ดวงตาของหัวใจ

หาก 'ดวงตา' คือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ … 'ภาพถ่าย' ก็คือดวงตาของหัวใจผม

ดวงตาของหัวใจ

Entries Tagged as 'ประวัติศาสตร์'

จริงหรือที่เขาว่า “มนุษย์ทุกคนล้วนเป็นญาติกัน”? กับ บรรพบุรุษของคนแซ่ลิ้ม

May 15th, 2017 · Comments Off on จริงหรือที่เขาว่า “มนุษย์ทุกคนล้วนเป็นญาติกัน”? กับ บรรพบุรุษของคนแซ่ลิ้ม · ครอบครัว, ชีวิต-สังคม, ประวัติศาสตร์, ประวัติศาสตร์จีน, วัฒนธรรม

สิบกว่าปีที่แล้ว สมัยเรียนอยู่ที่ปักกิ่ง อาจารย์วิชาปรัชญาชาวเหอหนานบอกผมว่า คนจีนเชื่อว่า หากนับจากตัวเรา ไล่เรียงบรรพบุรุษไปประมาณ 500 รุ่นที่แล้ว ทุกคนต่างเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ผิงไฟกองเดียวกัน กินข้าว-คีบเกี๊ยวจากหม้อเดียวกัน ถามว่าตอนนั้นผมเชื่อไหม ตอบเลยว่า “ไม่ค่อยเชื่อ” … ฝั่งนักคณิตศาสตร์ชาวตะวันตกคำนวณว่า หากคิดตัวเลขง่ายๆ เพียงแค่นับจากตัวเราขึ้นไปยัง พ่อ แม่ ปู่ ยา ตา ยาย ทวด ฯลฯ เพียง 4 รุ่น หากไม่มีการผสมพันธุ์ในเครือญาติ (Inbreed) กันเลย “เรา” ทุกคนจะมีบรรพบุรุษ 30 คน แล้วถ้าคำนวณย้อนไปอีกเพิ่มจาก 4 รุ่น เป็น 40 รุ่นล่ะ? คำตอบก็คือ 2^40 (2 ยกกำลัง 40) เราก็จะมีบรรพบุรุษทั้งหมดกว่า 1,099,511 ล้านคน ที่ใช้ชีวิตอยู่ในห้วงเวลาใกล้เคียงกัน เมื่อประมาณ 450 ปีก่อนคริสตกาล … […]

[Read more →]

Tags:···········

จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” (1)

September 8th, 2015 · Comments Off on จาก “นานกิง” ถึง “นางาซากิ” (1) · กล้อง-ถ่ายภาพ, การเมือง, ชีวิต-สังคม, ต่างประเทศ, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, ประวัติศาสตร์จีน, สื่อ

001-IMG_1367-web

ปีนี้ถือเป็นวาระครบรอบ 7 ทศวรรษแห่งการสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สอง … สงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งในสมรภูมิเอเชียก็มีชื่อเรียกแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ เช่น สงครามมหาเอเชียบูรพา (Greater East Asia War) สงครามแปซิฟิก (Pacific War) สงครามต่อต้านญี่ปุ่น (抗日战争) แล้วแต่ห้วงเวลาของสงคราม และประสบการณ์ของผู้คนในแต่ละประเทศ ในห้วงเวลาสิบกว่าปีมานี้ ผมมีโอกาสเดินทางไปยังเมืองนานกิง (หนานจิง) สามครั้ง โดยทุกครั้งผมล้วนมีโอกาสได้ไปเยือน หอที่ระลึกการสังหารหมู่ที่หนานจิง (南京大屠杀纪念馆) สถานที่ซึ่งบันทึกถึงความโหดร้ายอันแสนสาหัสของสงคราม ที่อาจจะเรียกได้ว่าเปลี่ยน “ผืนแผ่นดินอันงดงาม” ให้เป็น “นรกบนดิน” ย้อนอดีตไปเมื่อปี ค.ศ.1937 หรือ 78 ปีก่อน หรือ 8 ปีก่อนสงครามโลกจะสิ้นสุด นานกิงถือเป็นเมืองหลวงของประเทศจีนที่มีประชากรหนาแน่นถึงหนึ่งล้านคน ทั้งยังมีสถานะเป็น 1 ใน 7 เมืองหลวงที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์จีน ก่อนที่ กองทัพญี่ปุ่นจะเริ่มรุกคืบเข้ามาปิดล้อมเมืองแห่งนี้ในช่วงปลายปี และทำให้เมืองหลวงแห่งนี้แตกสลายภายในระยะเวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ความโหดร้ายของสิ่งที่กองทัพญี่ปุ่นทำที่นานกิงนั้นคงไม่ต้องพูดถึงซ้ำ เพราะ เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้มีคนจีนเสียชีวิตถึงกว่า 300,000 คน ส่วนความเสียหายนั้นมิอาจประเมินค่าได้ มีหลักฐานเป็นบันทึก […]

[Read more →]

Tags:···········

ประวัติบ้านพระอาทิตย์ ตอนที่ ๑

June 4th, 2014 · Comments Off on ประวัติบ้านพระอาทิตย์ ตอนที่ ๑ · กล้อง-ถ่ายภาพ, การเมือง, ชีวิต-สังคม, ท่องเที่ยว, ประวัติศาสตร์, วัฒนธรรม, ศิลปะ-วรรณกรรม, หนังสือ

Untitled-4

สิบห้าปีก่อน เมื่อครั้งที่ผมมีโอกาสเหยียบย่างเข้ามาในบริเวณรั้วสีส้มอ่อน ของบ้านเลขที่ ๑๐๒/๑ บ้านหลังใหญ่ริมถนนพระอาทิตย์ เขตพระนคร ผมไม่ทราบเลยว่าตัวเองจะมีความผูกพันกับสถานที่แห่งนี้อย่างต่อเนื่องยาวนานขนาดนี้ “บ้านพระอาทิตย์” ซึ่งในปัจจุบันประกอบด้วยบ้านหลังใหญ่และอาคาร ประกอบเป็นหมู่ตึกจำนวน ๓ หลัง สวนหน้าบ้าน สระน้ำกลางบ้าน พร้อมต้นไม้ใหญ่ภายในรั้วสีส้มอ่อน จริงๆ แล้วดูเหมือนสถานที่ท่องเที่ยว หรือคฤหาสน์หลังใหญ่ของพ่อค้า คหบดีผู้ร่ำรวยมากกว่าอาคารสำนักงานของหนังสือพิมพ์และเว็บไซต์ ASTVผู้จัดการ รวมถึงบริษัทอื่นๆ อีกจำนวนหนึ่ง หลายครั้งที่มีชาวต่างชาติไม่ว่าจะเป็นฝรั่งหัวทอง หรือ นักท่องเที่ยวหัวดำชาวเอเชีย เดินดุ่มๆ เข้ามาในรั้วพร้อมยกกล้องถ่ายรูปขึ้นชักภาพเนื่องจากเข้าใจผิดคิดว่าสถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญใจกลางเกาะรัตนโกสินทร์ ด้วยหลังคาทรงพีระมิด และสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกสมัยรัชกาลที่ ๗ ของตัวบ้านพระอาทิตย์ ประกอบกับความร่มรื่นของต้นไม้ ดอกไม้ และสนามหญ้าสีเขียว … ความจริงแล้วก็ไม่ใช่แปลกที่จะมีคนเข้าใจผิดเช่นนั้น เพราะที่หน้าบ้านพระอาทิตย์มีการปักป้ายที่จัดทำโดยกรุงเทพมหานคร ระบุถึงความสำคัญของบ้านหลังนี้ไว้ดังนี้ “เดิมเป็นบ้านของ เจ้าพระยาวรพงษ์พิพัฒน์ (ม.ร.ว.เย็น อิศรเสนา) เสนาบดีกระทรวงวังในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๗ และต่อมาได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัง หลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขสู่ระบอบประชาธิปไตย อาณาบริเวณบ้านเป็นที่ดินของตระกูลที่ตกทอดมาตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ เจ้าพระยาวรพงษ์พิพัฒน์ ได้สร้างบ้านของท่านลงในบริเวณนี้ มีขนาดพอสมควรแก่ฐานะ จนถึงปี พ.ศ.๒๔๖๙ เมื่อรัชกาลที่ ๗ […]

[Read more →]

Tags:·············