซึ่งจะทําใหการบริหารจัดการโครงการฯ ดังกล่าวมิ
อาจคาดหวงความสำเร็จ และมิอาจเห็นผลสัมฤทธของงานได้นั้น อย่างไรก็ตามผู้บริหารจัดการโครงการฯ ก็ยัง
เดินหน้าดําเนินการจนถึงขั้นประกาศผลการคัดเลือกผู้รับจ้างเพื่อดําเนินงานในแต่ละโมดูลและเตรียมลงนามในสัญญา
กับผู้รับจ้างแล้วนั้น ทั้งนี้ด้วยความเป็นห่วงต่อการดําเนินการโครงการฯ ในขั้นตอนต่อ ๆ ไป และเพื่อให้ผู้บริหาร
จัดการโครงการฯ ได้ตระหนักถึงประเด็นสําคัญที่ไม่อาจละเลย และเป็นประเด็นทักท้วงที่ควรรับฟังจากผู้มี
ประสบการณ์ทั้งในด้านวิชาการและวิชาชีพ วสท. จึงขอแถลงข่าวสรุปประเด็นความเห็นที่สําคัญไว้ดังนี้

—–

 

(สนใจติดตามอ่านต่อได้ที่นี่ค่ะ   http://www.eit.or.th/q_download/17062013_press/Press-3.5.pdf    )

 

 

.

..

.

ระหว่างเดือนตุลาคม-พฤศจิกายนนี้ รัฐบาลเตรียมเดินสายพบประชาชน ในพื้นที่ที่จะได้รับผลกระทบจากเมกะโปรเจคท์บริหารจัดการน้ำ หรือที่คุ้นหูกันดีในชื่อ “โครงการเงินกู้ 3.5 แสนล้านบาท” รวม 36 จังหวัด ตามที่ศาลปกครองที่คำสั่งไปเมื่อไม่นานนี้ —

กระบวนการทำประชาพิจารณ์ จะเริ่มตั้งแต่วันจันทร์ที่ 7 ต.ค. 2556 ณ ร.ร.จักรคำคณาทร จ.ลำพูน และไปสิ้นสุดในวันศุกร์ที่ 29 พ.ย. 2556 ณ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า เจ้าคุณทหารลาดกระบัง กทม. รวมทั้งสิ้น 36 จังหวัด คาดว่าจะมีประชาชนมาร่วมเฉลี่ยเวทีละ 800-2,000 คน รวมทั้งสิ้น 40,000 คน

(ข่าวจาก http://www.naewna.com/scoop/70272)

 

 

….

….

….

 

 

 

 

โครงการ 3.5 แสนล้านแท้งโดยพื้นฐาน !??  (by คำนูณ สิทธิสมาน, October 30 at 5:14pm )

Blessing in disguise !??

เมื่อบ่ายวันอังคารที่ 29 ตุลาคม คณะกรรมาธิการการเงินการคลังการธนาคารและสถาบันการเงิน วุฒิสภา เชิญผู้แทนธนาคาร 4 แห่งที่ทำสัญญาเงินกู้กับกระทรวงการคลังในโครงการบริหารจัดการน้ำ 3.5 แสนล้านบาทเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2556 มาชี้แจงเรื่องความบริบูรณ์ของสัญญาเงินกู้ที่ยังไม่มีการส่งมอบทรัพย์สิน (เงิน) ให้ในวันทำสัญญา

ทุกธนาคาร (ยกเว้นธนาคารออมสิน) ตอบหนักแน่นตรงกันว่าสัญญายังไม่มีผลบริบูรณ์ เพราะยังไม่มีการเบิกเงินกู้

ทั้งนี้ย่อมเป็นไปตามหลักการพื้นฐานแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ หมวด 2 ‘ยืมใช้สิ้นเปลือง’ มาตรา 650 วรรคสองที่ว่า…

“สัญญานี้ย่อมบริบูรณ์ต่อเมื่อส่งมอบทรัพย์สินที่ยืม”

เมื่อถามต่อไปว่าแล้วเมื่อกระทรวงการคลังจะมาเบิกเงินกู้ตามสัญญา (ที่ไม่บริบูรณ์) ภายหลังจากวันที่ 30 มิถุนายน 2556 ที่หมดอำนาจกู้เงิน 3.5 แสนล้านบาทตามมาตรา 3 วรรคสองแห่งพระราชกำหนดให้อำนาจกระทรวงการคลังกู้เงินเพื่อการวางระบบบริหารจัดการน้ำและสร้างอนาคตประเทศ พ.ศ. 2555 ที่ว่า

“การกู้เงินตามวรรคหนึ่ง ให้มีมูลค่ารวมกันไม่เกินสามแสนห้าหมื่นล้านบาท และให้กระทำได้ภายในกำหนดเวลาไม่เกินวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2556”

จะยอมให้กระทรวงการคลังเบิกเงินกู้หรือไม่ ?

ทุกธนาคารตอบตรงกันว่ายังตอบไม่ได้ ต้องเข้าบอร์ดใหญ่ และตรวจสอบข้อกฎหมายอย่างเคร่งครัด หากไม่มีข้อยืนยันได้โดยปราศจากข้อสงสัย จะยังไม่ให้เบิก เพราะธนาคารจะต้องรับผิดชอบต่อผู้ฝากเงินและผู้ถือหุ้นเป็นอันดับแรก

และยินดีที่จะให้กระทรวงการคลังฟ้องเป็นคดีแพ่ง จะได้เกิดความชัดเจนทางข้อกฎหมายต่อไป

นี่ยังไม่ได้พูดถึงประเด็นคำสั่งศาลปกครองเลยนะ พูดเฉพาะประเด็นการ(จะ)เบิกเงินกู้ตามสัญญา(ที่ไม่บริบูรณ์)ในขณะที่กระทรวงการคลังหมดอำนาจการกู้เงินตามกฎหมายไปนานแล้วเท่านั้น

พูดภาษาชาวบ้านง่าย ๆ ว่าโครงการบริหารจัดการน้ำ 3.5 แสนล้านบาทแท้งไปเรียบร้อยแล้วโดยพื้นฐาน

เพราะทำไปก็ไม่แน่ว่าจะเบิกเงินกู้มาจ่ายได้หรือไม่ !

 

 

[ อ่านต่อที่ https://www.facebook.com/kamnoon/posts/609321792445112 ]

 

 

ท่าเรือทวาย

เมื่อมีโอกาสได้พูดคุยกับชาวเมียนมาร์ เราถามคำเดียว:
โปรเจคยักษ์โปรเจคนี้จะเกิดผลกระทบต่อเมืองไทยบ้านฉันอย่างไร


 

 

 

 

 


 

 

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

 

 คำตอบ:

 

 

 

 

-ธุรกิจการค้าที่เกิดขึ้นอย่างคับคั่งในท่าเรือต่างๆในเอเชียจะถูกย้ายมาคับคั่งที่ท่าเรือทวายแทนเพราะเป็นจุดศูนย์กลางทางการเดินเรือมากกว่า ไปมาสะดวกกว่า
-แรงงานพม่าในไทยทั้งหมดจะถูกดูดกลับโดยอัตโนมัติ
(ค่าแรงวันละ300บาทที่เกิดขึ้นก็เพื่อสกัดการไหลกลับนี้- เค้ารู้ด้วยนะว่าทางเมืองไทยเกิดอะไรขึ้นบ้าง)
-ศูนย์กลางเศรษฐกิจของภูมิภาคจะย้ายมาเฟื่องฟูที่เมียนมาร์แทน
(จึงไม่ต้องแปลกใจที่เห็นพวกเกิดมาก็มีกินไม่หมดวิ่งกันเท้าพลิก- อันนี้เค้าก็รู้อีก)
….
..
undefined
::::
::
undefined
[หมาก 3 คำ 100 จ๊าค วันหนึ่งๆชาวพม่าจะเคี้ยวหมากประมาณ 20 กว่าคำ]
.
:
น่าสนใจมากๆค่ะคุณ Zuzu No
::::
::
 
[มังคุดลูกละ 200 จ๊าค]
.
:

 

Why not? if you could na ka khun Hongsaraj Rodreung.

 

 

 

::::
::
[สันกำแพงเมืองพม่า]
.
:
ชวนให้คิดนิดนึงนะคะคุณ Boonji Ji
ว่า เพื่อนที่แสนดีของทางนั้นไม่ว่าจะเป็น ชาวญี่ปุ่น  ชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ตลอดจนชาวเกาหลีใต้
 พวกเค้าให้ความสำคัญกับเงื่อนไขนี้มากน้อยแค่ไหนตอนตัดสินใจทุ่มการลงทุนก้อนมหึมาที่นั่นค่ะ
::::
::
 undefined
.
:

 

 

Oudom Hongkham,   I reject your comment.

 

 

 

::::
::
.
:
ขอบคุณคุณ Hirun Tanodom สำหรับข้อชี้แนะอันทรงคุณค่าทั้งหมดค่ะ
หวังว่าคนไทยเจ้าของภาษีจะได้รับรายงานให้ชื่นนนนนนนนนใจในเร็ววันนี้นะคะ
::::
::
undefined
::::
::

Pmusic Midcomp · Employer at Self Employed (Business)
*-* น่าสงสาร ยังจะเลวได้อีก น่าสงสัยว่าจะวางไพ่ใบสุดท้าย.หรือเปล่าตามที่คาดเดาไว้ฤาจะเป็นตามคำทำนายดวงเมือง +คนสูงอ่อนแอ.+คนรุ่นเด็กจะนำพาแก้ไขบ้านเมืองกันเอง ตามนี้นั้นฉะไหนฤาเป็นจริงดังจะปรากฏอันใกล้นี้…แต่หวงอย่างจะมีกองกำลังรับจ้างเป็นไพ่ใบสุดท้าย คงไม่อยากคาดเดาว่า ใครกันจะจ้าง*-*.
undefined
[ภาพพุทธทำนายพบที่เมียนมาร์ จากคำบรรยายใต้ภาพ ไกด์แปลให้ฟังว่า …
ในอนาคตเมื่อผู้คนไร้ศีลธรรม บรรดาผู้ที่ไม่ค่อยจะมีกินทั้งหลายต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือหมั่นเติมเต็มขุมสมบัติของบรรดาเศรษฐีผู้มั่งมีเหลือกินเหลือใช้แล้วอย่างขมีขมัน ประดุจดังคอยเติมน้ำลงในตุ่มที่เต็มจนล้นแล้ว
ให้ล้นแล้วล้นอีก]
::
::::
::
อ้าวไวจริง นี่มาถึง บททดสอบภูมิปัญญาลับคมสมองสังคมร่วมชาติ บทสุดท้ายกันแล้วหรือคะคุณPmusic Midcomp
ว่าแต่ ไพ่ใบนี้จะเป็นหน้าอะไรนะคะ   LOL…
::
::

Hội An ฮวยอัน

 

 

เชื่อหรือไม่ รอยอดีตที่ใหม่สดจากเวียดนามที่ยังตรึงจิตตรึงใจอยู่จนทุกวันนี้กลับเป็นหมู่บ้านเล็กๆนาม ฮวยอัน
 

 

 

เสน่ห์ที่รัดรึงของฮวยอันมีมนต์ขลังที่ประมาทไม่ได้เลย

 

ก่อนไปเวียดนาม…
เราไม่รู้จักอะไรมากไปกว่า ประเทศเพื่อนบ้านที่ห่างออกไปและแสบสันต์ในประวัติศาสตร์ชาติไทยในแง่ไม่รู้จะช่วยเหลือเป็นหลักพักพิงให้ไปทำไม และถ้าให้นึกใกล้เข้ามาอีกมากหน่อยก็เห็นจะหนีไม่พ้น สงคราม ที่ชาวเวียดสังหารกันเองให้เป็นที่ระทึกขวัญเพื่อนบ้านใกล้เคียง กระทั่งปัจจุบันฝรั่งประเทศก็ยังต้องมีการรำลึกถึงกันทุกปี
 
 
แต่นั่นคือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว เราบอกตัวเองก่อนจะไปตลุยเอ้ยทำความรู้จักแผ่นดินของเขา
 
[มังคุดที่ฮวยอัน เขาบอกว่ากิโลกรัมละ 5 หมื่นด่อง หรือ 5 ลูก 1 หมื่นด่อง]
พร้อมกับมีภาพชาวเวียดนามจากแถบนี้อยู่ในใจ…
ตัวเล็กๆขาวๆ บอบบางสู้ชีวิตหนักเอาเบาสู้ทั้งหญิงทั้งชาย แล้วก็เจ้าเล่ห์ถือตัวกับถือเงินเป็นพระเจ้าหน่อยๆ…
ประมาณนี้
 
 
ปรากฏ เมื่อไปถึง… ฮ่าฮ่า ผิดหมด!

 

 

 

เหมือนๆเราไปพบเห็นคนบ้านนอกหน้าตาใสซื่อที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ มีความอ่อนน้อมถ่อมตน มีน้ำจิตน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และติดไอโฟน
เหมือนๆเราไปพบเห็นคนจีนที่ขยันทำมาหากินไม่สนใจเวล่ำเวลาแต่เก้าะไม่พูดจีนไม่ดำเนินชีวิตตามรอยบรรพบุรุษจีนอย่างที่เราเคยเห็นจนเจนตา 
เหมือนๆเราไปพบเห็นบ้านเมืองที่สงบไม่วุ่นวายนักยกเว้นมอเตอร์ไซค์นับล้านคันเหล่านั้นในบางเวลา

 

เหมือนๆเราไปพบเห็นผู้คนที่เย่อหยิ่งปฏิเสธสินจ้างรางวัลที่เรียกกันว่าทิป
 

 

เหมือนๆเราไปพบเห็นผู้คนที่เย่อหยิ่งปฏิเสธสินจ้างรางวัลที่เรียกกันว่าทิป
 

 

แล้วก็…อื่นๆอีกที่น่าประทับใจ… เกรงว่าถ้าบรรยายออกมามากไปอาจเดือดร้อนต้องตีตั๋วกลับไปอีกที

 

หากในบรรดาท้องถิ่นที่เราได้แวะเยือนทั้งหมด กลับมาแล้วก็นั่งคิดนอนคิดถึงยามว่างเสมอ กลับเป็น 2 เมืองคือ เว้ กับ ฮวยอัน
 
 

 

และเมื่อนึกๆไป แท้จริงแล้วเป็น 2 เมืองที่ลูกหลานเวียดกงผู้เป็นไกด์ประจำกรุ๊ปเราแทบจะไม่คุยอะไรให้ฟังสักเท่าไหร่เลย

 

สันนิษฐานว่าน่าจะเนื่องมาจากรอยต่อเชิงประวัติศาสตร์ที่กุดด้วนลงดุจคนละเวียดเดียวกัน
แต่…

 

ก็ไม่ได้ส่งผลให้เราได้รับความสนุกสุขใจและความอิ่มใจน้อยลงสักเท่าใดไม่
 

 

ในเมื่อสิ่งที่หลงเหลือติดแผ่นดินยังสามารถบอกเล่าเรื่องราวเองได้
 
 

 

และที่ฮวยอัน ทุกสิ่งเหล่านั้นก็ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด… ดีเสียจนเราไม่อยากลืม(เธอ)เลย
 
 

 

ตามประวัติ
ฮวยอันเคยเป็นเมืองท่าที่คึกคักแห่งหนึ่งของโลก
อุ่นหนาฝาคั่งด้วยบรรดาพ่อค้าที่เดินทางมาจากแดนใกล้และแดนไกลเพื่อนำสินค้ามาแลกเปลี่ยนซื้อขายกัน
 

 

ในบรรดากลุ่มพ่อค้าเหล่านี้
มีพ่อค้าชาวญี่ปุ่นกับชาวจีนที่ทิ้งหลักปักฐานไว้ให้เป็นที่รำลึกถึงตราบจนทุกวันนี้

 

จากสิ่งละอันพันละน้อยที่ละเอียดอ่อนของขนบประเพณีของแต่ละชนเผ่า
เมื่อนำมาจัดวางอยู่ในละแวกเดียวกัน ทำให้ ฮวยอัน ถึงกับงดงามมีเสน่ห์อันลึกล้ำ
ในท่ามกลางความเป็นไปของบรรยากาศของสังคมโลกในปัจจุบันที่รีบเร่งไปซะทุกเรื่องราว
 

 

ความสงบ… 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

การเคลื่อนไปของชีวิตที่ขนานไปกับกาลเวลาอย่างเรียบเรื่อยมั่นคง… 

 

 

 

 

 

สมบัติอันเป็นพัสถานจากบรรพกาลได้รับการถนอมรักษาให้ดำรงอยู่ราวตราบชั่วดินฟ้า…
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ส่งให้ผู้ที่ได้มีโอกาสมาสัมผัส ถึงกับลืมโลกแห่งความเป็นจริงของตนเองสิ้น

 

 

 

 

 

นี่คือเธอ… ฮวยอัน
[ร้านนี้ตกแต่งสวยถูกใจจนต้องก้าวเข้าไปลองชิมฝีมือ]
[Cao Lau ออกเสียงว่า ข้าวลาว]

 

[อาหารชาวฮวยอัน]

 

[วิวนอกร้าน]
 [ตลาดสดฮวยอัน]
[ฮวยอันยามแดดร่มลมตก]

 

 

[ชาวฮวยอันเลิกงานกลับบ้าน]

 

 

 

 

ชมเสน่ห์ฮวยอันยามไร้แสงตะวันต่อได้ที่นี่ค่ะ http://septimustidbits.blogspot.com.au/2013/07/hoi.html

 

 

:::
.

 

Nuno Banhat ·  Top Commenter · สำนักวายุคีรี

http://mblog.manager.co.th/nunohatyai

ไฮ! ฮวยอัน
เปิดเพลงรักสมหวังฟังบ้าง,ไม่เสียหาย
แล้วความรักจะว๊าวววน่าดู ♫ ♪ ☻.
:::
.

 

septimus~
เจ้าค่ะคุณน้านูณ.บ้านหาด
คุณน้าฯก็ใช้เพลงนี้กล่อม..ทุกวันเหรอเจ้าคะ LOL…
สุขสันต์วันเข้าพรรษาค่า
:::
.

Mat Sriphontong · Follow

ยังสวยงามไม่เปลี่ยน น่าเที่ยวมากค่า แต่ไม่ชอบอาหารบ้านเขา อร่อยสู้บ้านเราไม่ได้vbvb
:::
.

 

septimus~
lol… มัทจังได้ลองชิมข้าวลาวป่าว อร่อยดีนา กลมกล่อมเหมือนกินผัดซีอิ้วขลุกขลิกด้วยพะโล้เลย
แล้วก็จานนี้ก็อร่อย ไส้กุ้งสับ … กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนล่ะ  xxxxx
:)))

:::
.

 

septimus~
ขอบคุณคุณครูอนันต์ นาควิจิตร มากค่ะ
คำชมของคุณครูทำให้ข้าเจ้าหึกเหิมอยากเล่าเรื่องเที่ยวที่อื่นอีกค่ะ
^_^

:::
.

 

septimus~

สวัสดีค่ะท่านป๋าบล 

ข้าเจ้าจะรอท่านป๋าบลกลับมาเล่าให้ฟังบ้างนะค้า

:::
.

 

septimus~

เธองามจริงๆเนาะคะคุณCharlie  

:::
.

 

septimus~

ความทรงจำดีๆทั้งนั้นด้วยจิคะคุณพี่  LOL…

คุณพี่ทั้งสองถ้าพอว่างพอมีเวลา รีบเกี่ยวก้อยกันไปฮันนีมูนอีกรอบทีนั่นนะคะ … สงบงามเหลื้อออเกินค่ะ

:::
.

Roong Normally · วสส.ชบ.48

can i comment ?

 

:::
.
septimus~
 
of course you can and please do so ka tarn Norm LOL….
 

 

 

 

 

:::
.

 

 

Benja Watcharapaha · ว.พ.

มาช้าไปหน่อยแต่เนื้อหาและรูปภาพสวยด้วยฝีมือคนพาเที่ยวชม ยังงามและอยู่ครบถ้วน..สงบ น่าไปเที่ยวจริงๆ คุณเซ็ปทำให้เกิดความอยากไปเที่ยวชม..ยั่วยวนนะเนี่ยะ 555.

 

:::
.

 

septimus~

 5555 ขออำภัยค่าท่านผอ. แต่เมืองเค้าน่าไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจจริงๆนะคะ แล้วก็อยู่ใกล้บ้านเรามั่กๆด้วยค่ะ บินชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้ว 

:::
.

 

หีบหนังสือ

อย่างที่ทราบกัน การอ่านหนังสือเป็นกิจกรรมที่บรรดาฝรั่งทุกชาติที่เจริญแล้วถือเป็นกิจวัตรอย่างหนึ่ง
ที่ว่างเมื่อไหร่เป็นต้องอ่านหนังสือ
และถึงแม้ไม่ว่างกระทั่งกำลังอยู่ในระหว่างการท่องเที่ยว พวกเขาก็ต้องเจียดเวลาชะแว๊บบบบบไปอ่านหนังสือ
อันนี้ก็โปรดอย่าสงสัยว่าเขาทำได้อย่างไร …
เพราะคนเราลงว่ามีความตั้งใจแล้ว สิ่งใดๆก็ทำได้สำเร็จเอง
เป็นเวลานานนับปีแล้วที่เราเฝ้าสังเกตพัฒนาการอย่างหนึ่งในชุมชนของคนอเมริกัน
“ตั้งหีบหนังสือไว้หน้าบ้าน”
ในหีบจะบรรจุหนังสือต่างๆที่เจ้าของอ่านแล้วและต้องการให้เพื่อนบ้านหรือผู้ที่เดินทางผ่านไปมาได้อ่านบ้าง
นับเป็นการแบ่งปันช่วยเหลือกันอย่างน่าชื่นชม
และยังได้ผูกมิตรสนิทใจขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง
ฉะนั้น…ใครใคร่อ่านหนังสือเล่มใดก็หยิบไปอ่านได้
อ่านเสร็จแล้วก็นำมาคืน
หรือจะนำหนังสือของตนเองมาวางแลกเปลี่ยนเพื่อให้ผู้อื่นได้อ่านบ้างก็มี
(กรณีที่หน้าบ้านตนเองยังไม่ได้ติดตั้งหีบหนังสือให้เป็นเรื่องเป็นราว)
ก็นับเป็นความคิดที่สร้างสรรค์จรรโลงโลกสำหรับผู้คนที่ฝักใฝ่แต่พัฒนาตนเอง
** ขอบคุณแนวคิดและรูปภาพจาก Little Free Library **
 
 

 

:::
.
:::
.
Nuno Banhat ·  Top Commenter · สำนักวายุคีรี
http://mblog.manager.co.th/nunohatyai
เป็นอะไรทื่จำเริญๆ สร้างสรรค์จรรโลงโลกโดยแท้
☺ชื่นชมๆ จ่ะ
:::
.
septimus ~
Thank you so much ka khun naNu
^__^
:::
.
:::
.
Nuno Banhat ·  Top Commenter · สำนักวายุคีรี
http://mblog.manager.co.th/nunohatyai
แต่ก่อน เคยอ่านหนังสือเฉลี่ยปีละแปดบรรทัด
ตอนนี้ เหลือเพียงสี่บรรทัดเท่านั้น ฮ่า.
:::
.
septimus ~
5555  สิ่งแวดล้อมมักส่งแรงจูงใจเสมอเลยนะคะคุณน้านู
แต่ไม่อ่านก็ ฟัง ก็ ดู แทนเนอะคะ
ขอบคุณคุณน้านูมากค่ะที่เมตตาหมั่นแวะมาดูแลบ้านหลังนี้ให้ข้าเจ้าเสมอ ข้าเจ้าความจริงจะเข้ามาคุยกับคุณน้าตั้งแต่วันวาน
แต่บังเอิ๊ญทางนี้มีเรื่องน่าตื่นเต้นค่ะ..
เป็นโหวตนายกฯหญิงคนแรกให้ออกจากงาน
เป็นอะไรที่พัฒนามากค่ะคุณน้า
ฝรั่งเค้าทำกันอย่างเป็นระบบที่มีประสิทธิภาพเป็นเยี่ยมเรยค่ะ..
ทุกคนเดินตามระบบ ไม่ยักโชว์ออฟแหกคอกให้เป็นที่น่าหมั่นไส้กันซ้ากกะคน
คุณน้าว่ามันประหลาดดีป่ะคะ 5555….
.
:)))
:::
.
:::
.

Mat Sriphontong

พึ่งรู้ว่าที่นี้ เขาเปิดโครงการใหม่ สวย น่าอยู่ น่าเข้ามานั่งพักเล่น ฟังเพลงเย็นๆ เบาๆ สหวัดดีค่า สบายดีใช่ไหมค่า ^_____@.
:::
.
septimus ~
xxx เอ้ มัทจัง พี่สบายดีจ้า น้องสาวหลานสาวก็เหมือนกันน๊า
ช่ายๆ ที่นี่เค้าเปิดโครงการใหม่ น้องสาวจะกลับมาเล่าไรต่อไรให้ฟังมั่งป่ะคะ คิดถึงจังค่ะ
สุขสันต์ทุกวันนะคะน้องสาว 
^__^
:::
.
:::
.
undefined
ช่ายค่ะท่านผอ. จมูกเราเองก็มี เราก็หายใจเองจินุ
จะมัวรอยืมจมูกคนอื่นหายใจอยู่ทำไม 55555
:)))

 

 

บางคล้าที่เดียวเองเหรอคะคุณพี่ขา

ประเทศไทยออกกว้างใหญ่ อุอุ  ^^   xxxxxx

 

 

 

55555 เอิ๊กส์ คุณนกค้า ถ้าเป็นงั้นวัยรุ่นส์ในภาพนี้จะว่าไงน้อ
:::
.
:::
.

 

คุณพรทิพย์คะ อย่าได้สงสัยเลยค่ะ

พอดีข้าเจ้าได้เห็นว่าเมืองไหนๆก็เป็นเมืองแห่งการอ่านทั้งสิ้นค่ะ ไม่ว่าทางนี้หรือทางยุโรป

ใช่ว่าจะเป็นที่กทม.แห่งเดียวในโลกก็หาไม่ค่า  ^_^

:::
.
:::
.

น่าวัดใจม้ากกกกกค่ะคุณพี่ ถ้าเรากล้าตั้ง ใครจะกล้าหยิบไปอ่านบ้าง

ขึ้นชื่อว่า คนไทย มักไม่ชอบให้ใครมาลบหลู่ซ้าาาาด้วย     5555

.

.

ท่านป๋าบลค้า สวัสดีค่า ท่านป๋าบลสบายดีนะคะ
ไอเดียดีๆ มักไม่เป็นข่าวค่ะท่านป๋าบล เกรงโลกจะสวยเกินไปค่า
55555….
.
.
งั้นตั้งเลยคะคุณพี่ ให้ครบทุกเขตไปเลยค่ะ  จะได้เป็นอินดิเคเตอร์วัดน้ำ อุบส์…
:)))
.
.
ไม่หนีจิคะท่านVเทพบุตรบัวธรรม
บัวใหญ่ก็ตั้งด้วยค่ะ   lol…
:)))
.
.

 Athenaz Athenaz · Follow ·  Top Commenter · London, United Kingdom

ท่านตั้งสักตู้ หรือจะใช้ตู้กับข้าวกระท่อมเถึยงนา เดี๋ยวจะหาหนังสือธรรมะกับเกษตรพอเพียงไปใส่ตู้ .. จะดีไหมหนอ ..

 

:::

.

That’s a very good idea ka khun P’ ^^ xxxxxxx

(ขอประทานโทษคุณพี่นะคะ ไม่รู้ทำไมเม้นท์นี้ของคุณพี่จึงคลาดไปได้ค่ะ   ;p)

:::

.

undefined

Mat Sriphontong · Follow

ชีวิตเปลี่ยนไปแล้ว ความรับผิดชอบมีทุกฝีก้าวเหมือนเงาตามตัว คงได้แค่แวะมาทักทายบ้างค่า งานล้นมือ เลี้ยงลูกเอง งานที่บ้าน งานที่ร้าน ก็หมดวันแล้วค่าพี่สาว

:::

.

::

.

T_T   พี่โดนทิ้ง!!

.

ฮ่า ล้อเล่นจ้า มัทยุ่งมวากกกก พี่รู้ แล้ว… แล้วหลานคนที่สองมายังอะน้องสาว ^^

..ถึงยุ่งยังไงก็อย่าลืมเจียดเวลาดูแลตัวเองด้วยน๊า แต๊งส์หลายๆที่แวะมาหาพี่อีกครั้งวันนี้ค่ะ จู๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ… คิดถึงนะคะ 

.

.

^______________________*

 

 

หน้ากาก

ความหมายตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน “หน้ากาก” คือ เครื่องบังใบหน้าทั้งหมดหรือบางส่วน สวมใส่เพื่อป้องกันสิ่งต่างๆ ใส่เพื่อปกปิดใบหน้า ใส่เพื่อเป็นการแสดง หรือเพื่อความบันเทิง หน้ากากมีมาตั้งแต่สมัยโบราณทั้งเพื่อประกอบพิธีกรรมและไว้ใช้งาน

 

 

 

 

ญี่ปุ่นเองก็มีประวัติการใช้หน้ากากมาอย่างยาวนาน โดยมีจุดประสงค์ที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการใช้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนา พิธีกรรมตามความเชื่อของท้องถิ่น ได้แก่พิธีกรรมเพื่อการรักษาคนป่วย หรือ พิธีกรรมการเผาศพ

 

 

 

 

โดยหน้ากากญี่ปุ่นก็จะมีลักษณะ ประเภท ความหมาย และความเป็นมาที่แตกต่างกันออกไป

 

 

 

หน้ากากบางส่วนนั้นมีพัฒนาการมาจากความเชื่อที่สืบต่อกันมา อันได้แก่ความเชื่อในสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ

 

 

Ghost Spirit (Onryo-Kei) หมายถึง “วิญญาณ”  

หน้ากากที่มีรูปร่างน่ากลัวดังข้างต้นนี้สื่อถึงวิญญาณที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นซึ่งเชื่อว่ามาจากนรก

หน้ากาก Onryo-Kei จึงมีความหมายถึงสิ่งชั่วร้ายหรือเป็นตัวแทนของความชั่วร้ายที่เข้ามาสร้างความเดือดร้อนให้แก่ชาวบ้าน หรือสร้างความเสียหายให้แก่พืชผลของชาวบ้านในสมัยก่อน 

 

 

 

Fierce God Style (Kijin-kei) หมายถึงเทพเจ้าซึ่งมีใบหน้าอันโหดเหี้ยม

โดยในวันก่อนปีใหม่ชาวญี่ปุ่นเชื่อว่าจะมีฟ้าฝนคะนอง สภาพอากาศมีการเปลี่ยนแปลงที่โหดร้าย ดังนั้นจึงได้จัดให้มีพิธีกรรมขับไล่ภูตผีปิศาจร้ายจนกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติสืบต่อกันมาตราบจนถึงปัจจุบัน และในตอนเย็นของวันปีใหม่ชาวญี่ปุ่นในอดีตก็จะมีการไปร้องเพลงที่วัด เพื่อเป็นการขับไล่วิญญาณร้าย ซึ่งในขณะที่ร้องเพลงก็มักจะมีการโรยถั่วเพื่อเป็นการต้อนรับฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาถึงไปด้วย ดังนั้นหน้ากาก Kijin-Kei จึงเป็นสัญลักษณ์แห่งการปกป้องของชาวญี่ปุ่น

 

ตรั้นต่อมาในศตวรรษที่ 15 ก็มีการสร้างหน้ากากเพื่อความบันเทิงมากขึ้น เรียกหน้ากากประเภทนี้ว่า Kyogen Mask 

ซึ่งหน้ากากประเภทนี้มีหลายลักษณะ เลียนแบบทั้งหน้าคนและหน้าสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นลิงหรือสุนัขจิ้งจอก

หน้ากากเหล่านี้จะถูกนำไปใช้ในการแสดง Noh อันเป็นนาฎศิลป์ชั้นสูงเพื่อความบันเทิง

 

หน้ากากมนุษย์ผู้หญิงและหน้ากากมนุษย์ผู้ชาย มีขึ้นเพื่อเป็นการเสริมบทบาทบนเวทีการแสดงให้ใกล้เคียงกับโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น นอกเหนือจากที่มีหน้ากากวิญญาณทั้งฝ่ายปกป้อง ฝ่ายทำลาย และฝ่ายตัวตลกแล้ว

 

 

 

 

Noh  หรือละครโน เป็นศิลปะการแสดงชั้นสูงของชาวญี่ปุ่นที่มีประวัติยาวนานย้อนกลับไปได้ไกลถึงศตวรรษที่ 14

 

 

นับเป็นอีกหนึ่งวัฒนธรรมที่มีความเก่าแก่และได้รับการอนุรักษ์สืบทอดเอาไว้อย่างต่อเนื่องมาช้านาน จนในปี 2001 องค์การ UNESCO ได้ประกาศให้ละครโน เป็น Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity

 

 

 

 

ละครโนใช้นักแสดงเป็นผู้ชายทั้งหมด ประกอบด้วยดนตรีที่มีความสลับซับซ้อนเกินจะคาดเดา และฉากรูปต้นไม้แบบเรียบง่าย การแสดงท่าทางต่างๆ ล้วนมีความหมายต่อบทบาท อารมณ์ และบุคลิกของตัวละครทั้งสิ้น ในการแสดง ตัวละครจะเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ และมักแสดงให้เห็นถึงแนวรูปเรขาคณิตอย่างชัดเจน

 

 

 

 

 

จุดเด่นสำคัญอย่างหนึ่งของละครโน ก็คือหน้ากาก โดยผู้แสดงบทบาทสำคัญของแต่ละเรื่องจะต้องสวมหน้ากากซึ่งแกะสลักจากไม้อยู่ตลอดเวลา และไม่เปิดเผยใบหน้าจริงโดยเด็ดขาด

 

 

 

 


หน้ากากเหล่านี้จะแสดงให้เห็นถึงเพศ อายุ ประเภทของตัวละคร และสีหน้าของตัวละครนั้นๆ เช่น ผู้หญิง คนแก่ คนหนุ่ม ปิศาจ นางฟ้า ฯลฯ

 

 

 

 

หากแต่ชมเพียงหน้ากากอย่างเดียวนั้นก็ไม่อาจบอกบอกเล่าเรื่องราวของตัวละครได้หมด ต้องอาศัยสิ่งอื่นๆ เป็นส่วนประกอบด้วย เช่น

 

 

เครื่องแต่งกาย

 

 

 

เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของละครโน เรียกว่า Noh shozoku ประกอบด้วยเสื้อผ้ามากมายหลายประเภท

ทั้งเสื้อชั้นใน เสื้อชั้นนอก และเสื้อคลุมแบบต่างๆ

เสื้อผ้าเหล่านี้มีส่วนสำคัญต่อการแสดงละครอย่างมาก เนื่องจากรูปแบบและของเสื้อผ้าจะช่วยบ่งบอกถึงฐานะ อารมณ์ และบุคลิกของตัวละครได้เป็นอย่างดี

ในการแสดงแต่ละครั้ง ผู้แสดงอาจต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหลายชุด โดยทำการเปลี่ยนต่อหน้าผู้ชมขณะอยู่บนเวทีแสดง

ตัวอย่างเสื้อผ้าที่ใช้ในการแสดงละครโน

 

Kariginu  สวมใส่โดยบทของปิศาจ เทพ จักรพรรดิ ชนชั้นสูง หรือนักบวช มักทอยกดอกสีเงินหรือทอง

 

Karaori  สวมใส่โดยตัวละครฝ่ายหญิง หรือชายหนุ่มเจ้าสำอางหรูหรา เป็นกิโมโนปักยกดอกหลายสี มีลวดลายที่ดูนุ่มนวลอ่อนโยน

 

 

Choken  เสื้อคลุมสำหรับบทหญิงสาวพรหมจรรย์หรือผีสาวในฉากเต้นรำ หรือบทของนักรบหนุ่มรูปงามและข้าราชสำนัก ทำจากผ้าที่มีความบางเบาเป็นพิเศษ และมีการปักลวดลายตราประจำตระกูลไว้บนชุด

 

 

Atsuita สวมใส่โดยตัวละครฝ่ายชาย สำหรับสวมใส่ใต้เสื้อคลุมอีกชั้นหนึ่ง มักทอเป็นลวดลายเรขาคณิต หรือลายอาวุธต่างๆ ให้ความรู้สึกแข็งแกร่ง

 

สี

 

 

ตัวอย่างสีที่บอกสถานะของตัวละคร

 

 


สีขาว หมายถึง ชนชั้นสูง
สีแดง หมายถึง หญิงสาว
สีฟ้าอ่อน หมายถึง อารมณ์ที่หุนหันพลันแล่น
สีน้ำเงินเข้ม หมายถึง คนที่มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น
สีเขียวอ่อน หมายถึง ข้าทาส บริวาร
สีน้ำตาล หมายถึง คนรับใช้ หรือชาวไร่ชาวนา

 

 

 

 

 

 

 

ขอขอบคุณข้อมูลเพิ่มเติมจาก www.arthousegroups.com

::::

::::

undefined

.

Nuno Banhat · สำนักวายุคีรี

นึกว่าจะได้เห็นหน้ากากผีเร่ร่อนจรจัดเผ่าดูไบตนนั้นซะอีก
แต่ยังไงซะที่นี่ยังคงคงปริ่มไปด้วยสาระความรู้สบู่นกแก้วมากมายเสมอ

:) จะหมั่นคิดถึงจ่ะ

:::
.
:::
.
septimus~
ขอบคุณท่านน้านูเจ้าค่ะ
เกรงว่าหน้ากากเผ่านั้นหายากถึงไม่มีค่ะคุณน้าค้า
เก้าะ แนวไหนๆ ก็ดั๊นนนนกลายเป็นแนวร่วมด้วยช่วยกันไปซ้าหมดค่า ฮาฮาฮา….
ว่าแต่ตอนนี้บ้านเราไม่มี เพลงจนตรอก เหรอคะคุณน้า
:::
.
:::
.
Benben Ja · ว.พ.

^^ นานาหน้ากาก
:::
.
:::
.
septimus ~
^^ เลือกไม่ถูกเลยเนอะคุณนก
:::
.
:::
.
Nuno Banhat ·  Top Commenter · สำนักวายุคีรี

เพลงจนตรอกซอกซอยน้าไม่เคยไม่รู้จักจ่ะ แต่ตอนนี้อยากกินข้าวซอยใส่น่องไก่มากกว่า
อื่นๆ ซิดนีย์สบายดีน้าาา
:::
.
:::
.
septimus ~

 555 ขอบคุณคุณน้ามากมายค่ะ

คุณน้าเมตตาร้องเพลงสามัคคีชุมนุมก็ได้คะระหว่างนี้ กินข้าวซอยใส่น่องไก่ไปร้องไป เพราะดีค่ะ

เห็นทางซิดนีย์เค้าก็จะร้องคะ

 

 

 

กำแพงเซรามิคที่ฮานอย

 

 

เมื่อแรกเข้ากรุงฮานอย สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือสิ่งที่ไกด์ไม่พูดถึงเลย…Hanoi Ceramic Mosaic Mural

 

 

 

 

มาทราบทีหลังว่าเป็นปฏิมากรรมที่กินเนสบุ๊คได้บันทึกไว้เมื่อปี 2010 ว่าเป็นกำแพงเซรามิคที่ยาวที่สุดในโลก..

 

 

 

 

นั่นคือพวกเขาและเพื่อนร่วมโลกได้ช่วยกันเนรมิตขึ้นมา ได้ความยาวทั้งสิ้น 4 กิโลเมตร

 

 

 

เพื่อให้เป็นที่ระลึกถึงวันครบรอบฮานอยได้เป็นอิสระปลดแอกออกจากจีนครบ 1 พันปี

 

 

 

หลังจากที่ได้ตกเป็นไก่รองบ่อน เอ้ย เป็นเมืองขึ้นของจีนมานานตั้ง 1 พันปี

 

 

 

 

ก็ทำให้เกิดความสงสัยจนเป็นคำถามออกมาทางสายตาว่า ทำไมตลอดเวลา 1 พันปีที่โดนยึดครองนั้น  เวียดนามยังคงดำรงตนยืนหยัดเป็นเวียดนามอยู่ได้ ทำไมไม่ถูกกลืนชาติไปเสียสิ้น

 

 

 

 

ไกด์ก็ดูเหมือนจะรู้ว่าเราสงสัยอะไร จึงเล่าซะเอง…

 

 

 

 


เหตุที่พวกเรายังคงความเป็นเวียดนาม ภาษาขนบธรรมเนียมยังคงดำรงอยู่มาจนถึงปัจจุบันเพราะบรรพบุรุษของเรามีความเฉลียวฉลาดและรักพวกพ้อง ..

 

 


Hano 1010-2010




ในกาลนั้นพวกท่านได้ออกแบบให้หมู่บ้านแต่ละหมู่บ้านล้อมกรอบรอบนอกด้วยกอไผ่ที่หนาทึบจนใครไม่สามารถเล็ดลอดเข้าไปได้ แล้วภายในหมู่บ้านก็ให้มีถนนเส้นหลักตัดผ่านกลางหมู่บ้านเพียงเส้นเดียว ..





 


ที่หัวและท้ายถนนเส้นนี้จะมีประตูหมู่บ้านที่มีเวลาปิดเปิดที่แน่นอนในแต่ละวัน ทั้งนี้เพื่อให้สมาชิกของหมู่บ้านได้ออกไปทำไร่ไถนากันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ..




 


จากถนนเส้นใหญ่ของหมู่บ้านก็จะมีซอยแยกย่อยกันออกไปราวกับกิ่งก้านไม้ใหญ่ ..


โดยแต่ละซอยก็กำหนดให้เป็นที่อยู่อาศัยของแต่ละสกุล ..

 

http://youtu.be/Cb8j72kOL8U


สกุลหนึ่งๆก็จะมีหัวหน้าสกุลที่ดูแลความเป็นไปของสมาชิกร่วมสกุลเดียวกัน .. 

และจากนั้นในแต่ละบ้านของแต่ละสกุลก็จะมีพ่อแม่ปู่ย่าตายายทำหน้าที่เลี้ยงดูอบรมบุตรหลานของตนพร้อมถ่ายทอดความรู้ความชำนาญความรักสายสกุลตลอดจนความรักชาติรักแผ่นดินให้สืบต่อกันไปมิให้ขาดตอน ..



http://youtu.be/5z0sEuarO-o

 


หัวหน้าสกุลของทุกสกุลจะร่วมกันเป็นสมาชิกสภาหมู่บ้าน โดยมีหัวหน้าหมู่บ้านรับผิดชอบความเป็นความตายของลูกบ้านทั้งหมด ตลอดจนมีหน้าที่ติดต่อกับโลกภายนอก ว่ากันว่าหัวหน้าหมู่บ้านบางคนมีอิทธิพลมากกว่าจักรพรรดิ์เวียดนามในเวลานั้นเสียอีก ..




http://youtu.be/GoE_nHt-aSk

 


ยามใดที่มีคนแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้าน(ส่วนใหญ่จะเป็นขุนนางจีนที่ถูกส่งมารีดนาทาเร้นภาษีและยึดทรัพย์สมบัติกลับไปถวายแด่องค์ฮ่องเต้จีน) บรรดาเด็กเล็กและสตรีจะพากันเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้านกันหมดทันที จะมีก็แต่หัวหน้าหมู่บ้านและทีมงานสองสามคนเท่านั้นที่ให้การต้อนรับขับสู้คนแปลกหน้าเหล่านั้น ..


เคยมีคราวหนึ่ง ขุนนางจีนคิดร้ายหมายทำลายบอนด์ความกลมเกลียวที่เหนียวแน่นในหมู่บ้านลงเสีย จึงส่งกำลังทหารเข้ายึดหมู่บ้านบางหมู่บ้าน(หมายให้เห็นเป็นตัวอย่าง)แล้วสังหารบรรดาผู้ชายในหมู่บ้านจนหมดสิ้น แต่ สุดท้ายแล้ว บรรดาลูกบ้านซึ่งเป็นเด็กหญิงและสตรีที่เหลือรอดตลอดจนบรรดาสมาชิกสายเลือดจีนที่เกิดใหม่ในเวลาต่อมาก็ยังคงสำแดงตนเป็นเวียดนามอยู่ดี ..


ทั้งนี้เพราะเหล่าสตรีเวียดนามไม่ยอมเปลี่ยนตัวเอง กินนั่งยืนนอนย่อมเป็นเวียดนาม แล้วยังสอนสั่งส่งต่อไปยังสายเลือดอย่างเข้มข้น




http://youtu.be/2VYB7MoB74A

 



ไกด์บอก เพราะเรามีสตรีเวียดนามที่มีจิตใจหนักแน่นเช่นนี้ เราจึงได้รับชัยชนะในคราวป้องกันประเทศให้พ้นจากเงื้อมมือพวกฝรั่งมังค่าได้สำเร็จ ขณะที่อาวุธยุทโธปกรณ์ที่พอมีนั้นล้าสมัยอย่างสิ้นเชิง… ซึ่งก็เมื่อไม่นานมานี้..


ทั้งในช่วงสงครามเดียนเบียนฟูหรือในช่วงสงครามเวียดนาม เหล่านายทหารทั้งเวียดกงและเวียดมินห์เมื่ออยู่ในสนามรบจะยอมรบอย่างไม่เห็นแก่ชีวิตตนเองทั้งนี้ก็เนื่องจากพวกเขารู้อยู่แก่ใจดี พวกเขามีความรักที่ไม่เปลี่ยนแปลงจากแม่จากเมียจากน้องสาวจากพี่สาวแล้ว.. พวกเขาจะอยู่รึตายนั้นไม่สำคัญ.. พวกเขาจะอยู่ในใจของพวกนางเสมอตราบชั่วนิรันดร์




http://youtu.be/001TaPG4iig

 

 


ส่วนบรรดาคนเป็นแม่นั้นเล่า ลูกชายตายเพื่อเวียดนาม ไม่เป็นไร พวกเธอยังสามารถมีลูกได้อีกนับสิบคน


ขณะที่สตรีม่ายเวียดนามที่ส่วนมากยังคงครองตัวเป็นโสดตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิตก็จะได้รับการยกย่องเชิดชูจากสังคมเป็นที่สุด



และนี่ก็คือเคล็ดลับหนึ่งเดียวของเวียดนามที่ใช้ต่อสู้กับอริราชศัตรูที่มีพลานุภาพที่เหนือกว่า

 

 

 

 

พระพุทธเจ้า

Photobucket

 

บุพกรรมของพระพุทธองค์ครั้งยังดำรงอยู่ในอัตภาพของพระโพธิสัตว์ (ขุททกนิกาย อปทาน พุทธาปาทาน) อันเป็นสาเหตุทำให้ต้องทรงใช้ระยะเวลานานกว่าจะบรรลุพระอรหันตสัมมาสัมโพธิญาณได้นั้นกล่าวไว้ดังนี้

 

 

ในสมัยพระกัสสปะพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์เกิดเป็นพราหมณ์ชื่อโชติปาละ ไม่มีความเลื่อมใสในพุทธศาสนา ทราบว่าพระกัสสปะทรงตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้กล่าวว่า “การตรัสรู้ของสมณะโล้นจักมีมาแต่ที่ไหน

 

 

ด้วยวิบากแห่งกรรมนั้น พระโพธิสัตว์ต้องเสวยทุกข์ในอบายเป็นเวลานาน แม้ในภพสุดท้ายก่อนจะตรัสรู้ ด้วยเศษที่ยังเหลืออยู่ พระองค์ยังต้องหลงเดินทางผิด บำเพ็ญทุกรกิริยาทรมานพระองค์เองด้วยวิธีต่างๆ อันเป็นวัตรของเดียรถีย์ มีการอดอาหารเป็นต้น จนสรีระผอมเหลือแต่กระดูก ได้รับทุกขเวทนาอันเกิดจากความเพียรเป็นเวลานานถึง ๖ ปี กว่าจะได้ตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณ

Click here to read more

ซุปฝรั่ง

Photobucket

 

 

ช่วงคริสมาสต์ที่ผ่านมา

 

มีซุปฝรั่งที่กินแล้วติดใจรสชาติจนต้องกลับมาขวนขวายหาส่วนผสมเพื่อทดลองทำเอง

 

หลังจากนั้นก็ทำติดตู้เย็นไว้ เพื่อที่หิวเมื่อไหร่ก็กินเมื่อนั้นกับขนมปังปิ้งกรอบทาเนย

 

ซุปที่ว่านี้เรียก ซุปแคพสิคั่ม

 

ภาษาไทยก็น่าจะประมาณซุปพริกหวานอ่ะนะ

 

 

 

Click here to read more

มุมงาม

Photobucket

 

เมืองนอก..

 

 

Click here to read more

นิทาน: มรดกอันล้ำค่า

Photobucket

 

… ถ้าจิตสำนึกใฝ่ดีถูกปล่อยให้อ่อนแรงลงไปเรื่อยๆ ไม่แน่ว่าคุณธรรมนี้จะพบอยู่แต่เพียงในนิทานเท่านั้น …

 

Click here to read more

ตำนานพื้นบ้าน…กำเนิดแม่น้ำของ

 

เรื่องเล่าปรัมปราที่อ่านไปก็บอกตัวเองไปสัปดนวันละนิดจิตแจ่มใส

 

 

Photobucket

 

ยักษ์สะลึคึดั๋งแด๋ง นอนตะแคงคุงฟ้า เด็กน้อยเข้าไปหลิ่นหมากบ้าในฮูดั๋งมัน ได้เป็นพันเป็นหมื่น ยามมันพลิกคิงตื่น เด็กน้อยเป็นหมื่นแตกตื่นออกมา” 

 

ข้างต้นเป็นการบรรยายภาพร่างกายที่ใหญ่โตของยักษ์เพศผู้พระเอกของเรื่อง ผู้ให้กำเนิดแม่น้ำของ หรือ  แม่น้ำโขง นามสะลึคึ 

 

ที่มีเรื่องเล่าเค้าส่งผ่านกันมาปากต่อปากตามเส้นทางแห่งกาลเวลาว่า

 

 

 

Click here to read more

บ้าบิ่น

Photobucket

 

 

 

วันนี้เป็นมือสมัครเล่นทำบ้าบิ่นสักวันแก้เครียด  

 

เปล่าไม่ใช่หรอก รีแลกซ์ แก้เหนื่อยจากการงานต่างหาก  

 

แล้วก็ถือเป็นการฆ่าเวลา  รอโทรฯคอนเฟิร์มจากเอเจนท์ไปด้วย

 

 

Click here to read more

Oil Painting by Unknown Artist

 

Photobucket

 

 

ท่ามกลางหมอกเหมยรอบตัว เราจิบกาแฟหอมกรุ่นไปฟังภาพเล่าเรื่องชาวลาวเงียบๆไป

งดงามเรียบง่ายเหลือเกิน…คือสิ่งที่เราบอกได้เท่านั้น

 

เสียดายที่ไม่รู้จักศิลปินว่าท่านคือใคร

ในใจท่านคงสงบงามดุจภาพที่ท่านบรรจงวาดฝากไว้ในแผ่นดินสยาม

 

 

Click here to read more

ไม้ที่บาน 1 วัน

 

Photobucket

 

ในโลกนี้มีกล้วยไม้งามงดชนิดหนึ่งที่ทั้งชีวิตมีสิทธิ์บานไสวอยู่เพียงสองชั่วโมง…

๘ โมงเช้า ถึง ๑๐ โมงเช้า

Click here to read more

An impress cultivation วัฒนธรรมนาข้าวขั้นบันได

 

Photobucket

 

ทัศนียภาพบนขุนเขาน้อยใหญ่นับหมื่นที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาที่แม้จิตรกรเอกของโลกหากได้มาเห็นก็คงได้กลุ้มจิตว่าจะจำลองลงบนผืนผ้ายังไงดี…

นาข้าวขั้นบันไดที่เคยเห็นที่บาหลี เทียบแล้วมีขนาดเล็กด้อยลงไปถนัดใจ…

ที่นี่ บนบรรดาขุนเขาที่มีความสูงราว ๒ พันเมตรจากระดับน้ำทะเล…เป็นแหล่งทำนาขั้นบันไดที่เก่าแก่ที่สุดในโลก!

Click here to read more

ส.ค.ส. ๒๕๕๓

 

Photobucket

Click here to read more

การทำความดีที่ได้ความวิบัติตอบแทน

 

 

 

ปรัชญาเล่นลิ้นที่ว่า…

 

 

ทำดีได้ดี มีที่ไหน ทำชั่วได้ดี มีถมไป

 

 

ในบางขณะ หลายคนอาจยึดถือเป็นจริงเป็นจังเอาได้…

 

 

อาจเพื่อประชดชีวิตในยามไม่สมประสงค์

 

 

อาจเพื่อปลอบใจตัวเองที่กำลังตกเรี่ยราด

 

 

และอาจเพื่อการอื่นอีกมากมาย… แล้วแต่ กาละ และ เทศะ ของคนผู้นั้น

 

 

 

Click here to read more

การพูดคุย

 

คำพูดที่มากมายบางครั้งอาจไม่เพียงพอ

 

แม้คำเงียบที่อึงคนึงก็เช่นกัน

 

 

ลางทีการพูดคุย ในปรัชญาชีวิต ของคาริล ยิบราน หน้า ๔๒-๔๓ ที่ท่านศาสตราจารย์ระวี ภาวิไลได้เมตตาแปลไว้ อาจช่วยฉุดสติยั้งความปรารถนาในส่วนลึกผู้คนได้บ้าง

 

 

Click here to read more

Ca ñ o Cristales

       

 Photobucket

 

 

Ca ñ o Cristales หรือที่คนนิยมเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ” the river of the five colors” in Columbia

ได้รับการยกย่องว่าเป็นแม่น้ำที่สวยที่สุดในโลก 

Click here to read more

ฝันเฟื่อง

 Photobucket

 

 

อาทิตย์ก่อนโน้นได้อ่านเรื่องราวของคนจิตใจแปรปรวนผิดปกติในประวัติศาสตร์จีนที่พยายามเอาพระชนม์ชีพขององค์ฮ่องเต้มาเป็นบันไดไต่หนีโชคชะตาอันเลวร้ายของตน

 

 

แล้วก็รู้สึกช่างคลับคล้ายคลับคลา…เหลือเกิน แต่เราไม่บอกว่าเรื่องอะไรที่ไหน หากอยากทราบโปรดพิจารณาเรื่องย่อต่อไปนี้กันดู

Click here to read more

จำใจห้ามเด็ดขาด

 Photobucket

 

 

รู้ทั้งรู้ ทำอย่างนี้เรียก… คนใจแคบ… หรือหนักหน่อยก็… คนไม่มีใจ

 

 

แต่เราจำเป็นต้องทำอย่างนี้

 

 

เพราะเราก็รักเพื่อนเรา และเพื่อนเราดีๆก็มีไม่กี่คน เอง

 

 

เรื่องของเรื่องคือเวลาเพื่อนๆไปเที่ยวเมืองไทยก็มักจะมีพ่วงออกไปเที่ยวบ้านใกล้เรือนเคียงด้วยเสมอ

 

 

หากเที่ยวนี้เราจำใจต้องห้ามเพื่อนเด็ดขาด

 

 

ห้ามเที่ยวที่นั่น! 

 

 

ที่ๆผู้คนทั้งบ้านทั้งเมืองไ่ม่มีปากไม่มีเสียง

 

 

ที่ๆผู้คนมีผู้นำพีเฮชดีเมดทูออร์เดอร์พ่วงชื่อเป็นสิบแต่ถ่อยเถื่อนดิบยังอยู่ครบ… วันดีคืนดี พิษสุนัขบ้ากำเริบ ก็งับเอาคนต่างชาติไปขังแก้เซ็ง

 

 

เพราะฉะนั้น ไอโนว์ยูก็รักชีวิตที่สวยงามมีค่ามากมายของยู… ขอจงอย่าคิดไปที่นั่น เด็ดขาด!

 

 

Click here to read more

ยางพารา

Photobucket

 

 

เคยเรียนเมื่อสมัยเด็กๆเรื่องยางพาราว่ามีปลูกกันมากมายในภาคใต้ แต่ก็จดจำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้และยังรู้สึกอีกด้วยว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องไกลตัว

 

 

ครั้นมาอยู่ที่นี่ก็เคยได้ยินชาวอีสานมักเล่าให้ฟังถึงชีวิตลำเค็ญ(ที่เราไม่ค่อยอยากเชื่อนัก)ว่าพอหมดฤดูทำนาบางคนต้องเดินทางลงใต้เพื่อไปรับจ้างกรีดยาง

Click here to read more

การปฏิบัติธรรมของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

Photobucket

 

 

ฑีฆายุโก โหตุ มหาราชา

 

 

น้อมประนตบาทบงสุ์องค์ขวัญเจ้า                ขอน้อมเกล้าในองค์พระทรงศรี

 

พระยิ่งใหญ่เกริกไกรทั่วธานี                                สถิตที่กลางดวงใจไทยทุกคน

 

 

ขอพระองค์บรมจอมบดินทร์                      นครินทร์มไหศวรรย์โกศล

 

ห้าธันวาเจริญชันษาองค์ภูมิพลฯ                           เหล่าปวงชนขอถวายพระพรชัย                 

 

 

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ

 

ข้าพระพุทธเจ้าseptimus

 

 

Click here to read more

Tea break

Photobucket 

Click here to read more

civilization ที่มีมาหลายร้อยปีแล้วในเมืองไทย

 

 

Photobucket

 

 

 

 

 

 

เมื่อได้อ่านบทความ “เศรษฐกิจพอเพียง คิดให้ได้ ทำให้ดี” ของท่านดร. เสรี พงศ์พิศ ที่

 

 http://phongphit.com/index.php?option=com_content&task=view&id=312&Itemid=2

 

 

แล้วรู้สึกอยากให้กำลังใจแก่ทุกท่านที่พยายามปรับตัวเข้าสู่วิถีชีวิตแบบพอเพียงว่า…มีสิทธิ์เป็นไปได้มาก…ขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

 

และประกอบกับจดจำได้ว่าเคยอ่านพบชีวิตความเป็นอยู่อย่างมั่งคั่งมาแล้วของคนไทยโบราณ (ในความรู้สึกเรา)คือ…ผู้คนมีที่อยู่และมีที่ทำมาหากินพอกัน ไม่มีใครอดอยาก ทุกคนทำงานทั้งชายหญิง ไม่มีคนสำรวยอยู่ไปวันๆหรือเที่ยวขอทานใครกิน ไม่มีเศรษฐีไม่มียาจก และไม่มีโจรผู้ร้ายเพราะมีความสุขสบายเสมอกันหมดแล้ว

 

 

 ใน นิทานโบราณคดี ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งพระองค์ทรงเล่าไว้ในตอน สมาคมไทยอย่างโบราณ ว่า…

 

 

 

Click here to read more

หลักจักรวาลสองประการ

 Photobucket

 

 

ภายใต้กฏสวรรค์แลแผ่นดินไร้ผู้สามารถหลบลี้

 

 

 

 

หนึ่งนั้นเป็นแบบแผนโดยธรรมชาติ อีกหนึ่งนั้นเป็นหน้าืที่

 

 

บุตรนั้นต้องรักบิดามารดาของตัว นี่เป็นธรรมชาติมิอาจลบล้างออกจากหัวใจใครได้แลมันย่อมเป็นหน้าที่

 

 

สำหรับคนผู้หนึ่งพึงรับใช้พระเจ้าแผ่นดินของตัวไม่ว่าจะไปอยู่ ณ.ที่ใดต้องมีพระเจ้าแผ่นดินอยู่เพียงองค์เดียวของเขา

 

 

 

 

แลการเป็็นข้าช่วงใช้ของพระเจ้าแผ่นดินนั้นต้องด้วยน้ำใสใจจริงของคนผู้นั้นโดยมิคำนึงว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น นี่ย่อมเป็นความซื่อสัตย์ที่สมบูรณ์เีพียบพร้อมแล้ว

 

 

การรับใช้ด้วยจิตใจแืืืท้ๆของคนผู้หนึ่่ง มิอาจหวั่นไหวได้ด้วยความเศร้าแลความยินดี ยอมรับมิว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น นี่ย่อมเป็นคุณธรรมที่แท้

 

 

 

 

 

จงกระทำในสิ่งที่ต้องกระทำ แลไม่ต้องให้ความคิดใดๆแก่ตัว-เอง แล้วดังนี้-จะมิมีเวลามาคิดในเรื่องรักชีวิตหรือกลัวความตาย

 

Click here to read more

ลำดับความสำคัญ

Photobucket

 

 

ชายคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุอย่างรุนแรง

Click here to read more

ฝูงนกบนฟ้า

 

Photobucket 

 

ยามที่ฝูงนกบิน

 

 

ย่อมอยู่ในแนวหัวธนูเสมอ

 

 

Click here to read more

สันดานเก่า

 

Photobucket

 

 

อ่านบทความ ๒ บทนี้แล้วให้ข้อคิดอย่างหนึ่งว่า ยังไง้ยังไงในจิตใต้สำนึกของผีป่าเอ้ยเพื่อนบ้านอย่างเขมรก็มองเห็นเราเป็นมหาอำนาจเก่่งกาจกว่าอยู่ดี

 

ไม่งั้นไม่เล่นฟอร์มเดิมนี้หรอก…ลอบกัด ซ้ำเติม

 

 

Click here to read more

Gold

ใต้เข่าผู้ชายมีทองคำ

 

อาหมวยสมัยขงจื๊อได้รับการปลูกฝังกันมาเช่นนี้

 

แต่สมัยนี้

 

ใต้เข่าอาตี๋อาหมวยต่างก็มีทองคำเหมือนกัน

 

 

 

 

 Photobucket

Click here to read more

ลูกชาย : Healthy looking big baby

 

Photobucket 

 

 

เห็นข่าวลูกชายโตวันโตคืนในท่ามกลางความรักความเอาใจใส่เป็นอย่างดีโดยทีมงานสวนสัตว์ทารองก้าแล้วเราปลื้มจริงๆ  

 

 

นับเป็นโชคดีของลูกชายเหลือเกิน…ได้อยู่ใกล้ชิดได้รับความรักความอบอุ่นจากแม่แล้วยังไม่พอ ยังมีความรักความห่วงใยที่มากมายจากชาวออสซี่ีอีกด้วย

 

 

Click here to read more

วันเพ็ญเดือนสิบสอง

 

 

 

 

Photobucket  

 

 

วันเพ็ญเดือนสิบสอง 

 

 

 

Click here to read more

In the real world

 

Photobucket

 

 

เมื่อ Joy ฟอร์เวิร์ดเมลล์นี้มาให้ เราไม่ได้อ่านในทันทีเพราะคิดว่ายาวเกินไปไม่มีเวลาพอและอาจเป็นเรื่องไร้สาระ…

 

 

 

Dear All,

Perhaps some of our students would benefit from adopting these principles?

Regards,

Joy



 

 

แต่พอได้มาอ่านทีหลัง ก็ต้องขอบคุณทั้ง Joy ทั้งคุณ Bill Gates ที่ทำให้เราแน่ใจว่าเรามิได้มองโลกในแง่ร้ายมาก่อน หากแต่เรามองโลกในแง่แห่งความเป็นจริงเสมอมา

 

 

ข้อความในฟอร์เวิร์ดเมลล์นั้นมีว่า…

 

 

Love him or hate him, he sure hits the nail on the head with this! 

Click here to read more

ในโลกใบน้อย

 

Photobucket

 

ประสบการณ์ในโลกใบน้อยที่บางท่านอาจรู้สึกคุ้นๆ

 

 

Click here to read more