ตอนนี้ต้นหลิวกำลังเรียนเรื่อง ประเทศต่างๆ ในวิชา IEP อยู่ค่ะ
คุณครูฝรั่งได้เล่าให้เด็กๆ ฟังว่า...ประเทศเกาหลี ญี่ปุ่น จีน อังกฤษ ฝรั่งเศส และประเทศไทย
มีบางอย่างที่เหมือนกัน นั่นก็คือ มีภาษาประจำชาติ
คุณครูฝรั่งยังบอกอีกว่า "ประเทศไทยนั้นดีมากๆ มีครบทุกอย่าง
โดยเฉพาะ (ภาษา) ประเทศไทยมีภาษาไทย ซึ่งเป็นภาษาของตัวเอง
..
ต้นหลิวฟังแล้วรู้สึกว่า...ทิชเชอร์ กำลังเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า ???
ตอนนี้ประเทศไทยของเรามันไม่เหมือนเดิมแล้ว ทำไม ทิชเชอร์ ไม่ทันสมัยเอาซะเลย
ไม่รู้ซะแล้วว่าตอนนี้..เราคนไทยนะ เขาไม่ฮิต ไม่ชอบ ภาษาไทยกันแล้ว
ตอนนี้..คนไทยเขากำลังฮิต "ภาษาอังกฤษ" ภาษาที่ ทิชเชอร์ กำลังพูดอยู่ตอนนี้นี่แหละค่ะ
ตอนนี้..เขาฮิตกันทั้งบ้าน ทั้งเมือง ทั้งประเทศแล้ว
..
ทิชเชอร์ คงไม่ได้ทันสังเกต
แต่ต้นหลิวสังเกตเห็นค่ะ...เพราะจู่ๆ กลุ่มสาระสำคัญการเรียนรู้ก็ได้เปลี่ยนไปเฉยเลย
จากเดิมที่กลุ่มสาระสำคัญจะต้องเป็น วิชาภาษาไทย วิชาคณิตศาสตร์ และวิชาสังคมศึกษา
แต่ตอนนี้...วิชาสังคมหายไปค่ะ และเปลี่ยนเป็นวิชาอังกฤษมาแทน ค่ะ
...
...
ทิชเชอร์ ไม่เคยเห็นหรือไงนะ ที่คุณพ่อคุณแม่คนไทยเขาพูดภาษาอังกฤษกับลูกตั้งแต่ "เบบี๋"
ตอนนี้เขาฮิตกันทั่วประเทศแล้วนะเนี่ย
เห็นไหมคะว่าประเทศไทยตอนนี้ "ภาษาอังกฤษ" สำคัญมากจริงๆ
แม้แต่เด็กอนุบาลเขายังเรียนภาษาอังกฤษที่โรงเรียน
พอกลับไปบ้าน..เขาก็ยังต้องพูดภาษาอังกฤษกับคุณพ่อคุณแม่ที่บ้านต่อเลยล่ะค่ะ
....
ต้นหลิวเคยอยากได้หนังสืออยู่เล่มหนึ่ง ซึ่งมันน่าอ่านมากๆ เลย
แถมราคาก็ไม่แพงมากด้วย แต่ต้นหลิวก็ไม่ได้ซื้อ
เพราะอะไรทราบไหมคะ...เพราะว่ามันเป็นภาษาอังกฤษหมดเลย
ในตอนนั้นต้นหลิวก็นึกถึงประโยชน์ของภาษาอังกฤษขึ้นมาทันที
เราเรียนวิชาภาษาอังกฤษที่โรงเรียน เพื่อเราจะได้รู้ภาษาอังกฤษ
เพื่อเราจะได้เอาไปใช้อ่าน หรือหาความรู้ในหนังสือที่เป็นภาษาอังกฤษได้
ต้นหลิวเชื่อว่าวิชาภาษาอังกฤษ ดีและมีประโยชน์จริง
ถ้าในเรื่องของการนำภาษาอังกฤษมาใช้สื่อสารเพื่อการเรียนรู้
แต่สำหรับคุณพ่อคุณแม่ที่เป็นคนไทย แต่พูดภาษาอังกฤษกับลูกเบบี๋นั้นหมายความว่าอย่างไร
เพราะทุกวันนี้ต้นหลิวยังโดนคุณพ่อคุณแม่บ่นด่าอยู่ทุกวันเรื่อง ใช้ภาษาไทยไม่ถูกต้อง
ต้นหลิวคิดว่า...ภาษาไม่ได้มีไว้ให้เท่ นะคะ
คุณพ่อเคยบอกต้นหลิวว่า...พ่อ ไม่สนใจหรอกว่า ภาษาที่พูดอยู่ตอนนั้นจะเป็นภาษาอะไร
จะเป็นภาษาอังกฤษที่แสนเท่ หรือภาษาไทย หรือภาษาจีน หรือภาษาญี่ปุ่นที่ฟังดูน่ารัก
หรือ ภาษาอะไรก็แล้วแต่ ที่ฟังแล้วสำเนียงมันไม่ไพเราะรื่นหู
คุณพ่อไม่เคยสนใจและให้ความสำคัญในเรื่องพวกนั้นเลย
แต่...คุณพ่อจะให้ความสำคัญกับเนื้อความ และความคิดของคนที่พูดมากกว่า
และต้นหลิวก็คิดว่า ในเมื่อเราเป็นคนไทย
เราได้อ่านหนังสือทุกเล่มที่ให้ความรู้ซึ่งเขียนด้วยภาษาไทยครบกันหรือยัง
เราได้พูดสื่อสารแลกเปลี่ยนความรู้ครบทุกคนในประเทศแล้วหรือยัง
แค่ประเทศไทยเองยังมีทั้ง ภาคเหนือ ภาคใต้ ภาคกลาง ภาคอีสาน
ซึ่งแต่ละภาคมันก็มีภาษาท้องถิ่นอีกมากมาย
เราสามารถฟังและพูด ให้เข้าใจกันเองในประเทศดีแล้วหรือยัง
เราสามารถฟังและเข้าใจที่เขาพูด ได้หมดแล้วหรือยัง
ต้นหลิว...คิดว่าไม่มีใครทำได้ทั้งหมดแน่นอน
...
เราน่าจะมาทำทั้งหมดที่พูดมานี้ ที่เป็นภาษาไทยให้ครบ ให้ดีก่อนดีกว่า นะคะ
..
..
เขียนโดย tuezaaa ที่ 2012-02-01 22:22:07 น. 4 ความคิดเห็น
หลานหลิวขา
เรื่องของหลิวน่าคิดมากค่ะ ทำให้คุณป้าไม่กล้าเขียนภาษาต่างแดน
ที่ไม่ใช่ภาษาที่คุณพ่อคุณแม่สอนเรามาแต่เกิดไว้ตรงนี้เลยค่ะ
อย่างไรเสีย เราอาจยึดหลักไว้ว่า "จิตวิญญาณไทย ใจสากล " ดีไหมคะ ...
สวัสดีค่ะคุณป้าอเธนาส
จริงๆแล้วคุณป้าก็เขียนภาษาต่างแดนได้ค่ะ
ไม่ว่าจะเป็นภาษาอะไรก็เขียนได้ทั้งนั้น
ถ้าเราใช้เพื่อสื่อความหมายที่ดีถึงกัน
((แค่เราไม่ได้ใช้มันเพื่อความเท่ก็พอแล้วล่ะค่ะ))
พี่หลิวคิดได้เท่มาก
ถ้าความคิด มันก็เท่ได้น่ะนะ ฮาฮาฮา...
ภาษาเท่หรือ?
ภาษาอังกฤษ ไม่แน่นัก,แต่ถ้าภาษาไทย...
'รงค์ วงษ์สวรรค์ เขียนได้เท่นะ ข้าพเจ้าว่า
พี่หลิวหาเวลาอ่านเยอะๆ...
นามปากกา "ว ณ ประมวลมารค"
"ไม้ เมืองเดิม" "เสถียร โกเศศ และตรี นาคะประทีป"
และบางที "มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมช"
เหล่านี้ ถ้าภาษาไม่เท่ ก็ต้องเรียกภาษาสวยละ พี่หลิว
อันนี้ความเห็นเฉยๆ นะขอรับ
ข้าพเจ้าไม่กล้าเถียงพี่หลิวหรอกน่า
ฮาฮาฮาฮาฮา...
:)))