ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

Entries Tagged as 'ญี่ปุ่น'

จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” : บทสนทนาที่กรุงเทพ (5)

November 9th, 2015 · Comments Off on จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” : บทสนทนาที่กรุงเทพ (5) · กล้อง-ถ่ายภาพ, การเมือง, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, ภาพยนตร์, หนังสือ

“สำหรับคนญี่ปุ่น การสูญเสียเลือดเนื้อของผู้บริสุทธิ์ในสงครามโลกครั้งที่สองยังคงเป็นรอยแผลบาดลึกอยู่ในใจแม้กระทั่งวันนี้ หลังสงครามสิ้นสุดรัฐธรรมนูญญี่ปุ่นปัจจุบันซึ่งเรียกกันว่าเป็นฉบับสันติภาพ ตลอดจนการศึกษาของญี่ปุ่นต่างก็มีจุดเน้นที่ว่า ‘ต่อแต่นี้ไปญี่ปุ่นจะละสิทธิการทำสงคราม’ …” — โฆษิต ทิพย์เทียมพงษ์·, นางาซากิ ยลเสน่ห์ล้ำ … ย้ำอดีตลึก เย็นวันหนึ่งกลางเดือนกันยายน 2558 … ผมนัดกับ “ดร.หนุ่ม” โฆษิต ทิพย์เทียมพงษ์·และเพื่อนเก่าตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย สังสรรค์กันที่ร้านอาหารใจกลางย่านห้างสรรพสินค้าของกรุงเทพมหานคร วันเวลาผันผ่าน พวกเราจากเด็กวัยรุ่น ต่างย่างเข้าสู่วัยกลางคน ปัจจุบัน ดร.หนุ่ม กลายเป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยโตเกียวการต่างประเทศ (Tokyo University of Foreign Studies) อีกทั้งยังมีสถานะเป็นนักเขียน นักแปล ล่าม คนพากษ์เสียงโฆษณาและวิดีทัศน์ พิธีกร และนักจัดรายการวิทยุภาคภาษาไทยของ NHK World Radio Japan ด้วย โดยปัจจุบัน ดร.หนุ่ม อาศัยอยู่ที่กรุงโตเกียวเป็นการถาวร คราวนี้ ดร.หนุ่ม กลับมาบ้านเกิดแค่เจ็ดวัน เพื่อมาเก็บข้อมูลงานวิจัย ผมเลยถือโอกาสนัดเจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันกว่าสิบปีมากินข้าวและพูดคุยสัพเพเหระ ทั้งเรื่องเก่า เรื่องเพื่อน เรื่องกิน เรื่องเที่ยว […]

[Read more →]

Tags:························

จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” : แสงหิ่งห้อยบนนาฬิกาไม้ (4)

October 22nd, 2015 · Comments Off on จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” : แสงหิ่งห้อยบนนาฬิกาไม้ (4) · กล้อง-ถ่ายภาพ, การเมือง, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, ประวัติศาสตร์จีน, ภาพยนตร์, วัฒนธรรม, หนังสือ

11 นาฬิกา 2 นาที คือ เวลาที่เข็มสั้น-เข็มยาวบนนาฬิกาไม้เรือนนั้นบอกไว้ วันพฤหัสบดีที่ 9 สิงหาคม ค.ศ.1945 สามวันให้หลังจากสหรัฐอเมริกาทิ้งระเบิดปรมาณูที่เมืองฮิโรชิม่า บนเกาะฮอนชู เครื่องบินทิ้งระเบิด บี-29 ที่ได้ชื่อเล่นว่า Bockscar พร้อมกับเครื่องบินอีก 5 ลำ ได้รับภารกิจพิเศษให้นำระเบิดปรมาณูแบบระเบิดเข้าข้างใน โดยใช้วัสดุกัมมันตรังสีพลูโตเนียม (Plutonium implosion–type) ชื่อเล่น “แฟตแมน (Fat Man)” ซึ่งมีความแตกต่างจากระเบิดปรมาณู “ลิตเติลบอย (Little Boy)” ที่ถูกทิ้งที่ฮิโรชิม่าที่เป็นระเบิดแบบกระบอกปืน ใช้วัสดุกัมมันตรังสียูเรเนียม (Uranium gun-type) ทว่ามีอำนาจในการทำลายล้างใกล้เคียงกันคือ เทียบเท่ากับลูกระเบิดทีเอ็นทีประมาณ 15,000-21,000 ตัน [1] ช่วงเช้ามืดก่อนฟ้าสาง Bockscar พร้อมฝูงบินออกเดินทางจากฐานบินในมหาสมุทรแปซิฟิก มุ่งหน้าไปยังโคะคุระ (小倉市) เมืองเล็กๆ ทางตอนเหนือของเกาะคิวชู ซึ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพญี่ปุ่นใช้เป็นแหล่งผลิตอาวุธที่ใหญ่ที่สุดสำหรับการทำสงคราม ทว่า ด้วยอุปสรรคทางด้านสภาพอากาศและทัศนวิสัยทำให้ในเวลาต่อมา Bockscar จึงเบนหัวไปทางเมืองนางาซากิเป้าหมายรองของภารกิจในวันนั้นแทน ก่อนหน้าเดือนสิงหาคม […]

[Read more →]

Tags:···············

จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” : ไชน่าทาวน์กับชัมปง (3)

September 25th, 2015 · Comments Off on จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” : ไชน่าทาวน์กับชัมปง (3) · กล้อง-ถ่ายภาพ, การเมือง, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, ประวัติศาสตร์จีน, วัฒนธรรม, อาหาร

009-DSCF6336

จากสถานีรถไฟ แท็กซี่ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที พาเรามายังที่พักซึ่งตั้งตรงข้ามกับไชน่าทาวน์ หรือ ดินแดนคนจีนแห่งนางาซากิพอดิบพอดี ในญี่ปุ่นมีไชน่าทาวน์ใหญ่ๆ อยู่ 3 แห่ง ซึ่งล้วนแล้วแต่อยู่ในเมืองท่าสำคัญทั้งสิ้น ประกอบไปด้วย โยโกฮาม่า ไชน่าทาวน์ ซึ่งถือเป็นไชน่าทาวน์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียและอยู่ใกล้กับเมืองหลวงโตเกียว โกเบ ไชน่าทาวน์ ในแถบคันไซซึ่งอยู่ใกล้กับเมืองใหญ่อย่างโอซาก้าและ นางาซากิ ไชน่าทาวน์ ที่ถือเป็นไชน่าทาวน์ที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น นางาซากิ ไชน่าทาวน์ (長崎新地中華街) หรือ ถนนคนจีนซินตี้ มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าห้าร้อยปี ก่อร่างสร้างตัวอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ.1698 ช่วงปลายศตวรรษที่ 17 พอมาถึงยุคเอะโดะ หรือ ยุคโทะกุงะวะซึ่งผู้ปกครองญี่ปุ่นดำเนินนโยบายโดดเดี่ยวตัวเอง (Isolaitonism) ปิดประเทศไม่ทำการค้าขายกับโลกภายนอก เว้นไว้แต่เพียงเมืองนางาซากิ ทำให้ไชน่าทาวน์ที่นางาซากิยิ่งทวีความสำคัญมากขึ้นไปอีก นางาซากิเป็นประตูการค้าและการแลกเปลี่ยนทางองค์ความรู้ วัฒนธรรม ประเพณีที่สำคัญมาอย่างยาวนาน ยกตัวอย่างเช่นอาหาร ดังที่กล่าวไปแล้วว่า อาหารญี่ปุ่นยอดนิยมอย่าง “เทมปุระ” ก็เป็นสิ่งที่ได้รับอิทธิพลมาจากพ่อค้าชาวโปรตุเกส ขณะเดียวกันที่นางาซากิมีอาหารเลื่องชื่ออีกชนิดหนึ่งที่เป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศเช่นกันนั่นคือ ชัมปง ชัมปง (Champon) เป็นอาหารเส้นที่กำเนิดที่นางาซากิ โดยได้รับอิทธิพลมาจากบะหมี่ของชาวจีน แต่ถูกปรับปรุงเปลี่ยนแปลงให้กลายเป็นอาหารท้องถิ่น ด้วยส่วนผสมของเนื้อหมู กุ้ง หอย […]

[Read more →]

Tags:···················

จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” (2)

September 16th, 2015 · Comments Off on จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” (2) · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม, อาหาร

005-IMG_3791-web

เมษายน 2557 … ผมกับคณะเดินทางด้วยเครื่องบินของสายการบินไทยเที่ยวบินที่ ทีจี 648 จากสนามบินสุวรรณภูมิ ถึงสนามบินฟุกุโอกะแต่เช้าตรู่ ก่อนจะกระโดดขึ้นรถไฟจากสถานีฮากาตะ เมืองฟุกุโอกะ ในเที่ยว 09.55น. รถด่วนชิงกันเซ็นวิ่งตัดผ่านท้องทุ่ง บ้านเรือน และเมืองเล็กๆ บนเกาะคิวชู มุ่ง ไปยังเมืองนางาซากิ ข้อมูลบนรถไฟบอกว่าเราจะถึงเมืองนางาซากิภายในเวลาไม่ถึง 2 ชั่วโมง ผ่านเมืองซางะ และเมืองอิซาฮายะ แม้จะเมื่อยล้าจากการเดินทางด้วยเที่ยวบินรอบดึก แม้ร่างกายร่ำร้องให้พักผ่อนด้วยการงีบหลับบนรถไฟ แต่ในใจลึกๆ กลับโบยบินไปถึงจุดหมายปลายทางเสียแล้ว ตอนเด็กๆ ผมจำได้ ฮิโรชิมา-นางาซากิ เป็นชื่อเด็กๆ ทุกคนต้องรู้จัก ในฐานะเมืองสองแห่งที่เป็นเป้าหมายของระเบิดปรมาณูในช่วงสงครามโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากหนังสือเรื่อง “ซาดาโกะกับนกกระเรียนพันตัว” สมัยเรียนอยู่ชั้นประถม ที่โรงเรียนมีการนำหนังสือนอกเวลาเรื่องซาดาโกะกับนกกระเรียนพันตัวมาให้อ่าน ผมจำได้ว่าผมอ่านหนังสือเรื่องนี้อยู่หลายรอบ ไม่นับรวมกับการที่ในชุดหนังสือยังมีเทปคาสเซ็ทแนบมา ซึ่งผมกับพี่ๆ ก็นำมาเปิดฟังกันอีกหลายรอบ ได้ฟังทีไรก็รู้สึกสลดหดหู่แทนเด็กหญิงซาดาโกะ เศร้าใจแทนครอบครัวของเธอ รวมถึงชาวญี่ปุ่นที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ จนในที่สุดก็พลอยจำชื่อเมืองฮิโรชิมา-นางาซากิ ได้ขึ้นใจ ………………………… นางาซากิ (長崎市) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดนางาซากิ บนเกาะคิวชู เกาะทางตอนใต้ของญี่ปุ่น จากลักษณะทางภูมิศาสตร์นางาซากิที่ชื่อในภาษาญี่ปุ่นแปลตรงตัวว่า “คาบสมุทรยาว” ก็ชัดว่าเมืองแห่งนี้เป็นแผ่นดินที่มีน้ำล้อมสามด้าน […]

[Read more →]

Tags:··············

วิ่งรอบวัง Tokyo Imperial Palace

May 20th, 2015 · Comments Off on วิ่งรอบวัง Tokyo Imperial Palace · กล้อง-ถ่ายภาพ, กีฬา, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม

008-IMG_7445-web

       “ในการวิ่งระยะไกล คู่ต่อสู้หนึ่งเดียวที่คุณต้องเอาชนะคือตัวคุณเอง วิถีที่คุณคุ้นเคย (In long-distance running the only opponent you have to beat is yourself, the way you used to be)” – ฮารุกิ มูราคามิ        ผมเป็นคนชอบออกกำลังกายด้วยการวิ่ง แม้ผมจะไม่ใช่คนวิ่งไวและไม่ใช่คนวิ่งเก่งขนาดไปลงแข่งวิ่งมาราธอน แต่เหตุผลสำคัญหลักของการออกวิ่งเป็นประจำก็คือ “การวิ่ง” ทำให้ผมได้ออกกำลังกายตามตารางเวลาและโอกาส ที่ชีวิตประจำวันจะเอื้ออำนวย โดยไม่ต้องไปอ้างอิงกับตารางเวลาของใครๆ        หลายปีที่ผ่านมา ปกติแล้วทุกๆ สัปดาห์ผมจะใช้เวลาก่อนกลับบ้าน ช่วงเย็นแวะจอดรถในซอยสุโขทัย เพื่อไปวิ่งรอบๆ พระราชวังสวนจิตรลดาที่มีความยาวประมาณ 3.4 กิโลเมตรต่อหนึ่งรอบ ส่วนวันเสาร์-อาทิตย์นั้น ผมมักจะแวะไปวิ่งที่สวนจตุจักร หรือรอบหมู่บ้าน โดยหากฝนตกก็จะไปวิ่งที่สถานออกกำลังกายใกล้บ้าน       […]

[Read more →]

Tags:·········

หลงเสน่ห์ “เบนโตะ” ตอนที่ 1

March 14th, 2015 · Comments Off on หลงเสน่ห์ “เบนโตะ” ตอนที่ 1 · ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, ประวัติศาสตร์จีน, วัฒนธรรม, อาหาร

001-IMG_4039-web

“การหาความรื่นรมย์ในพื้นที่เล็กๆ เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมญี่ปุ่น”– Design Talks by NHK คนส่วนใหญ่ที่ไปเที่ยวญี่ปุ่นมักจะมีจุดมุ่งหมายไปหาอาหารและของกินที่สด สะอาด แปลกใหม่ ไม่ว่าจะเป็น กุ้ง หอย ปู ปลา ปลาหมึก เนื้อหมู เนื้อวัว ซูชิ ซาซิมิ เทมปุระ ผัก ผลไม้ ฯลฯ ตั้งแต่ของกินเล่นข้างถนน เรียกได้ว่าของน่ากินที่ญี่ปุ่นนั้นให้สาธยายก็สาธยายกันได้ไม่จบไม่สิ้น แต่วันนี้ผมอยากจะเขียนถึงอาหาร และวัฒนธรรมการกินประเภทหนึ่งที่ขึ้นชื่อของญี่ปุ่น แต่คนไทยมักจะไม่ค่อยสังเกตหรือสนใจกันเท่าไหร่ นั่นคือ “อาหารกล่อง” หรือที่เรียกว่า “เบนโตะ (弁当)” นั่นเอง ในความรู้สึกของ คนนอกที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่น โดยเฉพาะคนไทย คำว่า “อาหารกล่อง” นั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยน่าพิศมัยเท่าไรนัก เพราะให้ความรู้สึกเหมือนกิน “อาหารกล่องโฟม” ที่ภาษาวัยรุ่นสมัยก่อนเขาเรียกว่า อาหารกินกันตาย กินกันหิว จับยัดใส่ปากให้ท้องอิ่มไว้ก่อน เวลาต้องไปปฏิบัติภารกิจนอกสถานที่ ไปเข้าค่าย เดินทางไปต่างจังหวัด ซึ่งตรงจุดนี้เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากมุมมองของคนญี่ปุ่นกับ “เบนโตะ” โดยสิ้นเชิง เพราะ “เบนโตะ” นั้นอยู่ในวิถีชีวิตของชาวญี่ปุ่นตั้งแต่เด็ก […]

[Read more →]

Tags:······

เมื่อผมเห็นเด็กญี่ปุ่นเดินไปโรงเรียน

January 30th, 2015 · Comments Off on เมื่อผมเห็นเด็กญี่ปุ่นเดินไปโรงเรียน · กล้อง-ถ่ายภาพ, ครอบครัว, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม

001-DSC_1298-web

ต้นปี 2558 ที่ผ่านมาองค์การส่งเสริมการท่องเที่ยว แห่งประเทศญี่ปุ่น (JNTO) เปิดเผยข้อมูลสรุปตัวเลขนักท่องเที่ยวไทยที่เดินทางไปประเทศญี่ปุ่นในรอบปี 2557 ที่ถือเป็นสถิติปีแรกแบบครบปี หลังจาก ทางการญี่ปุ่นได้ประกาศยกเว้นวีซ่าท่องเที่ยว ให้กับคนไทย โดยเริ่มบังคับใช้ใน วันที่ 1 กรกฏาคม พ.ศ.2556 ทั้งนี้สถิติระบุว่า ตลอด 12 เดือนของ ปี 2557 มีคนไทยไปเที่ยวญี่ปุ่นทั้งหมด 657,600 คน หรือเพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า ร้อยละ 45.0 ย้อนหลัง 5 ปี สถิตินักท่องเที่ยวไทยที่เดินทางไปเที่ยวประเทศญี่ปุ่น ปี 2557 – 657,600 คน (เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า ร้อยละ 45.0) ปี 2556 – 453,642 คน (เพิ่มขึ้น ร้อยละ74.0) ปี 2555 – 260,640 คน (เพิ่มขึ้น ร้อยละ 79.8) […]

[Read more →]

Tags:······

One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต

November 22nd, 2013 · Comments Off on One Dish A Day 7 : Gogyo สุดยอดราเม็งน้ำดำแห่งเกียวโต · กล้อง-ถ่ายภาพ, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, วัฒนธรรม, อาหาร

cover-IMG_3442-Gogyo

พอเริ่มเข้าสู่ปลายปี ต่างประเทศอากาศเริ่มหนาว ฤดูกาลผลัดเปลี่ยนเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เพื่อนฝูง-มิตรสหาย ของผมจำนวนไม่น้อยต่างหนีไปเที่ยวญี่ปุ่นกันเป็นว่าเล่น เนื่องจากตั้งแต่กลางปี 2556 ที่ผ่านมารัฐบาลญี่ปุ่นเพิ่งเปิดฟรีวีซ่า 15 วัน ให้กับนักท่องเที่ยวไทย ทำให้ผมนึกถึงการเขียนเกี่ยวกับอาหารญี่ปุ่นขึ้นมาหลายอย่าง ก่อนหน้านี้ บล็อกนี้ว่ากันถึงเรื่องเส้นๆ มาต่อเนื่องสองตอน คือ “ตอนที่ 3 : ก๋วยเตี๋ยวหมูข้างวัดเอี่ยมฯ” กับ “ตอนที่ 4 : คนกินเส้น” ทำให้เมื่อจะเขียนถึงอาหารญี่ปุ่นก็เลยอดไม่ได้ที่จะเขียนถึงเรื่องอาหารเส้นยอดนิยมของชาวญี่ปุ่นอย่าง “ราเม็ง” ราเม็ง (Ramen) เป็นอาหารประจำชาติของชาวญี่ปุ่น ที่ได้รับอิทธิพลมาจากบะหมี่ของประเทศจีน โดยมาจากภาษาจีนที่เรียกว่า ลาเมี่ยน (拉面) ซึ่งแปลว่า “เส้นที่ถูกดึง” ส่วนชาวเกาหลีก็เรียกอาหารประเภทเดียวกันนี้ว่า Ramyeon (ซึ่งผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคนเกาหลีเขาออกเสียงว่าอย่างไร) แต่ที่แน่ๆ คือน่าจะมีรากศัพท์มาจากภาษาจีนเช่นเดียวกัน ราเม็งหลั่งไหลเข้าสู่ญี่ปุ่นพร้อมกับวัฒนธรรมจีนในช่วงการปฏิรูปสมัยเมจิ (ค.ศ. 1868-1912) อย่างไรก็ตามเมื่อบะหมี่จีนเข้ามาในญี่ปุ่นก็เกิดการปรุงแต่งด้วยวัตถุดิบท้องถิ่นของชาวญี่ปุ่น เช่น โชยุและเต้าเจี้ยวญี่ปุ่น จนในที่สุดกลายเป็นอาหารจีนในญี่ปุ่นที่ผิดแผกแตกต่างไปจากต้นฉบับอย่างมาก หลังจากที่ญี่ปุ่นเปิดการค้าเสรีอย่างเป็นทางการโดยโชกุนโทคุกาวะ ไชน่าทาวน์ก็ถูกสร้างขึ้นตามเมืองท่าต่างๆ ในญี่ปุ่น เช่น โยโกฮาม่า ฮาโกดาเตะ โกเบ […]

[Read more →]

Tags:···········

Tokyo Diary (12) … แผ่นดินไหวโตไก กับ ชิซูโอกะ

March 17th, 2011 · 26 Comments · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, สิ่งแวดล้อม

“ผมจะไม่แปลกใจเลย หากพรุ่งนี้ชิซูโอกะ บ้านของผมจะเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ และเกิดสึนามิขนาดมหึมา …” คูนิโอะ โอซาวะ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องแผ่นดินไหว-สึนามิ

 

ภาพจากดาวเทียมแสดงการระเบิดของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะ

[Read more →]

Tags:···············

Tokyo Diary (11) … แผ่นดินไหว-สึนามิญี่ปุ่น บทเรียนบนคราบเลือดและรอยน้ำตา

March 13th, 2011 · 30 Comments · ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, สิ่งแวดล้อม

ความรู้สึกเมื่อได้เห็นภาพคลื่นยักษ์สึนามิซัดเรือเดินสมุทรเข้ากระแทกกับสะพานใหญ่, ภาพคอนเทนเนอร์กับรถนับร้อยๆ คันถูกกระแสน้ำจากมหาสมุทรแปซิฟิกพัดปลิวไปมาราวกับเศษกระดาษในอ่างน้ำวน, ภาพมหานทีแห่งโคลนที่ผสมปนเปไปด้วยซากปรักหักพังของสิ่งต่างๆ เข้าท่วมทับสนามบินเซ็นได ฯลฯ แทบจะไม่แตกต่างไปจากความรู้สึกเมื่อเกือบ 10 ปีที่แล้ว

 

ภาพ The Great Wave Off Kanagawa, by Hokusai

[Read more →]

Tags:···············