ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

จับกล้อง

January 29th, 2008 · 18 Comments · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, ศิลปะ-วรรณกรรม

29 มกราคม 2551

.

29 มกราคม 2551

 

 

ถามว่า ผมรู้จักสิ่งที่เรียกว่า ‘กล้องถ่ายรูป’ มานานเท่าไหร่? ตัวเองก็จำไม่ได้แล้ว

 

สิ่งที่พอจะจำได้ก็คือ ตั้งแต่เล็กที่บ้านก็ใช้ กล้องป๊อกแป๊ก กล้องคอมแพค หรือ ที่หลายๆ คนเรียกว่า กล้องปัญญาอ่อนเพื่อถ่ายรูปสมาชิกในครอบครัวมาเป็นเวลานานนมแล้ว … 

 

กล้องถ่ายรูปตัวแรกสุดที่ผมจำได้เป็นกล้องคอมแพคยี่ห้อโกดัก ทรงโบราณที่แม่ใช้อยู่เป็นประจำ ผมยังจำเสียงกรอฟิล์มดัง ครืด … ครืด … ครืด ของมันได้ดีเมื่อตัวเลขบนกล้องวิ่งไปถึงรูปที่ 37 หรือ 38 มีบางครั้งตัวเลขอาจหมุนไปที่ 39 หรือ 40 ได้ ถ้าใส่คนใส่ฟิล์มมือดีและโชคดี

 

พอโตขึ้นมาอีกหน่อย นอกเหนือจากเจ้าโกดักแล้วพ่อกับแม่ก็ควักกระเป๋าซื้อกล้องคอมแพคยี่ห้อโอลิมปิสมาเสริมทัพอีกตัวหนึ่ง เพราะ พ่อกับแม่มีลูก 3 คน และกล้องตัวเดียวดูเหมือนจะไม่เพียงพอ ที่ไม่เพียงพอ … มิใช่ไม่เพียงพอสำหรับการเก็บภาพสมาชิกในครอบครัวจำนวน 5 คน แต่ไม่เพียงพอสำหรับลูกๆ 3 คน เพราะมักจะต้องตบตีกันเป็นประจำเพราะต้องการแย่งกันถ่ายรูป

 

ตั้งแต่เล็กแม่มักจะบ่นเสมอ เมื่อเห็นผมเล็งกล้องไปยังทิศทางที่ปราศจากผู้คน แม่มักจะถามเสมอว่า ?ถ่ายอะไรน่ะลูก??

 

ก็แต่ไหนแต่ไรมา ผมชอบถ่ายรูปทิวทัศน์-ชีวิต นี่ครับ ไม่ได้ชอบถ่ายรูปคนยืนนิ่งๆ รอให้เรากดภาพเสียหน่อย

………………………. 

แล้วชีวิตของการถ่ายภาพของผมก็มาถึงจุดหักเห เมื่อเริ่มขึ้นเรียนในชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนสาธิตจุฬาฯ

 

วันหนึ่งแม่รื้อตู้เสื้อผ้าในห้องแม่ ขณะที่ผมนั่งดูโทรทัศน์อยู่ใกล้ๆ ในความรู้สึกของผมตู้เสื้อผ้าของแม่มักจะมีของเก่าเก็บซุกซ่อนอยู่เสมอ มีตั้งแต่เงินพดด้วงในสมัยโบราณที่แน่ (ย่า) เก็บไว้ให้พ่อ ธนบัตรเก่า ปากกาเก่า สร้อยเก่า ตั้งแต่สมัยพ่อแม่ยังหนุ่มยังสาว ยังใช้ชีวิตอยู่ที่สหรัฐอเมริกา 

 

“เอ้า! อ๊อฟ ดูสิแม่เจออะไร” แม่เรียกผม ขณะที่ในมือแม่เป็นกล้องถ่ายรูปยี่ห้อนิคอนสีเงินดำ …

 

“แม่เอามาจากไหนน่ะครับ?” ผมถาม

 

“กล้องของเก่าของพ่อที่ใช้ตั้งแต่อยู่ที่เมืองนอกน่ะลูก ไม่ได้ใช้ตั้งนานแล้ว …” แม่บอก

 

ผมหยิบกล้องถ่ายรูปตัวนั้นมาดู พร้อมกับลูบคลำมันกับที่ผมเคยลูบคลำเจ้าตุ๊กตุ่น หุ่นยนต์เหมือนสมัยยังเล็ก ในช่องมองภาพของกล้องนิคอนตัวนั้นมีฝุ่นหรือเชื้อราจับอยู่บ้าง ส่วนมิเตอร์ที่ใช้วัดแสงนั้นไม่ทำงานเสียแล้ว 

 

“ลองเอาไปดูสิลูก ดูว่ามันยังใช้งานได้หรือเปล่า?”

 

“ครับ” ผมหยิบกล้องนิคอนตัวเก่ากลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง แล้วก็ลองง้างไก ลั่นชัตเตอร์เพื่อทดสอบว่ากล้องนิคอนอายุ 25 ปีของพ่อยังใช้ได้หรือเปล่า โดยระหว่างที่ลูบคลำเจ้ากล้องนิคอนตัวเก่านั้น ใจผมก็นึกได้ว่า รูปภาพมากมายที่พ่อกับแม่ถ่ายกันสมัยอยู่ที่สหรัฐอเมริกาคงจะเป็นผลผลิตมาจากกล้องตัวนี้นี่เอง เมื่อนึกได้เช่นนั้นหัวใจผมก็เริ่มรู้สึกอบอุ่นขึ้นเป็นลำดับ

 

แม้ถ่านก้อนเล็กที่ใช้หล่อเลี้ยงเครื่องวัดแสงของกล้องนิคอนจะเน่าคารังถ่านแล้ว แต่ด้วยความที่เป็นกล้องที่ไม่มีระบบอัตโนมัติ หรือ ใช้ระบบไฟฟ้ามาเท่าสมัยนี้ทำให้กล้องนิคอนตัวนั้นในเวลาต่อมาได้กลายเป็น กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว (Single Lens Reflection หรือ SLR) ตัวแรกที่ผมรู้จัก

 

 

สวนอ้อยอิ่ง (หลิวหยวน) เมืองซูโจว ประเทศจีน

Tags: ···

18 Comments so far ↓