showshow blog

ลัคกี้ 20: เลื่อนชั้น

ผมควรฝันเห็นภูเขา ท้องทุ่งนา ฝัน ฝันว่าเจอนางฟ้า นางสวรรค์ ความสุขนั้นล่องลอยมากับสายลม ใต้ผ้าห่มนั้น ผมน่าจะละเมอว่า ลมหนาวไม่หนาวเพราะความอบอุ่นและรอยยิ้มของคนรอบข้าง..แต่! ความฝันกำลังก่อตัวได้แค่สลัว หัวใจคนก็สลาย กลับกลายได้ยินเสียงครอกๆๆ ครืดๆๆ เป็นเสียงกรนของลัคกี้แทรกเข้ามาทำลายม่านฝัน

ลัคกี้...(1) : http://mblog.manager.co.th/showshow/1-1374/

ลัคกี้...(2) : http://mblog.manager.co.th/showshow/2-1266/

ลัคกี้...(3) : http://mblog.manager.co.th/showshow/3-716/

ลัคกี้...(4) : http://mblog.manager.co.th/showshow/4-482/

ลัคกี้...(5): http://mblog.manager.co.th/showshow/5-316/

ลัคกี้...(6) : http://mblog.manager.co.th/showshow/6-226/

ลัคกี้...(7) : http://mblog.manager.co.th/showshow/7-320/

ลัคกี้...(8) : http://mblog.manager.co.th/showshow/8-139/

ลัคกี้...(9) : http://mblog.manager.co.th/showshow/9-95/

ลัคกี้...(10): http://mblog.manager.co.th/showshow/10-242/

ลัคกี้...(11): http://mblog.manager.co.th/showshow/11--/

ลัคกี้...(12): http://mblog.manager.co.th/showshow/12-83/

ลัคกี้...(13): http://mblog.manager.co.th/showshow/13-37/

ลัคกี้...(14): http://mblog.manager.co.th/showshow/14-34/

ลัคกี้...(15): http://mblog.manager.co.th/showshow/15-51/

ลัคกี้...(16): http://mblog.manager.co.th/showshow/16-62/

ลัคกี้...(17): http://mblog.manager.co.th/showshow/17--/

ลัคกี้...(18): http://mblog.manager.co.th/showshow/18-48/

Lucky and happy new year :) : http://mblog.manager.co.th/showshow/Lucky-and-happy-new-year/

ลัคกี้...(19): http://mblog.manager.co.th/showshow/19-11/

ใจของคนเราเขาบอกเท่ากับกำปั้น... แต่พวกเราสมาชิกในบ้าน 3- 4 เดือนมานี้หัวใจเราน่าจะพองโตกว่านี้แล้วละ

อาการหัวใจพองโตเกิดจากเจ้าหมา เพื่อนสี่ขาของพวกเราเฟรนซ์บูลด็อกที่ชื่อ 'ลัคกี้'

ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้ายล่ะ หากไม่นับอาการหวาดผวาที่ทำให้หัวใจเต้นตุ๊บๆว่า แกจะฉี่ตรงไหนอีกน้า...แกจะปล่อยเรี่ยราดมั้ยในคืนนี้..แกจะแค่ดมๆเฉยๆหรือเปล่าหว่า หัวใจของพวกเราล้วนต้องทำงานหนักขึ้นเต้นถี่ๆ รัวและเร็วเวลาที่ประคบประหงมโอ๋หมาเด็ก อืมม์...ไม่ซิ ต้องบอกว่า คอยหลบหลีกการตกเป็นเหยือให้มันกัดแทะขบกัดจะดีกว่า

แม้จะแลกมาด้วยเลือดเนื้อและผิวหนังหลุดลอกออกจากร่างเราค้นพบว่า หากไม่มีหมาเด็กไว้ในบ้านความเหงาที่ไม่เคยปราณีใครก็จะแทรกซึมเข้าครอบงำหัวใจของพวกเรา

ดังนั้นตั้งแต่รับเลี้ยงลัคกี้เข้ามาในบ้านทรายทอง ทั้งเราและเขาประหนึ่งเป็นพจมาน สว่างวงศ์ ที่ ฉันยังไม่รู้ เขาจะต้อนรับขับสู้เพียงใด...เราจึงจัดให้ลัคกี้นอนอยู่ในกรงสีฟ้าติต่างเป็นกรงทองเหมือนแท็กซี่สีเขียวแต่ติดสติกเกอร์ว่ารถคนนี้สีชมพูอารมณ์นั้น

ลัคกี้อยู่ในกรงทองที่พี่เจ้าของฟาร์มเชียงใหม่บ้านเกิดแถมมากับเจ้าหมาตัวนี้ตอนจัดส่งมาทางเครื่องบิน ขนาดของกรงตอนนั้นใหญ่กว่ากรงนกเล็กน้อยเท่านั้นเอง

ถึงจะเล็กแต่ถ้าเทียบขนาดกับลูกหมาก็ถือว่าโอ่โถงพอสมควร ไม่มีปัญหาเลยกับการเลี้ยงดูในกรง

“ต้องเลี้ยงในกรงไปพักใหญ่ๆเลยละค่ะ หมาจะได้เคยชินรู้ที่หลับที่นอน” เจ้าของฟาร์มกำชับผมมาทางโทรศัพท์ซึ่งตอนนั้นผมมัวแต่ตื่นเต้นที่เห็นลัคกี้จึงไม่ได้ถามต่อว่า นานนี่นานแค่ไหนกัน เป็นเดือน เป็นปี?

เอาเข้าจริงเวลาผ่านไปไม่ถึงสองเดือนดี ผมก็ได้คำตอบว่า นาน คือ ไม่นาน...
หมาเด็กที่โตเอาโตเอาทำให้กรงที่เคยโอ่โถงกลายเป็นคับแคบ

ผมพยายามควานหาซื้อกรงใหม่เพื่อมาเปลี่ยนของเก่าที่แค่เขาเหยียดตัวก็ขาโผล่มานอกกรง ทั้งเข้าเว็ปไซต์ ตะเวนรถดูตามร้านขายสรรพสิ่งเพื่อสุนัขและสัตว์เลี้ยงแต่ปรากฎว่า หาที่ไหนถูกใจไม่ได้ ถูกใจแต่ราคาไม่ถูกก็มี

สุดท้านตลาดสดเป็นที่พึ่ง ผมได้กรงสีชมพูสมใจอยากที่จะมีหมาคิกขุ เรียบร้อยน่ารัก ขนาดของกรงสามารถให้โกลด์เด้นท์ รีทีฟเวอร์ หรือ ลาบราดอร์เข้าไปนอนขดตัวได้ มันใหญ่พอสำหรับลัคกี้ที่จะใช้ชีวิตในนั้นได้สบายๆ

เพื่อนสี่ขาของผมไม่ทำให้ผิดหวัง กรงใหม่สามารถนอนเหยียดยาว เดินเหินสะดวกกลับตัวได้360องศา หากผมเปลี่ยนเป็นมัน นี่เป็นกรงสีชมพูที่น่านอนที่สุด

ไม่ได้หรอกเรื่องนี้ ...เรื่องกินและนอนสำหรับลัคกี้ถือเป็นเรื่องสำคัญแม่ผมก่อนกลับบ้านที่เยอรมันพูดกำชับไว้แล้วว่า จะเป็นอะไร ยังไงก็ต้องให้เขานอนในบ้าน ไม่ใช่ให้ไปเผชิญกับกองทัพยุงที่นอกบ้าน

ผมจึงจัดมุมๆหนึ่งให้ลัคกี้ได้นอนภายใต้กรงสีชมพูสดสวยของมัน

วันคืนผ่าน...

ลัคกี้ซึ่งไม่เคยแสดงอาการใดๆว่าจะไม่ชอบที่ถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวไว้ในกรงทองอย่างมากก็ฉี่และแทะจุกน้ำที่แขวนไว้ให้ เริ่มที่จะมีพฤติกรรมที่บอกเป็นนัยต่อสมาชิกว่า คับใจอยู่ได้ คับที่อยู่อยู่ไม่ได้ เอ..ไม่ซิ คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก

วิธีสื่อให้พวกเรารู้ก็คือ เห่า และ หอน

เมื่อกลางคืนมาถึง สิ่งที่ว่ายากเย็นเช่นกล่อมเด็กดื้อให้ยอมนอนหลับแต่กับหมาเด็กยากกว่า นอกจากคุณต้องพยายามละลายพลังงานของมันด้วยการชวนมันเล่น ทำให้หนังท้องมันตึงหนังตาหย่อน คุณยังต้องอุ้ม ค่อยๆช้อนใต้ร่างอวบอ้วนของมันมาที่กรง เปิดกรง แล้วค่อยๆวาง ปิดกรงอย่างแผ่วเบาโดยที่ไม่ให้มันรู้ตัว

แต่...แค่คุณหันหลังจะขี้นบันใดห้องเพื่อไปนอนบ้าง เจ้าหมอนี่ก็จะเห่า เห่า และเห่า

“ไม่สบตา ไม่สนใจ ไม่สัมผัสนะครับ” เสียงของ ซีซาร์ มิลาน ปรมาจารย์ด้านพฤติกรรมสุนัขดังก้องหู พร้อมกับตำราในหนังสือ วิธีรับมือหมาเด็ก อยากร้องให้ร้องไป อย่าใจอ่อน แต่ผมก็ใจอ่อนจนได้ อ๊ะ...อยู่เป็นเพื่อนแกสักครู่ก็ได้

อ๊ะนู้น อ๊ะนี่! แล้วเราก็ตกลงไปในหลุมเลห์ที่หมาเด็กขุดไว้

บ่อยครั้งที่เราต้องเปิดกรงให้ลัคกี้ออกมา อุ้มไว้ที่ตัก นอนเป็นเพื่อนมันที่พื้น เพื่อให้มันตายใจว่า เราจะไม่พรากจากกัน

พอคิดว่ามันหลับได้ที่ จับจากเสียงกรนที่ดังสนั่นหวั่นไหว ผมก็อุ้มเจ้าตัวหน้าสั้น หูกางเข้าวิมานสีชมพูของมันแต่ก็นั่นแหละ...คืนดีได้ คืนร้ายๆก็เล่นเอาเหน็ดเหนื่อยใจกันไปตามๆกัน

หมาเด็กเห่าและหอนมากขึ้นๆ

ไม่มีคืนไหนที่จะไม่เห่าแม้ว่าจะเข้าไปอยู่ในวิมานสุดหรูพร้อมกับหมอนข้างและพี่หมี น้องยีราฟหนานุ่มครึ่งค่อนคืนแล้วก็ตาม พลันที่เจ้าหมอนี่ตื่นลืมตาก็จะประท้วงทุกครั้งที่รู้สึกตัว

บรู้วววววว!! หนึ่งครั้งผมก็ท่องคำว่า อดทนไว้ ไว้ในใจ มันบรู้ววววววสองครั้ง สามครั้ง อีกที กี่ทีต่อกี่ทีผมก็ท่องอดทนไว้ตลอดเวลา เมื่อบรู้วววว บ๊อกๆๆๆๆ เข้าถึงโสตประสาทจนเต็มกลืน ผมไม่ท่องแล้ว!!

สุดท้าย...

ดึกสงัดที่เงียบสงบ ท่ามกลางความดื่มดำของค่ำคืนที่กำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น...

ใช่แล้ว...ในที่สุดหมาเด็กก็อัพเกรดตั๋วจากชั้นประหยัดในกรงชมพูอยู่ชั้นล่างของบ้านขึ้นมานอนชั้นเฟิร์สคลาสในหอห้องที่เป็นวิมานของผมสำเร็จ จากความเอื้อเฟื้อของ ชาวนาคนเดิมที่เคยอุ้มงูเห่ามาแล้วครั้งหนึ่ง

ลัคกี้มาไม่มานอนเปล่า มันกลับนั่งเรือกลไฟมาด้วย...

ลัคกี้เลื่อนชั้นมาได้พักใหญ่ๆแล้ว แต่อยู่ไปอยู่มาผมคุ้นเคยกับการมีหมาเด็กนอนอยู่ในบ้านแบบหล่อเลือกได้ซะด้วย คือ นอนตรงไหนก็ตามใจแก

พอปรับตัวเข้าหากันได้ ผมก็เริ่มชินกับการท่องเรือกลไฟไปกับความฝันบนภูเขาสูงแล้ว

เสียงกรนที่ลอยมาตามลมแอร์ ผมเฉยๆ แต่...มีเสียงๆหนึ่งที่ไม่ชินสักที คือ เสียงตวาดแว๊นซอกซอนเข้ามาในโสตประสาทในตอนเช้า ทุกๆเช้า

(((('ลัคคคคคคคคคกี้!!!)))))

เฮ้อ...ในสายลมหนาวเคลิ้บเคลิ้มอุ่นไอกลับมีสายฝนเกรี้ยวกราดซะงั้น อะไรกันเนี่ย.

:)))))))))))))

บัดนาว! ทั้งสองกรงทองมีสภาพเป็นเช่นนี้

ปลาตะเพียนเลยกลายเป็นไม่มีคนคอยนับ

วิมานสีชมพูที่ดูร้างรา

บอกตรงๆนะ ผมยินดีนอนที่สนามหญ้าดีกว่า

คับที่ใครอยู่ได้ ฮือ ฮือ..

อะ อ้า...นี่ผมไม่ได้อยู่ในกรงแล้วนี่เนอะลืมๆไป

สบายใจดี นั่งแทะขนมที่ไหนก็ได้

งัมๆๆๆ

อย่า...นะ อย่าคิดว่าจะเอาออกจากปากผมได้

คาบหนีมีตรงนี้แหละ...ปลอดคนกวน

เฮ้อ...ดูท่าจะมีเรื่องให้คิดอีกแล้ว

พยายามใช้ความคิดอย่างหนัก

คิดถึงใครหรือเปล่าเนี่ย?

แบร่! ... หลงกลเราอีกแล้ว ความจริงกำลังเคี้ยวขนมอยู่55555

Tag: สุนัข, เฟรนซ์บูลด็อก

เขียนโดย showshow ที่ 2010-01-06 12:22:19 น. 11 ความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1, เว็บไซต์ :

ภาพ close up หน้า lucky เหมือนลูกกวางเลยค่ะ น้องชาย

| lady007 | 06 มกราคม 2553 | 14:05:48

ความคิดเห็นที่ 2, เว็บไซต์ :

สวัสดีปีใหม่อีกครั้งครับพี่สาว:)ขอให้พี่สาวอารมณ์ดี24 ชั่วโมง จะเดิน จะนั่ง จะทำอะไรขอให้มีความสุขตลอดปีเสือ ถ้าเจ้าหมอนี่เป็นกวางผมว่ามันจะเป็นกวางที่ดื้อและซนที่สุดแล้วมั้งครับ

| showshow | 06 มกราคม 2553 | 14:19:11

ความคิดเห็นที่ 3, เว็บไซต์ :

สวัสดีปีใหม่ค่ะ
บางครั้งเราจะรุว่าใครอยู่ยุคไหนก็ดูจากเพลงได้เหมือนกันนะคะ

| korpai | 06 มกราคม 2553 | 14:49:56

ความคิดเห็นที่ 4, เว็บไซต์ :

มานั่งไล่อ่านย้อนหลังกับเรื่องเจ้าลัคกี้ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆนะคะ ทุกคนในบ้านก็ดูเหมือนจะมีความสุขและชินกับเพื่อนสี่ขาตัวน้อยจอมจุ้นตัวนี้แล้ว ยกเว้นวันฝนกระหน่ำ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

น้องกะปิ | 07 มกราคม 2553 | 09:31:31

ความคิดเห็นที่ 5, เว็บไซต์ :

มันเขี้ยวมากเมื่อเห็นลักกี้ตัวอ้วนๆอวบๆคุณเลี้ยงได้เก่งมากมีวีรกรรมให้อ่านอยู่เรื่อยๆลงมาให้ชมบ่อยๆนะจ๊ะถ่ายรูปใส่แว่นตาให้ชมบ้างสิคะแล้วจะเข้ามาอ่านอีก

jed | 07 มกราคม 2553 | 14:41:33

ความคิดเห็นที่ 6, เว็บไซต์ :

โอ้โฮ! ไม่ได้เข้ามาหลายวัน
ลัคกี้โตวันโตคืนมาก และยังคงไม่ทิ้งลายเจ้าเล่ห์
แถมยังนอนกรนด้วย นั่นอาการเดียวกับพี่ดอลล่าร์เลย
ที่นอนกรนดัง แถมยังนอนดิ้น หนุนหมอน นอนซุก
ที่บนตัก

เออหนอ... นี่มันหมา หรือคนกันจ้ะ

สวัสดีปีใหม่นะจ้ะลัคกี้ และครอบครัว

แม่น้องดอลล่าร์ | 08 มกราคม 2553 | 10:06:35

ความคิดเห็นที่ 7, เว็บไซต์ :

ตามมาเป็นแฟนคลับอีกแล้ว น้องยังน่ารักเหมือนเดิม หุหุ

itim | 08 มกราคม 2553 | 15:29:00

ความคิดเห็นที่ 8, เว็บไซต์ :

ไชโย...ลักกี้ ได้เลื่อนชั้นแล้ว..ก็ผมเหงาน่ะ..อยากนอนกับพ่อ ไง.เน๊าะ..ให้หนูนอนเถอะนะ..

patum | 08 มกราคม 2553 | 21:52:35

ความคิดเห็นที่ 9, เว็บไซต์ :

I have read your lucky articles since first release. It is very cute dog and dangerous dog (just kidding). I am studying in US and have chances to see many dog training shows on TV including cesar milan that you always mentions. That is a very good show. I would like to tell you about another good dog training show. It\'s call \"It\'s me or my dog\" from animal planet channel. I am not sure you can see that show in Thailand but it is a good show like cesar\'s show. You can find information in animal planet website. For a bite problem, I saw from many shows, you have to teach Lucky which he can bite and which not before the bite will still be his behavior until he glows up.

I hope you can solve his biting problem. He is a very cute dog. I wish I can have one after go back to Thailand.

Big | 09 มกราคม 2553 | 00:05:17

ความคิดเห็นที่ 10, เว็บไซต์ : http://www.mysapsd.com

ตามมาอ่านเหมือนเคยครับ

Bird | 10 มกราคม 2553 | 10:37:01

ความคิดเห็นที่ 11, เว็บไซต์ :

มันเป็นหมาที่มีอะไรน่าค้นหาจริง ๆ ค่ะ

อยากรู้ว่าเสียงกรนของมันเป็นยังไง
เพราะตั้งแต่เลี้ยงหมามา ไม่เคยได้ยินเสียงหมากรนเลย

แล้วอย่างงี้ กลางคืน(คน)จะนอนหลับเหรอคะ