ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

Entries Tagged as 'อาหาร'

หลงเสน่ห์เบนโตะ – “ไหปลาหมึก” ที่อาคาชิ

April 10th, 2015 · Comments Off on หลงเสน่ห์เบนโตะ – “ไหปลาหมึก” ที่อาคาชิ · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, ศิลปะ-วรรณกรรม, หนังสือ, อาหาร

220x200---prod_18

“สังคมญี่ปุ่นเหมือนกับกล่องเบนโตะ ทุกอย่างอยู่ในที่ของมัน องค์ประกอบทุกอย่าง รวมถึงตัวกล่องต้องดูดีและสวยงาม แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือทุกส่วนมีหน้าที่และพันธกิจของมัน ทุกส่วนประกอบถูกแบ่งเป็นสัดเป็นส่วน โดยไม่มีการเชื่อมโยงต่อกันและกัน ในอีกมุมหนึ่ง สังคมตะวันตกนั้นเหมือนกับแซนด์วิช” – Japan Today จากข้อมูลการจัดประเภทชาวญี่ปุ่นแบ่ง “เบนโตะ” ออกเป็น 5 ประเภทหลัก* ดังนี้คือ มาคุโนอุชิ เบนโตะ – เบนโตะประเภทที่ได้รับความนิยมมากที่สุด มีประวัติความเป็นมาตั้งแต่สมัยเอโดะ (1603-1868) ซึ่งผู้ที่ไปชมละครคาบุกิจะนำเบนโตะไปรับประทานในช่วงระหว่างพักการแสดงตอนม่านปิด ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นคำว่า “ม่าน” คือ “มาคุ” จึงเป็นที่มาของชื่อเบนโตะประเภทนี้ “มาคุโนอุชิ เบนโตะ” ได้รับความนิยมมาถึงทุกวันนี้ และสามารถหาซื้อได้ทั่วไปตามสถานีรถไฟหรือร้านสะดวกซื้อ โดยจะประกอบด้วยปลา,เนื้อ, ผักต้ม, ผักดอง และข้าวซึ่งอาจโรยด้วยงา และอาจมีบ๊วยหวานมาให้ด้วยก็ได้ โอมุสุบิ – ข้าวปั้น หรือที่รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งคือ โอนิกิริ ซึ่งมีหลากหลายรูปแบบทั้งแบบสามเหลี่ยม ก้อนกลม หรือเป็นแท่ง และอาจห่อด้วยสาหร่าย หรือโรยด้วยงาหรือผงโรยข้าวประเภทต่างๆ โชกะยากิ เบนโตะ – ข้าวกล่องหมูผัดขิง เป็นอาหารยอดนิยมสำหรับรองท้องยามบ่าย และหาซื้อได้แทบทุกร้านสะดวกซื้อ […]

[Read more →]

Tags:·········

หลงเสน่ห์ “เบนโตะ” ตอนที่ 1

March 14th, 2015 · Comments Off on หลงเสน่ห์ “เบนโตะ” ตอนที่ 1 · ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, ประวัติศาสตร์จีน, วัฒนธรรม, อาหาร

001-IMG_4039-web

“การหาความรื่นรมย์ในพื้นที่เล็กๆ เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมญี่ปุ่น”– Design Talks by NHK คนส่วนใหญ่ที่ไปเที่ยวญี่ปุ่นมักจะมีจุดมุ่งหมายไปหาอาหารและของกินที่สด สะอาด แปลกใหม่ ไม่ว่าจะเป็น กุ้ง หอย ปู ปลา ปลาหมึก เนื้อหมู เนื้อวัว ซูชิ ซาซิมิ เทมปุระ ผัก ผลไม้ ฯลฯ ตั้งแต่ของกินเล่นข้างถนน เรียกได้ว่าของน่ากินที่ญี่ปุ่นนั้นให้สาธยายก็สาธยายกันได้ไม่จบไม่สิ้น แต่วันนี้ผมอยากจะเขียนถึงอาหาร และวัฒนธรรมการกินประเภทหนึ่งที่ขึ้นชื่อของญี่ปุ่น แต่คนไทยมักจะไม่ค่อยสังเกตหรือสนใจกันเท่าไหร่ นั่นคือ “อาหารกล่อง” หรือที่เรียกว่า “เบนโตะ (弁当)” นั่นเอง ในความรู้สึกของ คนนอกที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่น โดยเฉพาะคนไทย คำว่า “อาหารกล่อง” นั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยน่าพิศมัยเท่าไรนัก เพราะให้ความรู้สึกเหมือนกิน “อาหารกล่องโฟม” ที่ภาษาวัยรุ่นสมัยก่อนเขาเรียกว่า อาหารกินกันตาย กินกันหิว จับยัดใส่ปากให้ท้องอิ่มไว้ก่อน เวลาต้องไปปฏิบัติภารกิจนอกสถานที่ ไปเข้าค่าย เดินทางไปต่างจังหวัด ซึ่งตรงจุดนี้เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากมุมมองของคนญี่ปุ่นกับ “เบนโตะ” โดยสิ้นเชิง เพราะ “เบนโตะ” นั้นอยู่ในวิถีชีวิตของชาวญี่ปุ่นตั้งแต่เด็ก […]

[Read more →]

Tags:······

One Dish A Day 10 : ไม่ใช่แค่ซูชิแต่เป็นปรัชญาแห่งการดำรงอยู่

May 4th, 2014 · Comments Off on One Dish A Day 10 : ไม่ใช่แค่ซูชิแต่เป็นปรัชญาแห่งการดำรงอยู่ · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ภาพยนตร์, วัฒนธรรม, อาหาร

001-sushi-making3

“เมื่อเราตัดสินใจว่าจะทำอาชีพอะไร เราก็ต้องอุทิศตัวให้กับมัน เราต้องรักงานที่เราทำ เราต้องไม่บ่นงานที่เราทำ เราต้องอุทิศชีวิตเพื่อพัฒนาฝีมือ นั่นล่ะคือเคล็ดลับความสำเร็จ และเป็นกุญแจสู่การได้รับการยอมรับ” – จิโร โอโนะ “สุกิยะบะชิ จิโร” ร้านซูชิเล็กๆ ที่ได้ชื่อว่าเป็นร้านซูชิที่โด่งดังที่สุดในโลกตกเป็นข่าวอีกครั้ง เมื่อผู้นำสูงสุดของประเทศมหาอำนาจอันดับ 1 ของโลกอย่าง นายบารัก โอบามา ประธานาธิบดีสหรัฐฯ เข้าไปเป็นแขกรับประทานอาหารเย็นในช่วงค่ำของวันที่ 23 เมษายน 2557 ที่ผ่านมา ระหว่างที่นายโอบามาเดินทางมาเยือนประเทศญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการตามคำเชิญของ นายชินโซ อาเบะ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ต่อมา แม้จะมีข่าวหลุดรอดออกมาว่า ในมื้อดังกล่าวนายโอบารับประทาน “ซูชิ” จากร้านชั้นยอด-เชฟชั้นเยี่ยม โดยไม่ครบคอร์ส 20 คำ ขณะที่นายอาเบะทานจนหมด แต่หลายคนก็เข้าใจว่าการที่นายโอบามารับประทานซูชิ มิชลิน 3 ดาว ราคาเริ่มต้นมื้อละกว่าหมื่นบาทไม่หมดนั้น คงไม่ได้เป็นเพราะรสชาติซูชิไม่ดี แต่อาจติดด้วยข้อจำกัดทางด้านการเจรจาความเมือง อาการเมาเวลา (Jet Lag) หรือ ความถูกปากของรสชาติอาหารมากกว่า สุกิยะบะชิ จิโร เป็นร้านซูชิเล็กๆ ในย่านกินซ่า ย่านชอปปิ้งเลื่องชื่อของมหานครโตเกียว […]

[Read more →]

Tags:··········

One Dish A Day 9 : เลดี้มาร์แชล กับ เครื่องทำไอศกรีมภายใน 5 นาที

March 19th, 2014 · Comments Off on One Dish A Day 9 : เลดี้มาร์แชล กับ เครื่องทำไอศกรีมภายใน 5 นาที · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

แอกเนส เบอร์ธา มาร์แชล  (Agnes Bertha Marshall)

ตอนนี้สภาพอากาศของบ้านเรา ก็ย่างเข้าหน้าร้อนแล้ว เด็กๆ เริ่มปิดเทอม ที่สำนักงานผมเริ่มมีคุณพ่อ คุณแม่ คุณอา คุณน้า หอบลูกจูงหลานมาวิ่งเล่นกันในสำนักงาน สร้างความครึกครื้นและคึกคักให้พี่ป้าน้าอาไม่ใช่น้อย พอปิดเทอม เข้าหน้าร้อน ผมมักจะหวนย้อนไปนึกถึงกิจกรรมและของชอบในสมัยเด็กๆ ไม่ว่าจะเป็น การขี่จักรยานหอบว่าวไปเล่นกับพี่ๆ และเพื่อนบ้านที่บึงท้ายซอย, การเปิดสนามฟุตบอลโต๊ะเล็กเตะกันบนลานปูนที่ร้อนระอุหน้าบ้าน, การทำน้ำแข็งไสราดน้ำหวานเฮลส์บลูบอย และที่ขาดไม่ได้ก็คือ “การทำไอศกรีม” ทานกันเอง ยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ที่บ้านผมมีเครื่องทำไอศกรีมไฟฟ้าอย่างง่ายๆ ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ และไม่ซับซ้อน รูปทรงคล้ายๆ กับเครื่องทำไอศกรีมด้านล่างนี้ วิธีการทำแม้จะไม่ยุ่งยากคือ ใส่เครื่องปรุงทำไอศกรีมเหลวในหม้อตั้งไฟ คนให้ส่วนผสมเข้ากัน พักน้ำไอศกรีมให้เย็น ก่อนจะตั้งเครื่องด้วยการนำน้ำไอศกรีมใส่ลงไปในโถอลูมิเนียมตรงกลาง จากนั้นหยอดน้ำแข็งและเกลือเม็ดโดยรอบโถ และให้เครื่องปั่นหมุนโถไปรอบๆ จนน้ำไอศกรีมเหลวจับตัวกลายเป็นไอศกรีมเนื้อเนียน โดยระหว่างที่เครื่องปั่นเราต้องคอยใส่น้ำแข็งและเกลือเม็ดอยู่เสมอ โดยขั้นตอนการใส่น้ำแข็งและเกลือนี้เองมักจะทำให้พื้นครัวที่บ้านเลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำที่ละลายมาจากน้ำแข็งและเกลือเม็ด … แม้การทำไอศกรีมทานเองจะก่อให้เกิดความสกปรกเลอะเทอะ แต่แฝงก็มีความสนุกสนานของการทำ และรสหวานของไอศกรีมที่ยังติดตรึงอยู่ในใจถึงทุกวันนี้ ผมเคยสงสัยมาตลอด แต่ก็ไม่ได้ค้นคว้าสักทีว่าจริงๆ แล้วใครเป็นคนคิดค้นไอ้ “เจ้าเครื่องทำไอศกรีม” ที่สุดแสนจะอัจฉริยะนี้ขึ้น จนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ได้ชมสารคดี Home Comforts โดย เจมส์ มาร์ติน รายการที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์บีบีซี โดยตอนหนึ่งรายการได้เชิญ […]

[Read more →]

Tags:·········

One Dish A Day 8 : ท่องยุทธจักรราเม็งผ่าน “ไอ้หนุ่มราเม็ง”

December 19th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 8 : ท่องยุทธจักรราเม็งผ่าน “ไอ้หนุ่มราเม็ง” · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, หนังสือ, อาหาร

001-Raamen-Hakkenden-web

30 กว่าปีที่แล้ว ในซอยบ้านพ่อกับแม่ของผมย่านลาดพร้าว สมัยที่กลิ่นอายของความเป็นเมืองหลวงยังไม่คุกคามเข้าถึงมากเท่าทุกวันนี้ เพราะที่ท้ายซอยจะมีบึงขนาดใหญ่ให้ผมกับพี่ๆ และเพื่อนบ้านขี่จักรยานไปเที่ยวเล่น หรือ ในช่วงหน้าร้อนก็หาว่าวไปโต้ลมเล่นจนว่าวหล่นไปกลางบึง ขณะที่บริเวณริมบึงจะมีกระท่อมเล็กๆ ที่เจ้าของรับฟืนเพื่อเอามาเผาถ่านขาย ในยุคที่พวกเรายังคงได้ยินเสียง “ป๊อกแป๊กๆ” ของกรับไม้ หรือ “ติ๊งตั๊ง” ของกระดิ่ง จากรถขายน้ำแข็งไส รถเข็นขายไอติม รถถีบขายบะหมี่เกี๊ยว รวมไปถึงลุงแก่ๆ ที่น่องของแกปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด เพราะการแบกถังย้อมผ้าใบเขื่องเร่ให้บริการย้อมผ้าตามตรอกซอกซอย ข้างบ้านของเราเป็นร้านขายของชำที่ดำเนินการโดยอาเฮียกับอาซ้อคู่หนึ่ง บ้านหลังนี้จะผิดแปลกกว่าบ้านทั่วๆ ไปในหมู่บ้านตรงที่บ้านหลังนี้ตั้งอยู่บริเวณหัวมุม และหน้าบ้านมีประตูเหล็กยืด เหมือนตึกห้องแถวที่มีบริเวณกินพื้นที่ราว 1 ใน 4 ของบ้าน ร้านขายของชำหรือโชห่วยข้างบ้านมีขายของทุกอย่างตั้งแต่น้ำดื่ม ขนมขบเคี้ยว รถพลาสติก ปืนฉีดน้ำ ตุ๊กตากระดาษ สบู่ ยาสีฟัน ของใช้ในชีวิตประจำวัน รวมไปหนังสือการ์ตูนมือสอง หนังสือการ์ตูนเก่า ที่มีแมจิกสีดำเขียนราคาไว้บนปกตั้งแต่ 1 บาท ไปจนถึง 3 บาท ถือเป็นแม่เหล็กดึงดูดสำคัญชิ้นหนึ่งของผมกับพี่ๆ ก็ว่าได้ ในยุคที่อินเทอร์เน็ตยังไม่เกิด และเด็กๆ ในบ้านไม่ได้รับอนุญาตให้ดูโทรทัศน์ (เนื่องจากพ่อกับแม่กลัวว่าลูกๆ จะไม่อ่านหนังสือเรียน) นอกจากหนังสือเรียนและหนังสือสารานุกรมแล้ว […]

[Read more →]

Tags:·········

One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต

November 22nd, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

cover-IMG_3442-Gogyo

พอเริ่มเข้าสู่ปลายปี ต่างประเทศอากาศเริ่มหนาว ฤดูกาลผลัดเปลี่ยนเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เพื่อนฝูง-มิตรสหาย ของผมจำนวนไม่น้อยต่างหนีไปเที่ยวญี่ปุ่นกันเป็นว่าเล่น เนื่องจากตั้งแต่กลางปี 2556 ที่ผ่านมารัฐบาลญี่ปุ่นเพิ่งเปิดฟรีวีซ่า 15 วัน ให้กับนักท่องเที่ยวไทย ทำให้ผมนึกถึงการเขียนเกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่นขึ้นมาหลายอย่าง ก่อนหน้านี้ บล็อกนี้ว่ากันถึงเรื่องเส้นๆ มาต่อเนื่องสองตอน คือ “ตอนที่ 3 : ก๋วยเตี๋ยวหมูข้างวัดเอี่ยมฯ” กับ “ตอนที่ 4 : คนกินเส้น” ทำให้เมื่อจะเขียนถึงอาหารญี่ปุ่นก็เลยอดไม่ได้ที่จะเขียนถึงเรื่องอาหารเส้นยอดนิยมของชาวญี่ปุ่นอย่าง “ราเม็ง” ราเม็ง (Ramen) เป็นอาหารประจำชาติของชาวญี่ปุ่น ที่ได้รับอิทธิพลมาจากบะหมี่ของประเทศจีน โดยมาจากภาษาจีนที่เรียกว่า ลาเมี่ยน (拉面) ซึ่งแปลว่า “เส้นที่ถูกดึง” ส่วนชาวเกาหลีก็เรียกอาหารประเภทเดียวกันนี้ว่า Ramyeon (ซึ่งผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคนเกาหลีเขาออกเสียงว่าอย่างไร) แต่ที่แน่ๆ คือน่าจะมีรากศัพท์มาจากภาษาจีนเช่นเดียวกัน ราเม็งหลั่งไหลเข้าสู่ญี่ปุ่นพร้อมกับวัฒนธรรมจีนในช่วงการปฏิรูปสมัยเมจิ (ค.ศ. 1868-1912) อย่างไรก็ตามเมื่อบะหมี่จีนเข้ามาในญี่ปุ่นก็เกิดการปรุงแต่งด้วยวัตถุดิบท้องถิ่นของชาวญี่ปุ่น เช่น โชยุและเต้าเจี้ยวญี่ปุ่น จนในที่สุดกลายเป็นอาหารจีนในญี่ปุ่นที่ผิดแผกแตกต่างไปจากต้นฉบับอย่างมาก หลังจากที่ญี่ปุ่นเปิดการค้าเสรีอย่างเป็นทางการโดยโชกุนโทคุกาวะ ไชน่าทาวน์ก็ถูกสร้างขึ้นตามเมืองท่าต่างๆ ในญี่ปุ่น เช่น โยโกฮาม่า ฮาโกดาเตะ โกเบ […]

[Read more →]

Tags:···········

One Dish A Day 6 : เต้าหู้ยี้

November 13th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 6 : เต้าหู้ยี้ · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

เต้าหู้ยี้ขาว (ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต)

          รมต.เต้าหู้ยี้ (…ยี้)           รมต.เต้าหู้ยี้ (…ยี้)           ครม.เต้าหู้ยี้ ยี้..ยี่…ยี้           ประชาชนหาเช้ากินค่ำ           ตากแดดตัวดำจำไว้ให้ดี           เลือกตั้งผ่านไปแต่ละที           ใครเล่าได้ดี ใครที่ยังยากจน ตอนนี้พูดถึง “เต้าหู้ยี้” หลายคนอาจย้อนนึกไปถึงเพลงเต้าหู้ยี้ เพลงจิกกัดนักการเมืองของคาราบาวที่ออกมาตั้งเกือบ 30 ปีก่อนแล้วแต่วันนี้ในเนื้อหาก็ยังแฝงไว้ด้วยความจริง ราวกับเป็นเพลงที่เพิ่งถูกเขียนขึ้นเมื่อวานนี้ แม้ว่าการเมือง ณ เดือนพฤศจิกายน 2556 จะมีความร้อนแรง ส่วนวิถีชีวิตของประชาชนเดินดินกินข้าวแกงก็ร้อนรุ่มด้วยค่าครองชีพที่ถีบตัวพุ่งสูงขึ้นในเกือบทุกแง่มุม แต่ผมก็ยังยืนยันว่าจะใช้พื้นที่บล็อกเล็กๆ ตรงนี้เขียนถึงเรื่องอาหารการกินเป็นสำคัญ … […]

[Read more →]

Tags:········

One Dish A Day 5 : ข้าวต้มทะเลบ้านพระอาทิตย์ สูตรสนธิ ลิ้มทองกุล

October 13th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 5 : ข้าวต้มทะเลบ้านพระอาทิตย์ สูตรสนธิ ลิ้มทองกุล · กล้อง-ถ่ายภาพ, ครอบครัว, ชีวิต-สังคม, วัฒนธรรม, อาหาร

008-IMG_0590-web

     Eat breakfast like a king, lunch like a prince, and dinner like a pauper. – Adelle Davis      จงกินอาหารเช้าอย่างราชา กินอาหารกลางวันราวกับเจ้าชาย และกินอาหารเย็นให้เหมือนกับยาจก – อเดล เดวิส นักโภชนาการหญิงชาวอเมริกัน วันนี้ผมจะพูดถึงอาหารเช้าแบบคลาสสิกอีกอย่างที่เชื่อว่าเมื่อพูดคำว่าอาหารเช้า เกือบทุกคนต้องนึกถึงเมนูนี้ … นั่นคือ “ข้าวต้ม” ข้าวต้มถือเป็นอาหารสารพัดนึก เพราะนอกจากจะสามารถเอาขึ้นโต๊ะเป็นอาหารเช้าชั้นดีได้แล้ว พอแดดร่มลมตกตะวันลาจากฟากฟ้าสุราลัย “ข้าวต้มรอบดึก” ก็ยังเป็นอาหารยอดฮิตที่สามารถหารับประทานได้เกือบทุกหัวระแหงของประเทศไทย นอกจากนี้เวลาเจ็บไข้ได้ป่วย อาหารที่เซฟที่สุด ฮิตที่สุดสำหรับคนป่วยก็หนีไม่พ้นข้าวต้ม เพราะเป็นอาหารที่ทั้งย่อยง่าย ทั้งยังมีคุณค่าทางโภชนาการสูงเมื่อจับคู่เข้ากับวัตถุดิบประเภทอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นหมู เห็ด เป็ด ไก่ ฯลฯ  ขณะที่วิธีทำก็ง่ายแสนง่าย หลายปีก่อน ตอนที่ผมกับภรรยายังใช้ชีวิตอยู่ที่ปักกิ่ง … ทุกเช้าวันเสาร์ นับเป็นเวลาต่อเนื่องกว่า 2 […]

[Read more →]

Tags:················

One Dish A Day 4 : คนกินเส้น

October 5th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 4 : คนกินเส้น · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

ภาพหาบก๋วยเตี๋ยว (จาก www.tobacco.gov.cn)

พอว่ากันถึงเรื่อง “ก๋วยเตี๋ยว” ด้วยความอยากรู้อยากเห็นส่วนตัว ผมจึงไปสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับเรื่อง “ก๋วยเตี๋ยว” มาแบ่งปันกันเพิ่มเติม ก่อนอื่นสารภาพเลยว่า ผมเองเข้าใจผิดมาตลอดว่า “ก๋วยเตี๋ยว” นั้นแปลเป็นภาษาจีนว่า เมี่ยนเถียว (面条) แต่ความจริงก็คือ ก๋วยเตี๋ยวเป็นภาษาจีนแต้จิ๋ว (เฉาโจว; 潮州) โดยภาษาจีนกลางนั้นออกเสียงว่า กั่วเถียว (粿条) [1] กั่ว (粿; guǒ) ที่ในภาษาแต้จิ๋วอ่านออกเสียงว่า “ก๋วย หรือ ก๊วย” นั้นมีความหมายว่า สิ่งที่ทำมาจากข้าวเจ้า เถียว (条; tiáo) หรือที่เราอ่านว่า “เตี๋ยว” นั้นแปลว่าเส้น ดังนั้นเมื่อนำคำสองคำมารวมกันจึงมีความหมายว่า “เส้นที่ทำมาจากแป้งข้าวเจ้า” ซึ่งมีความแตกต่างจาก “เมี่ยน” หรือ “เมี่ยนเถียว” ซึ่งน่าจะใกล้เคียงกับเส้นของอาหารอย่าง “บะหมี่” มากกว่า เพราะเมี่ยนนั้นใช้ส่วนประกอบที่ทำมาจากแป้งสาลีเป็นหลัก มิใช่แป้งข้าวเจ้า ชาวจีนคิดค้นและนิยมอาหารประเภทเส้นมาเนิ่นนานหลายพันปี โดยเดิมทีเรียกว่า “ทังปิ่ง (汤饼)” หรือ “ก้อนแป้งที่ลวกให้สุกในน้ำแกง” โดยแต่ละยุคแต่ละสมัยก็มีการประดิษฐ์คิดค้นอาหารจากก้อนแป้งที่ลวกให้สุกในน้ำแกงขึ้นมาหลายรูปแบบ โดยใช้ชื่อแตกต่างกันไป ดังนั้นในประเทศจีนคำว่า […]

[Read more →]

Tags:···················

One Dish A Day 3 : ก๋วยเตี๋ยวหมูข้างวัดเอี่ยมฯ

September 27th, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 3 : ก๋วยเตี๋ยวหมูข้างวัดเอี่ยมฯ · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, อาหาร, ไอที - เทคโนโลยี

เส้นเล็กแห้งหมู (30 บาท)

  “บางลำพูเป็นความจริงและความฝัน บางลำพูเป็นรันทด และรสหวาน และความสวย” เจ้าของประโยคข้างต้นคือ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ ยอดนักเขียน และศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ ชาวบางลำพูผู้ล่วงลับ “อาว์’รงค์” เขียนบทความเกี่ยวกับบางลำพูไว้นับไม่ถ้วน ส่วนที่รวมเป็นหนังสือนั้นอย่างน้อยก็มี 2 เล่มนั่นก็คือ “บางลำพูสแควร์” และ “๒ นาฑีบางลำพู” หนังสือสองเล่มข้างต้นของ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ เป็นหลักฐานยืนยันชั้นดีว่า “บางลำพู” มีอะไรมากกว่าเป็นย่านการค้าเก่าแก่ของเขตพระนครและกรุงเทพมหานครที่เราเห็นกันอยู่ในปัจจุบัน ส่วนตัวผมก็ถือตัวว่ากลายเป็นคนบางลำพูไปเกือบครึ่งชีวิต หลังจากทำงานบนถนนพระอาทิตย์มานานกว่า 13 ปี ทั้งนี้ทั้งนั้น นอกจากความจริง ความฝัน ความรันทด รสหวาน และความสวย ของบางลำพูดังที่อาว์’รงค์กล่าวไปแล้ว ที่แห่งนี้ยังมี “ความเอร็ดอร่อย” ซุกซ่อนอยู่อีกมากมายอีกด้วย จากแยกวิสุทธิกษัตริย์ที่ตั้งของร้านเฮี้ยะไถ่กี่ หากเดินมาตามถนน มุ่งหน้าแม่น้ำเจ้าพระยาโดยมีสะพานพระราม 8 คุ้มกะลาหัวไปเรื่อยๆ จนถึงแยกบางขุนพรหม เบื้องหน้าจะเห็นวังบางขุนพรหม ซึ่งปัจจุบันคือที่ทำการของธนาคารแห่งประเทศไทยตั้งเด่นเป็นสง่า เลี้ยวซ้ายมาเล็กน้อยบนถนนสามเสนก็จะพบเจอ วัดเล็กๆ ที่ชื่อว่า “วัดเอี่ยมวรนุช” ในย่านบางลำพูและละแวกใกล้เคียงมีวัดชื่อดังมากมาย เช่น วัดบวรนิเวศวิหารราชวรวิหาร […]

[Read more →]

Tags:··················