ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

One Dish A Day 8 : ท่องยุทธจักรราเม็งผ่าน “ไอ้หนุ่มราเม็ง”

December 19th, 2013 · No Comments · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, หนังสือ, อาหาร

30 กว่าปีที่แล้ว ในซอยบ้านพ่อกับแม่ของผมย่านลาดพร้าว สมัยที่กลิ่นอายของความเป็นเมืองหลวงยังไม่คุกคามเข้าถึงมากเท่าทุกวันนี้ เพราะที่ท้ายซอยจะมีบึงขนาดใหญ่ให้ผมกับพี่ๆ และเพื่อนบ้านขี่จักรยานไปเที่ยวเล่น หรือ ในช่วงหน้าร้อนก็หาว่าวไปโต้ลมเล่นจนว่าวหล่นไปกลางบึง ขณะที่บริเวณริมบึงจะมีกระท่อมเล็กๆ ที่เจ้าของรับฟืนเพื่อเอามาเผาถ่านขาย

ในยุคที่พวกเรายังคงได้ยินเสียง “ป๊อกแป๊กๆ” ของกรับไม้ หรือ “ติ๊งตั๊ง” ของกระดิ่ง จากรถขายน้ำแข็งไส รถเข็นขายไอติม รถถีบขายบะหมี่เกี๊ยว รวมไปถึงลุงแก่ๆ ที่น่องของแกปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด เพราะการแบกถังย้อมผ้าใบเขื่องเร่ให้บริการย้อมผ้าตามตรอกซอกซอย

ข้างบ้านของเราเป็นร้านขายของชำที่ดำเนินการโดยอาเฮียกับอาซ้อคู่หนึ่ง บ้านหลังนี้จะผิดแปลกกว่าบ้านทั่วๆ ไปในหมู่บ้านตรงที่บ้านหลังนี้ตั้งอยู่บริเวณหัวมุม และหน้าบ้านมีประตูเหล็กยืด เหมือนตึกห้องแถวที่มีบริเวณกินพื้นที่ราว 1 ใน 4 ของบ้าน ร้านขายของชำหรือโชห่วยข้างบ้านมีขายของทุกอย่างตั้งแต่น้ำดื่ม ขนมขบเคี้ยว รถพลาสติก ปืนฉีดน้ำ ตุ๊กตากระดาษ สบู่ ยาสีฟัน ของใช้ในชีวิตประจำวัน รวมไปหนังสือการ์ตูนมือสอง

หนังสือการ์ตูนเก่า ที่มีแมจิกสีดำเขียนราคาไว้บนปกตั้งแต่ 1 บาท ไปจนถึง 3 บาท ถือเป็นแม่เหล็กดึงดูดสำคัญชิ้นหนึ่งของผมกับพี่ๆ ก็ว่าได้ ในยุคที่อินเทอร์เน็ตยังไม่เกิด และเด็กๆ ในบ้านไม่ได้รับอนุญาตให้ดูโทรทัศน์ (เนื่องจากพ่อกับแม่กลัวว่าลูกๆ จะไม่อ่านหนังสือเรียน)

นอกจากหนังสือเรียนและหนังสือสารานุกรมแล้ว อาจกล่าวได้ว่าผมกับพี่ๆ เติบโตขึ้นมาด้วยการอ่านหนังสือการ์ตูน ซึ่งนิสัยในการชอบอ่าน ชอบเขียน และชอบแสวงหาความรู้ใหม่ๆ ในปัจจุบันของผมส่วนหนึ่งก็เกิดจากการบ่มเพาะของหนังสือการ์ตูน พอเข้าโรงเรียนประถมและมัธยม ผมกับพี่สาวและพี่ชายก็กลายเป็นลูกค้าประจำของร้านขายการ์ตูนที่ตั้งเรียงรายอยู่ใกล้กับตลาดสามย่าน

001-Raamen-Hakkenden-web

ผมคลุกคลีและตะลุยอ่านการ์ตูนทุกเรื่องตั้งแต่โดเรม่อน ดร.สลัมป์กับหนูน้อยอาราเล่ เซนต์เซย่า ดรากอนบอลล์ ซิตี้ฮันเตอร์ เคนชิโร่ ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ โรงเรียนลูกผู้ชาย บากิ จอมประจัญบาน Touch หรือแม้แต่การ์ตูนผู้หญิงอย่างคำสาปฟาโรห์ ฯลฯ จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัยและหยุดอ่านไปในที่สุด ด้วยวัยที่เติบโตขึ้นทำให้ในเวลานั้นผมมีความรู้สึกว่า “การ์ตูน” ไม่ได้ตอบสนองความอยากรู้อยากเห็น หรือ สร้างความสนุกสนานให้ตัวเองอย่างเคย โดยในเวลานั้นตัวผมเองเริ่มหันเหไปอ่านนิยายกำลังภายในแทน โดยเริ่มตั้งแต่ นิยายชุดฤทธิ์มีดสั้นของโกวเล้ง มังกรหยกของกิมย้ง ก่อนที่จะตกหลุมรักกับความตื่นตาตื่นใจในสำนวนภาษา ปรัชญาแนวคิด และติดนิสัยชอบอ่านนิยายกำลังภายในต่อเนื่องเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้เมื่อตัดสินใจว่าจะเขียนบล็อก One Dish A Day ผมก็เริ่มแสวงหาข้อมูลและหนังสือต่างๆ ที่เกี่ยวกับอาหารทุกประเภท โดยเฉพาะอาหารไทย จีนและญี่ปุ่นที่พอจะหาได้ โดยระหว่างกระบวนการเก็บข้อมูลนั้น ผมก็ไปพบกับหนังสือการ์ตูนเรื่องหนึ่งในชื่อ “ไอ้หนุ่มราเม็ง เปิบพิสดาร” เข้า

ไอ้หนุ่มราเม็ง เปิบพิสดาร ฉบับแปลภาษาไทยเล่ม 1

ไอ้หนุ่มราเม็ง เปิบพิสดาร ฉบับแปลภาษาไทยเล่ม 1

ไอ้หนุ่มราเม็ง เปิบพิสดาร หรือ Raamen Hakkenden เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเกี่ยวกับ “ฟุจิโมโตะ” ไอ้หนุ่มพนักงานบริษัทธรรมดาๆ คนหนึ่งที่มีความรักในอาหารที่เรียกว่า “ราเม็ง” จนเข้าขั้นเป็น “เซียนราเม็ง” โดยฟุจิโมโตะเลือกทำงานประจำในบริษัทก็เพื่อเก็บเงิน เพื่อเดินตามความฝันว่าสักวันหนึ่งตัวเองจะสามารถเปิดร้านราเม็งอร่อยๆ ของตัวเองได้สักร้าน กระนั้น อุปสรรคในการก้าวไปสู่ฝันของไอ้หนุ่มโอตาคุราเม็งก็ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่รู้ๆ กัน

นอกเหนือจากงานกลางวันที่ฟุจิโมโตะต้องเข้าไปทำงานในบริษัทไดยูการค้า ในกรุงโตเกียว ช่วงกลางคืนเขายังแอบไปเปิดร้านราเม็งรถเข็นในสวนสาธารณะเพื่อฝึกปรือฝีมือในการทำราเม็ง โดยไม่ให้ใครในบริษัทรู้ เนื่องจากการเปิดร้านราเม็งดังกล่าวถือเป็นการละเมิดกฎเกณฑ์ของบริษัทที่ห้ามพนักงานทำงานพิเศษ

ก่อนหน้านี้ผมเคยอ่านหนังสือการ์ตูนที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับการทำอาหาร หรือที่เรียกกันว่า Gurume manga มาหลายเล่ม ที่ถูกซื้อลิขสิทธิ์มาแปลเป็นภาษาไทย เช่น จอมโหดกะทะเหล็ก ไอ้หนูซูชิ ซูเปอร์กุ๊ก ยุทธภูมิกระเพาะเหล็ก หรือ ตะลอนชิมข้าวกล่องรถไฟ แต่ผมกลับพบว่าไม่มีเล่มไหนถูกใจเท่า “ไอ้หนุ่มราเม็ง” เลย ทั้งๆ ที่ลายเส้นของการ์ตูน 4-5 เรื่องข้างต้น จะว่าไปถือว่าวาดได้สวยคมกว่าก็ตาม

004-china-mongolia-manga21-

อ่านไปๆ ผมพบว่า การ์ตูน “ไอ้หนุ่มราเม็ง” นั้น ไม่เพียงมีเนื้อหาที่สนุกสนาน แต่ยังให้ความรู้เชิงวัฒธรรมที่แฝงไว้ด้วยความลุ่มลึกของการเปลี่ยนแปลงของรสนิยมของคนญี่ปุ่นในแต่ละยุคแต่ละสมัย ความจริงทางธุรกิจ และสัจธรรมในการใช้ชีวิตของมนุษย์ ซึ่งหลายต่อหลายเรื่องเรานึกไม่ถึงว่าจะหาได้จากหนังสือการ์ตูนเกี่ยวกับอาหารเล่มหนึ่ง

เมื่อมาวิเคราะห์ดู ส่วนหนึ่งที่ผมไปติดใจ “ไอ้หนุ่มราเม็ง” เข้า ก็อาจจะมาจากสาเหตุที่ว่าการ์ตูนเรื่องนี้นั้นเป็นการ์ตูนที่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มที่เขียนมาเฉพาะเพื่อเจาะกลุ่มผู้อ่านที่เป็นผู้ชายในวัยทำงาน ซึ่งตรงกับวัยของผมในปัจจุบันพอดี ทั้งยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอิทธิพลของรายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นอย่าง “ทีวีแชมเปี้ยน” หรือ “เชฟกระทะเหล็ก” รายการโทรทัศน์ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อความรู้สึกนึกคิดของคนที่ชื่นชอบรายการอาหารทั่วโลก

002-IMG_8606

นอกจากนี้ในตอนท้ายเล่มของ “ไอ้หนุ่มราเม็ง” ทุกเล่ม จะมีการตีพิมพ์เกร็ดความรู้เป็นบทความสั้นๆ ของผู้เชี่ยวชาญด้านราเม็งนาม อิชิกามิ ฮิเดยูกิ ซึ่งได้รับฉายาว่าไอ้หนุ่มลิ้นทองคำ จำนวน 2 หน้า ซึ่งบทความดังกล่าวก็มีเนื้อหาครอบคลุมตั้งแต่ประวัติศาสตร์ในภาพรวมของราเม็ง ความเป็นมาของราเม็งในแต่ละท้องถิ่นของญี่ปุ่น ไปจนถึงรายละเอียดขององค์ประกอบต่างๆ ในอาหารราเม็งแต่ละประเภท ไล่ตั้งแต่ภาชนะอย่างชามราเม็ง เส้น น้ำซุป วัตถุดิบ เนื้อหมูชาชู ไข่ต้ม สาหร่ายทะเล ซอสโชยุ ไปจนถึงองค์ประกอบเล็กๆ อย่างกระเทียมที่เป็นวัตถุดิบเล็กๆ ในราเม็ง ฯลฯ

ไอ้หนุ่มราเม็ง เปิบพิสดารต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น

ไอ้หนุ่มราเม็ง เปิบพิสดารต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น

“Raamen Hakkenden” เล่มแรกถูกตีพิมพ์ในภาษาญี่ปุ่นเมื่อปี 2543 (ค.ศ.2000) และเล่มสุดท้ายตีพิมพ์ในปี 2552 (ค.ศ.2009) หรือกินเวลาเกือบหนึ่งทศวรรษ ทำให้ต้องถือว่าการ์ตูนเรื่องนี้เป็นการ์ตูนเกี่ยวกับอาหารที่ได้รับความนิยมอย่างสูงเรื่องหนึ่ง ทั้งยังถูกนำไปกล่าวในหนังสือฝรั่งที่ว่าถึงเรื่องการ์ตูนญี่ปุ่นอย่าง Manga : An Anthology of Global and Cultural อีกด้วย [1]

ในส่วนของภาคภาษาไทย “ไอ้หนุ่มราเม็ง เปิบพิสดาร” ออกสู่บรรณพิภพเป็นครั้งแรกในเดือนกรกฎาคม 2553 โดยสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ คอมิคส์ และเพิ่งออกเล่มสุดท้าย เล่มที่ 26 ในเดือนธันวาคม 2556 นี้เอง

…. ลองหามาอ่านดูครับ แล้วคุณจะได้ลิ้มรสว่า “ยุทธจักรราเม็ง” นั้นมีรสชาติอะไรซ่อนอยู่มากมายกว่าที่คุณคิด

ไอ้หนุ่มราเม็ง เปิบพิสดาร เล่ม 26 (เล่มจบ)

ไอ้หนุ่มราเม็ง เปิบพิสดาร เล่ม 26 (เล่มจบ)

 

รายละเอียด
เรื่อง ไอ้หนุ่มราเม็งเปิบพิสดาร (26 เล่มจบ)
เรื่องโดย Kube Rokuro
ภาพโดย Kawai Tan
ลิขสิทธิ์จาก Shogakukan โดย Burapat Comics
ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://www.burapat.com/detail_boyjl.asp?id=3593

 

หมายเหตุ :
[1] Manga: An Anthology of Global and Cultural Perspectives by Toni Johnson-Woods (Editor) หน้าที่ 112

007-Manga-An-Anthology-of-Globa

Tags: ·········

No Comments so far ↓

Like gas stations in rural Texas after 10 pm, comments are closed.